http://burmese.dvb.no/news.php?id=9349

Burma Constitutional Conference Held In London

22 December, 2009: A two-day seminar entitled 'Burma Constitutional Conference' was held at South Bank University in London on 19 and 20 December 2009, discussing on the unilaterally adopted junta's 2008 constitution and its consequences.

The seminar also looked into possibilities and ways for ending impunity in Burma and seeking criminal accountability to bring Burma's regime to International Criminal Court.

The event, organised by FBE (Forum of Burmese in Europe) in partnership with UK-based Burma Democratic Concern (BDC) and Burma Initiative Coordination Committee (BICC), had General Secretary of Burma Lawyers' Council (BLC), U Aung Htoo, as its special speaker.

A seminar paper by U Aung Htoo said the SPDC will be transformed into the NDSC (National Defense and Security Council), which is a new bottle with the old wine, and it will endeavour to rule the country indefinitely in accordance with the constitution.

About 70 people including representatives of various political organisations and Burma's ethnic nationalities attended the seminar.

Chin pastor Rev. Shwekey Hoipang said: "This conference is very informative and helpful in order to have a better understanding of the SPDC's 2008 constitution and its consequences. The speaker makes a clear comparison and explanation on the previous constitutions drafted in 1947 and 1974. The seminar has an insighful analysis and discussion on the 2008 constitution and also highlights the negative impacts of the constitution and how they can poison the future of our country."

"There is a serious concern for all the ethnic nationalities in Burma because the 2008 constitution is lack of equality, self-determination and federalism. It is not a constitution that protects and promotes the rights, identities and religions of the ethnic nationalities," added the Christian pastor of Southern Chin State.

The Forum of Burmese in Europe (FBE), founded in the 1990s by senior Burmese exiles from Germany and the UK, represents a network of Burmese communities across Europe and is advocating for democracy, social justice and human rights in Burma. It strongly rejects the military dictatorial rule in Burma and has been working closely with the democratic forces around the world.

နယူးေဒလီ (မဇိၥ်မ)။ ။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒကို ဖ်က္သိမ္းရန္ လုပ္ေဆာင္သြားမည္ဟု ၿဗိတိန္ရွိ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုမ်ားက ေျပာဆိုသည္။

သူတို႔က ယခုလ ၂၀ ရက္ႏွင့္ ၂၁ ရက္ေန႔တြင္ ‘ျမန္မာ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒ ညီလာခံ’ ကို က်င္းပခဲ့ၿပီးေနာက္၊ စစ္အစိုးရ ေရးဆဲြခဲ့သည့္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖဲြ႔စည္းပံု ဥပေဒကို ဖ်က္သိမ္းရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ထိုဥပေဒသည္ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးမ်ား၏ အေျခခံ ရပိုင္ခြင့္ႏွင့္ တန္းတူညီမွ်မႈ မရွိျခင္း၊ ႏုိင္ငံတကာ ဥပေဒမ်ားႏွင့္ ကိုက္ညီမႈ မရွိျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေၾကာင္း ညီလာခံတက္ေရာက္သည့္ Burma Democratic Concern (BDC) မွ ဒါ႐ိုက္တာ ဦးမ်ဳိးသိမ္းက ေျပာသည္။

“၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို မရရေအာင္ က်ေနာ္တို႔ ဖ်က္ရမယ္။ ဘယ္လို အတိုင္းအတာပဲျဖစ္ျဖစ္ မရရေအာင္ ဖ်က္ကိုဖ်က္ရမွာက က်ေနာ္တို႔ တာဝန္ျဖစ္တယ္” ဟု သူက ဆိုသည္။

“ဒီဥပေဒကို အတည္ျပဳလိုက္ၿပီး အသက္သြင္းလို႔ရွိရင္ ျပည္သူေတြ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ေအာက္မွာ တသက္လံုး ကြ်န္ဆက္ခင္းသြားရမယ္ ဆိုတ့ဲဟာကို ျပည္သူေတြ အားလံုး ပိုမိုသိရွိၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အခြင့္အေရးကို ပိုၿပီး တိုက္ယူရဲလာေအာင္၊ ေတာင္းယူရဲေအာင္ သတင္းေတြကို ျဖန္႔ျဖဴး လုပ္ေဆာင္သြားမွာ ျဖစ္တယ္” ဟု သူက ဆုိသည္။

ၿဗိတိန္ အေျခစုိက္ ခ်င္းလူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ ျမန္မာခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္မ်ားကို ကိုယ္စားျပဳ တက္ေရာက္ခဲ့သည့္ သိကၡာေတာ္ရ ရႊီကီးေဟြပန္ (Rev. Shwekey Hoipang) ကလည္း တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးမ်ားကို မကာကြယ္ႏုိင္သျဖင့္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းပံုကို ျပဳျပင္သင့္ေၾကာင္းႏွင့္ မျပဳျပင္လွ်င္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို လက္မခံႏုိင္ေၾကာင္း ေျပာသည္။

"ဒီဖြဲ႔စည္းပံုက က်ေနာ္တို႔ ခ်င္းတိုင္းရင္းသားမ်ားပါမက တိုင္းရင္းမ်ဳိးႏြယ္စုေတြကို လံုၿခံဳမႈ၊ ကာကြယ္မႈ မေပးႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္အတြက္ အက်ဳိးမရွိတဲ့အတြက္ ျပဳျပင္ရမယ္။ မျပဳျပင္ရင္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို လက္မခံႏုိင္ဘူး" ဟု သူက မဇိၥ်မကို ေျပာသည္။

ညီလာခံကို ၿဗိတိန္ အေျခစိုက္ ဥေရာပႏိုင္ငံမ်ားရွိ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားဖိုရမ္ (Forum of Burmese in Europe - UK) မွ ဦးေဆာင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ၿပီး ထိုဖိုရမ္ထဲတြင္ BDC လည္း အဖဲြ႔ဝင္အျဖစ္ ပါဝင္သည္။

BDC သည္ လန္ဒန္အေျခစိုက္ အဖြဲ႔တခုျဖစ္ၿပီး၊ ဒီမိုကေရစီေရး တက္ႂကြ လႈပ္ရွားသူမ်ား၊ ေက်ာင္းသားမ်ား၊ လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္ရွားသူမ်ားျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းထားျခင္း ျဖစ္သည္။ နာယကမ်ားအျဖစ္ ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱရ၊ ေဒါက္တာ ဆလုိင္း ထြန္းသန္း၊ ၈၈ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း ဦးမိုးသီးဇြန္၊ ကခ်င္အမ်ဳိးသား ဒူးဝါး M Zaw Aung ၊ ေဒါက္တာ ခင္ဝင္းႏြယ္၊ ေဒါက္တာ ခင္စိန္ စသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ပါဝင္သည္။

ညီလာခံသို႔ Burma Campaign UK ၊ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံ အမ်ဳိးသားေကာင္စီ NCUB (ဥေရာပ) ၊ ျမန္မာမူဆလင္အဖြဲ႔ BMA ၊ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားအဖြဲ႔ IBMO ၊ ျမန္မာ႐ိုဟင္ဂ်ာအဖြဲ႔၊ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးမ်ား (ၿဗိတိန္) စသည့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ၿဗိတိန္အေျခစုိက္ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားလည္း တက္ေရာက္ခဲ့ရာ လူအင္အား ၆၀ ခန္႔ ရွိသည္။

၂၀၀၈ အေျခခံ ဥပေဒတြင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး က႑တြင္ စစ္တပ္ကိုယ္စားလွယ္ ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္း ပါဝင္မည္ ျဖစ္သျဖင့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ၿပီးဆံုးပါက စစ္တပ္ႀကီးစိုးသည့္ ႏုိင္ငံေရး စနစ္မ်ဳိးကိုသာ ေဖာ္ေဆာင္လိမ့္မည္ဟု ညီလာခံ တက္ေရာက္သူမ်ားက ယံုၾကည္ၾကသည္။ ထို႔ျပင္ ႏိုင္ငံတကာ ဥပေဒမ်ားႏွင့္ပါ ကိုက္ညီမႈ မရွိသျဖင့္ ျပန္လည္ ျပဳျပင္သင့္ေၾကာင္း သံုးသပ္ခဲ့ၾကသည္။

“အေျခခံ ဥပေဒႀကီး ဒီအတိုင္းျဖစ္ေနရင္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို ဘယ္လိုမွ မဝင္သင့္ဘူးဆိုတဲ့ အေျခခံမူက ရွိတယ္ခင္ဗ်။ ျပည္ပေရာက္ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြက တညီတညြတ္တည္း သေဘာတူထားတယ္ခင္ဗ်။ ျပည္သူေတြဘက္ကလည္း ဒီကိစၥေတြဟာ တရားသလား၊ မတရားဘူးလားဆိုတဲ့ အခ်က္အေပၚ ေသခ်ာ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ က်ေနာ္တုိ႔ သတင္းစကား ေပးသြားမွာပါ” ဟု ဦးမ်ဳိးသိမ္းက ေျပာသည္။

ယခုလ ၂၁ ေန႔ထုတ္ စစ္အစိုးရ၏ ျမန္မာ့အလင္း သတင္းစာတြင္မူ လာမည့္ႏွစ္တြက္ က်င္းပမည့္ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္မီ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒကို ျပင္ဆင္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ေရးသားထားသည္။

စစ္တပ္အႀကီးအကဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊကလည္း လမ္းျပေျမပံုပါ ၇ ခ်က္အတိုင္း ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပသြားမည္ဟု မၾကာေသးခင္က ထပ္မံေျပာဆိုခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ က်င္းပမည္ကို သူက အတိအက် မေျပာသည့္အျပင္ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုင္ရာ စည္းမ်ဥ္း ဥပေဒမ်ားလည္း ထုတ္ျပန္ျခင္း မရွိေသးပါ။

၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္မည့္ ႏုိင္ငံေရး အဖဲြ႔အစည္းမ်ား အေနျဖင့္ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပဲြ ၿပီးဆံုးလွ်င္ စစ္တန္းလ်ား ျပန္မည္ဟု ကတိျပဳခဲ့သည့္ စစ္အစိုးရ၏ သမိုင္းေၾကာင္းကို ျပန္လည္သံုးသပ္ရန္ ဦးမ်ဳိးသိမ္းက ေျပာသည္။

“ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ အႏိုင္ရေတာ့ အာဏာ လဲႊမေပးေတာ့ဘဲ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို ေရွ႕ဆက္လုပ္ဖို႔ လုပ္ေနတာဟာ အဓိပၸာယ္ရွိပါသလား၊ ေျပာေနတဲ့လူေတြရဲ႕ စကားကေရာ Credibility (ယံုၾကည္လက္ခံႏုိင္စြမ္း) ရွိပါသလား၊ accountability (တာဝန္ခံမႈ) ရွိပါရဲ႕လားဆိုတာ ဒါကို ျပန္သံုးသပ္ဖို႔ လိုပါမယ္” ဟု သူက ဆုိသည္။

ထိုညီလာခံကို လာမည့္လအတြင္း ဥေရာပႏိုင္ငံမ်ားရွိ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုမ်ားမွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ ထပ္မံေတြ႔ဆံုကာ လုပ္ငန္းမ်ား ခြဲေဝၿပီး ၂၀၀၈ ဖဲြ႔စည္းပံု ဖ်က္သိမ္းေရး လႈပ္ရွားမႈကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

http://www.mizzimaburmese.com/news/regional/4428-2009-12-22-12-33-06.html

An Analysis of the Forthcoming 2010 Election in Burma

vcd

http://komoethee.blogspot.com/

2009-12-20 Free Zay Yar Thaw Thaw

UN asked not to recognise 2010 Myanmar election

UN asked not to recognise 2010 Myanmar election
Follow us on Twitter | Share This | RSS | Font Problem?

