၀န္ထမ္းလစာ တုိးေပးမည္ဟု ေနျပည္ေတာ္မွာ သတင္းပ်ံ႕

ေရြးေကာက္ပြဲနီးလာၿပီ ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ေနျပည္ေတာ္၀န္ထမ္းမ်ားကုိ လစာတုိးၿပီး မက္လုံးေပးရန္ စစ္အစိုးရက ျပင္ဆင္ေနသည္ဟု ေနျပည္ေတာ္၀န္ထမ္းမ်ားက ေျပာသည္။

လာမည့္ စက္တင္ဘာလတြင္ ေနျပည္ေတာ္ ၀န္ထမ္းမ်ားအား လစာတုိးေပေတာ့မည္ဆုိသည့္သတင္းမ်ား ေနျပည္ေတာ္ ၀န္ထမ္းမ်ားၾကား ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနသည္။ ေနျပည္ေတာ္၀န္ထမ္းမ်ားကုိ ေလာေလာဆယ္ ၀န္ထမ္းအိမ္ရာ မ်ား၌ ေနရာခ်ထားေပးၿပီး ေရခ မီးခ အခမဲ့ေပးထားသည္။

သို႔ေသာ္ ၀န္ထမ္းမ်ားထံမွ မၾကာခင္ ေရခ မီးခ ေတာင္းရန္ စစ္အစိုးရက ဆုံးျဖတ္ထားသည့္အတြက္ အဆုိပါ အပုိေၾကးေငြႏွင့္ကာမိေအာင္ လစာတုိးေပးရန္ အာဏာပုိင္မ်ားက စီစဥ္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ေနျပည္ေတာ္ ၀န္ထမ္းအခ်ိဳ႕က ယူဆသည္။ ေရြးေကာက္ပြဲနီးလာသည့္အတြက္ ၀န္ထမ္းမ်ားအား မဲဆြယ္ရန္ မက္လုံးေပး လုိသည့္အတြက္ ၀န္ထမ္းလစာ တုိးေပးရန္ စီစဥ္ျခင္းျဖစ္ႏုိင္သည္ဟု ေနျပည္ေတာ္ အရာရွိအခ်ဳိ႕က ယူဆသည္။

ေနာက္ဆုံးတုိးေပးခဲ့သည့္ ၀န္ထမ္းလစာစာရင္းကုိၾကည့္လွ်င္ အရပ္ဘက္ႏွင့္ စစ္ဘက္ကုိ ခြဲျခား တုိးေပးခဲ့သည္။
တပ္မေတာ္ဝန္ထမ္းမ်ားကုိ တုိးျမႇင့္ေပးသည့္ လစာကုိၾကည့္ပါက အုပ္စုသုံးစုခြဲၿပီး လစာတုိးေပးသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။

အေျခခံ တပ္သားတဦး၏ လစာသည္ (၃,၀၀၀) မွ (၁၅,၀၀၀) ျဖစ္သြားသည့္အတြက္ (၄ဝဝ) ရာခုိင္ႏႈန္းတုိးေပးျခင္းျဖစ္သည္။ တနည္းအားျဖင့္ဆုိပါက တပ္သားအဆင့္မွ တပ္ၾကပ္ႀကီးအဆင့္ထိ ရာခုိင္ႏႈန္း (၄၀၀) ေက်ာ္တုိးေပးခဲ့သည္။ ခြဲတပ္ၾကပ္ႀကီးအဆင့္မွ အရာခံဗိုလ္ထိ (၆၀၀) ရာခုိင္ႏႈန္းေက်ာ္တုိးေပးၿပီး ဒု-ဗုိ္လ္အဆင့္မွ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္အဆင့္ထိကုိမူ ရာႏႈန္း (၁,၀၀၀) ေက်ာ္ထိ အမ်ားဆုံး တုိးျမႇင့္ေပးခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အဆင့္မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးအဆင့္ကုိ (၇ဝဝ) ရာခုိင္ႏႈန္းဝန္းက်င္ထိ တု္ိးေပးသည္။

တပ္မေတာ္၏ လစာႏႈန္းသစ္တုိးေပးသည့္ ကိန္းဂဏန္းမ်ားကုိ ၾကည့္ပါက ဒု-ဗိုလ္အဆင့္မွ ဗိုလ္မႉးႀကီးအဆင့္ထိ အမ်ာဆုံးတုိးေပးထားၿပီး တပ္သားအဆင့္မွ အရာခံဗိုလ္အဆင့္ကုိ လစာတုိးသည္မွာ အနည္းဆုံးျဖစ္သည္။ အရပ္ဘက္ဝန္ထမ္းလစာႏႈန္းသစ္ႏွင့္ ယွဥ္ၾကည့္ပါက အျမင့္ဆုံး ဦးေဆာင္ၫႊန္ၾကားေရးမႉးတေယာက္ သုိ႔မဟုတ္ ၫႊန္ခ်ဳပ္တေယာက္၏ လစာႏႈန္းသစ္ (၁၉၀,၀၀၀) သည္ စစ္တပ္ ဒု-ဗိုလ္မႉးႀကီးတဦး၏ လစာႏွင့္ အတူတူျဖစ္ေနသည္။

ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္တဦး၏ လစာသစ္က (၃) သိန္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တဦး၏လစာက (၄) သိန္းႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတဦး၏ လစာက (၈) သိန္းထိ တုိးေပးခဲ့သည္။ ဒု-ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးေမာင္ေအး၏လစာကုိ (၁ဝ) သိန္းထိ တုိးေပးၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊ၏လစာကုိ (၁၂) သိန္းထိ တုိးေပးခဲ့သည္။

ခ်ဳပ္ၾကည့္မည္ဆုိပါက တပ္မေတာ္ထိပ္ပုိင္းေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ လစာမ်ိဳး အရပ္ဘက္ဝန္ထမ္းေလာက၌ တု္ိးေပးျခင္းမရွိသကဲ့သုိ႔ စစ္ဘက္မွာပင္ ေအာက္ေျခကုိ တို္က္႐ုိက္ကြပ္ကဲသည့္ ရာထူးအဆင့္မ်ားကုိသာ အထူး ဦးစားေပး တုိးေပးသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။

မွတ္ခ်က္- နအဖ ဓားျပၾကီးမ်ားသည္ ၎တို႔ရရွိေသာ တရားဝင္လစာမ်ားအရဆိုလွ်င္ မိသားစု စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ခ်ိဳ႕ခ်န္ေျခြတာျပီး သံုးေနရေပမည္၊ သို႔ပါ၍ အမ်ားျပည္သူမ်ား ေလးစားၾကည္ညိဳလာေစရန္အလို႔ငွာ လဒ္စားျခင္း၊ ျပည္သူမ်ားထံမွ အဓၶမ ဓားျပတိုက္ျခင္း၊ နိုင္ငံေတာ္၏ သယံဇာတမ်ားအား မတရားသိမ္းပိုက္ျခင္း၊ စစ္တပ္အားကိုးျဖင့္ အျပစ္မဲ့ျပည္သူမ်ားအေပၚ ရိုင္းခ်င္တိုင္းရိုင္းေနျခင္း၊ နိုင္ငံေတာ္အား ကမာၻ႔အဆင္းရဲဆံုး နိုင္ငံအျဖစ္သို႔ တြန္းပို႔ျခင္း ...အစရွိသည္တို႔ကို စစ္မိစာၦမ်ားပီပီ အပတ္တကုပ္ က်ိဳးစားလုပ္ေဆာင္ေပးေနရေပသည္။

စက္မႈ (၁) ၀န္ထမ္းမ်ားႏွင့္ လိမ္ (၄) လိမ္ ေဆာင္ပုဒ္

ေနျပည္ေတာ္ စက္မႈ (၁) ၀န္ႀကီးဌာန လက္ေအာက္ရွိ လုပ္ငန္းဌာနႀကီး (၆) ခုမွ အရာထမ္း၊ အမႈထမ္းမ်ားမွာ ၀န္ႀကီး ဦးေအာင္ေသာင္း အလုိက် လိမ္ေပးေနရသည့္အတြက္ “လိမ္ (၄) လိမ္” ႏွင့္ အလုပ္လုပ္ေနရသည္ဆုိၿပီး ၀န္ထမ္းမ်ားၾကား ေျပာဆုိေနၾကသည္။

အဆုိပါ လိမ္(၄)လိမ္မွာ-
-ကုန္ပစၥည္းမ်ား မထုတ္ဘဲ အထုတ္ျပၿပီး လိမ္ေနရျခင္း၊
-မျမတ္ဘဲႏွင့္ ျမတ္ပါသည္ဆုိၿပီး လိမ္၍ အျမတ္ျပရျခင္း၊
-ဌာနေငြ မသုံးဘဲႏွင့္ သုံးပါသည္ဆုိၿပီး လိမ္ေနရျခင္း၊
-လက္က်န္မရွိပါဘဲ ရွိပါသည္ဆုိၿပီး လိမ္ေနရျခင္းတုိ႔ျဖစ္သည္ဟု စက္မႈ (၁) စက္႐ုံ၀န္ထမ္းတဦးက ေျပာသည္။

“စေလဦးပုညကေတာ့ သိၾကားကုိ တရစ္လိမ္ ညစ္တဲ့မာဃိန္လုိ႔ စပ္ခဲ့တာ ၾကားဖူးပါတယ္။ စေလဦးပုညသာ မေသရင္ ၀န္ႀကီး ဦးေအာင္ေသာင္းဟာ မာဃထက္ ပုိလိမ္မယ့္သူဆုိၿပီး သိၾကားမင္းေတာင္ လိမ္လုိ႔ေရာင္း ညစ္တဲ့ေအာင္ေသာင္းလုိ႔ စာခ်ိဳးေလာက္တယ္ဆုိၿပီး ၀န္ထမ္းေတြၾကား ေျပာၾကပါတယ္” ဟု စက္႐ုံအရာထမ္းတဦးကလည္း ေျပာသည္။

သတင္း-ေခတ္ျပိဳင္

က်ဴရွင္ဆရာ တကိုယ္ေတာ္ ဆႏၵျပ

ဇန္နဝါရီလ 05 2009

ခ်င္းမုိင္ (မဇၩိမ)။ ။ တုိင္းျပည္၌ အမွန္တကယ္ လြတ္လပ္မႈ မရွိေၾကာင္း ျပသသည့္အေနျဖင့္ ၆၁ ၾကိမ္ေျမာက္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးေန႔ က်ေရာက္သည့္ ယမန္ေန႔က ရန္ကုန္တုိင္း တြံေတြးၿမိဳ႕တြင္ က်ဴရွင္ဆရာတဦးက တကိုယ္ေတာ္ ဆႏၵျပခဲ့သည္။

အသက္ ၅၂ ႏွစ္အရြယ္ က်ဴရွင္ဆရာ ဦးေအာင္ေဖသည္ ယမန္ေန႔ နံနက္ ၇ နာရီခဲြခန္႔က မိမိလက္ကုိ ပလပ္စတစ္ၾကိဳးႏွင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ကာ လြတ္လပ္ျခင္း မရွိ ဟူသည့္ အဓိပၸာယ္ကို ေဖာ္ေဆာင္ၿပီး တြံေတးၿမိဳ႕ရွိ လြတ္လပ္ေရး ေက်ာက္တုိင္ေရွ႕တြင္ ၂ မိနစ္ခန္႔ ဆႏၵျပရင္း အေလးျပဳခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

"သူ႔အိမ္နဲ႔ ကုိက္ ၅၀ ေလာက္ ကြာတယ္။ ဒီရပ္ကြက္မွာပဲ ၇ နာရီခြဲေလာက္မွာ သူက လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ပလပ္စတစ္ၾကိဳးနဲ႔ ခ်ည္ၿပီးေတာ့ ေရွ႕ကုိ ေျမႇာက္တယ္။ ေက်ာက္တုိင္ကုိ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ၂ မိနစ္ေလာက္ အေလးျပဳၿပီး ဒီအတုိင္း ျပန္သြားတယ္" ဟု ဆႏၵျပသူ၏ မိတ္ေဆြတဦးက မဇၩိမကို ေျပာသည္။

သူက ဆက္ၿပီး "ဒီလုိ သူမ်ားေတြက လြတ္လပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေထာင္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ အက်ဥ္းသားေတြကုိ ကုိယ္ခ်င္းစာတယ္ေပါ့၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဘာသံမွ မေျပာဘဲ ဆႏၵျပတယ္" ဟု ေျပာသည္။

ဦးေအာင္ေဖသည္ ၿပီးခဲ့သည့္ ႏို၀င္ဘာလ ၂၂ ရက္ေန႔က က်ေရာက္သည့္ အမ်ဳိးသားေန႔တြင္ ရန္ကုန္တုိင္း ဗဟန္းၿမိဳ႕နယ္ရွိ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ႐ံုးသုိ႔ သြားေရာက္ေနစဥ္ တြံေတးၿမိဳ႕နယ္ ရဲမႉးက ေမးျမန္းစရာ ရွိသည္ဟုဆုိကာ အခ်ဳပ္ခန္းတြင္ တလေက်ာ္ၾကာ ထိန္းသိမ္းခဲ့သည္။

ၿပီးခဲ့သည့္ ၾသဂုတ္လ ၈ ရက္ေန႔က ရွစ္ေလးလံုးေန႔ အမွတ္တရ ျပဳလုပ္ျခင္း၊ ေမလအတြင္းက လူထုဆႏၵခံယူပဲြက်င္းပရာ မဲ႐ံုတြင္ မဲလိမ္လည္မႈကို ကန္႔ကြက္ျခင္း၊ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ လက္ကမ္းစာရြက္မ်ားကုိ 'NO' ႏုိးအကၤ်ီ၀တ္ကာ လုိက္လံေ၀ငွျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ ၿငိမ္၀ပ္ပိျပားမႈကုိ ထိခုိက္ပ်က္ျပားေစသည္ဟုဆိုကာ တြံေတးၿမိဳ႕နယ္တရား႐ံုးက ၿပီးခဲ့သည့္ ဒီဇင္ဘာလ ၁၆ ရက္ေန႔မွ စတင္ကာ သူ႔ကို တႏွစ္ ေျခခ်ဳပ္ခ်ထားခဲ့သည္။

၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔ကလည္း ၁၀ တန္းေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္အတူ လြတ္လပ္ေရး ေက်ာက္တုိင္တြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေမြးေန႔ အခမ္းအနား ျပဳလုပ္ခဲ့သျဖင့္ ေနာက္တရက္တြင္မူ သူ႔ကို ၿမိဳ႕နယ္တရား႐ံုးက ပုဒ္မ ၂၃ - က်ဴရွင္အက္ဥပေဒျဖင့္ တရားစြဲကာ ေထာင္ဒဏ္ ၃ ႏွစ္ ျပစ္ဒဏ္ခ်ခဲ့ရာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၄ ရက္ေန႔တြင္ ျပန္လြတ္လာသည္။