Lalit K Jha

Washington, Dec 11 Three dissident Burmese groups have asked the United Nations and the international community not to recognise the scheduled 2010 elections in Myanmar unless all political prisoners including Aung San Suu Kyi are released by the country' military junta.

On the occasion of International Human Rights Day, the groups- All Burma Monks' Alliance, 88 Generation Students, and All Burma Federation of Student Unions - have asked the international community to put more pressure on junta leader to hold a meaningful dialogue with the democratic opposition.

"We urge the international community to not recognise the 2010 election, if there is no release of all political prisoners, including Aung San Suu Kyi, no sustainable political dialogue with democratic opposition and ethnic minorities, and no national reconciliation first," they said in a joint statement.
- (Agencies)
Dec 11, 2009

VOB741KK

KyaukKwin1

U Thant Funeral Uprising

19/20 December 2009, London, UK: Invitation Letter to Burma Conference in London

Invitation Letter to Burma Conference in London

Moe Thee Zun on 2010 Elections

၂၀၁၀ေရြးေကာက္ပြဲ သံုးသပ္ခ်က္

မိုးသီးဇြန္
Thursday, December 17, 2009
နိဒါန္း
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲက ျမန္မာျပည္ဒီမိုကေရစီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ မႈေတြကို ဦးတည္ေနၿပီလို႔ က်ေနာ္ မယံုၾကည္ပါဘူး။ ဒါဟာ အဆိုး ျမင္နဲ႔ ေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲက ဒီမိုကေရစီ အင္အင္အားစုမ်ားအတြက္ ထြက္ေပါက္မဟုတ္သလို တပ္မေတာ္အ တြက္ေရာ တိုင္းရင္သားလူမ်ိဳးစုေတြအတြက္ပါ ထြက္ေပါက္ မဟုတ္ ဘူး ဆိုတာပါပဲ။ ဒါျဖင့္ရင္ဘယ္သူအတြက္ လည္းဆိုတဲ့အေမးအ တြက္အေျဖကေတာ့....
တစ္- သန္းေရႊအတြက္
ႏွစ္- သန္းေရႊအတြက္
သံုး-သန္းေရႊအတြက္ လို႔ပဲေျပာပါရေစေတာ့။
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲထက္ပိုၿပီးအေလးထား ေဆာင္ရြက္ရမွာကေတာ့ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကေန ဒီမိုကေရစီျပဳေျပာင္းလဲမႈေတြျဖစ္ပါ တယ္။

၂၀၁၀ ေ၀စု
၂၀၁၀ မွာစစ္တပ္က ေရြးေကာက္ပြဲျပဳလုပ္ေပးမယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ကို ဖြဲစည္းေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ သတင္းထြက္ေနတယ္။ ဒီမိုက ေရစီအင္အားစုမ်ား ၾကားမွာစိုးရိမ္ပူပန္မႈေတြ တိုးပြားေနတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဒါကိုထြက္ေပါက္တခုလို႔ တိုးတိုးတမ်ိဳးက်ယ္က်ယ္တမ်ိဳး ဆိုသလိုေျပာေနၾကတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲကိုထြက္ေပါက္လို႔ေျပာၿပီး ၀င္ဖို႔တာစူေနၾကတယ္။ ဒီလူေတြထဲမွာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးလုပ္ ထားတဲ့တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္အခ်ဳိ႕နဲ႔ ကိုယ္က်ိဳးရွာသူေတြလည္းပါတယ္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ ငၾကင္းငါးလိုဆူၿဖိဳးေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ကို စားပြဲတင္ၿပီးေျမးေခြးက ေ၀ခြဲေပးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေ၀စုအႀကီးအေသးကိုၾကည့္ရင္ သန္းေရႊက ဗိုက္သားကိုယူ မယ္။ တျခားကိုယ္က်ိဳးရွာ အဖြဲ႔ေတြကိုေ၀စုခြဲေပးမယ္။ ကုန္သည္ပြဲစားေတြနဲ႔ လုပ္စားနိင္ငံေရးသမားတခ်ိဳ႕က အတြက္ေ၀စုတစုရမယ္။ သူမ်ားေျမာက္ေပးလို႔ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္မိတဲ့ ခပ္အအနိင္ငံေရးသမားေတြကေတာ့ ေထာင္မက်ရင္ ကံေကာင္းလို ့မွတ္ပါ။

အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ့ခ်ဳပ္ နဲ ့ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ
အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အတြက္ကေတာ့ကေန႔အထိ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကိုဘယ္လို သေဘာထားမလဲဆိုတာ ရွင္းရွင္းလင္း လင္းေျပာႏုိင္တဲ့ အေနထားမွာမရိွေသးဘူး။ တကယ့္ကိုေပၚလစီ အၾကပ္အတည္း (Policy Dilemma ) ျဖစ္ေနပံုရတယ္။ အေျခခံဥပေဒ ကိုျပန္လည္ျပင္ဆင္ေပးပါလို႔ပါလို႔ ေလသံခပ္ေလ်ာေလ်ာေျပာနိင္တဲ့ အေနထားကိုေရာက္ေနတယ္။၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို ၀င္မိရင္ ေတာ့ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို ပုလင္းထဲထည့္ၿပီး ေရစံုေမွ်ာေပးလိုက္ရသလို ျဖစ္သြားမယ္။ ၂၀၁၀ ကို မ၀င္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ေဘးကတတ္ေယာင္ကား ႏိုင္ငံေရးသုေတသီေတြေျပာေနတဲ့ "ႏိုင္ငံေရးေဘးေရာက္မႈ'' ဆိုတာကို စိုးရိမ္ေနပံုရတယ္။ ဒီေတာ့ ၁၉၉၀ တုန္းက ဦးႏုလုပ္သလိုမ်ား လုပ္လာနိင္တယ္လို႔လဲ ယူဆနိင္တယ္။ (ဦးႏုက သူကိုယ္တိုင္ ေရြးေကာက္ပြဲမ၀င္ေတာ့ပဲ သူလူမ်ားကို ဒီၿငိမ္းနာမည္နဲ႔ ၀င္ေစခဲ့တယ္။ )

ခုလည္း ဒီခ်ဳပ္အေနနဲ႔မဟုတ္ဘူး။ ဒီခ်ဳပ္ထဲကေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ႕ကို ခြဲထုတ္ၿပီးေရြးေကာက္ပြဲ ကံစမ္းမဲထိုးသလို ထိုးလာနိင္ျခင္းျဖစ္ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီခ်ဳပ္အေနနဲ႔ကေတာ့ လက္ရိွအေနထား အတိုင္းရပ္ခံသြားေတာ့မဲ့ အေျခအေနမွာရိွပါတယ္။ ဒါေတြကေတာ့ ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို ဆုတ္ကိုင္ရံုဆုတ္ကိုင္ အသက္သြင္းနိင္ေအာင္မႀကိဳးစား၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ေျမာက္ေရးကိုေတာင္းဆို အေနထားတက္ ပိုမိုတိုးတက္တဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြလုပ္ေဆာင္လာမဲ့ အေနထားမရိွေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ဒီအေျခအေနကိုက်ေရာက္ ေစတာကေတာ့.....
• ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ဦးတင္ဦးက အထိန္းသိမ္းခံေနရတယ္။
• လက္ရိွအဖြဲ ့ခ်ဳပ္ အလုပ္အမႈေဆာင္ေတြက အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္မႈ ၊ သူတို ့ေနရာကို လူငယ္ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ အစားမထိုးၾကတာ။
• နအဖ က ေအာက္တန္းက်က် ဖိႏွိပ္ထားတာေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

အပစ္ရပ္အဖြဲ႔မ်ားနဲ ့ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ
အပစ္ခတ္ရပ္စဲေရးလုပ္ထားတဲ့ တိုင္းရင္းသားေခါင္ေဆာင္တခ်ိဳ႕ရဲ႕ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအေပၚက်င့္သံုးတဲ့ ေပၚလစီကေတာ့ ေရလိုက္ ငါးလိုက္ ေပၚလစီ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။
• သူတို ့ဟာ ေရြးေကာက္ပြဲေပၚယံုၾကည္မႈမရိွဘူး။
• ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မျဖစ္မေနပါရမယ္လို႔ နအဖ က ဖိအားေပးလာရင္ ေရြးေကာက္ပြဲကိုတခ်ဳိ႕က ၀င္ၾကလိမ့္မယ္။ ပါတီနာမည္ေတြအ သစ္န႔ဲ၀င္တာမ်ိဳးေတြလည္း ရိွလာနိင္တယ္။
• သူတို႔ကို လက္နက္လမ္းစဥ္ကို အၿပီးတိုင္စြန္႔လႊတ္ဖို႔ ဖိအားေပးလာနိင္တယ္။
အဖြဲ႔ငယ္ေတြက လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္ကို စြန္႔လႊတ္သြားလိမ့္မယ္။ အဖြဲ႔ႀကီးေတြအတြက္ေတာ့ ေဘးၾကပ္နံၾကပ္စတင္ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီးမွာေတာ့ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ ေတြအတြင္းမွာ ဆက္တိုက္သူ၊ ရာသက္ပန္လက္နက္ခ်မဲ့သူ၊ အနားယူသြားမဲ့သူေတြ နဲ႔ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနေအာင္ရိွမွာပါ။ ျပန္လည္တိုက္ပြဲ ဆင္လာမဲ့အေနထားကေတာ့ အနည္းတက အနည္းဆံုးပဲျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ေပၚမွာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစု ေဒသေတြရဲ႕ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးကိုေရာ လံုျခံဳေရးကိုပါဘာမွ သိသာတဲ့ေျပာင္းလဲတိုးတက္မႈ ေတြျဖစ္လာမွာမဟုတ္ပါဘူးလို႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါ တယ္။

၂၀၁၀ မ်က္နာသစ္မ်ား
၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းကေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္မယ့္ ပါတီေတြရိွတယ္။ ၀င္မယ့္ခါင္းေဆာင္ေတြရိွတယ္။ သူတို႔မွာ Transparency and Accountability ေတြရိွခဲ့တယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ သူတို႔ကဘယ္သူေတြလည္း ဘာေတြလုပ္ခဲ့လဲဆိုတာကို လူထုကသိခြင့္ျမင္ခြင့္ ရိွခဲ့တယ္။ အခု ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဘယ္ပါတီေတြ၀င္မွာလဲ၊ သူတို႔ကဘယ္သူေတြလဲ၊ သူတို႔ေပၚလစီေတြက ဘာလဲဆိုတာကိုခု ထိလူထုက မသိရေသးဘူးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလဲ နအဖရဲ ့အကြက္ျဖစ္ပါတယ္။ ပါတီနဲ႔ေခါင္းေဆာင္ေတြကို လူထု ရင္းနွီးမိတ္ဆက္ခြင့္ကို ၾကာၾကာမေပးေလ ေကာင္းေလဆိုတာကို၊ ပူတင္လက္ထက္ ႐ုရွားေရြးေကာက္ပြဲမ်ား၊ မဟာသီယာလက္ထက္မေလးရွား ေရြးေကာက္ ပြဲမ်ား၊ ထိုင္းနိင္ငံ တပ္ဆင္လက္ထက္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ သင္ခန္းစာေတြက ရိွထားပါတယ္။