ယမန္ေန႔က ယခုလို တကုိယ္ေတာ္ ဆႏၵျပမႈႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး အာဏာပိုင္မ်ားဘက္က ယခုသတင္းေပးပို႔ခ်ိန္အထိ တစံုတရာ ေမးျမန္းစံုစမ္းျခင္း မရွိေသးေၾကာင္း သိရသည္။

တြံေတးၿမိဳ႕ အာဏာပုိင္မ်ားကလည္း ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးေန႔ အစီအစဥ္တရပ္ကို လြတ္လပ္ေရးေက်ာက္တုိင္တြင္ ယမန္ေန႔ နံနက္ ၄ နာရီခန္႔မွ စတင္ကာ ၀န္ထမ္းမ်ားႏွင့္ ရပ္ကြက္အာဏာပိုင္ စုစုေပါင္း ၁၀၀ ခန္႔ လာေရာက္ၿပီး အေလးျပဳခဲ့သည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ အဂၤလိပ္ ကိုလိုနီလက္ေအာက္မွေန၍ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၄ ရက္ေန႔တြင္ လြတ္လပ္ေရး ရရွိခဲ့ေသာ္လည္း ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွ စတင္၍ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းလာခဲ့သည္မွာ ယေန႔တုိင္အထိ ျဖစ္သည္။

အႏွစ္သာရပ်က္၊ တန္ဖိုးမဲ့လာေသာ သမုိင္း၀င္ေန႔

ေဆာင္းပါး

မင္းေအာင္ႏုိင္

အဂၤါေန႔၊ ဇန္နဝါရီလ 06 2009 15:24 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

႐ံုးပိတ္ရက္မို႔ ေစာေစာမထေသးဘဲ အိပ္ရာထဲႏွပ္ေနေသာ ကိုမ်ဳိးတေယာက္ လမ္္းထဲက ရ၀တ ႐ံုးမွ ေလာ္စပီကာေအာ္သံက နားထဲ ကန္႔လန္႔၀င္လာသျဖင့္ ေဒါသေထာင္းေထာင္း ထသြားသည္။ "လမ္းထဲမွကား …. ကေလးငယ္မ်ားအေျပး … ေခတၱ အျပင္ထြက္ေပးပါရန္…."။ အိပ္ခ်င္မူးတူးစိတ္တို႔ မေျပေသးသျဖင့္ ဘာေအာ္သြားမွန္း သဲသဲကြဲကြဲ မၾကားရ။ ေနာက္တေခါက္ ထပ္ေအာ္ျပန္သည္ကို ေသခ်ာနားစိုက္ေထာင္ၾကည့္မွ … "လမ္းထဲမွ ကားပိုင္ရွင္မ်ားခင္ဗ်ား၊ လြတ္လပ္ေရးေန႔ အထိမ္းအမွတ္ ကေလးငယ္မ်ား အေျပးၿပိဳင္ပြဲႏွင့္ အားကစားၿပိဳင္ပြဲမ်ား က်င္းပမည္ျဖစ္ပါ၍ ေခတၱ အျပင္ထြက္ေပးပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံ ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္ ခင္ဗ်ား"။ သဲသဲကြဲကြဲ ၾကားရေတာ့မွ ေဒါသအမ်က္တို႔က ပို၍ ေထာင္းေထာင္းထလာေတာ့သည္။ ကားေရႊ႔ေပးရမွာေၾကာင့္ မဟုတ္။ သူ႔မွာ ကားဆို၍ ကေလးကစားစရာကားပင္ မရွိေသာေၾကာင့္ ဒီကိစၥက ျပႆနာမဟုတ္။ ဒီေန႔က ၆၁ ႏွစ္ေျမာက္ လြတ္လပ္ေရးေအာင္ပြဲ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔၊ ပံုမွန္ ႐ံုးပိတ္ရက္ တနဂၤေႏြေန႔ႏွင့္ အစိုးရမွတ္တမ္း၀င္ ႐ံုးပိတ္ရက္က လာထပ္ေန၍ စိတ္ညစ္ရသည့္အထဲ ဒီလိုမ်ဳိး ေပါက္တတ္ကရ လုပ္ေနၾကသူေတြေၾကာင့္ ေဒါသထြက္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီလို သမိုင္း၀င္ေမာ္ကြန္းတင္ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြ ေရာက္လာတိုင္း ကိုမ်ဳိး စိတ္တိုေဒါသထြက္ခဲ့ရတာ အႏွစ္ ၂၀ ရွိခဲ့ေပၿပီ။ ျပည္ေထာင္စု တိုင္းရင္းသားတရပ္လံုး တန္ဖိုးထားရမည့္ အမ်ဳိးသားေရး လကၡဏာရပ္ေတြကို တန္ဖိုးေသးသိမ္ေအာင္ လုပ္ပံုမ်ားက ဖ်က္ဆီးကာ၊ သမိုင္းတြင္ျဖစ္ရပ္မ်ား အျဖစ္မွေန၍ ေဖ်ာက္ဖ်က္လာသည့္ စစ္အစိုးရ၏ လုပ္ရပ္မ်ားက ၾကာေလ ခက္ေလ။ အခုလည္းၾကည့္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ အထိမ္းအမွတ္၊ လမ္းပိတ္ၿပီးလုပ္မယ့္ အားကစားၿပိဳင္ပြဲမ်ား၊ ကေလးေတြ စိတ္ထဲ ဒါၾကီးက ၾကာလာရင္ အ႐ိုးစြဲေတာ့မည္။ လြတ္လပ္ေရးေန႔၏ အမွန္တကယ္ ျပည့္၀လွေသာ အႏွစ္သာရႏွင့္ သမိုင္းေမာ္ကြန္း၀င္ အျဖစ္တို႔က ၾကာေလ မႈံရီေ၀၀ါးလာေလ ျဖစ္ေနသည္။ အမ်ဳိးသား စည္းလံုးညီညြတ္ေရးႏွင့္ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာမ်ား ထြန္းကားေရး တဖြဖြေျပာေနၾကေသာ သူမ်ားသည္ ဤ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္မ်ားကိုျဖင့္ ညစာစားပြဲတရပ္ ခင္းက်င္း႐ံုမွ်သာ တန္ဖိုးထားေတာ့သည္။ တိုင္းႏွင့္ျပည္နယ္အႏွံ႔ က်င္းပၾကသည့္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ႏွစ္ပတ္လည္ အခမ္းအနားမ်ားကလည္း က်င္းပသည္ဆို႐ံုမွ်သာ။ ဘာအႏွစ္သာရ၊ ဘာအဓိပၸာယ္မွ မပါေတာ့ေပ။ သမိုင္း၀င္ လြတ္လပ္ေရးေန႔အေၾကာင္း စဥ္းစားရင္း သူတို႔ ငယ္ငယ္က ႏႊဲခဲ့ၾကံဳခဲ့၊ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ႏွစ္ပတ္လည္ အခမ္းအနားမ်ားကို ျပန္ျမင္ေယာင္သတိရလာမိသည္။ မူလတန္း ေက်ာင္းသားအရြယ္ကဆိုလွ်င္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မတိုင္ခင္ ေန႔တြင္ ေက်ာင္းခန္းမထဲမွာ ဆရာဆရာမမ်ားက လြတ္လပ္ေရးေန႔ ေပၚေပါက္လာပံု၊ လြတ္လပ္ေရးကို မည္သို႔ ရယူခဲ့ရပံုေတြကို စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေျပာျပခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ေန႔ လြတ္လပ္ေရးေန႔မွာ ၿမိဳ႕နယ္ေက်ာင္းေပါင္းစံု စာစီစာကံုးၿပိဳင္ပြဲ၊ ကဗ်ာေရးၿပိဳင္ပြဲ၊ ပံုေျပာၿပိဳင္ပြဲ၊ ကဗ်ာရြတ္ၿပိဳင္ပြဲေတြ ၿမိဳ႕နယ္ခန္းမမွာ လုပ္သလို အားကစားၿပိဳင္ပြဲ၊ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြကို ၿမိဳ႕နယ္အားကစားကြင္းတြင္ က်င္းပခဲ့ၾကသည္မ်ားကို သတိတရ လြမ္းမိေတာ့သည္။ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားအရြယ္၊ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားအရြယ္ေတြမွာလည္း ဤသို႔ပင္ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကရသည္။ အခု သူ႔အသက္ ၄၀ နား နီးလာခ်ိန္တြင္ေတာ့ ေနာင္လာေနာက္သား ကေလးငယ္မ်ား သူတို႔တုန္းကလို မၾကံဳဖူး၊ မခံစားရဖူးေတာ့သည္မွာ စနစ္ဆိုးေအာက္ ေရာက္ေန၍သာဟု ရင္နာနာႏွင့္ ဆိုရေပေတာ့မည္။ လြတ္လပ္ေရးေန႔ အထိမ္းအမွတ္မ်ားျဖင့္ ဇန္န၀ါရီလ ၄ ရက္ေန႔က ထြက္လာသည့္ သတင္းဂ်ာနယ္တေစာင္ပါ "အမွတ္တရ လြတ္လပ္ေရး အေတြးအျမင္" ဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္ လြတ္လပ္ေရးအေပၚ အျမင္မ်ား၊ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားကို ေဆြးေႏြးထားသည္မ်ား ဖတ္ရသည္မွာ စိတ္မေကာင္းစရာေပ။ ၉ ဦး၏ အျမင္မ်ားတြင္ အမ်ားေလးစားခဲ့ရသည့္ စာေရးဆရာၾကီး ၂ ဦးက ေျပာသြားသည့္ စကားမ်ားက မွတ္သားစရာမပါဘဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္စရာသာ က်န္ခဲ့သည္။ ဤလို သမိုင္းကို သိမီသူ ဆရာၾကီးမ်ားပင္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ထူးအေပၚ ေပါ့ေပါ့ျမင္ေတာ့လွ်င္ ေနာင္လာေနာက္သား လူငယ္မ်ားအဖို႔မူကား မေတြး၀ံ့ေတာ့ေပ။ "ေဟး - ေျပး ေျပး ေျပးထား .."၊ ညာသံေပးေအာ္ဟစ္သံမ်ား ၾကားရေတာ့မွ အေတြးစ ရွည္ေနေသာ ကိုမ်ဳိးတေယာက္ သတိျပန္၀င္လာသည္။ ၀ရံတာထြက္ၾကည့္ေတာ့ လြတ္လပ္ေရးအရသာ အျပည့္အ၀ ခံစားေနၾကေသာ လမ္းထဲမွ လူၾကီးႏွင့္ ကေလး တၿပံဳၾကီးကို ေတြ႔ေလေတာ့သည္။ ခါတိုင္းဆို လမ္းထဲမွာ ျပည့္ေနေသာ ကားတန္းက တစီးမွ မရွိေတာ့။ မဖယ္ေပးလွ်င္လည္း ကိုယ့္တမင္း ကိုယ္စားၿပီးသူမ်ား ေသာက္ျမင္ကတ္ခံရမွာမို႔ ဖယ္ေပးၾကရျခင္းျဖစ္မည္။ လမ္းထိပ္ အ၀င္အထြက္ေတြမွာလည္း ၀ါးလံုးတန္းေတြႏွင့္ လမ္းပိတ္ထားေလသည္။ လူၾကီးေတြက တ႐ုန္း႐ုန္း၊ ကေလးေတြက တ၀ုန္း၀ုန္းႏွင့္ ထင္တိုင္း ေသာင္းက်န္းေနၾကေသာ လြတ္လပ္ေရး ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ၾကီးပင္။ (က်ား) သက္ငယ္ အေျပးၿပိဳင္ပြဲ၊ (မ) သက္ငယ္ အေျပးၿပိဳင္ပြဲ၊ ထုပ္စည္းတိုးပြဲ၊ ဂိုးက်ဥ္းေဘာလံုးကန္ပြဲ၊ မုန္႔စားၿပိဳင္ပြဲမ်ားျဖင့္ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ၾကီး လြတ္လပ္ေရး ေပ်ာ္ပြဲၾကီး ဆင္ႏႊဲေနၾကသည္။ ကိုယ့္သားသမီးကို အားေပးေနၾကေသာ မိဘေတြထဲတြင္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၆၀ ေက်ာ္က လြတ္လပ္ေရးေအာင္ပြဲ၏ တကယ့္အႏွစ္သာရ အမွန္ကို ျပန္ေျပာင္းေျပာျပသူ ဘယ္ႏွဦးမ်ား ရွိေလမည္လဲ၊ ကိုမ်ဳိးစိတ္ထဲ အေတြးစ ၀င္မိသည္။ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့သည့္ သမိုင္း၀င္ေန႔ျဖစ္ေသာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၄ ရက္မတိုင္ခင္ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ကတည္းက ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႕ လက္ေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေရး၊ ဖက္ဆစ္ စနစ္ဆိုးေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ဘိုးေဘးဘီဘင္တို႔ အသက္ေသြးေခြ်း ေျမာက္ျမားစြာ ရင္းႏွီးေပးဆပ္ကာ တိုက္ပြဲ၀င္ရယူခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။ မ်ဳိးဆက္ တဆက္ထဲမဟုတ္၊ မ်ဳိးဆက္အဆင့္ဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္း အေမြယူကာ တိုက္ယူရင္း ေတာင္းခဲ့ရေသာ လြတ္လပ္ေရးပါ။ 'ေရာ့' 'အင့္' ႏွင့္ လြယ္လြယ္ရလာခဲ့ေသာ လြတ္လပ္ေရးမဟုတ္ေပ။ ဤမွ် တန္ဖိုးၾကီးမားလွေသာ အႏွစ္သာရ ျပည့္၀လွသည့္ သမိုင္းေမာ္ကြန္း၀င္ ေန႔တေန႔သည္ တေျဖးေျဖး တန္ဖိုးမဲ့လာေသာ အေနအထားအား ကိုမ်ဳိးတေယာက္ အမွန္ပင္ ၀မ္းနည္းနာၾကည္း ေဒါသျဖစ္ရေတာ့သည္။ မင္းေအာင္ႏုိင္

ဒို႔အဖိုး

ဒို႔အဖိုး

လူ႔ေလာကထဲ သူေနခဲ့ရတာက
၃၂ ႏွစ္ ၅ လ ၆ ရက္ ထဲရယ္ပါ။
၁၃-၂-၁၉၁၅ မွ ၁၉-၇-၁၉၄၇
နတ္ေမာက္ ဦးေသာဘိသေက်ာင္း
ေရနံေခ်ာင္း အမ်ိဳးသားေက်ာင္း
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေတြမွ ပညာဆည္းပူးခဲ့၊
၁၉၃၄ ေက်ာင္းသားသမဂၢအမႈေဆာင္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရးဘ၀စတင္၊
ႏိုင္ငံေရး လုပ္သက္ ၁၃ ႏွစ္
အဓိက ျဖတ္သန္းမႈေတြက
သမဂၢ၊ တို႔ဗမာ၊ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၊ ဖဆပလ
အဓိက ေအာင္ျမင္မႈကေတာ့
ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး သို႔မဟုတ္ စတုတၴျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္)
အရပ္ ပုပု
မ်က္ေမွာင္ ကုတ္ကုတ္
ပိုသီပတ္သီ အညာသား။
ဘီေအ ေက်ာင္းသား
စကား မေျပာ
ေျပာရင ္မရပ္
ညႇင္းသိုးသိုး အ႐ိုးခံ
ေခါင္း အမာဆံုး
ဇြဲ အရွိဆံုး
စိတ္ဓာတ္ အျပင္းထန္ဆံုး လူသား။
သူမသိ နားမလည္တာေတြက အမ်ားသား
ေရ မကူးတတ္ဘူး
စက္ဘီး မစီးတတ္ဘူး
စႏၵရား မတီးတတ္ဘူး
သီခ်င္းေကာင္းေကာင္း နားမေထာင္ခဲ့ရဘူး
မိန္းမ မပိုးတတ္ဘူး
ဘိလပ္ျပန္သန္းကို ေမရွင့္သီခ်င္း ဆိုခိုင္းခဲ့သူ
ခ်စ္ရတဲ့ နာစ့္မေလးၾကည္ကို လူငွားနဲ႔ ပိုးခဲ့ရသူ
ဗြီအိုင္ပီဆိုတဲ့ စာတန္းကို အလြန္စက္ဆုပ္ရြံရွာသူ
လမ္းေဘးမွာ ေက်ာက္ေက်ာေရေသာက္တဲ့ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္
မဂၤလာေဆာင္မွာ ခဲဖိုးေတာင္းတာ နားမလည္တဲ့သူ
လြတ္လပ္ေရးကို စဥ္းစားရင္း စစ္ဖိနပ္ ေျပာင္းျပန္စီးတဲ့သူ
လြတ္လပ္ေရးကို စဥ္းစားရင္း ဆံပင္ညႇပ္မၿပီးခင္ ထထြက္သြားတဲ့သူ
ေတြ႕ခ်င္လြန္းလို႔ လမ္းမွာတားတဲ့ ရြာသားေတြနဲ႔
အတူ လမ္းေဘးမွာ အေၾကာ္စားတဲ့ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
သူ႔ကုိယ္သူ ျပည္သူတစ္ေယာက္အျဖစ္ခံယူတဲ့ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
"ၾကည္...ပဲျပဳတ္နဲ႔ နံျပားရရင္ စားခ်င္တယ္"
မိန္းမကို မနက္စာျပင္ခိုင္းတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ကမၻာေက်ာ္စာ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္အဆင့္ရဲ႕ အမွားနဲ႔ သာမန္ရဲေဘာ္အဆင့္ရဲ႕ အမွန္ကို
ကြဲကြဲျပားျပားသိတဲ့သူ
လူငယ္ဘ၀၊ လူ႔ဘ၀ရဲ႕ စည္းစိမ္အရသာေတြ
ခံစားဖို႔ အခ်ိန္မရခဲ့တဲ့သူ
သူ႔ျဖတ္သန္းမႈမွာ
လြတ္လပ္ေရးဆိုတာ တစ္ခုတည္းနဲ႔
ပကတိ ႐ိုးရွင္းသန္႔စင္ခဲ့တဲ့သူ
သူ႔ကို ဒဂုန္တာရာက ကင္ပြန္းတပ္
ေအာင္ဆန္း သို႔မဟုတ္ အ႐ိုင္းတဲ့။
လုပ္သက္က ခပ္ႏုႏု
ေက်ာင္းသား ေပါက္စ
သခင္ ေပါက္စ
စစ္သား ေပါက္စ
ႏိုင္ငံေရးသမား ေပါက္စ
ဘ၀ေတြက အဖံုဖံု
အသက္က ၃၀ မရွိ တရွိ။
ဒီေအာင္ဆန္း လက္ေတာက္ေလာက္ေလးကို
ဘာ့ေၾကာင့္
ေနမ၀င္ အင္ပါယာႀကီး ဒူးေထာက္ခဲ့ရပါသလဲ...။
တကယ္ဆိုေတာ့
ငါတို႔ ေအာင္ဆန္းက
နယ္နယ္ရရ မဟုတ္-
႐ိုးသားတဲ့ ျမန္မာေတြထက္ပို
႐ိုးသားတဲ့ ေအာင္ဆန္း
သတၱိေျပာင္တဲ့ ျမန္မာေတြထက္ပို
သတၱိရွိတဲ့ ေအာင္ဆန္း
စြန္႔လႊတ္ရဲတဲ့ ျမန္မာေတြထက္ပို
စြန္႔လႊတ္ျပတဲ့ ေအာင္ဆန္း၊
ဒီလို ေအာင္ဆန္း
သူ႔ေသြးသား အ႐ိုးအခ်ဥ္ေတြ အားလံုး
လြတ္လပ္ေရး တစ္ခုတည္းနဲ႔ အၿပီး
စုစည္းတည္ေဆာက္ျပတဲ့ ေအာင္ဆန္း
တကယ့္အ႐ိုးခံ ေအာင္ဆန္းေပါ့။
ဒီေအာင္ဆန္းကို
လြတ္လပ္ေရးလမ္း၀မွာ ဘြားကနဲ ျမင္လိုက္ရ႐ံုပဲ
ေအာင္ဆန္းရဲ႕ဆရာေတြ မႈိင္း၊ ျမ၊ ခ်ိဳတို႔ကအစ
""ငါတို႔ အားကိုးပါရေစ"" ဆိုလာၾက၊
ေရွးဘိုးဘြားမိဘျပည္သူေတြက
""ငါတို႔ကယ္မယ့္ မင္းေလာင္းေပၚၿပီ"" ၿပံဳးေပ်ာ္ၾက
လူငယ္ေသြးေသာက္ျမန္မာေတြက
""ငါတို႔ စြန္႔ပါရေစ"" ဆိုၿပီး ေရွ႕ထြက္လာၾက
စုၾက၊ ႐ံုးၾက၊ စည္းလံုးၾက
တကယ့္ဗမာေတြ
မဟာေအာင္ဆန္းအေနာက္က
ျပည္သူ႕ ဒီလႈိင္းလံုးႀကီးေတြရဲ႕
တ၀ုန္း၀ုန္း ႐ိုက္ခတ္သံဟာ
အဲဒီအခ်ိန္က ၀ိတိုရိယဘုရင္မႀကီးကိုေတာင္
အိပ္မက္ေတြ ေအးခဲေစခဲ့သေပါ့။
ေအာင္ဆန္းေရွ႕ေရာက္ရင္
ရွမ္းေတြက ရွမ္းစကားမဆိုၾက
ကခ်င္ေတြကလည္း ကခ်င္စကားမဟၾက
ေအာင္ဆန္းကို ယံုၾကည္စြာနဲ႔
သူတို႔ သခင္အျဖစ္ သိမွတ္ျပဳၾက
အားလံုးေသာ တိုင္းရင္းသားေတြ။
ဒီျပည္လံုးကၽြတ္အားကို စုစည္းႏုိင္ခဲ့လိုလည္း
အဂၤလိပ္ေတြက ဒီေအာင္ဆန္းလက္ေတာက္ေလာက္နဲ႔
တစ္စားပြဲထဲ ၀ိုင္းခဲ့ၾကေပါ့
အကင္းပါးသူေတြပီပီ
မတိုက္မီက ႐ံႈးေနတဲ့ ဒီစစ္ကို
ဒင္းတို႔ မတိုက္၀ံ့ၾက
မ်က္ႏွာမပ်က္ ေအာင္ျမင္စြာ ဆုတ္ခြာမယ့္လမ္းကို
သူတို႔ ေရြးခဲ့ၾက
ေအာင္ဆန္းနဲ႔အေတြ႕မွာ။
ယံုၾကည္အားကိုးတဲ့
မ်က္လံုးေပါင္း သန္း ၆၀
ေအာင္ဆန္းမွာ ရွိတယ္
လြတ္လပ္ေရးကို တ႐ႈိက္မက္မက္ေတာင့္တတဲ့
ႏွလံုးသားသန္း ၃၀ ေအာင္ဆန္းမွာရွိတယ္
ေအာင္ဆန္းေသဆို ေသျပ၀ံ့တဲ့သူ
ေအာင္ဆန္းမွာ တျပည္လံုးရွိတယ္
ဒီ မ်က္လံုးႏွလံုးအသက္
ဗို႔အားသိန္းသန္းခ်ီ မီးဆလိုက္အားေတြနဲ႔
ေနမ၀င္အင္ပါယာကို ျပတ္ျပတ္သားသား လွမ္းထိုးလိုက္တဲ့အခါ
အေျခာက္တိုက္ ဘ၀င္ျမင့္ေနသူေတြ
အားလံုး အရည္ေပ်ာ္သြားခဲ့ၾက။
ဘယ္ရာဇ၀င္မွာ ခင္ဗ်ားတို႔ ေတြ႕ဘူးလဲ။
ဂ်ပန္ဆိုတာ မႏူးမနပ္မဟုတ္ဘူး။
အဂၤလိပ္ဆိုတာက ေ၀လာေ၀း
သူငယ္ႏွပ္စားမဟုတ္။
ဒင္းတို႔ေတြေတာင္ ရေအာင္ စည္း႐ံုးႏိုင္တဲ့သူ
ေအာင္ဆန္း
ဒီေအာင္ဆန္းက စစ္ကို မလို
ဒါေပမဲ့ ရရင္ရ မရရင္ခ် ဆိုတာ ေအာင္ဆန္း၀ါဒ
လြတ္လပ္ေရးကို အျမန္ဆံုးလိုခ်င္ေနတဲ့
အဲ့ဒီအခ်ိန္ ျပည္သူေတြရဲ႕
တစ္ဦးတည္းေသာ ကိုယ္စားလွယ္
ငါတို႔ ေအာင္ဆန္းေပါ့။
ေအာင္ဆန္း
ဒီအခ်ိန္ဆို
၉၃ ႏွစ္ရွိၿပီ
ေအာင္ဆန္းေျပာမယ္
အဘိုးရဲ႕စကား နားေထာင္...။
""မေမ့နဲ႔
မင္းတို႔
ကေန႔ ႐ူေနတဲ့ ေလဟာ
ငါတို႔
မေန႔က ေခၽြးစက္ေတြဆိုတာ
မေမ့နဲ႔
မင္းတို႔
ျမန္မာဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကိုရဖို႔
ငါတို႔
ဘံုးေဘာလေအာ က်ဆံုးေပးခဲ့ရတာ
မေမ့နဲ႔
မင္းတို႔
ကမၻာ႔ေျမပံုေပၚတက္ႏိုင္ဖို႔
ငါတို႔
အေလာင္းေကာင္ေတြဆင့္ၿပီး ထမ္းတင္ေပးခဲ့တာ
မေမ့နဲ႔။""
ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္းမွာ
အေဖႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္
တစ္ေယာက္က
ကိုယ့္ေသြးသားအေဖ
က်န္တစ္ေယာက္က
ျမန္မာလူမ်ိဳးကို ေမြးေပးတဲ့အေဖ
ျမန္မာလူမ်ိဳးရဲ႕အေဖ
ျမန္မာ့အေဖ
ေအာင္ဆန္းေပါ့။
က်ဳပ္အေဖနဲ႔အဖိုးဟာ ေအာင္ဆန္းသားေတြ
ေအာင္ဆန္းက က်ဳပ္အဖိုး
က်ဳပ္သားက ေအာင္ဆန္းရဲ႕ျမစ္ေပါ့
သူ႕အဘိုးကို သူ လြမ္းတတ္ေနၿပီ
သူ႕သားက်ရင္လဲ သူ႕အေဘးနဲ႔
ေပးေတြ႕ႏိုင္ဖို႔
အခုကတည္းက အေသအခ်ာ
က်ဳပ္ မွာထားရအံုးမယ္။

ေပးပို႔သူ ေဇာ္ေဇာ္(မေလးရွား) အား ေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။

On This Day: Burma Declares Independence from Britain

04 Jan 2009
by findingDulcinea Staff

On Jan. 4, 1948, Burma ended 60 years of colonial rule when it officially declared independence from Britain.

Burma's Struggle for Autonomy

In June 1945, Burmese soldiers fought with the British to expel Japanese invaders from Burma during World War II.

By the war's end, nationalist leader Aung San, whose anti-fascist movement had been prominent in the struggle against Japan, had established a political and military power base from which to negotiate with Great Britain. He took office in the provisional Burmese government that formed in 1946.

Gen. San’s rule was troubled by conflicts between Burma’s rival ethnic groups, but he proved a unifying force for the nationalist movement. In January 1947, he signed an agreement with the British Prime Minister that granted Burma full independence within a year.

Before that plan came to fruition, in July 1947, Aung San and six other members of the cabinet were gunned down. The deaths were mourned throughout the country and for decades after.

The assassinations failed to halt the country’s advance toward political autonomy, which officially arrived on Jan. 4, 1948. “Thousands of Burmans caroused amiably along Rangoon's steamy, tropical waterfront,” wrote Time. “Some still recalled the day in 1885 when Burma's last king, brash Thibaw, sailed into exile and the British took over. Now, British rule was at an end.”

Historical Context: Colonial Burma

The British conquered part of Burma during the Anglo-Burmese war of 1824–26, but they didn’t establish full control of the region until 1886. For a time, Burma was part of British India, but it became a separate colony in 1937.

Japan invaded Burma during World War II and conducted a difficult struggle against British forces for years. For a time, Japan won many victories against the British—and even the support of Aung San's Burmese National Army—but ultimately Japan lost San's support and its hold in Burma. Aung San's supporters rode a wave of nationalism and were positioned to take over British control when the war was over.

Key Player: Gen. Aung San

Many in Burma view Gen. Aung San as the father of the country's independence. It was his ability to unify the people of Burma that helped end colonial rule.

He is also the father of Aung San Suu Kyi, the Nobel Peace Prize winner who many years under house arrest since 1995. Few in Burma today even dare to mention Gen. Aung San's name publicly for fear of angering their military overseers.