ေရြးေကာက္ပြဲေတြဆိုတာကလည္း လူသစ္ေတြထြက္ေပၚလာတတ္တဲ့ အစဥ္အလာကလဲ ရိွထားပါတယ္။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာထူး ျခားတာတခုကေတာ့ ကိုလိုနီေခတ္ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈ ေတြမွာပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြေနရာမွာ လူသစ္ေတြအစား ထိုးေရြးခ်ယ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒါကေတာ့မဟာ ၈၈ လႈပ္ရွားမႈႀကီးရဲ႕အရိွန္နဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕အရိွန္တို႔ေၾကာင့္ျဖစ္တယ္။ လူထုက ကိုယ္စားလွယ္ေတြကို ေရြးခ်ယ္ေပးလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္စားလွယ္ေတြက လူထုကိုငရဲနဲ႔နိဗၺာန္မွာ ဘယ္လမ္းကိုသြားရမယ္ဆုိ တာကို မေရြးခ်ယ္ေပးနိင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့လူထုက ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို ထြက္ေပါက္တခုျဖစ္လာနိင္မလားဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က ေတာ့ ၉၀ တုန္းကလို အားေကာင္းေကာင္းရိွမွာ မဟုတ္ေတာ့တာေသခ်ာေနၿပီ။ ၂၀၁၀ မွာေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္မဲ့သူေတြဟာ မ်က္နာ သစ္ေတြျဖစ္လာနိင္ပါတယ္။ သူတို႔က ၁၉၉၀ တုန္းကမ်က္နာသစ္ေတြလို မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ကေတာ့ျပည္တြင္းရိွ ပညာတတ္ လူငယ္တခ်ဳိ႕နဲ ့ ကုန္သည္အသိုင္း၀ိုင္း တခ်ိုဳ ့ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ေတြေရြးေကာက္ပြဲကို၀င္မယ္။ လက္ရိွအေျခအေနေပၚမွာသူတို ့ရူျမင္ပံုက

• သူတို႔ကလက္ရိွျမန္မာျပည္မွာျဖစ္ေပၚေနတဲ့အေျခအေနေတြဟာ သန္းေရြစစ္အုပ္စုရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးညံဖ်င္းမႈေၾကာင့္လို႔ျမင္တယ္။
• လက္ရိွနိင္ငံေရးျပႆနာကို အေကာင္းဆံုးေျဖရွင္းနိင္တာက အာဏာကိုစစ္တပ္ကကိုင္ထား၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ႔စီးပြားေရးကို ငါတို႔ကိုေပး ကိုင္မယ္။
• ဒီမိုကေရစီ တျဖည္းျဖည္းေတာ့ ျဖစ္လာမယ္ဆိုတဲ့ေပၚလစီ။

ဒီလူေတြက လူေတြနဲ႔ေတြ႔ရင္ သန္းေရြမေကာင္းဘူး၊ ဒီခ်ဳပ္ကလည္း အရည္အခ်င္းမရိွဘူးလို႔ ေျပာေလ့ရိွၾကတယ္။ သန္းေရြနဲ႔ေတြ႔ရင္ ေတာ့ရနိင္သမ်ွ အခြင့္အေရးေတြကိုေတာင္းယူေလ့ရိွၾကသူေတြပါ။ ေဒၚစုကိုေတာ့တခါမွ ေတြ႔ဖို႔မႀကိဳးစား၊ လႊတ္ေပးပါလို႔မေတာင္းဆို၊ နအဖရဲ ့လူအခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖါက္မႈနဲ႔ လာဘ္စားမႈေတြအေပၚမွာ တုံနိဘာေ၀၊ ဒီမိုကေရစီျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြ ေလသံေတာင္မဟဘူး သူေတြပါ။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအေပၚမွာ ဖင္တႂကြႂကြအျဖစ္ဆံုးကသူတို ့ျဖစ္ေနတာေတာ့ ဆိုးတာပဲ။

သန္းေရႊေခါင္းမာဂိုဏ္းရဲ႕အၾကံ
သန္းေရႊေခါင္မာဂိုဏ္းရဲ႕ အျမင္က ဒီေန႔ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ အၾကပ္အတည္းဟာ တရား၀င္မႈ ( Legitimate Crisis ) လို႔ယူဆၾကတယ္။ စစ္တပ္အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကို တရား၀င္ရယူနိင္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းတဲ့အေနနဲ႔ အေျခခံဥပေဒကိုအသက္သြင္းတယ္။ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ ကေတာ့ တရား၀င္ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ အာဏာရတဲ့ပံုစံကို ဖန္တီးဖို႔လိုလာပါတယ္။ စစ္တပ္ကို ႀကိဳးကိုင္ျခယ္လွယ္ေနတာ သန္းေရႊ ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒီေန ့နအဖေျပာေနတဲ ့ လမ္းျပေျမပံု ၇ ဆင့္ဆိုတာေတြဟာ သန္းေရႊရဲ႕အၾကံေတြသာျဖစ္တယ္။ ဒီေန႔ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ပတ္သက္ ၿပီး သန္းေရႊ လုပ္မွာကေတာ့.....
၁- သူဟာ တပ္ထဲမွာတပ္ခ်ဳပ္ႀကီးရာထူးကိုဆက္ယူထားမယ္။
၂- ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကိုလုပ္ေပးမယ္။ ( သူကိုယ္တိုင္ကေတာ ့ ယူနီေဖါင္းခၽြတ္ၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲကို၀င္မွာ မဟုတ္ဘူး။ )
၃- စစ္တပ္က ပါတီတခုကိုဖြဲ႔ေပးမယ္။ ဒီပါတီကိုယ္စားလွယ္ေတြအျဖစ္ လက္ရိွအစိုးရထဲက ၀န္ႀကီးတခ်ဳိ႕နဲ႔ စစ္တပ္ထဲကတခ်ဳိ႕ကိုေရြး ေကာက္ပြဲ၀င္ေစမယ္၊ ( ပါတီနာမည္ေတာင္မွန္းလို႔ရေသးရဲ႕။ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးတို႔၊ တုိင္းရင္းသားညီညြတ္ေရး စတဲ့စာလံုးေတြပါတဲ့ နာမည္မ်ိဳး ေတြပါပါလိမ့္မယ္။ )
၄- အရပ္သားေတြထဲ ပါတီမွတ္ပံုတင္ခြင့္ျပဳၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲေပး၀င္မယ္။
၅- စစ္ဗိုလ္ထဲကေထာင္နဲ႔ခ်ီၿပီး အထက္အမိန္႔နဲ႔ ယူနီေဖါင္းခၽြတ္ခိုင္းၿပီး ပုလိပ္ဖက္၊ မ၀တ ဖက္ေတြစတဲ့အေရးမပါတဲ့ ေနရာေတြကိုအ စားထိုးမယ္။ သူတို ့က ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ မဲဆြယ္တာေတြ လုပ္ေပးရဦးမယ္။
၆- အပစ္အခပ္ရပ္စဲထားတဲ့ တိုင္းရင္းသားပါတီေတြကို လက္နက္ကိုင္ လမ္းစဥ္ကို အၿပီးတိုင္စြန္ ့ခိုင္းမယ္။ လူမ်ိဳးစုေတြထဲက တခ်ဳိ႕ ခါင္းေဆာင္ေတြက ဘာညာကီြကြ နာမည္ေတြနဲ ့ေရြးေကာက္ပြဲကို၀င္လာၾကလိမ့္မယ္။
၇-ေရြးေကာက္ပြဲမွာ စစ္တပ္က ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံျပဳတဲ့ပါတီကို အနိင္ရေစမယ္။
၈- ယူနီေဖါင္းခၽြတ္မ်ား၊ နိင္ငံေရးလူျပက္မ်ားေတြနဲ႔ ေညာင္ေစးက်ေအာင္ ေရာသမေမြၿပီးတဲ့အခါမွာ အတုအေယာင္လႊတ္ေတာ္ေခၚ ႐ုပ္ ေသးအစိုးရကိုဖြဲ ့စည္းေစမယ္။
၉- ၿပီးတဲ့အခါမွာ ေတာ့ သူက ၂၀၀၉ ခုနစ္အေျခခံဥပေဒအရ နိင္ငံေတာ္သမၼတဟာ တပ္မေတာ္အႀကီးအကဲ ျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့မူနဲ႔ သူဟာ ႐ုပ္ေသးဆရာႀကီးအျဖစ္ နဲ ့ အစိုးရအဖြဲ ့ေရာ စစ္တပ္ကိုပါ ႀကိဳးကိုင္နိင္ဖို ့ႀကိဳးပမ္းမႈမွ်သာတည္း။

၂၀၁၀ နဲ ့ ဒီမိုကေရစီမရနိင္
ဆရာႀကီး ဦး၀င္းတင္ေျပာသလို ၂၀၁၀ လမ္းကိုလိုက္ရင္ ငရဲပဲေရာက္မယ္ဆိုသလိုပဲ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ကိုယ့္ဖက္က ႏိုင္ေျခမရိွ ပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုတာကေတာ့ရွင္းတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ေတြေထာင္ထဲမွာ၊ ေအာက္ေျခကလႈပ္လို႔မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့စစ္တပ္ က လက္ကိုင္ဒုတ္ပါတီ ႏိုင္မယ္။ ဒီေတာ့သူတို႔ဟာ တရား၀င္မႈရသြားၿပီ။ ငါတို႔ေတာ့သြားပါၿပီလို႔ ယူဆခ်င္သူေတြရိွတယ္။ ဒါဆိုမွားမယ္။ အေျဖက စစ္တပ္က ခုလည္းႏိုင္ေနတာပဲမဟုတ္လား။ ခုလည္းနိင္ငံေတာ္အာဏာ သံုးရပ္စလံုးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတာပဲမဟုတ္လား။ သူတို႔ကႏိုင္လိုက္လို႔ ဥံဳဖြဆိုၿပီး အရာခပ္သိမ္း တိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈေတြျဖစ္မလာပါဘူး။ ႏိုင္ငံတကာက ေထာက္ခံမႈေတြရလာဖို႔ကေတာ့ အတြက္စံႏႈန္းေတြရိွပါတယ္။
• ေရြးေကာက္ပြဲဟာ တရားမွ်တမႈရိွရဲ ့လား
• လူအခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖါက္ခံရမႈေတြဘယ္ေလာက္ တိုးတက္လာသလဲ။
• ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ လြတ္ၿပီလား
• စီးပြားေရးတိုးတက္မႈေတြဘယ္ေလာက္အထိရိွလာသလဲ
စတဲ့စံႏႈန္းေတြကို ျပည့္မီေအာင္ ၂၀၁၀ မွာဘာမွမပါလာဘူး။ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒမွာ ဘာမွျပ႒ာန္းမထားဘူး။ စစ္တပ္ကႏိုင္ၿပီလို႔ ႏိုင္ငံ တကာကေထာက္ခံလိုက္ၿပီလို ့က်ေနာ္လံုး၀မယံုပါဘူး။

က်ေနာ္တို ့ဘာလုပ္ၾကမလဲ
က်ေနာ္တို႔လုပ္ရမွာကေတာ့ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကိုျပတ္ျပတ္သားသား သပိတ္ေမွာက္ဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။ စီးပြားေရးမွာတင္မျမင္ရတဲ့ လက္ ရိွေနတာမဟုတ္ဘူး။ ႏိုင္ငံေရးမွာလည္း မျမင္ရတဲ့ လိႈင္းလံုးႀကီးရိွေနတတ္ပါတယ္။ မင္းကိုႏိုင္နဲ႔ ၈၈ ေက်ာင္းသားေတြ ဓါတ္ဆီေစ်းက်ဖို႔ ခ်ီတက္ဆႏၵျပၾကေတာ့ သံဃာလႈပ္ရွားမႈႀကီးျဖစ္လာမယ္လို႔ မတြက္ခဲ့ၾကပါဘူး။ သံဃာလႈပ္ရွားမႈႀကီးကို နအဖက ႏွိမ္နင္းလိုက္ေတာ့ နာဂစ္ မုန္တိုင္းႀကီးျဖစ္လာမယ္လို႔ ဘယ္သူကမွ မစဥ္းစားမိခဲ့ၾကဘူး။ နအဖကို ပြဲသိမ္းေစတဲ့လိႈင္းလံုးႀကီးေတြပါ။ က်ေနာ္တို႔လက္ဦးမႈ ကင္းမဲ့ခဲ့တယ္။