Later Developments: Burma since independence

Ethnic discord created problems for Burma’s first independent parliament. A central British administration had controlled Burma's various ethnic groups, which then rose up against the majority ethnic group in the country, the Burmans. Still, democracy survived until Gen. Ne Win led a military coup in 1962. Win's socialist party isolated the country and its economy declined significantly into the 1980s.

Win's socialist party isolated the country and its economy declined significantly into the 1980s. On Aug. 8, 1988, thousands of protesters massed to demand political reform. Monks and students led peaceful demonstrations, which ended when the army opened fire, killing an estimated 3,000 people.

Burma’s ruling military junta—which changed the country’s name to Myanmar in 1989—has drawn sanctions from the United States and the European Union for human rights violations.

In September 2007, in scenes recalling the 1988 demonstrations, Burmese monks led a new series of protests, which were again quashed by the military. Analysts have begun to ask whether nonviolent resistance will ever be effective against a totalitarian state.

Global Action for Burma:Second struggle

Burma Democratic Concern
03 Jan 2009

“Let's unite for Democratic Federal Union of Burma”

4th January, 2009 will mark the 61st anniversary of Independence Day for Burma. Since the fall of Mandalay Kingdom, People of Burma have never given up their fight to regain their independence. Thousands of people have sacrificed their lives. Why? They had only one hope to have a chance for the future generations to enjoy the fruits of independence.

However, People of Burma have not had this chance until now. They have been under the most oppressive and brutal regime in the world. Despite of their liberation from foreign colonization, they have not yet liberated from the dictatorial oppression of their own people. Without genuine liberation, no one can enjoy the fruits of independence. To have a genuine liberation, Burma must be established as a federal union that will guarantee democratic rights to all citizens and political equality for all ethnic nationalities.

Therefore, we call upon the People of Burma and overseas Burmese people around the world to the global action for the second struggle for national independence to establish a Democratic Federal Union of Burma. Demonstrations and a number of activities will take place in different countries. We would like to encourage everyone to join with us to show solidarity and unity.

“Add your voice to a call for Democratic Federal Union of Burma”

Please contact the following persons for detailed information.

Mr. Myo Thein (UK), Tel: +44 208 493 9137,
Email: myothein19@gmail.com

Mr. Yin Aye , Tel: + 1 301 905 7591,
Email: yindbso@gmail.com

Mr. Ko Ko Aung (Japan), Tel: + 81 090 1506 2893,
Email: kokoaung_dfbjp@yahoo.com

Mr. Yin Htwe (Thailand),
Email: yinhtway@gmail.com

Mr. Soe Tun (Singapore),
Email: lunlunn@gmail.com

Mr. Si Thu (Canada),
Email: oneloveoneburma@gmail.com

Ms. Khin Ma Ma Myo, Tel: +44 1224 524 077,
Email: khinmamamyo@gmail.com

(Independence campaign is a results-oriented coalition dedicated to second struggle for national independence)

၆၁ ၾကိမ္ေျမာက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ဒို႔မေမ့

အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕လက္မွရယူခဲ့ေသာ ျမန္မာျပည္သူမ်ား၏ လြတ္လပ္ေရးသည္ ၆၁နွစ္တိုင္သည့္တိုင္ ျပည္သူ႔လက္ဝယ္သို႔ မေရာက္ရွိေသးပါ။ သို႔တိုင္ လက္ရွိစစ္အစိုးရမိစာၦမ်ားသည္ ေနာင္နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျမန္မာျပည္သူမ်ား လြတ္လပ္ေရးမွကင္းေဝးရန္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအတုအေယာင္ကို က်င္းပရန္ ၾကိဳးစားေနေပသည္။ ျပည္သူတို႔ရရွိသင့္ေသာ လြတ္လပ္၍တရားမွ်တေသာ နိုင္ငံေတာ္တည္ေထာင္ေရးသည္ ျမန္မာျပည္သူမ်ား၏ သမိုင္းေပးတာဝန္တစ္ရပ္ပင္ ျဖစ္ေနေပသည္။ သို႔ပါ၍ ၂၀၁၀ မတိုင္မွီ မိစာၦအစိုးရ ျဖဳတ္ခ်ေရးသည္ ျမန္မာျပည္သူတစ္ရပ္လံုး၏တာဝန္ပင္ျဖစ္ပါသည္ ဟု ၆၁နွစ္ေျမာက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ သႏၷိ႒ာန္ အျဖစ္တိုက္တြန္းနိုးေဆာ္အပ္ပါသည္။

ျမန္မာ့ လြတ္လပ္ေရးအေရးေတာ္ပံု ( ေရးသူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း)

U Aung San's Article

ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး၏ အေျခခံကို ပံုေဖာ္ျခင္း

ေဆာင္းပါး သ႐ုပ္ေဖၚ

စာဖတ္ ပရိသတ္အတြက္ ေခတ္ ေရစီးေၾကာင္း ၏ အေျခအေန (Current Issue) မဟုတ္ ေသာ္လည္း ကာလရွည္ၾကာ တအံုေႏြးေႏြး ျဖစ္ေနတဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ဆိုင္ရာ တနံတလ်ား ပတ္သက္ရာ ပတ္သက္ေၾကာင္း ေတြကို တစစီ ဆြဲၿပီး ခ်ုဳံငံုမိေအာင္ မိတ္ဆက္ ေပးသြား ခ်င္ပါ တယ္။ အရွင္း ဆံုးျဖစ္တဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကပဲ စၾကည့္ လိုက္ ရေအာင္။

မဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ နိမ့္က်ျခင္း (Underdevelopment) ကို တီထြင္ ဖန္ဆင္းျခင္း

ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ဆိုတာ မဖြံ႕ၿဖိဳးတာ ရွိေနလို႔ လို႔ နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ အၿပီးမွာ အေမရိကန္ ဟာ ကမၻာေပၚမွာ မဟာ အင္အားႀကီး ဆူပါ ပါဝါႏိုင္ငံ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကမၻာေပၚမွာ သူမ်ားနဲ႔ မတူတဲ့ တစ္ေနရာကို ဖန္တီးဖို႔ လိုအပ္လာျပန္တယ္။ ဒီလို အေၾကာင္း ကမၼရွာေနတုန္း ၁၉၄၉ ဇန္နဝါရီလ ၂၀ ရက္ေန႔မွာ သမၼတ ဟာရီ အက္စ္ ထရူးမန္း (Harry S. Truman) က သူရဲ့ သမၼတသစ္ အျဖစ္ က်မ္းက်ိန္တဲ့ေန႔ မိန္႔ခြန္းထဲမွာ ကမၻာ့ ေတာင္ဘက္ျခမ္းဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ေနာက္က်ေနတဲ့ ဝန္းက်င္ေတြ (Underdevelopment Areas) ျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး ညြန္ျပ ေျပာဆိုလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔မွာပဲ ကမၻာ့ေတာင္ဘက္ျခမ္းက ၂ ဘီလီယံေသာ (သန္းနွစ္ေထာင္ေသာ) လူေတြဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ေနာက္က် က်န္ရစ္သူေတြ ျဖစ္သြားရၿပီး "မဖြံ႕ၿဖိဳးေသးေသာ" ဆိုတဲ့ ကိစၥဟာ ဒီအခ်ိန္ကမၻာ ဇာတ္ခံုေပၚ တဟုန္ထိုး တက္လာေတာ့တာပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ စာဖတ္သူတို႔ က်ေနာ္တို႔ဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ေလ့လာေရး ဆိုတာကို ဘြဲ႕ဒီဂရီအတြက္ ေလ့လာရတဲ့ အေျခအထိ ေရာက္ၾကရတယ္ ဆိုပါေတာ့။

ကမၻာ့ အလုပ္သမား ေရးရာအဖြဲ႕ (ILO) ရဲ႕ အတြင္းေရးမႉးေဟာင္း အဖြဲ႕ဝင္ျဖစ္ဖူးတဲ့ ဝယ္လ္ဖရက္ ဘင္ဆန္ (Wilfred Benson) က သမၼတ ထရူးမန္း ထက္ ပိုေစာျပီး အဲဒီစကားလံုးကို သံုးဖူးေပမယ့္ ကြ်မ္းက်င္သူေတြ၊ လူထုေတြၾကား ပ်ံ႕ႏွ႔ံေလာက္တဲ့ အထိ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ သမၼတ ထရူးမန္းက သူ႔ေပၚလစီရဲ႕ အသံုးအႏႈန္းအျဖစ္ ေကာက္သံုးလိုက္ေတာ့မွ ပညာရွင္ေတြအၾကား ပြထ လာတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကစလို႔ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ေနာက္ေကာက္က် တာကေန လြတ္ေျမာက္ဖို႔ရာ "ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး"ဆိုတာကို ေဆြးေႏြး ေျပာဆို လာၾကေတာ့တာပါပဲ။ ဖြံ႕ၿဖိဳးျခင္း၊ မဖြံ႕ၿဖိဳးျခင္းနဲ႔ စပ္လ်ဉ္းၿပီး ေျမာက္မ်ားစြာေသာ ယူဆခ်က္ေတြလည္း ေပၚေပါက္လာပါတယ္။

ႏိုင္ရီရီ (Nyerere) ရဲ႕ "ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ဆိုတာ ကိုယ္စီ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ အတြက္ အာရံုညႊတ္တဲ့၊ လူေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး တက္ၾကြ ထက္သန္မႈပါပဲ" စတဲ့ ယူဆခ်က္ေတြ ေပၚလာတာပါ။ ဖြံ႕ၿဖိဳးတယ္၊ မဖြံ႕ၿဖိဳးဘူးဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပညာရွင္ တခ်ဳိ႔ရဲ႕ သိသင့္တဲ့ အယူအဆ ေတြကေတာ့ - ကိုယ့္ရဲ႕ ယံုၾကည္ ပိုင္းျဖတ္မႈပါပဲ သို႔မဟုတ္ ကိုယ္ထင္ ကုတင္ေရႊနန္း ပါပဲ (ရိုေဒၚလ္ဖို စတာဗင္ဟာဂ်င္ - Rodolfo Stavenhagen)၊ ေအာက္ေျခက စၿပီး ထိုးထြက္ လာသည့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး သို႔မဟုတ္ လူဆင္းရဲေတြ အတြက္ ထြက္ရပ္ လမ္းရွိသည့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး (ဂ်ီမို အိုမို-ဖာဒကာ - Jimoh Omo-Fadaka)၊ အားလံုး ပူးေပါင္း ပါဝင္မႈရွိတဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး သို႔မဟုတ္ လူစံုတက္စံု ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး (ေအာ္လန္ဒို ဖဲလ္စ္ ေဘာ္ဒါနွင့္ အနီဆာ ရာမန္ - Orlando Fals Borda and Anisur Rahman) ဒါေတြဟာ ေနာက္ပိုင္း တြင္က်ယ္လာတဲ့ အယူအဆေတြေပါ့။

ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ရဲ႕ ပံုဖမ္းမရေသာ သမိုင္းနဲ႔ ထပ္တူျပဳ တင္စားခ်က္

ပထမဆံုး ေျပာရရင္ေတာ့ သတၱေလာကရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး (Development) ဒါမွ မဟုတ္ ေျပာင္းလဲ တိုးတက္မႈ ျဖစ္စဥ္ (Evolution) ဆိုတာ ဇီဝေဗဒ (Biology) မွာ စသံုးတာပါ။ မ်ဳိးဗီဇ အလားအလာမ်ား ေအာင္ျမင္လာတဲ့ အဂၤါအစိတ္အပိုင္း (Organism) ေတြရဲ့ ျဖစ္စဥ္ကို ရည္ညႊန္း ေျပာဆိုတာပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးဟာ မာ့က္စ္ (Marx) ရဲ့ သေဘာတရား ေတြမွာလည္း အထင္ကရ အေနနဲ႔ ပါလာပါတယ္။ သဘာဝဓမၼ (Natural Law) ေတြရဲ့ သေဘာသဘာဝ လိုအပ္ခ်က္ေတြ အတိုင္း လကၡဏာျပ ေနတဲ့ သမိုင္းဆိုင္ရာ ျဖစ္စဥ္ပါပဲလို႔ ကားလ္မာ့က္စ္က ထုတ္ေဖာ္ခဲ့ပါတယ္။ ရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ေတာ့ သမိုင္းျဖစ္စဥ္ တစ္ပတ္လည္ တာပဲလို႔ ဆိုလို တာပါပဲ။ တစ္ခုရွိတာက သိပၸံနည္းက် စည္းကမ္းခ်က္ ေတြဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးကို ဖြင့္ဆို သရုပ္ျပရာမွာ ေနရာယူလာတယ္ ဆိုတာကိုပါ။

၂၀ ရာစုဦးမွာ "ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး" ေဝါဟာရဟာ တြင္က်ယ္လာတယ္။ ရာစုႏွစ္ တစ္ခုလံုးမွာ ၿမိဳ႕ျပဖြံ႕ၿဖိဳးေရးနဲ႔ ကိုလိုနီ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးဆိုင္ရာ အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ လံုးလည္ ခ်ာလည္ လိုက္ေနတယ္။ ဟက္ကယ္ (Haeckel) က "အခု ကာလကစၿပီး ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးဆိုတာ ေမွာ္ဂါထာလိုပဲ က်ဳပ္တို႔ ဒုကၡေဝေနတဲ့ ျပႆနာကို ကုစားႏိုင္မယ့္၊ ထြက္ရပ္လမ္းကို ျပႏိုင္မယ့္ ဟာလိုျဖစ္ေနတယ္"လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးဆိုတဲ့ စကားလံုး ကိုယ္ႏႈိက္က ရာစုႏွစ္ ႏွစ္ခုေလာက္ၾကာေအာင္ လူမႈေရးဆိုင္ရာ အနက္ေကာက္ယူ ေဖာ္ျပမႈ (ဝါ) လူမႈေရးရာ အဓိပၸါယ္သြင္းေဖာ္ျပမႈ (Social Construction) ေတြမွာ နက္နက္နဲနဲ အျမစ္တြယ္ လာေနေတာ႔တယ္ ဆိုတာပါပဲ။

နယ္ခ်ဲ႕ ဆန္႔က်င္ေရးဝါဒကို ေျခခ်ျခင္း

လတ္တေလာ လက္ေတြ႔ဝါဒီ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးရဲ႕ အတြင္းအျပင္ မ်က္ႏွာစာေတြျဖစ္တဲ့ ကုန္သြယ္ေရးရာ၊ မွ်တမႈမရွိတဲ့ အျပန္အလွန္ ဖလွယ္ေရးကိစၥေတြ၊ ကိုယ္က်ဳိး ကာကြယ္ေရးဝါဒ (အေနာက္နိုင္ငံမ်ား မသိမသာ က်င့္သံုး)၊ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရးစနစ္ရဲ႕ ဟာကြက္ေတြ၊ လာဘ္စားမႈေတြ၊ ဒီမိုကေရစီ မရွိတာေတြ၊ စြန္႔ဦး တီထြင္မႈစနစ္ အေကာင္အထည္ မေပၚတာေတြကို အာရံုထားၾကပါတယ္။ အဲဒီလို မေဆာင္ရြက္ႏိုင္တာေတြကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဖြံၿဖိဳးေရးဆိုင္ရာ လႈပ္ရွား ေတာင္းဆိုမႈေတြလည္း ေပၚေပါက္ လာပါတယ္။ လက္တင္ အေမရိကရဲ႕ လြတ္လပ္စြာ ကုန္သြယ္ေရးဝါဒီေတြ (Dependency Theorists) နဲ႔ လက္ဝဲယိမ္း ပညာတတ္ (Leftist Elite) ေတြရဲ့ အလိုအရ "အတိတ္ကာလက ကိုလိုနီစနစ္ေၾကာင့္ေရာ၊ လက္ရွိကာလ အရင္းရွင္စနစ္နဲ႔ ျပည္တြင္းအတိုင္းအတာ၊ ႏိုင္ငံတကာ အတိုင္းအတာနဲ႔ ေခါင္းပံုျဖတ္မႈေတြေၾကာင့္ ေနာက္ေကာက္က်ေနရတာ (Backwardness)၊ ဆင္းရဲတြင္းက မထြက္နိုင္တာ (Poverty) ေတြ ျဖစ္ရတယ္၊ "မဖြံ႕ၿဖိဳးဘူး ဆိုတာ ဖြံ႕ၿဖိဳးသြားတာ ေတြရဲ႕ ဓားစာခံပါပဲ"လို႔ ဆိုၾက ပါတယ္။ ( ျမန္မာျပည္ မွာ ဒီလို သေဘာတရားေတြ ထြန္းကားတာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ က်န္ေနတဲ့ သယံဇာတ ေတြကို ေခတ္သစ္မွာ ဘယ္သူေတြက ေဆြမ်ဳိးေကာင္း စားေရးအတြက္ အသံုးခ်ေနသလဲ ဆိုတာလည္း သတိျပဳရမွာပါ။)

အယူအဆမ်ား ပြထလာျခင္း

ေနာက္ပိုင္းမွာ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးဟာ မဖြံ႕ၿဖိဳးတဲ့ ေဒသေတြမွာ စီးပြားေရးအရ တစ္ဦးခ်င္းဝင္ေငြ တိုးတက္မႈနဲ႔ အဲဒီတိုးတက္မႈ က်ဆင္းေနျခင္းဆီ ေျခဦးလွည့္ လာျပန္ပါတယ္။ ေပါလ္ ဘရန္း (Paul Baran) က တိုးတက္မႈ (Growth) သို႔မဟုတ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ (Development) ဟာ တစ္ဦးခ်င္းဆီရဲ့ ရုပ္ဝတၳဳဆိုင္ရာ ထုတ္လုပ္ႏိုင္မႈ တိုးတက္ျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ မဖြံ႕ၿဖိဳးေသးတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက အေျခခံ လူမႈဖူလံုေရးေတြ တိုးတက္လာေစဖို႔ ႀကိဳးပမ္းေနတာ လို႔ ဖြင့္ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ စီပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ (Economics Development) နဲ႔ အၿပိဳင္ လူမႈဖြံ႕ၿဖိဳးေရး (Social Development) ကို (အဓိပၸါယ္ ေဝဝါး ေနေသးေသာ္လည္း) တျဖည္းျဖည္း မိတ္ဆက္ တင္ျပလာၾကပါတယ္။ ၁၉၆၂ မွာ ကုလသမဂၢ က ဒီဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ရႈေထာင့္ ႏွစ္ခုကို ေပါင္းစပ္ဖို႔ လမ္းေၾကာင္း ခဲ့ပါတယ္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲနိုင္ငံ ေတြရဲ႕ ျပႆနာ ဟာ တိုးတက္ေရး (Growth) မဟုတ္ဘူး၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး (Development) ျဖစ္တယ္၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးဆိုတာ တိုးတက္မႈ (Growth) နဲ႔ ေျပာင္းလဲလာမႈ (Change) ကို ေပါင္းစပ္ထား တာျဖစ္တယ္လို႔ ေဖာ္ထုတ္ လာပါတယ္။ လူမႈဘဝ အရည္အေသြး တိုးတက္လာမႈလို႔ ဖြင့္ဆိုပါတယ္။

Growth + Change = Development
တိုးတက္မႈ + ေျပာင္းလဲနိုင္စြမ္း = ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ

၁၉၇၄ မွာ ကိုကိုေယာ့ ေၾကညာခ်က္ (Declaration of Cocoyoc) က ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ ဟာ ရုပ္ဝတၳဳ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး မဟုတ္ဘူး၊ သက္ရွိ လူသားေတြရဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ျဖစ္သင့္ တယ္လို႔ ေဇာင္းေပး ေဖာ္ျပ ခဲ့ပါတယ္။ ကိုကိုေယာ့ ေၾကညာ စာတမ္းဆိုတာ ၁၉၇၄ ေအာက္တိုဘာ မွာ ထြက္ေပၚ လာတဲ့ တတိယ ကမၻာ ႏိုင္ငံမ်ား ရဲ႕ စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ အခြင့္အေရး သေဘာတူ ညီခ်က္ ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒီေၾကညာခ်က္ မွာ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ဆီသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ရာ မွာ မတူ ကြဲျပား တဲ့ နည္းေတြရဲ့ ခ်ဉ္းကပ္ဖို႔ လိုတယ္လို႔လည္း ေထာက္ျပ ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအိုင္ဒီယာ ကေန လူသားဗဟိုျပဳ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး (Human-Centered Development) ဆီ ဦးတည္ လာတာပါပဲ။ ၁၉၈၀ ဝန္းက်င္ ကာလကို ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ပံုေပ်ာက္ ေနတဲ့ ကာလလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ၁၉၉၀ ႏွစ္မ်ားကေတာ့ ကမၻာ့ေတာင္နဲ႔ ေျမာက္ျခမ္းမွာ ဖြံ႕ျဖိဳးေရး လကၡဏာသစ္ေတြ ေမြးဖြားတဲ့ ကာလ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီနွစ္မ်ိဳး က လားရာ မတူၾကပါဘူး။

• ကမၻာ့ေျမာက္ျခမ္း (ဖြံ႕ ျဖိဳးျပီးနိုင္ငံမ်ား) အဖို႔က ဖြံ႕ျဖိဳးေရး ဆိုတာ (ရုပ္ဝတၳဳ) ဖြံ႕ျဖိဳးမႈအရွိန္ကို ခ်ဖို႔၊ သို့မဟုတ္ ရပ္ပစ္ ဖို႔ပါပဲ။ ယခင္ဖြံ႕ျဖိဳး ခဲ့ျပီး ျဖစ္တဲ့ ဓာတု ေဆးဝါးလုပ္ငန္းေတြ၊ နဴကလီးယား စက္ရံုေတြ၊ သံမဏိ လုပ္ငန္းေတြ ကို ဖ်က္ဆီးဖို႔၊ ျဖဳတ္သိမ္းဖို႔၊ ျပည္ပ (ေစ်းခ်ိဳတဲ့ဆီ) မွာ သြားလုပ္ဖို႔ နဲ႔ အစားထိုး လုပ္ငန္းေတြ နဲ႔ လဲလွယ္ ဖို႔ပါပဲ။
• ကမၻာ့ ေတာင္ျခမ္း (ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံမ်ား) ရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးကေတာ့ ၁၉၈၀ ႏွစ္မ်ား ဆီက ကမၻာ့ ေတာင္ျခမ္း ႏိုင္ငံ ေတြ ခ်န္ထား တဲ့ ႏ်ဴကလီးယား စြန္႔ပစ္ ပစၥည္းေတြ၊ စက္ရံုက စြန္႔ထုတ္တဲ့ ညစ္ညမ္းမႈ ေတြ၊ အဆင့္အတန္းမွီ ေစ်းကြက္တင္ ေရာင္းမရတဲ့ တားျမစ္ ကုန္ပစၥည္းေတြ စုပံုေနတာကို ရွင္းပစ္ေရးပဲ ျဖစ္တယ္။

အယူအဆေရး အရေရာ ႏုိင္ငံေရးအရပါ ဖြံၿဖိဳးေရး ျပန္လည္ ဦးေမာ့ဖို႔ဆိုတာ သို႔မဟုတ္ ျပန္လည္ဖြံ႕ၿဖိဳး ေရးဆိုတာ ေရရည္ တည္တံ့ေသာ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး (Sustainable Development) ကို ပံုသ႑ာန္ ေဆာင္လာတာပါ။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္တုန္းက UNDP ရဲ့ အစီရင္ခံစာ ေပၚထြက္လာၿပီး ေနာက္ပိုင္း လူသားဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ (Human Development) ကို လူသားေတြရဲ႕ သက္ဆိုင္ရာ ေရြးခ်ယ္မႈ အလိုက္ ဋီကာခ်ဲ႕လာပါတယ္။ အဲဒီ အစီရင္ခံစာ ကေနပဲ လူမႈဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ညႊန္းကိန္း (HDI – Human Development Index) ကို ေဖာ္ထုတ္ခဲ့တာပါ။ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈကို တိုင္းတာရာမွာ ႏိုင္ငံေပါင္း ၁၃၀ ကို အေျခခံၿပီး လူ႔ဘဝသက္တမ္း အသီးအသီး၊ စာတတ္ေျမာက္မႈ နႈန္းနဲ႔ တကယ့္ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ့ GNP (စုစုေပါင္း အမ်ဳိးသားထုတ္ကုန္) ကြဲျပားမႈ ေတြကို ထည့္သြင္း တြက္ခ်က္ ေဖာ္ျပတဲ့နည္းပါ။

ရွားပါးမႈကို ရမယ္ ရွာျခင္း

ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ စီပြားေရး တန္ဖိုးထားမႈေတြဟာ ရွိႏွင့္ၿပီးသား လူမႈတန္ဖိုးေတြကို ခ်ပစ္ေနတယ္။ ကြ်မ္းက်င္မႈ သီးသန္႔စီကို ေခတ္မမီတဲ့ အတတ္ေတြ အျဖစ္၊ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အသံုးခ် သယံဇာတ အျဖစ္၊ လူသားကို လုပ္အားထုအျဖစ္၊ အစဉ္အလာ တန္ဖိုးေတြကို ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး အျဖစ္ေပါ့။ အေစာပိုင္း ေဘာဂေဗဒ ပညာရွင္ေတြ ဟာ သူတို႔ရဲ႕ သေဘာတရားေတြကို ရွားပါး ျပတ္လတ္မႈ (Scarcity) ေပၚမွာ ေျခကုပ္ ယူခဲ့ၾကတယ္။ ရွားပါး ျပတ္လပ္မႈဆိုရာမွာ မျပည့္စံုမႈ၊ လက္လွမ္းမီဖို႔ ခက္မႈ၊ အလိုရွိမႈ၊ မလံုေလာက္မႈအျပင္ ေခြ်တာေနရမႈေတြ ပါဝင္ပါတယ္။ ေဘာဂေဗဒ ဆရာေတြရဲ့ ရွားပါးျပတ္လတ္မႈ တရားကေတာ့ "လူေတြ လိုခ်င္တာကမ်ား၊ သဘာဝ သယံဇာတ ရွိတာ က အတိုင္းအထြာ နဲ႔" ဆိုတဲ့ ကိစၥပါပဲ။ အေျဖရွာေရးကို ေဘာဂေဗဒ ဆရာေတြ ေဆးညႊန္း ထုတ္တာကေတာ့ ေစ်းကြက္ကို စီမံေရးပါပဲ။ အမ်ားစုေသာ စီးပြားေရး နိႆယေတြဟာ ေခတ္သစ္လူမႈ အသိုင္း အဝိုင္းရဲ့ ဆိုးဆိုး ရြားရြား ႀကံဳေနရတဲ့ မျပည့္စံုမႈ၊ ရွားပါး ျပတ္လပ္မႈကို အေျခတည္ ထားတာပါပဲ။

ျခံဳငံု ေျပာၾကေၾကးဆိုရင္ စီးပြားေရးမွာ က်ားကြက္ ေရႊ႕ေနသူေတြ၊ စီးပြားေရး ဂုရု ေတြဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး အၾကပ္အတည္းကို မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ဖို႔ အံဝင္ဂြင္က် ေျဖရွင္းနည္း မေတြ႕ၾကပါဘူး။ ေဘာဂေဗဒ ဆရာေတြရဲ့ စီပြားေရး သေဘာတရား ဆိုတာလည္း ေခတ္သစ္လူမႈ အဖြဲ႕အစည္းကို စိတ္ေျဖစရာ ဥပေဒသ ခ်ေပးရံုကလြဲၿပီး ဘာမွ မျဖစ္ေျမာက္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ လဲဆိုေတာ့ လူေတြနဲ႔ လူမႈ အဖြဲ႕အစည္းဟာ စီပြားေရး သက္သက္ အတြက္ပဲ မဟုတ္လို႔ ပါပဲ။ ေျပာရရင္ အခု ကိုးကား ေရးသားေနတဲ့ ေဆာင္းပါး စာတမ္းထဲမွာ ဂတ္စတာဗို အက္စ္တီဗာ က လူေတြကို စီးပြားေရး ေဘာင္ထဲက ရႈ႕ျမင္ခံရသူေတြ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲျမင္ ေနတဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး မဟာဗ်ဴဟာ ေတြ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ ဒီေတာ့ကာ အေျခခံ လူတန္းစားသစ္ အေနနဲ႔ ေပၚထြက္လာၿပီး ႏိုင္ငံေရး အက္ရွင္ထဲ အထိဝင္ၿပီး ေျခခ်ၾကည့္ ၾကဖို႔ လမ္းေၾကာင္း ေပးတာပါ။