ဒီတခါလည္း ဧရာမလိႈင္းလံုးႀကီးကလာေနပါၿပီ။ လိႈင္းလံုးႀကီးကေတာ့ စီးပြားေရးပ်က္ကပ္လိႈင္းလံုးႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္နယူး ေယာက္ၿမိဳ႕က စေတာ့ရွယ္ရွာေစ်းကြက္ ပ်က္ရာကစလိုက္တဲ့ ေငြေၾကးအၾကပ္ရိုက္မႈကတကမၻာလံုးကို အျပင္းထန္ရိုက္ခတ္လိုက္ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိႈင္းကအေမရိကန္ကိုလည္း မညႇာသလို တ႐ုတ္ကိုလည္းအလြတ္မေပးပါဘူး။ အေမရိကန္ေစ်းကြက္ကိုေရာ၊ တ႐ုတ္ ေစ်းကြက္ကိုလည္း မညႇာပါဘူး။ အေမရိကန္ေစ်းကြက္၀ယ္လိုအား က်ဆင္းမယ္။ တ႐ုတ္ျပည္မွာစက္ရံုေတြ ထုတ္လုပ္မႈက်ဆင္းလာ ႏိုင္တယ္။ ျမန္မာျပည္လို ကုန္ၾကမ္းပို႔စားေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ကုန္ၾကမ္းေတြ (သစ္၊ဆန္၊ ပဲ၊ ေရနံ၊ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔) ဒလေဟာေစ်းက် ဆင္းလာတာေတြ ျဖစ္လာမွာျဖစ္ပါတယ္။ ရလဒ္ကေတာ့အာရွမွာ အလုပ္လက္မဲ့ျပသာနာက နိင္ငံေရးမတည္မၿငိမ္မႈေတြ အဆက္မ ျပတ္ျဖစ္လာမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။

၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ စစ္တပ္ကနိင္ျခင္းမနိင္ျခင္းကို က်ေနာ္စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ စိတ္၀င္စားတာကေတာ့ မဟာစီးပြားပ်က္ကပ္ အတြက္ နအဖ မွာ ဘာအစီစဥ္မွာ မရိွဘူးျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ နပိုလီယံေျပာခဲ့သလိုပဲ စစ္တပ္က အစာအိမ္နဲ႔ခ်ီတက္တာဆိုတာကို ဒီေန႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြေမ့ေနပါတယ္။ နအဖ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္သိန္းစိန္ကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာအလုပ္အကိုင္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အလုပ္သ မားေတြျပန္လာနိင္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အလုပ္ေတြေပါတာေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမဲ့အလုပ္ထက္ပိုေပါတာကေတာ့ လုပ္အားချဖစ္ေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ တေနကုန္လုပ္လုိ႔ ထမင္းတနပ္ဖိုး မရတဲ့လုပ္ချဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီေတာ့ သိန္းစိန္ေျပာသလို႔ အလုပ္သမားေတြျပန္လာမွာပါ။ ရိုးရိုးလာမွာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ သူေခါင္းကိုရိုက္ခြဲဖို႔ ေပါက္တူးေတြ၊ တူးရြင္းေတြကိုင္ၿပီးျပန္လာခဲ့ေတာ့မွာ မေ၀းေတာ့ဘူးလို႔ဆိုပါရေစ ေတာ့။

မျမင္ရတဲ့ လိႈင္းႀကီးလံုးႀကီးက ပစိဖတ္သမုဒၵရာကိုျဖတ္ၿပီး ျမန္မာျပည္ကိုဦးတည္ေနပါၿပီ။ ဒီလိႈင္းႀကီးႂကြလာမယ္။ ဒီလိႈင္းႀကီးကိုပစ္ မွတ္ကိုထိေအာင္ က်ေနာ္တို႔ ဦးတည္ေပးရမယ္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို လံုး၀မဲမေပးၾကနဲ႔အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္မထြက္ၾကဖို႔ က်ေနာ္တို႔ လႈံ႕ေဆာ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၁၀ေရြးေကာက္ပြဲဟာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ထြက္ေပါက္မဟုတ္။ ထြက္ေပါက္အမွန္ကေတာ့ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ကိုၿဖိဳခ်ၿပီး ဒီမိုကေရစီျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈဆိုတဲ့ လူထုလႈပ္ရွားမႈအတြက္ က်ေနာ္တို႔ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးပမ္းၾကရမယ္။

မိုးသီးဇြန္
(ဒီဇင္ဘာ၊ ၂၀၀၈)
လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ၾကစို႔ E Book မွ

အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ လက္ငင္းေတာင္းဆုိခ်က္
ေက်ာ္ဗလ
၁၅ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၉


ဒီလပုိင္းေတြအတြင္းမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံေရးေလာကကုိ ဂယက္ထသြားေစတဲ့ လႈပ္ရွားမႈေလးေတြ အဆက္မျပတ္ ျဖစ္ေပၚေနခဲ့တယ္လုိ႔ ဆုိရမလုိပါပဲ။ အေမရိကန္ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ ဂ်င္မ္၀က္ဘ္ကေန လက္ေထာက္ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ကာ့တ္ကမ္ဘဲလ္ ခရီးစဥ္အထိေပါ့။ တခ်ိန္တည္းမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ Sanction နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဗိုလ္သန္းေရႊထံေပးစာ၊ ဆက္သြယ္ေရး၀န္ႀကီး ဦးေအာင္ၾကည္နဲ႔ ေဆြးေႏြးမႈ၊ စီအီးစီအဖြဲ႔နဲ႔ ေတြ႔ဆုံခြင့္၊ ကာ့တ္ကမ္ဘဲလ္အဖြဲ႔နဲ႔ ေဆြးေႏြးမႈ … စတဲ့လႈပ္ရွားမႈ ေတြဟာလည္း ရွိေနခဲ့တယ္။ ခုေနာက္ဆုံး တုိင္းျပည္ရဲ႕ ေကာင္းရာေကာင္းေၾကာင္း အတြက္ နအဖနဲ႔ ပူးေဆာင္ရြက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊနဲ႔ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြး ခြင့္ေပးဖုိ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေမတၱာရပ္ခံစာ ေပးပုိ႔လုိက္တယ္လုိ႔ မီဒီယာေတြက ဆုိျပန္ပါတယ္။ ဒီသတင္း မီဒီယာေတြထဲ ပါလာခ်ိန္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ေပးစာမိတၱဴကုိ စီအီးစီအေနနဲ႔ လက္ခံေဆြးေႏြးရျခင္း မရွိၾကေသးပါဘူး။

ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္၊ နအဖျပန္ၾကားေရးအဖြဲ႔ရဲ႕ ေရေႏွာက္ ငါးေျခာက္လုိက္တဲ့ လွန္႔လုံးေတြေၾကာင့္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး အင္အားစုေတြ အတြင္းမွာ ‘အခ်က္မသိေတာ့ သမက္သူခုိးထင္’ ဆုိတာလုိ ယုံထင္ေၾကာင္ထင္ အျမင္ေတြ ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ နအဖနဲ႔ အန္အယ္လ္ဒီ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၾကေတာ့မယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ လႊတ္ေပးၿပီး Sanction ကုိလည္း ႐ုပ္သိမ္းၾကေတာ့မယ္္၊ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အန္အယ္လ္ဒီလည္း ပါ၀င္ေတာ့မယ္ … စတဲ့ ထင္ေယာင္ထင္မွား စကားမ်ားစြာ ၾကားလာခဲ့ၾကရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးေပးစာဆုိတာ ဗိုလ္သန္းေရႊဆီကုိ သီးသန္႔လိပ္မူထားတဲ့ တဦးခ်င္း ပုဂၢိဳလ္ေရး ေမတၱာရပ္ခံစာ မဟုတ္ပါဘူး။ Sanction ျပႆနာေျဖရွင္းေရးအတြက္ ေနာက္ဆက္တြဲ အေၾကာင္းၾကား အသိေပးစာ သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစာထဲမွာ အဓိကတင္ျပထားတဲ့ အေၾကာင္းအခ်က္ (၂) ရပ္ ရွိပါတယ္။

၁။ အန္အယ္လ္ဒီပါတီကုိ ျပန္လည္စည္း႐ုံးဖြဲ႔စည္းခြင့္ရရွိေရး။

၂။ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ေကာင္းရာေကာင္းက်ဳိးအလို႔ငွာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးအတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊနဲ႔ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးခြင့္ရေရးတုုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ပထမကိစၥျဖစ္တဲ့ အန္အယ္လ္ဒီပါတီကုိ ျပန္လည္စည္း႐ုံးဖြဲ႔စည္းခြင့္ ရရွိေရးအတြက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေတာင္းဆုိတယ္ ဆုိတာ အလုပ္မရွိဘဲ ေၾကာင္ေရခ်ဳိးေပးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ အာဆီယံထိပ္သီး အစည္းအေ၀း အတြင္း မီဒီယာဆရာမ်ားနဲ႔ ေတြ႔ဆုံရာမွာ နအဖရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဌာန ၫႊန္ၾကားေရးမႉးခ်ဳပ္ဆုိသူက ‘တကယ္လုိ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကသာ ပါတီစည္း႐ုံးေရး တခုတည္းကုိသာ အာ႐ုံစုိက္လုပ္ေဆာင္ဖုိ႔ သေဘာတူတယ္ဆုိရင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ျပန္လႊတ္ေပးေရးဆုိတာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္’ လုိ႔ ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။

ဒီသေဘာထားကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး မလြဲမေသြေဆာင္ရြက္ဖုိ႔ အေရးတႀကီး လုိအပ္ေနတဲ့ ပါတီျပန္လည္စည္း႐ုံးဖြဲ႔စည္းေရး လုပ္ပုိင္ခြင့္ကုိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အမိအရ ေတာင္းဆုိလုိက္ပုံရပါတယ္။ ဒီလုိပါတီစည္း႐ုံးဖြဲ႔စည္းခြင့္ကုိ ေတာင္းဆုိရာ မွာလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ကိစၥ (၂) ရပ္ကုိ အေလးထားတင္ျပခဲ့ပါတယ္။ တခုက ပါတီဥကၠ႒ ဦးေအာင္ေရႊ၊ အတြင္းေရးမႉး ဦးလြင္နဲ႔ စီအီးစီအဖြဲ႔၀င္ ဦးလြန္းတင္တုိ႔ကုိ သြားေရာက္ဂါရ၀ျပဳခြင့္ေပးဖုိ႔ပါ။ ဆုိလုိတာကေတာ့ အသက္ (၉၀) တန္းတုိင္သည္အထိ ပါတီတာ၀န္ကုိ ေက်ပြန္စြာထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကၿပီး အရြယ္နဲ႔က်န္းမာေရးအရ အနားေပးသင့္ၿပီျဖစ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး (၃) ဦးကုိ သြားေရာက္ဂါရ၀ျပဳလုိတဲ့ဆႏၵ ျဖစ္ပုံရပါတယ္။

ေနာက္ကိစၥတခုကေတာ့ ပါတီျပန္လည္စည္း႐ုံးဖြဲ႔စည္းေရးအတြက္ အၿမဲတမ္း စီအီးစီအဖြဲ႔၀င္ေတြႏွင့္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးခြင့္ရဖုိ႔ပါ။ ဒီအထဲမွာ မူလစီအီးစီလက္က်န္ (၄) ဦး၊ ဦး၀င္းတင္၊ ဦးခင္ေမာင္ေဆြ တုိးခ်ဲ႕ (၂) ဦးနဲ႔ ဒု-ဥကၠ႒ ဦးတင္ဦးတုိ႔ ပါ၀င္ႏုိင္ပါတယ္။ လက္ေထာက္ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ကာ့တ္ကမ္ဘဲလ္ရဲ႕ ေမတၱာရပ္ခံခ်က္အရ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ စီအီးစီတုိ႔ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးခြင့္ေပးရာမွာ ဦးတင္ဦးကုိ ပါ၀င္္ခြင့္မေပးခဲ့လုိ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေတြ႔ဆုံဖုိ႔ ျငင္းပယ္ခဲ့ပါတယ္။ အခုလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဦးတင္ဦးကုိ စီအီးစီအဖြဲ႔၀င္ထဲမွာ မျဖစ္မေန ပါ၀င္ေစပါလိမ့္မယ္။ အာဆီယံမွာ ဦးသိန္းစိန္ ေျပာတဲ့ ‘ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အေတာ္ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသြားပါၿပီ’ ဆိုုတဲ့ မွတ္ခ်က္ဟာ ဟန္ပန္သေဘာထားအေနနဲ႔ မွန္ေကာင္းမွန္ႏုိင္ပါတယ္။ မူအရေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ဒီေန႔အထိ ရွင္းလင္းျပတ္သားဆဲသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒုတိယအေၾကာင္းအခ်က္ျဖစ္တဲ့ ‘တုိင္းျပည္ရဲ႕ေကာင္းရာေကာင္းက်ဳိးအတြက္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ႏုိင္ဖုိ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊနဲ႔ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးခြင့္ျပဳေရး ေတာင္းဆုိခ်က္’ ဆုိတာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ရဲ၀ံ့စြာကမ္းလွမ္းလုိက္တဲ့ လက္ျဖစ္ပါတယ္။ အခုလုိ ရဲ၀ံ့၊ ျပည့္၀စြာ ကမ္းလွမ္းလုိက္တဲ့ ေရႊလက္ကုိ ႐ုိင္းပ်ၾကမ္းတမ္းစြာ ခါခ်လုိက္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ တုိင္းျပည္ဟာ အမ်ဳိးသားအေထြေထြပ်က္သုဥ္းေရးဆီကုိ မုခ် ဦးတည္သြားပါလိမ့္မယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုုေတာ့ ေရွ႕မတုိး၊ ေနာက္မဆုတ္သာနဲ႔ ေသာင္မတင္ေရမက် ျဖစ္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာ အေျဖရွာေရးအတြက္ ေသာ့ခ်က္ဟာ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲမဟုတ္ဘဲ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္မႈ တည္ေဆာက္ႏုိင္ေရး ျဖစ္ေနလုိ႔ပါပဲ။ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကို တည္ေဆာက္ႏုိင္ဖုိ႔ ပထမဆုံးလွမ္းရမယ့္ ေျခလွမ္းဟာ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးေရး Dialogue သာျဖစ္ပါတယ္။ အခုလုိ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာေတြ အခ်ိန္မီ ေျဖရွင္းႏုိင္ဖုိ႔ အေရးတႀကီး လုိအပ္ေနခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ၾကားပြဲစားေတြ ထားမေနဘဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊတုိ႔လုိ အဆုံးအျဖတ္ေပးႏုိင္သူခ်င္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ စကားေျပာလုိက္ၾကတာ အေကာင္းဆုံးနည္းလမ္းပါပဲ။

Dialogue လုပ္ၾကၿပီဆုိရင္ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈ၊ စိတ္ရွည္သည္းခံမႈနဲ႔ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းအေပးအယူရွိမႈ စတဲ့ အေျခခံသေဘာထားေတြ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္မွာ ရွိၾကဖုိ႔လုိပါလိမ့္မယ္။ ဒီသေဘာထားအေျခခံေပၚမွာ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးညႇိႏႈိင္းၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခါမွာ ဘာေတြေတာင္းဆုိၿပီး ဘာေတြ လုိက္ေလ်ာမွာလဲဆုိတဲ့ အေပးအယူကိစၥဟာ အခရာက်သလုိ ဘယ္ေလာက္ေတာင္းဆုိၿပီး ဘယ္ေလာက္ လုိက္ေလ်ာမွာလဲဆုိတဲ့ အတုိင္းအတာကိစၥကလည္း အေရးပါႏုိင္ပါတယ္။ Dialogue မလုပ္ခင္မွာ ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အျမင္သေဘာထားေတြ ရွင္းလင္းထားဖုိ႔လည္း လုိအပ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနျဖင့္ စီအီးစီအဖြဲ႔နဲ႔ ေတြ႔ဆုံညႇိႏႈိင္းခြင့္ကုိ ေတာင္းဆုိခဲ့တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး ေအာင္ျမင္ျဖစ္ထြန္းေစခ်င္သူေတြအေနနဲ႔ သမာသမတ္ က်စြာ ဘက္မလုိက္ဘဲ ေျပာၾကစတမ္းဆုိရင္ ‘သူမသာ ကုိယ္မနာ’ သေဘာထားနဲ႔ ႐ုိးသားစြာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္လုိတဲ့သေဘာထား အမွန္သာရွိၾကရင္ မေအာင္ျမင္ႏုိင္စရာ ဘာမွမရွိပါဘူး။ ‘ငါ့စကား ႏြားရ’ သေဘာထားနဲ႔ အထက္စီးကေန ‘က်ားက်ားမီးယပ္’ ပဲ လုပ္ေနၾကရင္ေတာ့ အဆင္မေျပႏုိင္ပါဘူး။ တကယ္တမ္း နအဖနဲ႔ အန္အယ္လ္ဒီတုိ႔ အေပးအယူညႇိႏႈိင္းလုပ္ၾကရမယ့္ အရင္းခံျပႆနာဟာ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပဲြ မဟုတ္ပါဘူး။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပုံဥပေဒနဲ႔ ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာခ်က္ပါ။ သေဘာထားအၾကား ကြာဟခ်က္ေတြ ေစ့စပ္ညႇိႏႈိင္းယူၾကဖုိ႔ပါ။ တကယ္ေတာ့ နအဖရဲ႕ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပုံဆုိတာကုိ ျပည္သူ (၉၀) ရာခုိင္ႏႈန္းေက်ာ္က ေထာက္ခံထားတာျဖစ္သလုိ ၉၀ ျပည့္ႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ဆုိတာကလည္း ျပည္သူ (၈၀) ရာခုိင္ႏႈန္းေက်ာ္က ေထာက္ခံမဲေပးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပုံျပႆနာကုိ သုံးသပ္ေဆြးေႏြးညႇိႏႈိင္းဖုိ႔ လိုအပ္သလုိ ၉၀ ျပည့္ႏွစ္ ရလဒ္ကုိလည္း တစုံတရာ အသိအမွတ္ျပဳေရးအတြက္ ေဆြးေႏြးညႇိႏႈိင္းၾကဖုိ႔ မုခ်လုိအပ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီႏုိင္ငံေရး ဆက္ထုံးကုိ ေျပလည္ေအာင္ ညႇိႏႈိင္းေဆြးေႏြး၊ အေပးအယူလုပ္ႏုိင္ၾကၿပီဆုိရင္ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးလုပ္ငန္းစဥ္ ေအာင္ျမင္ပါလိမ့္မယ္။

နအဖမွာ တကယ္တမ္း အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးစိတ္ဓာတ္နဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရး သေဘာထားရွိ႐ုိးမွန္ရင္ ဒီဆက္ထုံးကုိ ေျဖဖုိ႔ဆုိတာ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့အရာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ၉၀ ျပည့္ႏွစ္ရလဒ္ကုိ ကုိယ္စားျပဳထားတဲ့ ‘လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားျပဳေကာ္မတီ’ ဆုိတာ ရွိထားၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ နအဖအေနျဖင့္ ဒီလႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားျပဳေကာ္မတီကုိ အသိအမွတ္ျပဳၿပီး ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပုံ ျပန္လည္သုံးသပ္ညႇိႏႈိင္းေရးအတြက္ စီစဥ္္ေဆာင္ရြက္ေပးလုိ႔ရပါတယ္။ ၉၀ ျပည့္ႏွစ္က ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ထားတဲ့ ကုိယ္စားလွယ္ေတြရဲ႕ ဆႏၵသေဘာထားမပါဘဲ ဇြတ္အဓမၼ အတည္ျပဳထားတဲ့ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပုံကုိ ေရႊပန္းကန္လုိ သေဘာထားၿပီး တျပားသားမွ အပြန္းအပဲ့မခံဘူးလုိ႔ ပုိင္းျဖတ္ထားရင္ေတာ့ ဘယ္ႏုိင္ငံေရးျပႆနာမွ ေျဖရွင္းလုိ႔ရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ေျဖရွင္းလုိ႔မရတဲ့အျပင္ အေျခအေနေတြသာ ပုိမုိဆုိး၀ါး႐ႈပ္ေထြး ျပင္းထန္လာစရာရွိပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကုိးကန္႔ေဒသျပႆနာဆုိတာ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပုံက ေမြးထုတ္ေပးလုိက္တဲ့ အ႐ႈပ္အထုပ္ေတြရဲ႕ ပြဲဦးထြက္ စံနမူနာတရပ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆက္တြဲ ပါလာမယ့္ ျပႆနာေပါင္းမ်ားစြာကလည္း တန္းစီေစာင့္ေနပါၿပီ။ ျပည္တြင္းစစ္ သံသရာ ျပန္လည္ေစမည့္ အမ်ဳိးသားျပန္လည္တုိက္ခုိက္ေရးကုိ ေရွာင္ရွားခ်င္ရင္ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကုိ တည္ေဆာက္ရပါလိမ့္မယ္္။ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး တည္ေဆာက္ခ်င္ရင္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပုံဥပေဒကုိ သုံးသပ္ျပင္ဆင္ ရပါလိမ့္မယ္္။ ဒါဟာ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ဖြဲ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးအတြက္ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုအသီးသီးက လုိလားေနၾကတဲ့ လက္ငင္း ေတာင္းဆုိခ်က္သာ ျဖစ္ပါတယ္။

http://www.khitpyaingnews.org/articles/Dec09/151209.php

WTO by Khin Ma Ma Myo

Syardaw U Zawana

အရွင္ဇ၀န (ေမတၲာရွင္) ေရႊျပည္သာ

မႏၲေလးေက်ာင္း၊ ေရႊျပည္သာၿမိဳ႔ ၊ ရန္ကုန္တိုင္း
Sayardaw U Zawana was born in DikeU.U Zawana is the Abbot of the Shwe Pyi Thar Monestry in Yangon.He had been sentenced to prison in Taungoo prison for tweleve years.The authorities shut down the monestry and didn't allow the Sayardaw his monestry.Sayardaw had been abused by the local authorities and military inteligence and finall escaped to Thailand.Sayardaw had to faced a lot of difficulties and We would like to request to donate Sayardaw U Zawana.For more information on Sayardaw U Zawana,please contact Khin Maung Win at -
001- 941-961-2622

Also you can doante to Sayardaw U Zawana through Burma Democratic Concern (BDC)and Please do contact us.

You can watch Sayadaw Ashin Zawana's video on the following URL

http://www.dhammadownload.com/Ashin-Zawana-Video.html

SONG WRITER YAR PYAY PASSED AWAY AT SF GENERAL HOSPITAL

Burma Democratic Concern's deepest condolecences on the loss of the song writer singer Ko yar pyay who is the writer of the famous Burmese songs Pan khayanpyar,"Amay" sung by Htoo Ein Thin.
He is also the close friends of famous singers Ko Mon Aung,Ko Khin Mg Too and Ko Khine Htoo.One of his close friend Ko Khin Mg win ,who is also the director of Burma Democratic Concern (BDC) in USA said that they will wait for ninety days until all of his friends from all around the world could heard this news. He and his colleagues can manage for those who want to come to USA for Ko Yar pyay's funeral. The funeral services will commence after ninety days.

Friends of Ko Yar Pyay and all who wants to know more information on this can contact
Ko Khin maung win -
274 Capp St. Mission, Between 17th & 18th Street. San Francisco

Please kindly pass this message to Ko Yar Pyay's friends.Thank you very much.