ထပ္ေျပာရရင္ ႏိုင္ငံေရး ထိန္းခ်ဳပ္မႈ ကေန လူတန္းစားသစ္ တစ္ခု ေပၚထြက္ေရး၊ လူထုက မ်က္ျမင္ ကိုယ္ေတြ႕ ပါဝင္ေရး နဲ႔ စီးပြားေရး ခ်ည္းပဲ မိုးမႊန္ ေနတဲ့ ကာလအလြန္ လူထုရဲ့ ေျပာဆို ေဆြးေႏြးလာမႈကို ဖိတ္ေခၚ တာပါပဲ။ ထို႔အတူ စီးပြားေရးက႑ အေကာင္အထည္ ေပၚေရးအတြက္ ႏိုင္ငံေရးအရ ပါဝင္ ေဆာက္ရြက္တာမွာ လူထုရဲ႕ ပူးေပါင္းပါဝင္မႈ အေပၚ က်ယ္ျပန္႔စြာ ေဆြးေႏြးေရး၊ သုေတသနျပဳၾကေရးကို ေမတၱာရပ္ခံ တင္ျပ ထားပါတယ္။ စာတမ္းရွင္ က အဆံုးမွာ အမွန္တရား နဲ႔ ပစၥကၡကို သမင္လည္ ျပန္ၾကည့္ဖို႔၊ သိပၸံ သေဘာတရား အျပင္ ေရြးခ်ယ္စရာ ရွာၾကဖို႔ တိုက္တြန္း ႏိႈးေဆာ္ ထားတာကို မွတ္သားရပါတယ္။

သင္ကာ

က်မ္းကိုး

• Development by Gustavo Esteva – Development Dicitonary
• Summary of Development – Summarized by Khet Htan

အက်ဥ္းစံ ဓမၼ၀ါဒီတ႔ို၏ အနစ္နာခံ ပါရမီ

သံသရာသက္တမ္းႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္လိုက္လွ်င္ လူ႔ဘ၀သက္တမ္းဟူသည္ ေရပြက္ပမာ ခဏတာမွ်သာျဖစ္၏။ ထိုသို႔ ခဏတာ လူ႔ဘ၀ကိုပင္ ရဖို႔ရာ မႏုႆတၱဘာေ၀ါ ဒုလႅေဘာဆိုသည့္ ဗုဒၶေဒသနာေတာ္အရ လြန္စြာပင္ ခက္ခဲလွ၏။ ထုိမွ်ရခဲလွေသာ လူ႔ဘ၀၏ တိုေတာင္းလွေသာ ကာလအတြင္းမွာပင္ လူတို႔သည္ ေသာကကို ရင္၀ယ္ပိုက္ျပီး လူ႔ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းေနၾကရသည္ဆိုပါက ရခဲလွေသာ လူ႔ဘ၀ကို ရလာရျခင္းသည္ အဓိပၸာယ္ရွိေတာ့မည္ မဟုတ္။

သို႔ေသာ္ ယေန႔ အမိျမန္မာျပည္ရွိ လူသားမ်ားသည္ လူရယ္လို႔ စျဖစ္လာၿပီဆိုကတည္းက လူသား၏ ရပိုင္ခြင့္၊ ရပ္တည္ရွင္သန္ပိုင္ခြင့္မ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ခံေနရေလၿပီ။ အာဏာမရွိသူ (၀ါ) မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္သူသည္ အာဏာရွိသူ (၀ါ) ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္သူ၏ အလိုသို႔ ေစညႊန္ရာအတိုင္း လုပ္ေဆာင္ေနၾကရ၏။( ဆက္ဖတ္ရန္ ) ထားရာေန ေစရာသြား ဘ၀မွာ ဒုကၡမ်ဳိးစံုႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနၾကရသည္။ ထုိသို႔ လူအခ်င္းခ်င္း အႏိုင္က်င့္ ဗိုလ္က်မႈေတြေၾကာင့္ ေလာကႀကီး တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ရာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေန၏။ ေလာကဟုဆိုရာ၌ ေလာက၏ သေဘာသဘာ၀ကို ဆရာႀကီးဦးေရႊေအာင္က ဘ၀ အျမင္သစ္ စာအုပ္မွာ ဖြင့္ဆိုရာတြင္ - - - ေလာကကို တည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္သည့္ တရားစုလည္းရွိ၏။ ေလာကကို မတည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္သည့္ တရားစုလည္းရွိ၏။ ေလာကကို တည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္သည့္ တရားစုကို ဓမၼဟု ေခၚသည္။ ေလာကကို မတည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္သည့္ တရားစုကို အဓမၼဟု ေခၚသည္။

ထုိေၾကာင့္ ဓမၼႏွင့္ အဓမၼသည္ ေလာက၌ ထာ၀စဥ္ဆန္႔က်င္ၾက၏။ အခ်င္းခ်င္း ဆန္႔က်င္ေနေသာေၾကာင့္ပင္ ေလာကသည္ ျဖစ္ေပၚေနျခင္းျဖစ္၏။ သုိ႔ျဖစ္ေလရာ ေလာကဟူသည္ ဓမၼႏွင့္ အဓမၼတို႔ စစ္ခင္းရာ စစ္ေျမျပင္ျဖစ္၏ - - - ဟု ဖြင့္ဆိုထား၏။္ ေလာက၌ အဓမၼ၀ါဒီမ်ားလႊမ္းမိုးေနသည့္ ကာလသည္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ရာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္မွာ သဘာ၀ပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အနိစၥသေဘာ (၀ါ) အေျပာင္းအလဲဆိုသည့္ သေဘာတရားသည္လည္း အစဥ္အၿမဲ ခ်ဥ္္းကပ္နီးစပ္ေနေလ၏။ ယေန႔ကာလသည္ အမိျမန္မာျပည္၌ ဓမၼႏွင့္ အဓမၼ၀ါဒီမ်ား စီးခ်င္းထိုးရာ စစ္ေျမျပင္သဖြယ္ တစတစ ထင္ဟပ္ေပၚလြင္လာခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။

စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အာဏာယႏၱရားျဖင့္ တုိင္းသူျပည္သားမ်ားအား ထာ၀စဥ္ အႏိုင္က်င့္ဗိုလ္က်ႏိုင္ေအာင္ အစြမ္းကုန္ ဖိႏွိပ္ျပေန၏။ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶသာသနာကို မိခင္ဘာသာအျဖစ္ ေခတ္အဆက္ဆက္က လြတ္လပ္စြာ ထြန္ကားတည္တံ့လာခဲ့ရာ အမိျမန္မာျပည္ရွိ သာသနာ့၀န္ထမ္း ရွင္၊ ရဟန္းတို႔၏ မ်က္ေမွာက္ကာလ အေျခအေနသည္ အႏိုင္က်င့္ ဗုိလ္က်ခံ၊ စိုးမိုးခ်ယ္လွယ္ခံ၊ သင္းကြဲႏွိပ္ကြပ္ခံအျဖစ္ ရပ္တည္ေနၾကရသည္။ ဒါယကာအေရး သာသနာ့ေဘးကို က်ေရာက္လာေနသည့္ အႏၱရာယ္မွ ဗုဒၶအလိုေတာ္က် ေမတၱာ၀ါဒျဖင့္ ကာကြယ္သည့္ ဗုဒၶကိုယ္စား တပည့္သား သမၼဳတိသံဃာမ်ားကို သတ္ျဖတ္ညွင္းဆဲ လူ၀တ္လဲကာ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ေန၏။

သာသနာကိုခ်စ္၊ သာသနာကို ျမတ္ႏိုးကာ သာသနာအဆံုးအမေတြကို တန္ဖိုးထားၿပီး သာသနာေတာ္ႀကီး အဓြန္႔ရွည္ တည္တန္႔ေရးအတြက္ ရႈေထာင့္ေပါင္းစံုမွ ႀကိဳးပမ္းထမ္းေဆာင္ေနၾကေသာ သာသနာျပဳပုဂၢဳိလ္ ရဟန္းသာမေဏမ်ားအား သာသနာေတာ္ကို ဖ်က္ဆီးသူ သာသနာေတာ္ႀကီး၏ ရန္သူအျဖစ္ စြပ္စြဲရႈတ္ခ်သည့္ျပင္ စိတ္ႀကိဳက္ဥပေဒ၊ စိတ္ႀကိဳက္ပုဒ္မေတြကို အသံုးခ်ၿပီး ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းခ်ေနၾကသည္။ ဗဟုဇနဟိတာယ ဗဟုဇနသုခါယ ဟူသည့္ ေဒသနာေတာ္ႏွင့္အညီ တပည့္ ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမတို႔ အက်ဳိးစီးပြားအလို႔ငွာ၊ ခ်မ္းသာေစေၾကာင္းအလို႔ငွာ သရဏဂံုေဆာက္တည္ကာ ေမတၱာပို႔သ စီတန္းလွည့္လည္ၾကေသာ ဗုဒၶကိုယ္စား သမၼဴတိ သံဃာေတာ္မ်ားကို ရိုက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ျခင္းသည္ သံဃာတည္းဟူေသာ ရတနာထက္ အာဏာတည္းဟူေသာ ရတနာကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္မိၾကျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ဧ။္။

ထိုအာဏာ (၀ါ) လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြကို မက္ေမာ တြယ္တာမိေသာေၾကာင့္ပင္ အဓမၼ၀ါဒီသမားတို႔သည္ ေလာကႀကီး တခုလံုးအား ခုတံုးလုပ္ကာ အသံုးခ်ေနၾကသည္။ ၄င္းတို႔သည္ ဘ၀ကို ကိုးကြယ္ရာအျဖစ္ျဖင့္ ရႈျမင္ကာ ဖက္တြယ္ကိုးကြယ္ေနၾက၏။ ထိုသုိ႔ ဖက္တြယ္ကိုးကြယ္၍ အဓမၼ၀ါဒမ်ား က်င့္သံုးၿပီး ဗိုလ္က်ႏွိပ္စက္သမႈ ျပဳေနၾကသည့္အတြက္ ၄င္းတို႔၏ လူ႔ဘ၀ကို ရလာရျခင္း ေရာက္လာရျခင္း၏ ဘ၀အဓိပၸာယ္ (၀ါ) လူ႔သားတည္းဟူေသာ တန္းဖိုးကိုလည္း တၿပိဳင္တည္းမွာပင္ စိုးစဥ္းမွ် မက်န္ေအာင္ ကာယကံေျမာက္ ေခ်ဖ်က္ၿပီးသား ျဖစ္ေနေစ၏။ အမွန္အားျဖင့္ လူသားတဦး၏ ဘ၀တန္ဖိုးကို ပံုေဖာ္ရာတြင္ မိမိ၏ တခဏာတာ ရရွိေရာက္ရွိလာေသာ လူ႔ဘ၀ကို ကိုးကြယ္အရာအျဖစ္ျဖင့္ ကိုးကြယ္ရမည္မဟုတ္၊ အသံုးခ်စရာအျဖစ္ျဖင့္ အသံုးခ်ရမည္ျဖစ္သည္။

အသံုးခ်စရာအျဖစ္ျဖင့္ အသံုးျပဳရာတြင္လည္း ငါတည္းဟူေသာ အတၱအက်ဳိးစီပြားအတြက္္ ပဓာနမဟုတ္ဘဲ ေလာကတည္းဟူေသာ ပရအက်ဳိးစီးပြားအတြက္သာ ပဓာနျဖစ္ေစရမည္ျဖစ္သည္။ သို႔မွသာ ေလာကႀကီး တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းကာ သာယာ၀ေျပာေနေပလိမ့္မည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေလာက၌ မည္သည့္ပုဂၢိဳလ္၊ မည္သည့္သတၱ၀ါပင္ ျဖစ္ေစကာမူ မိမိတို႔၏ ဘ၀ကို တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္း ေစခ်င္ၾကသည္ခ်ည္း ျဖစ္၏။ သို႔မွသာ ရွင္သန္ရာ လူ႔ဘ၀သည္လည္း တန္းဖိုးရွိရွိိ ျဖတ္သန္းႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ လူျဖစ္ရက်ဳိးလည္း နပ္ေပလိမ့္မည္္။ ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမေတာ္အရ လူ႔ဘ၀၏ အႏွစ္သာရသည္ ေကာင္းေကာင္း၀တ္၊ ေကာင္းေကာင္းစား၊ ေကာင္းေကာင္းေနရျခင္းတို႔ မဟုတ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနထိုင္ရျခင္းသာ ျဖစ္၏။ ေရွးပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္လည္း ေလာကီဓမၼ၊ ေလာကုတၱရာဓမၼတို႔၌ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ က်င့္ႀကံေနထိုင္ျခင္းျဖင့္ လူ႔ဘ၀၏ အႏွစ္သာရကို သက္ေသျပခဲ့ၾကသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာမႈျဖင့္ လူ႔ဘ၀၏ အႏွစ္သာရကို ပံုေဖာ္ရာ၌ လူပုဂိၢဳလ္ သတၱ၀ါဟူသည္ ပဓာနမဟုတ္၊ ဓမၼႏွင့္ အဓမၼသည္သာ ပဓာနျဖစ္သည္။

ထိုေၾကာင့္ မိမိေနထုိင္ရာ သက္ဆိုင္ရာ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက၌ အဓမၼ မထြန္းကားရေလေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေရးမွာ လူသားတုိင္း၏ တာ၀န္ျဖစ္သည္။ ထိုတာ၀န္အရ အဓမၼ မထြန္းကားေအာင္ ေဆာင္ရြက္္ရာ၌ အနစ္နာခံမႈသည္ အေရးႀကီး၏။ အနစ္နာခံမႈရွိမွ ေအာင္ျမင္မည္္။ ယေန႔ အမိျမန္မာျပည္၌ အက်ဥ္းက်ခံ ရဟန္း၊ ရွင္၊ လူ၊ ေက်ာင္းသားျပည္သူမ်ားသည္လည္း အနစ္နာခံျခင္းျဖင့္ တုိင္းျပည္အက်ဳိးကို သယ္ပိုးေနၾကသည္။ အဓမၼ၀ါဒီအေပၚ ဓမၼ၀ါဒီမ်ား ႀကီးစိုးဖို႔ရန္ သႏိၷဌာန္ျဖင့္ အနစ္နာခံေနၾကသည္။ ထုိသူတို႔သည္ ဗုဒၶအလိုေတာ္က် ေမတၱာတည္းဟူေသာ လက္နက္ကို စြမ္းသထက္စြမ္းေအာင္ တစတစ က်င့္ယူေနၾက၍ ဓမၼ၀ါဒီ ပီသစြာ ရပ္တည္ေနၾက၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ က်င့္ထံုးကို ၾကည့္မည္ဆိုပါလွ်င္လည္း သုစရိုက္သည္ အနစ္နာခံျခင္းသေဘာကို ေဆာင္၍ ပုညကိရိယသည္ သူတပါး အက်ဳိးေဆာင္ျခင္း သေဘာကို သက္ေရာက္၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အလိုေတာ္က် လူသားတိုင္းတြင္ အနစ္နာခံဖို႔ တာ၀န္ရွိ၏။ သူတပါးအက်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္ဖို႔ တာ၀န္လည္း ရွိသည္။ ထုိႏွစ္မ်ဳိးကို မိမိတို႔ စြမ္းႏိုင္သမွ် ေဆာင္ရြက္္မွသာလွ်င္ ေလာက၌ ဓမၼႀကီးစိုး၍ ေလာကႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာ ၀ေျပာမည္ ျဖစ္သည္။ အတၱ၌ ဓမၼႀကီးစိုးျခင္း အေျခခံသည္ ေလာက(၀ါ) ပရတြင္ ဓမၼႀကီးစိုးမႈအား ေက်းဇူးျပဳ၏။ အတၱ၏ ဓမၼႀကီးစိုးျခင္းဟူသည္မွာ မိမိ၏ ကိုယ္က်င့္သိကၡာကို စည္းစိမ္ ဥစၥာတို႔ႏွင့္၄င္း၊ ရာထူးဌာနႏၱရတို႔ႏွင့္၄င္း၊ ဂုဏ္ပကာသနတို႔ႏွင့္၄င္း မလဲျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶေဒသနာေတာ္အရ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ဘ၀မ်ားကိုၾကည့္လွ်င္ အံခ်ီးဖြယ္မ်ားႏွင့္ အတုယူဖြယ္ရာမ်ားစြာ ေတြ႔ရ၏။

ေလာကအေပၚ အဓမၼ မထြန္းကားႏိုင္ေရးအတြက္ အနစ္နာခံၿပီး ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူေသာ ဘုရားအေလာင္းသည္ ငရဲလည္း က်ခဲ့၏၊ ဆင္လည္း ျဖစ္ခဲ့၏၊ နဂါးလည္း ျဖစ္ခဲ့၏၊ သို႔ရာတြင္ ထုိသုိ႔ က်ဴးလြန္ရာ၌ ဘုရားအေလာင္းသည္ ေလာက၌ ဓမၼအေပၚ အဓမၼက မလႊမ္းမိုးရေလေအာင္ မိမိကိုယ္ကို အနစ္နာခံၿပီး ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖစ္၏။ ဤသည္မွာ ေလာကသားတို႔ တာ၀န္ျဖစ္သည္။ ထုိတာ၀န္ကို ေလာကသားတို႔အေနျဖင့္ မေရွာင္လြဲအပ္။ မေရွာင္လြဲအပ္သျဖင့္ ထိုတာ၀န္ကို ေက်ပြန္စြာ ေဆာင္ရြက္ေလေသာေၾကာင့္ ဘုရားအေလာင္းသည္ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တို႔၌ အထက္တန္းက အျဖစ္မ်ား၏။ ငွက္ျဖစ္လွ်င္လည္း ငွက္မင္း၊ ငွက္ပေရာဟိတ္။ အျခားေသာ ဘ၀တို႔၌လည္း ထုိနည္းတူ အထက္တန္းက အျဖစ္မ်ား၏။ ထုိသို႔ျဖစ္ရျခင္းမွာ ဘုရားေလာင္းသည္ မိမိ၏ ဘ၀ကို စေတးၿပီး ဓမၼဘက္က ရပ္တည္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။

ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရားေလာင္း၏ ထံုးကို ႏွလံုးမူ၍ ေလာက၌ ဓမၼထြန္းကားၿပီး အဓမၼ ကြယ္ေပ်ာက္ရေလေအာင္ မတတ္သာလွ်င္ မိမိတုိ႔၏ ဘ၀ကို စေတးၿပီး ေဆာင္ရြက္ဖို႔လိုပါသည္။ တာ၀န္ဟူသည္ ေရွာင္၍ မရေကာင္း။ တာ၀န္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္္ရာ၌ အနစ္နာခံႏိုင္ျခင္းသည္ပင္ ပါရမီ မည္ပါ၏။ ပါရမီဟူသည္လည္း အေဟာသိကံ ျဖစ္ရိုးမရွိ။ ကမၼနိယာမ အရဆိုလွ်င္ နိဗၺာန္တိုင္ေအာင္ အက်ဳိးေပးမည္ျဖစ္၏။

(အက်ဥ္းက်ခံ သံဃေခါင္းေဆာင္၊ လူထုေခါင္းေဆာင္၊ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္တကြ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းစံေနရသည့္ ဓမၼ၀ါဒီမ်ားအတြက္ ေလ့လာမိသမွ် ဓမၼစာအုပ္ စာေပတခ်ဳိ႕မွ ကိုးကားကာ ဂုဏ္ျပဳေရးဖြဲ႔ပါသည္။)

ဒီႏွစ္အတြင္း ငါတုိ႔ႏုိင္မည္

ဒီႏွစ္အတြင္း - ငါတုိ႔ႏုိင္မည္

ဇန္န၀ါရီ ၃၊ ၂၀၀၈

ပလႅင္ေပၚ ေခြးတက္လုိ႔

ေျပးရက္ကနီးလာ၊

လက္နက္နဲ႔ၿခိမ္းေျခာက္ကာ၊

ဟိန္းေဟာက္တာ ဆယ္ႏွစ္၊

ေခြးကုိမွ ဆရာတင္၊

ရာဇ၀င္ရုိင္းတ့ဲတေခတ္၊

ျပည္သူရဲ႕အာဏာ၊ ျပည္သူသာအစစ္၊

ပုိင္ဆုိင္တာအမွန္ျဖစ္ေပမ့ဲ၊ စနစ္ကေျဗာင္းျပန္၊

စစ္ဗုိလ္ေတြျပဳသမွ်၊ ႏုရတ့ဲဘ၀အမွန္၊

(ခ)သုံးလုံးပုံသဏၭာန္၊ ငုံ႔ခံလွ်င္ပုိလုိ႔ဆုိးမွာမုိ႔၊

ဦးမက်ဳိး လက္နက္ကုိင္၊ သူတုိ႔နဲ႔ၿပိဳင္၊

ဒီႏွစ္အတြင္း ငါတုိ႔ႏုိင္မည္၊ စိတ္သံတုိင္ထူစုိက္စုိ႔ေလး။

ေမာင္ႏု

[ မူရင္း - ေတာ္လွန္ေရးသတင္းစဥ္ အတဲြ ၁၊ အမွတ္စဥ္ ၄၊ ၁၉၇၂ ဇူလုိင္လ ]

Wake-up Call

အို … အရွင္တို႔ လာေလာ့

ဇန္န၀ါရီ ၂၊ ၂၀၀၉

ေျပာင္းလဲျခင္းအမႈကိုသာ ေပးပါေလာ့ …

ႏွစ္လိုဖြယ္ရာ ေျပာင္းလဲျခင္းမ်ားသာ

ျဖစ္ရပါေစေတာ့။

ႏွစ္ေဟာင္းေတြရဲ့

သိမ္ဖ်င္းျပီး ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္လြန္းတဲ့

ရက္ ရာ ေပါင္းမ်ားစြာတို့ဟာ

ငါနဲ႔ ငါတို႔ရဲ့ ျ့ပည္သူေတြေပၚကို

ၿပိဳက် ဖိထားေနဆဲပါ။

ရုန္းထြက္လို႔မရဘူး ၊

ဘယ္လိုမွ ရုန္းထြက္လို႔ကို မရႏိုင္ေသးဘူး။

ဆာေလာင္ေနတဲ့

အစာအိမ္ေခါင္း သန္းေပါင္းမ်ားစြာကလည္း

ကယ္တင္ရွင္ ဆိုသူမ်ားကို

မရဲတရဲ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကဆဲပါ။

ဘယ္မွာလဲ သူတို႔ဘယ္မွာလဲ

ကယ္တင္ရွင္ေတြက ဘယ္မွာပါလဲ။

ဒီေျမကို ငါနဲ႔ ငါ့မိသားစုသာ ပိုင္တယ္ကြ … ဆိုတဲ့

မိစၦာအယူမွား တစုက

ဒီေျမမွာ ရမ္းခ်င္တုိင္ ရမ္း ႀကဲခ်င္တိုင္း ႀကဲ

ငါနဲ႔ ့ျပည္သူေတြမွာ ေခါင္း မေဖၚဝံ့ဘူး

ကယ္တင္ရွင္ေတြ ဘယ္မွာလဲ …

အခုေတာ့ ကယ္တင္ရွင္ေတြ ဘယ္မွာလဲကြယ္။

စပါးေတြ မစုိက္ခ်င္ေတာ့ဘူး

ေမာင္းလည္း မေထာင္းခ်င္ေတာ့ဘူး

ကြန္ မပစ္ခ်င္ေတာ့ဘူး

ငွက္လည္း မေထာင္ခ်င္ေတာ့ဘူး

လက္ဖက္ မဆြတ္္ခ်င္ေတာ့ဘူး

ဖ်င္လည္းဲ ရက္မေနခ်င္ေတာ့ဘူး

အိုး မခတ္ခ်င္ေတာ့ဘူး

စာလည္း မတတ္ခ်င္ေတာ့ဘူး

အဆိုးဆုံးက ရုံး မတက္ခ်င္ေတာ့တာ။

နယ္စပ္မ်ဥ္းေတြကို ခြ ေက်ာ္ျဖတ္သန္းရင္း

ျပည္ေတာ္နဲ႔ ေဝးသထက္ ေဝးရာကို ေျပးရဖို႔ပဲ ရွိေတာ့တာလား

ကယ္တင္ရွင္ေတြ ဘယ္မွာလဲ

သူတိုႚ အခု ဘယ္မွာလဲကြယ္။

ဂိုဉာဏ္

၆၁ ႏွစ္ေျမာက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔အတြက္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၏ ေၾကျငာခ်က္

2009 CAC မွ တိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ခ်က္

ဗုဒၶ ဓမၼ ရံသီ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း(ယာယီ) ဖြင့္လွစ္ျခင္း

ဗုဒၶ ဓမၼ ရံသီ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း(ယာယီ) ဖြင့္လွစ္ျခင္း

Saturday, 03 January 2009

Life behind bars in Burma

Living and working in Burma is tough. Writing stories and poetry, telling jokes or criticising the military regime risks a Draconian jail sentence. In early November a prison court sentenced 14 activists to 65-year jail sentences.

One Burmese man has made it his life's work to ensure these prisoners will not be forgotten.

Bo Kyi at the AAPP office

In a small wooden house inside a tree-lined compound in the Thai border town of Mae Sot a group of men and women tap computer keyboards, talk on cell phones and show guests around a tiny airless room filled with photos. It is a reconstructed Burmese prison cell. The men and women work for the Association Assisting Political Prisoners (AAPP) and all are former prisoners. Their sentences ranged from fourteen years for writing leaflets to five years for attending a student protest.

Award
A founding member and now secretary of AAPP, Bo Kyi was jailed three times for a total of seven years and three months. Since his release from jail in 1998, Bo Kyi has campaigned to free all Burmese political prisoners and for this work he was recently recognized by the New York based Human Rights Watch and accredited with their Human Rights Defender award.

Bo Kyi says while it is nice to receive awards, it is critically important to continue to keep international pressure on the regime to release all Burma's political prisoners:

"Burma is a silent killing field. By putting political opponents in jail they [the military regime] are systematically killing our activists, our writers, our poets and our artists. In jail there is no hospital care and no doctors. Prisoners are being put in jails in remote areas far from their families. Many are sick and can't get help."He was jailed for the first time in 1990 for leading a demonstration for the release of political prisoners.
"I was sentenced to three years hard labour. I was interrogated and tortured for 36 hours. I was given no food or water and was kept handcuff and blindfolded."

Blood spots
Bo Kyi was denied access to his family and says they did not know what had happened to him.
"I was put in a small cell, I could see blood spots and many names, including those of my friends. I was not allowed to shower for nine days."

Bo Kyi: "Jail taught me to live in the present"

In spite of the torture and beatings he was determined to stay positive.
"I wanted to study. I had an English dictionary smuggled in. I ate the pages as I learnt them. I ate a lot of dictionary when I was in jail", he laughs, adding on a more serious note, "I also learnt I had no future. It [jail] taught me to live in the present, other wise I would have gone crazy thinking about the future."

Cynical stunt
The Burmese regime's State Peace and Development Council (SPDC) rules Burma with an iron fist. The Association Assisting Political Prisoners estimates Burma currently has 2,123 political prisoners in its jail.

In spite of international condemnation the regime continues to jail its opponents, in September this year 140 people were arrested for political reasons.

In what was seen as a cynical stunt to disrupt international events planned to commemorate last year's monk and civilian protests in Rangoon, the regime released 9002 prisoners, only seven of these were political, the rest were classified by AAPP as ‘petty criminals'.

In spite of his experiences in jail, Bo Kyi is not after revenge.
"Those who tortured me are also victims of the system. Sooner or later Burma will change, the people want change, but in the meantime people will have to speak out. International NGOs working inside Burma have been silenced, but they have to speak out. We can't let our brothers and sisters rot in jail because they had the courage to protest for change."

Article by- Phil Thornton

နွစ္သစ္အၾကိဳ

နွစ္သစ္ ၂၀၀၉ ခုနွစ္ကို ကမၻာ့နိုင္ငံအသီးသီးက celeberation ေတြလုပ္ျပီး ၾကိဳဆိုၾကပံုေတြကို internet မွာရွာေဖြၾကည့္ရင္း ေဟာဒီလန္ဒန္ျမိဳ႕ရဲ႕ video clip ေလးကိုလည္းေတြ႔ရွိခဲ့ပါတယ္။ အံ့မခန္း fireworks ေတြရဲ႕ ဖန္တီးမႈ႕က နိုင္ငံဂုဏ္ကိုေဆာင္ေနပါတယ္။ ေသာင္းနဲ႔ခ်ီတဲ႔ျပည္သူမ်ားရဲ႕ အားေပးခ်ီးက်ဴးသံေတြကိုလည္း ၾကားနိုင္ပါတယ္။ ဒီ ၁၁ မိနစ္ၾကာ video clip ေလးကိုၾကည့္ရင္း ဝမ္းနည္းမိတာကေတာ့... ငါတို႔ရဲ႕ တိုင္းျပည္မွာေရာ ဒို႕ျပည္သူေတြ နွစ္သစ္ကို ဘယ္လိုမ်ားၾကိဳဆိုေနၾကပါလိမ့္? နိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ားဟု နာမည္ခံဓားျပၾကီးမ်ားကေရာ ဒို႔ျပည္သူေတြအတြက္ ဘယ္လိုနွစ္သစ္ၾကိဳဆိုပြဲေတြ က်င္းပေပးေနပါသလဲ? ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြနဲ႕ ရူးရူးမိုက္မိုက္ ျမန္မာျပည္ရဲ႕နွစ္သစ္အၾကိဳဆိုျပီး Internet မွာရွာၾကည့္လိုက္မိတယ္... ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ result ေတြကေတာ့ ျမင္ၾကရတဲ့အတိုင္းပါပဲ လို႔သာေျပာရင္း..........