SONG WRITER YAR PYAY PASSED AWAY AT SF GENERAL HOSPITAL

ေတးေရး ရာျပည့္ (၅၃ ႏွစ္) ဆန္ဖရန္စစၥကိုေဆးရုံၾကီးတြင္ ကြယ္လြန္



မိုးမခရြာေဆာ္ၾကီး



ဒီဇင္ဘာ ၉၊ ၂၀၀၉



၎၏ မိတ္ေဆြတဦးျဖစ္သူ (ကို)ခင္ေမာင္၀င္းက အေၾကာင္းၾကားသျဖင့္ ေအာက္ပါအတိုင္း တင္ျပ္လိုက္ပါသည္။ ယခင္ ၁၉၈၈ မတိုင္မီက ျမန္မာျပည္တြင္ မဇၥ်ိမလႈိင္းဂီတ၀ိုင္းေတာ္သားမ်ား၊ အဆိုေတာ္ ခိုင္ထူး၊ အဆိုေတာ္ မြန္းေအာင္တို႔ႏွင့္အတူ ေတးေရးဆရာတဦးအျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ့သူ (ကို) ရာျပည့္သည္ ယေန႔ေန႔ခင္း ၂ နာရီခြဲခန္႔တြင္ အေမရိကန္ျပည္၊ ကယ္လီဖိုးနီးယားနယ္၊ ဆန္ဖရန္စစၥကိုျပည္သူ႔ေဆးရုံၾကီးတြင္ အသည္းေရာဂါျဖင့္ ကြယ္လြန္သြားသည္ဟု ဆိုသည္။




ကြယ္လြန္ခ်ိန္တြင္ အသက္ ၅၃ ႏွစ္ခန္႔ ရွိျပီဟု ခန္႔မွန္းသည္။ ေတးေရးဆရာတဦးျဖစ္သူ (ကို) ရာျပည့္သည္ ၁၉၇၆ မႈိင္းရာျပည့္ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္းတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ျပီး ႏိုင္ငံေရးသီခ်င္းမ်ား စတင္ေရးသားခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုအေရးအခင္းကို အစြဲျပဳျပီး ရာျပည့္ဟု အႏုပညာအမည္ကို ယူခဲ့သည္ဟု မကြယ္လြန္မီ ၆ လခန္႔က ၎ငွားရမ္းေနထိုင္သည့္ အခမ္းနီးေဖာ္ (ကို) ခင္ေမာင္၀င္းကို ေျပာခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။ အဆိုေတာ္ (ကို) မြန္းေအာင္၊ ေတးေရး ကိုရဲလြင္တို႔ႏွင့္ အလြန္ရင္းႏွီးသည္ဟု ေျပာခဲ့သည္ဟု သိရသည္။ ၁၉၈၈ ေနာက္ပိုင္း အေမရိကန္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႔ေရာက္ရွိခဲ့ေၾကာင္း၊ အိမ္ေထာင္ကြဲခဲ့ျပီး ျဖစ္သည္ဟု ထင္ေၾကာင္း ၎ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ ေဆးရုံတြင္ အေဖာ္ျပဳ ေစာင့္ေရွာက္ေပးသူ မိတ္ေဆြ ကိုခင္ေမာင္၀င္းက ေျပာသည္။


ဆန္ဖရန္ေဆးရုံၾကီးက ၎မိသားစု၀င္မ်ား၊ သက္ဆိုင္သူမ်ား လာေရာက္သျဂိဳလ္ႏိုင္ရန္ အခ်ိန္ ၃ လ အထိ ရုပ္အေလာင္းကို ထိန္းသိမ္းထားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မိမိတို႔ အခမ္းေဖာ္မိတ္ေဆြမ်ား စုေ၀းၾကျပီး သက္ေပ်ာက္ဆြမ္းႏွင့္ ရက္လည္ဆြမ္း သြတ္ႏိုင္ရန္ စီစဥ္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ကိုခင္ေမာင္၀င္းက မိုးမခသို႔ ေျပာၾကားသည္။



ထင္ရွားေသာသီခ်င္းမ်ားအနက္ အခ်ဳိ႔မွာ နဒီမဂၤလာ၊ အေ၀းဆုံးႏွင့္ လမ္းႏွစ္သြယ္ တို႔ျဖစ္သည္။ ၎ေရးသားခဲ့ျပီး ထူးအိမ္သင္ သီဆိုခဲ့ေသာ ထင္ရွားသည္ သီခ်င္းတပုဒ္ကို အမွတ္တရအျဖစ္ သည္မွာ ၾကည့္ႏိုင္သည္။ သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ - အေမ၊


http://entertainment.phoewa.com/entertainment/music-lyrics.aspx?id=alb4&link_id=alb4-11



SONG WRITER YAR PYAY PASSED AWAY AT SF GENERAL HOSPITAL



INVITATION TO SWAN OFFERING FOR THE PASSING OF YAR PYAY


နာေရး


Thursday, 10 December 2009


ေတးေရး ေတးဆို “ရာျပည့္” ကြယ္လြန္ျခင္း ရက္လည္္ဆြမ္းေကၽြး ဖိတ္ၾကားစာ



အဖ ဦးဘာဘာ၊ မိခင္ေဒၚတင္တင္လွတို႔၏ သားအငယ္ဆုံး၊ ကိုခင္ေမာင္ေဆြ၊ မျမင့္ျမင့္ေဆြ၊ ကိုဖုန္းျမင့္ေဆြ၊ မမူမူေဆြတို႔၏ ေမာင္၊ ညီငယ္ ျဖစ္သူ - ေတးေရး ေတးဆို ဂီတပညာရွင္ “ရာျပည့္” - ဒီဇင္ဘာ ၉ ရက္ေန႔က အေမရိကန္ျပည္၊ ကယ္လီဖိုးနီးယားျပည္နယ္၊ ဆန္ဖရန္စစၥကိုျမိဳ႔တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့ကို ရည္စူးျပီး က်န္ရစ္သူ အေ၀းေရာက္မိသားစုမ်ားကိုယ္စား၊ ဆန္ဖရန္ျမိဳ႔ေန မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း ျမန္မာမိသားစုမ်ားက ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ ထုံးတမ္းႏွင့္အညီ ရက္လည္ဆြမ္းသြတ္ တရားနာၾကမည္ ျဖစ္ရာ ဆြမ္းေကၽြးသို႔ မိတ္ေဆြမ်ားအား လႈိက္လွဲစြာ ဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္။



ဒီဇင္ဘာ ၁၅၊ ၂၀၀၉၊ အဂၤါေန႔၊



ဆြမ္းကပ္ တရားနာ - မနက္ ၁၀ နာရီမွ ၁၂ နာရီ



ေနရာ - 274 Capp St. Mission, Between 17th & 18th Street. San Francisco.



ရက္လည္ ဆြမ္းေကၽြး - တေန႔တာ ေန႔လည္စာႏွင့္ ညစာ ျမန္မာထမင္းဟင္း ေကၽြးပါမည္



ေနရာ - Little Yangon Burmese Restaurant, 6318 Mission St, Daly City, CA 94014



ထမင္းဟင္း ဆြမ္း အလွဴရွင္ - ကိုဂရိတ္၊ မခ်ယ္ရီ



ဆက္သြယ္ရန္ - ကိုခင္ေမာင္၀င္း၊ ဖုံး - ၉၄၁ - ၉၆၁ - ၂၆၂၂





Thanks to Moemaka for the Ko Yar Pyae Biography-
http://moemaka.com/index.php option=com_content&task=view&id=5370&Itemid=113

Invitation Letter of Burma Conference in London

Dear All,

Please spread this event for us,as we apologise for the short notice due to unforeseen circumstances.Than you very much.


Invitation to Burma Conference on “SPDC 2008 Constitution & its Consequences” to be held in London, UK on D...

Unodc Report

VOB740KK

ITUC Report

Gw 8-2009 Statement Bur

National Liberation Struggle by Free Burma Federation

Please support This

လာမယ့္ ၂၀ . ၁၂ . ၂၀၀၉ (တနဂၤေႏြေန႔) မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ DOI Poetry Club က လူငယ္ေတြစုေပါင္းၿပီးေတာ့
“အလင္းပ်ိဳးမယ့္လက္မ်ား” ကဗ်ာရြတ္ပြဲေလးကို က်င္းပပါမယ္။ ဒီကဗ်ာရြတ္ပြဲဟာ HIV AIDS ေရာဂါေဝဒနာကို ခံစားေနၾကရတဲ့ ကမၻာတစ္ဝွမ္းက ကေလးငယ္ေတြအားလံုးကို ရည္စူးတဲ့ ရန္ပံုေငြပြဲေလးတစ္ပြဲျဖစ္လာမွာပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီကေလးငယ္ေတြအတြက္ စာနာနားလည္မႈနဲ႔ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြရြတ္ၾကပါမယ္။ ေနာက္ၿပီး ဒီပြဲအတြက္ အမွတ္တရ T-Shirt ေတြေရာင္းေပးပါမယ္။ T-Shirt ေရာင္းရေငြေတြကို ၂၅ ရက္ေန႔မွာ “သုခရိပ္ၿမံဳ မိဘမဲ့ကေလးေဂဟာ” ကိုသြားေရာက္လွဴဒါန္းမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးငယ္ေတြအတြက္ အလွဴေငြသီးသန္႔ထည့္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္လည္း ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ကဗ်ာ႐ြတ္ပြဲေန႔မွာ တက္ေရာက္လာသူေတြကို ေကာ္ဖီတိုက္ပါမယ္။ ေနာက္ၿပီး တက္ေရာက္သူေတြပါ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔အတူ ပူးေပါင္းပါဝင္ႏိုင္မယ့္ “ထူးထူးျခားျခား Performance” အစီအစဥ္ေလးတစ္ခုကိုလည္း စီစဥ္ထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကဗ်ာ႐ြတ္ပြဲကို တက္ေရာက္ဖို႔အတြက္ ဖိတ္စာနဲ႔တကြ ဖိတ္ၾကားအပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ေနရာက စိမ္းလန္းစိုေျပဥယ်ာဥ္ထဲက Zephyr မွာပါ။

SYCB Monthly Bulletin for November(Vol.3, Issue-34)

For Students From Myanmar

SGPA Application 2010-2011

The Best Manure 2

NLD CEC BIO

Myo Thein Speech on International Human Rights Day

မသိျခင္းႏွင့္ သိျခင္းတို႔၏ အႏၲရာယ္မ်ားႏွင့္ ေလ့လာမႈခရီး
via ပုထုဇဥ္ မွတ္တမ္း by Pu-htu-zin on 8/24/07