ဓာတ္ပံု-မိုးမခ

သူတို႔ေတြအတြက္လည္း Happy New Year ပါလို႔ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

8888 People Power News

အမိေျမသို႔

အမိေျမသို႔
မာမာေအး

အို … အမိေျမ
လြမ္းေနသူ မယ့္အား၊ ခြင့္သနားတာျဖင့္
ေလွ်ာက္ၾကားသည့္အေရး၊ နားလည္ေပးေနာ္။

ထြန္းေပၚေနထြက္၊ ေရတက္ဖြားမွာ
ေက်ာသား ရင္သား၊ မျခား ၾကည္ျဖဴ
ေတးၾကဴခ်ဳိေအး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ခ်စ္၊
ျပည္သူ႔ ခ်စ္ခဲ့။

ရွင္ခ်စ္သာသနာ၊ ယဥ္ေက်းရာႏွင့္
စာေပျမွင့္တိုး၊ ထမ္းပိုးလက္ကမ္း
ကိုယ္စြမ္းသေလာက္၊ လမ္းေဖာက္ပါလည္း
ငရဲလမ္းျပ၊ လူ႔အႏၶတို႔
ပိတ္ၾက တားၾက၊ ပညာျပလို႔
ျပန္ရေသးဘူး …
ေက်းဇူးသစၥာ၊ အမိျမန္မာကို
ေစာင့္မွာစိတ္ခ် ေဒါင္းမမ။ ။

ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး ညီၫြတ္ၾကရန္ ေရႊက်င္ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ ဆရာေတာ္ႀကီး သတိေပး

ယေန႔ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးကုိၾကည့္လွ်င္ မိမိ ျမန္မာႏုိင္ငံထြက္ မုန္႔ျပားသလက္ေလးကုိပင္ ညီညီၫြတ္ၫြတ္ တစားပြဲတည္းထုိင္ၿပီး အတူမစားႏုိင္သည့္အျဖစ္ ေရာက္ေနသည္မွာ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းသည္ဟု သက္ေတာ္ (၉၀) ေက်ာ္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ ေရႊက်င္သာသနာပုိင္ခ်ဳပ္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဦးအဂၢိယက ေခတ္ၿပိဳင္သို႔ အမိန္႔ရွိသည္။

ျမန္မာျပည္သူမ်ားအတြက္ ၂၀၀၉ ႏွစ္ဆန္း ၾသ၀ါဒကထာႃမြက္ၾကားပါရန္ ေခတ္ၿပိဳင္မွ ေလွ်ာက္ထားရာ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဦးအဂၢိယက ယခုကဲ့သိ္ု႔ မိန္႔ၾကားျခင္းျဖစ္သည္။

ပရိတ္ႀကီးနိဒါန္းလာ သမဂၢါ ဆုိသည့္အတုိင္း ညီညီၫြတ္ၫြတ္ရွိၾကရန္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက တုိက္တြန္းလုိက္သည္။ ယင္းသို႔ ညီၫြတ္ေရး ဆုံးမျခင္းကုိပင္ အခ်ဳိ႕က ႏုိင္ငံေရးလုပ္သည္ဟု ဆရာေတာ္ႀကီးအေပၚ အထင္မွားေနေၾကာင္းကုိလည္း ယခုကဲ့သို႔ မိန္႔ၾကားသည္။

“ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးကေတာ့ မႏၱေလးမွာ တခါတခါ ေျပာပါတယ္။ တုိ႔က ညီၫြတ္ေရးေျပာေဟာ မင္းတုိ႔ အဲဒါ ႏုိင္ငံေရးထင္ေန ခက္တယ္ကြလုိ႔။ ဘယ္သူ႔ရယ္လုိ႔မဟုတ္ဘူး အဲဒါေတြ တခါတခါ ထည့္ေျပာဖူးတယ္။ ညီၫြတ္ေရးလုပ္တယ္ဆုိတာ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာမဟုတ္ဘူး။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ခ်င္ရင္ လူထြက္ၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံေရးလုပ္မွာေပါ့ကြလုိ႔။ ႐ုံးေတြဘာေတြ ထုိင္ရေအာင္ လုပ္မွာေပါ့ကြလုိ႔။ လူထြက္ၿပီးေတာ့လည္း ႏုိင္ငံေရးမလုပ္ပါဘူးလုိ႔။ သကၤန္း၀တ္နဲ႔လည္း ႏုိ္င္ငံေရးလုပ္တာမႈတ္ဘူး။ ညီၫြတ္ေရးေျပာတာကြလုိ႔။ ညီၫြတ္ေရးနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ကြဲျပားဖုိ႔ အေရးႀကီးတယ္လုိ႔။ အေမအေဖနဲ႔ သားသမီးတည့္ေအာင္ေျပာေနတာ မဂၤလာတရားနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးတရားနဲ႔ မတူဘူးကြလုိ႔။ တုိ႔ကေတာ့ ဘယ္ပါတီ ေကာင္းစားပါေစ၊ ဘယ္သူကေတာ့ တက္ပါေစ၊ ဘယ္သူက ထိပ္တန္းက်ပါေစ။ တုိ႔ကေတာ့ မွ်တတယ္ကြလုိ႔” ဟု ဆရာေတာ္ႀကီးက မိန္႔ၾကားသည္။

သို႔ေသာ္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ စစ္အစိုးရႏွင့္ အတုိက္အခံ ယခုထိ ညီၫြတ္ပုံမရဟု ဆရာေတာ္ႀကီးက ယူဆသည္။ စားပြဲထုိင္ၿပီး မေဆြးေႏြးႏုိင္ျဖစ္ေနသည့္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနကုိ ရည္ၫႊန္းၿပီး “အကုန္လုံး ညီညီၫြတ္ၫြတ္နဲ႔ စားပြဲႀကီးတခုေပၚမွာ ႏွစ္ဘက္က တက္ရင္ ဟုိဘက္ (၄) ေယာက္ ဒီဘက္က (၄) ေယာက္ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ေနတာ၊ ေပါင္မုန္႔အတူစားေနတာ တုိ႔က ႀကိဳက္တာပါ။ မုန္႔ျပားသလက္ အတူတူစားေနတာ ႀကိဳက္တာပါ။ ခုေတာ့ ကုိယ့္ႏုိင္ငံကထြက္တဲ့ မုန္႔ျပားသလက္ေလးကုိ လူ (၈) ေယာက္ (၉) ေယာက္ ၀ုိင္းမစားႏုိင္တဲ့အျဖစ္ေရာက္ေနရတာ အဲဒါ၀မ္းနည္းတာပါကြလုိ႔။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံကထြက္တဲ့ မုန္႔ျပားသလက္ေလးကုိ စားၾကည့္စမ္းပါ ညီညီၫြတ္ၫြတ္နဲ႔။ အခ်င္းခ်င္းကြာ” ဟု ေရႊက်င္သာသနာပုိင္ခ်ဳပ္ ဆရာေတာ္ႀကီးက တုိက္တြန္းလုိက္သည္။

မႏၱေလးၿမိဳ႕ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားမွ လုိင္စင္မဲ့ကားမ်ား သိမ္းသည့္အခ်ိန္တြင္ ေရႊက်င္သာသနာပုိင္ခ်ဳပ္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဦးအဂၢိယေက်ာင္းမွ ကားမ်ားကုိလည္း စစ္အစိုးရ သိမ္းယူထားရာ ယခုထိ ျပန္မေပးေသးေၾကာင္း ဆရာေတာ္က အမိန္႔ရွိသည္။ ႏုိင္ငံျခားေရဒီယုိအခ်ဳိ႕ႏွင့္ ဆရာေတာ္ႀကီး တခ်ိန္က ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားခ်က္အခ်ဳိ႕ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး စစ္အစိုးရကုိ ပုတ္ခတ္သည္ဟု အစြပ္စြဲခံရမႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း “မင္းကုိ တုိ႔က ပုတ္ခတ္တာမဟုတ္ဘူး။ အစုိးရကုိ ပုတ္ခတ္တာမဟုတ္ပါဘူး၊ အစုိးရကုိ တုိ႔က ျမႇင့္တင္တာပါ။ အစုိးရကုိ တုိ႔က ဂုဏ္ျပဳတာ။ ကံနဲ႔ေတာင္တူတဲ့မင္း။ မင္းနဲ႔တူတဲ့ကံ။ ကံမင္းျပဳက ခံရရွာသည္။ အဲေတာ့ ကံက မင္းနဲ႔တူလုိက္၊ ဆရာနဲ႔တူလုိက္၊ အေဖနဲ႔တူလုိက္၊ အေမနဲ႔တူလုိက္၊ ဘာနဲ႔တူလုိက္၊ ညာနဲ႔တူလုိက္နဲ႔။ ဒီလုိဆုိရင္ ကံက ဘယ္ကစျဖစ္တာလဲ။ ကံဘယ္က စေပၚတာလဲ။ ကံမင္းျပဳတာ ခံရရွာသည္။ ကံဟာ ဘယ္ကျဖစ္ကုန္ၾကဟု ေတြးဆေသာခါ ကံျဖစ္ရာသည္ ကုိယ္သာျပဳသည့္အမႈတည္း--တဲ့” ဟု ဆရာေတာ္က ရွင္းျပသည္။

သတင္း-ေခတ္ျပိဳင္

Junta Determined to 'Guide' 2010 Polls

BANGKOK, Dec 31 (IPS) - Burma’s military regime ended 2008 with greater resolve to steamroll over opposition voices in order to pave the way for a junta-friendly government when the country holds general elections in 2010.

On Dec. 30, nine supporters of pro-democracy leader Aung San Suu Kyi were arrested when they staged a protest in Rangoon, the former capital, calling for her release. Some of the protesters were wearing the colours of the National League for Democracy (NLD), the party that she heads.

The risk these activists took in placing their lives on the side of political freedom has been heightened in the wake of harsh judgements delivered against leading voices of the country’s struggling democracy movement in November. Some of them were given long jail terms and Min Ko Naing, a widely respected former university student leader, was put away for 65 years.

The November verdicts, which saw 215 political activists sentenced, were largely linked to the peaceful, pro-democracy street protests, led by thousands of Buddhist monks, held in September 2007.

Buddhist monks who were in the vanguard of the protests, which was crushed by the junta, were not spared. U Gambria, a leader of the All Burma Monks’ Alliance, was sentenced to 68 years in jail.

The verdicts delivered by a military-controlled court inside Rangoon’s notorious Insein prison were as harsh on Burmese who led a humanitarian effort to aid the victims of the powerful Cyclone Nargis, which tore through the country’s Irrawaddy Delta in early May, killing tens of thousands and affecting millions.

Zarganar, a well-known comedian who was arrested for leading a team of entertainers to help the cyclone victims, was slapped with a 59-year sentence.

‘’This is all part of an aggressive campaign to jail good, pro-democracy activists who could run in the 2010 elections,’’ says Debbie Stothard of ALTSEAN, a regional human rights group monitoring abuse in Burma. ‘’Anybody who could be a viable opposition figure has been locked up. There are no signs of the regime easing up.’’

Even token pressure from marginal voices in the country is being stifled, she revealed in an IPS interview. ‘’The New Year will see more arrests. They are creating another Zimbabwe.’’

Such ability to crush an already beleaguered people has become possible given the ease with which the junta succeeded in bullying and bluffing the United Nations through the year.

Other members of the international community, including giants China and Russia, also played their part to help the Burmese military dictatorship impose its roadmap for a ‘’discipline flourishing democracy.’’

The junta’s success at reducing the world body to a minor irritant became more evident after U.N. Secretary-General Ban Ki-Moon cancelled plans to visit Burma, or Myanmar, in December. That the junta was in no mood for Ban -- or for a push by his office for concrete issues to be discussed during such a visit -- was hardly a surprise.

Ban’s predicament highlighted a defining feature of how the Burmese regime was responding to international pressure. In May, Ban became the first U.N. chief to visit Burma following the devastating Cyclone Nargis. But all the assurances he got from the military regime for more openness to enable humanitarian assistance to the victims amounted to little.

The U.N. received another embarrassing snub from the junta in August, when Ibrahim Gambari, the world body’s special envoy to Burma, was treated like an unwelcome guest and relegated to meeting minor officials during a visit aimed to prod the regime towards democratic reform. Earlier in 2008, Gambari had received a tongue-lashing from Burma’s information minister, removing all doubt about the contempt with which the junta views the Nigerian diplomat.

Yet at the same time, sections of the international community still place faith in the U.N. to deliver. In early December, for instance, a group of more than 100 former heads of governments and states wrote a letter to Ban, asking him to travel to Burma to secure the release of Suu Kyi and the over 2,100 political prisoners by Dec. 31.

‘’It is important that Secretary-General Ban Ki-moon travel to the country himself and engage in serious dialogue with the military regime and impress on them the calls by leaders and lawmakers from Asia and around the world for the release of all political prisoners,’’ Kraisak Choonhavan, a Thai parliamentarian, said at the time.

Among the leaders who signed this unprecedented petition were former U.S. presidents George H. W. Bush and Jimmy Carter, former Australian prime minister John Howard, former Japanese prime minister Junichiro Koizumi and former Philippines president Corazon Aquino.

The petition to Ban drew attention to developments in the U.N. Security Council in October 2007, when a presidential statement had urged the prompt release of all political prisoners in Burma.

Yet what has prevailed since that rare pressure on the junta from the U.N.’s most powerful body illustrates the aggressive and defiant position Burma’s military regime is pursuing. In mid-2007, the number of political prisoners stood at 1,200; now it has nearly doubled to over 2,100.

The military regime ‘’will stop at nothing to prevent people from joining demonstrations or be influenced by the voices of the democracy activists,’’ says Bo Kyi, a former political prisoner who heads the Assistance Association for Political Prisoners in Burma, a human rights group based on the Thai-Burma border. ‘’They want to create a greater climate of fear among the general public.’’

It is all part of the junta’s plan to be certain of victory at the 2010 polls ‘’even before the elections,’’ Bo Kyi explained in an interview. ‘’They want to avoid a repeat of the 1990 elections.’’

At that poll, held after the regime brutally crushed a pro-democracy uprising in 1988, where close to 3,000 activists were shot to death, the NLD trounced the junta-backed National Unity Party with a thumping majority. But the regime refused to recognise the results and began targeting the elected parliamentarians.

Burmese political activists like Bo Kyi believe that only the international community in 2009 can stall the junta’s plans to hijack the 2010 polls. ‘’The international community needs to exert real pressure that they will not accept the results of the 2010 elections without the release of all political prisoners and a free environment for the polls.’’


News- IPS