(က) မိတ္ဆက္

စာ႐ႈသူ အေပါင္း ေခါင္းစဥ္ကိုဖတ္ၿပီး “ဘာႀကီးပါလိမ့္” လို႔ ထင္စရာ ႐ွိပါတယ္။ နပ္သူ၊ လ်င္သူ စာဖတ္သူမ်ားကေတာ့ “ငပုတစ္ေယာက္ အေပါက္ဖာ ေနၿပီ” လို႔ သိၾကမွာပါ။ ဘယ္အေပါက္ ဖာတယ္ ထင္ပါသလဲ၊ ႐ွင္းပါတယ္၊ အခုတေလာ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာဂ္မွာ အေရးမ်ားတဲ့ “ျမန္မာျပည္မွာ သြားသြားလာလာ” လိုစာမ်ိဳးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကိစၥတခ်ိဳ႕ေပါ့။ ဒါျဖင့္ရင္ ဘာအေပါက္လဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ဆိုလိုတဲ့ “အေပါက္” pitfall ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ျမန္မာျပည္ ႏိုင္ငံေရး (စကားလံုးကေတာ့ အႀကီးႀကီးပဲ၊ အမွန္ဆိုလိုတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔လို သာမန္ျပည္သူမ်ား အေနနဲ႔ သိသင့္ သိထိုက္တဲ့ ကိစၥရပ္ေတြကိုသာ ဆိုလိုတာပါ၊ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး မဟုတ္ပါဘူး) အေၾကာင္း ေလ့လာတဲ့ ခရီးမွာ ၾကမ္းကၽြံၿပီး အႏၲရာယ္ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ တြင္းေပါက္ ေထာင္ေခ်ာက္မ်ား အေၾကာင္းပါ၊ အဲဒီအေပါက္ေတြကို ဖာေထးဖို႔၊ မဖာႏိုင္ေတာင္ အနည္းဆံုးေတာ့ ႐ွိေၾကာင္း အသိေပးခ်င္လို႔၊ ဒီတခါေတာ့ လူပုသေလာက္ အျမင့္ႀကီး မွန္းၿပီး ႀကိဳးစား လက္တည့္ စမ္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီ “ျမန္မာျပည္မွာ သြားသြားလာလာ” လို စာမ်ိဳးကို ဘာသာျပန္တယ္၊ ဟိုဟာ သိသင့္တယ္၊ ဒီဟာ သိသင့္တယ္၊ လူငယ္ေတြ ေလ့လာရမယ္၊ ဘာဘာညာညာ ေလွ်ာက္ေျပာမိတဲ့အတြက္ ေလ့လာရင္လည္း ေလ့လာတဲ့ ခရီးလမ္းမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့၊ တခ်ိဳ႕ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ႀကံဳဖူးတဲ့၊ အႏၲရာယ္ေတြ အေၾကာင္းကိုပါ ေရးဖို႔ တာ၀န္႐ွိတယ္လို႔ ထင္လို႔ ဒီလိုစာမ်ိဳး ေရးတာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း “မသိျခင္းႏွင့္ သိျခင္းတို႔၏ အႏၲရာယ္မ်ားႏွင့္ ေလ့လာမႈခရီး” လို႔ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္မိတာပါ။

(ခ) မသိျခင္း၏ အႏၲရာယ္

မသိျခင္း၏ အႏၲရာယ္ကေတာ့ ႐ွင္းပါတယ္၊ ျမန္မာျပည္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အက်ပ္အတည္း၊ အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာ အက်ပ္အတည္း၊ အေၾကာင္း မသိတဲ့လူေတြ မ်ားေလေလ၊ အဲဒီ မသိသူ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို သာမန္ျပည္သူအမ်ားရဲ႕ အၾကားအျမင္ ဗဟုသုတ နည္းပါးမႈအေပၚ အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး လက္တစ္ဆုပ္စာ လူတစ္စုက သူတို႔ လုပ္ခ်င္တာလုပ္လို႔ “ေက်ာ” သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြရဲ႕ ဒုကၡကို အေလးမထားဘဲ သူတို႔အတြက္၊ သူတို႔လုပ္ခ်င္ရာသာ လုပ္သြားၾကမွာပဲ။ အဲဒီလို အလုပ္မခံႏိုင္ဘူး၊ အဲဒီလို အေက်ာ မခံခ်င္ဘူး ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ သိသင့္ သိထိုက္တာေတြကို သိရမယ္၊ ေလ့လာရမယ္။ “မ အ ေအာင္ သမိုင္းသင္ရမယ္” လို႔လည္း ဆရာေတြက ေျပာခဲ့ၾကတယ္ မဟုတ္လား၊ “သမိုင္းထဲမွာ အိပ္ပဲ မေနျဖစ္ေအာင္” ေတာ့ သတိထားရမွာေပါ့။ မသိျခင္းရဲ႕ အႏၲရာယ္က ႐ွင္းလြန္းေတာ့ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာဆက္ေရးရမွန္းကို မသိေတာ့ပါ။

(ဂ) သိျခင္း၏အႏၲရာယ္မ်ားႏွင့္ ေလ့လာမႈခရီး

အဲဒီလို မသိျခင္းရဲ႕ အႏၲရာယ္ေတြကို ေ႐ွာင္႐ွားလိုလို႔ သိဖို႔ ေလ့လာတဲ့ အခါမွာလည္း အဲဒီ ေလ့လာတဲ့ ခရီးမွာ အႏၲရာယ္ တြင္းေပါက္ေတြက ႐ွိေနျပန္တယ္။ ျမန္မာ့ ႏိုင္ငံေရးကို ေလ့လာတဲ့ သာမန္ျပည္သူ လူႀကီးလူငယ္မေ႐ြး၊ အထူးသျဖင့္ ပညာတတ္ လူလတ္တန္းစားမ်ား၊ ျဖစ္ေလ့႐ွိတဲ့၊ ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္လို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရတဲ့ ပံုစံကို ကၽြန္ေတာ္ ျမင္သလို ေျပာၾကည့္ပါမယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္ ျဖစ္သလဲဆိုတာ စာရင္းနဲ႔ အင္းနဲ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သုေတသန လုပ္မျပႏုိင္ဘူးေပါ့ဗ်ာ၊ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ ျပည္တြင္း ျပည္ပ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေတြ႕ေနရတာေတြကို ေျပာျပတာပါ။

ပထမအဆင့္က မသိျခင္းနဲ႔ လက္႐ွိဘ၀ကို မေက်နပ္ျခင္းက စ ပါတယ္၊ ဘာေတြ ျဖစ္ေနသလဲ သိပ္မသိပါ၊ ဒါေပမယ့္ လက္႐ွိဘ၀ကိုေတာ့ မေက်နပ္ပါ၊ ဒုကၡသုကၡေတြက သိသာ ထင္႐ွားလြန္းပါတယ္၊ (အသက္ငယ္သူတခ်ိဳ႕၊ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ေျပာပါတယ္ တခ်ိဳ႕ လိုပဲ ေျပာတာပါ၊ ဆိုရင္ လက္႐ွိ အေျခအေနဟာ ပံုမွန္လို႔ပဲ ထင္တယ္၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ လက္႐ွိကလြဲလို႔ တျခားေနရာ၊ တျခားျဖစ္ႏိုင္ေျခ စတာေတြကို ဘာမွမသိလို႔၊ အဂၤလိပ္လို ေျပာၾကတာကေတာ့ they don’t know any better ဆိုပါေတာ့၊ အဲဒါကိုေတာ့ ပထမအဆင့္ မတိုင္မီ သုည အဆင့္လို႔ပဲ ေခၚၾကပါစို႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း မဆလေခတ္ ကေလးဘ၀တုန္းက ဒီလိုပဲ ထင္ခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ပါလား။)

ဒုတိယအဆင့္က ပထမအဆင့္မွာ ေရာက္ေနတဲ့ လူလတ္တန္းစား ျမန္မာေတြဟာ လက္႐ွိဘ၀က ဒုကၡေတြကို ေက်ာ္လႊားရင္ဆိုင္ဖို႔ ျပႆနာကို ေလ့လာျခင္းက စပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံေရး အက်ပ္အတည္းအေၾကာင္း၊ သတင္းေတြ၊ စာအုပ္ေတြ တတ္ႏိုင္သေလာက္ဖတ္တယ္၊ ျပည္ပမွာ ေရာက္ေနတဲ့ သူေတြဆိုရင္ ေလ့လာစရာ စာအုပ္စာတမ္းကအစ တပံုတပင္၊ ျပည္တြင္းမွာကေတာ့ ေရဒီယိုေတြ နားေထာင္တယ္၊ အစိုးရသတင္းစာေတြက ေျပာတာကို စားသင့္တာစား၊ ေျမႇာက္သင့္တာေျမႇာက္၊ ေျပာင္းျပန္ယူသင့္တာယူၿပီး အမွန္နဲ႔ နီးစပ္ေအာင္ ေလ့လာၾကတယ္။ (အစိုးရေျပာတိုင္း ယံုလို႔မရဘူး ဆိုတဲ့ ဘ၀ေပး အသိက ႐ွိတာကိုး။) အဲဒီ အဆင့္ကေတာ့ ဒုတိယအဆင့္ေပါ့၊

အဲဒီ ဒုတိယအဆင့္မွာ သိတန္သေလာက္ သိၿပီးေနာက္က်ေတာ့ ေလ့လာသူရဲ႕ ပင္ကိုယ္ စ႐ိုက္၊ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းရာ ပတ္၀န္းက်င္၊ လက္႐ွိဘ၀ထဲက ပုဂၢလိက အက်ိဳးစီးပြား စတာေတြအေပၚ မူတည္ၿပီး ေလ့လာသူေတြ ေလ့လာမႈအေပၚ တံု႕ျပန္ပံုက မတူေတာ့ပါ။ အဲဒီ ဒုတိယအဆင့္ သိတန္သေလာက္ သိၿပီးေနာက္မွာ ေအာက္ပါ အႏၲရာယ္မ်ားကို ရင္ဆိုင္မိၾကတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ အႏၲရာယ္ တြင္းေပါက္ ေလးမ်ိဳးထဲက တခ်ိဳ႕ထဲကို ကၽြန္ေတာ္ လံုးလံုးလ်ားလ်ားလည္း က်ဖူးတယ္၊ တခ်ိဳ႕ထဲကို ကၽြန္ေတာ္ က်ေတာ့မလိုလည္း ျဖစ္ဖူးတယ္၊ အစကတည္း ေ႐ွာင္ႏိုင္ခဲ့တာေတြလည္း ႐ွိပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းမ်ားလည္း တြင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးထဲကို က်ပံု က်နည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ က်ၾကတယ္။

(ဃ - ၁) ပထမ အႏၲရာယ္တြင္းေပါက္ (“႐ႈပ္ေနတာပဲ”)

ပထမဆံုး ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိတဲ့ တြင္းေပါက္ကေတာ့ လန္႔ၿပီး ထံုသြားျခင္းပဲ။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အက်ပ္အတည္းအေၾကာင္း မသိလို႔ သိေအာင္ေလ့လာတယ္၊ သိေတာ့ အက်ပ္အတည္းက ကိုယ္ထင္ထားတာတက္ အမ်ားႀကီး ႐ႈပ္ေထြးတယ္၊ အႏၲရာယ္မ်ားတယ္ ဆိုတာ သိရတဲ့ အခါက်ေတာ့ ထံု သြားတယ္၊ လန္႔သြားတယ္၊ ေနာက္ဆုတ္သြားတယ္။ ဥပမာ အခု ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာျပန္ျပန္ေနတဲ့ “ျမန္မာျပည္မွာ သြားသြားလာလာ” ကို ၾကည့္ပါ၊ “ဗမာ အမ်ားစုဟာ ဒီမိုကေရစီေရးသည္ တစ္ခုတည္းေသာ ျပႆနာ လို႔ ထင္ေနၾကတယ္ […] က်ဳပ္တို႔ အျမင္ကေတာ့ ဘယ္အစိုးရတက္တက္ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး၊ အားနည္းေလ ေကာင္းေလပဲ” ဆိုတဲ့ တိုင္းရင္းသား တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျပာစကားကို ဖတ္မိသူ ျပည္မက ဗမာလူငယ္တစ္ဦးအေနနဲ႔ ဘယ္လို ခံစားမိမလဲ၊ သူေျပာတာ ဟုတ္သားပဲ၊ ဒီမိုကေရစီေခတ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးက ျဖစ္ခဲ့တာ၊ ျမန္မာ့ အက်ပ္အတည္းက စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းမွ စခဲ့တာ မဟုတ္၊ ေ႐ွးကတည္း စခဲ့၊ ျဖစ္ခဲ့တာ၊ ျပႆနာက ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာ တရားမ၀င္ ယူထားတဲ့ အစိုးရ တစ္ခုတည္း မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိလာရင္ ဘယ္လို ခံစားရမယ္ ထင္ပါသလဲ၊ ေသခ်ာတာေပါ့၊ “အင္း… မလြယ္ပါလား” ဆိုတာက ပါလာမွာပါပဲ။ မလြယ္ပါလားရဲ႕ ေနာက္ကေန “ကိစၥေတြ၊ လူေတြက ငါထင္သေလာက္ မ႐ိုး႐ွင္းပါလား၊ ႐ႈပ္ေနတာပဲ၊ ငါ့လို႔ လူတစ္ေယာက္ ဘာမ်ား လုပ္ႏိုင္မွာမို႔လဲ၊ ေတာ္ပါၿပီ၊ ပိုေနၿမဲ က်ားေနၿမဲပဲ ေကာင္းပါတယ္” ဆိုတဲ့ဆင္ေျခရလာၿပီး ေလ့လာတဲ့ ကိစၥကို ရပ္ပစ္လိုက္တယ္၊ “Ignorance is a bliss” ဆိုတဲ့ စကားကို လိုက္နာၿပီး ေမ့ပစ္လိုက္ၾကတယ္။ မသိတုန္းကလည္း မသိလို႔၊ သိတဲ့အခါက်ေတာ့လည္း ႐ႈပ္လို႔ ဆိုၿပီး ဒီကိစၥကို ေခါင္းထဲကေန ထုတ္ပစ္လိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီလို ျဖစ္သြားတာကို ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေလ့လာမႈခရီးမွာ ပထမ အေပါက္ကၽြံတယ္လို႔ ေျပာခ်င္တယ္။

ဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ႐ိုး႐ိုးေလးပါပဲ၊ “ဇြဲ မေလွ်ာ့ပါနဲ႔။” ႐ႈပ္တာ မွန္ပါတယ္၊ ကိုယ္က ႐ွင္း႐ွင္းေလး ျမင္တတ္ဖို႔ကသာ အေရးႀကီးတယ္၊ အကုန္လံုးကို လိုတာထက္ ပိုၿပီး ႐ွင္းပစ္ဖို႔၊ oversimplify လုပ္ပစ္ဖို႔ ေျပာတာမဟုတ္ပါ၊ ဒါေပမယ့္ အနည္းဆံုး ကိုယ့္ရပ္တည္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ကေတာ့ ကိုယ္က ႐ွင္းႏိုင္ရင္ ႐ွင္းပါတယ္၊ မ႐ႈပ္ပါ။ ဒီ ပထမ pitfall အေပါက္ထဲ ကၽြံၿပီး ဆက္ မေလ့လာလို႔ကေတာ့ အရင္ ေလ့လာသမွ်လည္း အလကားျဖစ္၊ လက္ေတြ႕လည္း ဘာမွ အလုပ္မျဖစ္ဘဲ အေဟာသိကံ ျဖစ္မွာပဲ။ ဇြဲမေလွ်ာ့ဘဲ ဆက္ေလ့လာရင္ ကိုယ္က ဘယ္လိုရပ္တည္ခ်က္ ႐ွိ႐ွိ၊ အျမင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ကြဲျပားကြဲျပား၊ “လက္႐ွိ အေျခအေနသည္ လက္မခံႏိုင္ေသာ အေျခအေန” “လမ္းေၾကာင္းမွားေနတဲ့ အေျခအေန” ဆိုတာကို လက္ခံလာလိမ့္မယ္၊ “လက္႐ွိ ပံုစံနဲ႔ေတာ့ အနာဂတ္ ေခ်ာက္က် ၾကမယ္” ဆိုတဲ့ အသိကို ဆက္လက္ ေလ့လာသူ လူတိုင္း ရလာလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္တယ္၊ ဒီပို႔စ္ရဲ႕ နိဂံုးပိုင္းမွာလည္း ဒီအေၾကာင္း နည္းနည္း ထပ္ေရးပါဦးမယ္၊ အဲေတာ့ ဒီ ပထမတြင္းေပါက္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ကေတာ့ “ဇြဲမေလွ်ာ့ပါနဲ႔၊ ဆက္ေလ့လာပါ” လို႔။ ေလွ်ာ့လိုက္ရင္ေတာ့ ကုန္ခဲ့သမွ် စြမ္းအင္ေတြ အလဟႆျဖစ္ၿပီး “လုပ္ အလကား” ႀကီး ျဖစ္ေတာ့မွာပဲ။

(ဃ - ၂) ဒုတိယ အႏၲရာယ္တြင္းေပါက္ (“ဒီပုပ္ထဲက ဒီပဲ”)

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ “ဒီပုပ္ထဲက ဒီပဲ” ဆိုတဲ့ အႏၲရာယ္ တြင္းေပါက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလ့လာရင္းနဲ႔ အစိုးရ မေကာင္းတာေတြအျပင္ အစိုးရကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ အတိုက္အခံလုပ္ေနတဲ့ အင္အားစုေတြထဲက တခ်ိဳ႕ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြ၊ အမွားေတြကိုပါ ေလ့လာသိျမင္သြားတယ္၊ ျပႆနာေတြရဲ႕ အတိမ္အနက္ကို မွန္းမိလာတဲ့အခါ အစိုးရေျပာတဲ့ တခ်ိဳ႕ အျမင္ေတြက မွန္သေယာင္ေယာင္ ျဖစ္လာတတ္တယ္၊ အထူးသျဖင့္ ဒီအစိုးရ တျပားသားမွ မေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ ေဒါသစိတ္အခံ တဘက္စြန္း႐ွိခဲ့ရင္ အတုိက္အခံဘက္ကလည္း တခ်ိဳ႕က မေကာင္းတာ၊ အားနည္းတာေလးေတြကို သိလာတဲ့အခါ အရင္က အစြန္းေရာက္ခဲ့အယူက တန္ျပန္သက္ေရာက္ၿပီး အားလံုး ဒီပုပ္ထဲက ဒီပဲဆိုတဲ့ ေကာက္ခ်က္ကို အလြယ္ေလးပဲ ခ်ၾကပါေတာ့တယ္။ အစိုးရနဲ႔ အတိုက္အခံကို အာဏာလုေနတဲ့ ကၽြဲႏွစ္ေကာင္၊ တိုင္းရင္းသားေတြပါ ပါရင္ သံုးေကာင္၊ လို႔ ယူဆလိုက္ၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္က်ေတာ့ သနားစရာ ေျမစာပင္ေပါ့။ အဲဒီလို အျပစ္ တစ္ပိႆာနဲ႔ အျပစ္ တစ္က်ပ္သားကို အတူတူလို႔ သေဘာထားတဲ့ “ဒီပုပ္ထဲက ဒီပဲ” ဆိုတဲ့ ခ်ိန္ခြင္ပ်က္ စကားထဲမွာ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့တာ၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပဳသမွ် ႏုရမယ့္ ေျမစာပင္လို သေဘာထားတာ၊ တနည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တန္ဖိုးမထားတာ၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ victimize လုပ္တာ၊ စ တဲ့ အရိပ္အေယာင္ undertone ေတြ ပါ ပါတယ္။ ေမြးကတည္း ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ၾကားခဲ့ရတဲ့ အစိုးရရဲ႕ ၀ါဒျဖန္႔မႈေတြကလည္း ဒီေနရာမွာ အစြမ္းျပပါတယ္။

ဒီအတြက္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာရရင္ေတာ့ ေလာကမွာ လူေကာင္းနဲ႔ လူဆိုး ႏွစ္မ်ိဳးတည္း မ႐ွိပါ၊ အမ်ားအားျဖင့္ ေကာင္းေလ့႐ွိသူနဲ႔ အမ်ားအားျဖင့္ ဆိုးေလ့ ႐ွိသူလို႔ ခြဲဖို႔ေတာင္ ကိုယ္က ဘယ္စံနဲ႔ ၾကည့္မလဲ ဆိုတဲ့အေပၚ မူတည္ျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်ိန္၊ အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥေတြမွာ လူေကာင္း လူဆိုး ကြဲျပားမႈဟာ ျပတ္သားလာတတ္တယ္၊ အဲဒီ အခ်ိန္မ်ိဳးကို ေစာင့္ၾကည့္လို႔ရတယ္၊ ကိုယ္ပိုင္ ဉာဏ္အားနဲ႔ ပိုင္းျခားလို႔ရတယ္၊ ဘယ္သူမွ ၿပီးျပည့္စံု ေကာင္းမြန္တယ္ရယ္လို႔ မ႐ွိဘူးဆိုတာကို လက္ခံၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ “ဒီပုပ္ထဲက ဒီပဲ” ဆိုတဲ့ ခ်ိန္ခြင္ပ်က္စကားကို ပယ္႐ွားႏိုင္ဖို႔က၊ လြယ္လြယ္ေလးပဲ။ လက္ေတြ႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုသာ ၾကည့္လိုက္ပါ၊ ဘယ္သူက မတရားလုပ္ေနသလဲ၊ ဘယ္သူေတြ မတရားခံေနရသလဲ၊ အေျဖက ႐ွင္းလာပါလိမ့္မယ္။

ဒီလိုေျပာလို႔ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့၊ ေထာက္ခံတဲ့ ဘက္မွာ အက်င့္ပ်က္ေတြ ႐ွိရင္ မေ၀ဖန္ရဘူးလို႔ မဆိုလိုပါ၊ ေ၀ဖန္ႏိုင္ပါတယ္၊ ကိုယ့္ေ၀ဖန္မႈရဲ႕ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို သန္႕စင္ေအာင္ ေဆးေၾကာၿပီးရင္၊ ကိုယ့္ေ၀ဖန္မႈရဲ႕ အက်ိဳးအျပစ္ အဆက္ဆက္ကို ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီးရင္ ေ၀ဖန္ႏိုင္တယ္၊ ေ၀ဖန္ဖို႔လည္း တာ၀န္႐ွိပါတယ္။ အစိုးရနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး သမားေတြ အားလံုး ဒီပုပ္ထဲက ဒီပဲ ပါပဲ၊ ငါတို႕ကသာ ေျမစာပင္ ျဖစ္ရတယ္လို႔ ေျပာရင္၊ ကိုယ္က တကယ့္ကို ေျမစာပင္ ျဖစ္မွာပဲ၊ ခိုင္မာတဲ့ ရပ္တည္ခ်က္ထားၿပီး ကိုယ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္မွသာ ေျမစာပင္ဘ၀က သက္သာရာ ရမွာပဲ။

(ဃ - ၃) တတိယ အႏၲရာယ္တြင္းေပါက္ (“သူတို႔ လုပ္ေနပံု မဟုတ္လို႔ ငါ၀င္မလုပ္တာေပါ့”)

ဒီအႏၲရာယ္ တြင္းေပါက္ကေတာ့ မာန တမ်ိဳးမ်ိဳးကို လိုတာထက္ ပိုထားမိတဲ့ ေလ့လာသူေတြ၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အသားကုန္ ကာကြယ္တတ္သူေတြ က်တတ္တဲ့ တြင္းလို႔ ျမင္ပါတယ္။ အေတာ္ေလး တတ္သိနားလည္လာတဲ့ လူလတ္တန္းစား ပညာတတ္ ျပည္သူတခ်ိဳ႕မွာ အမ်ားအားျဖင့္ ေတြ႕ရေလ့ ႐ွိတယ္။ ႐ွား႐ွားပါးပါး ကၽြန္ေတာ္ တခါမွ မက်ဖူးတဲ့ တြင္းလည္းျဖစ္တယ္။ ကိုယ္တိုင္ မက်ဖူးလို႔လား မသိဘူး၊ ဒီတြင္းထဲကို က်တတ္သူမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ အသည္းယားတယ္။

ဒီတြင္းကေတာ့ ေလ့လာရင္း ကိုယ္သိတာေတြ မ်ားလာတယ္၊ ကိုယ့္မွာ လက္႐ွိ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ လုပ္ေဆာင္ပံုနဲ႔ ကြဲျပားတဲ့ အႀကံေတြ ဉာဏ္ေတြ ေပၚလာတတ္တယ္။ အဲဒီအခါမွာ ၾကာေညာင္းလာတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးထဲက ႏိုင္ငံေရး အင္အားစုေတြ လုပ္ပံုကိုင္ပံုကို ၾကည့္ၿပီး “သူတို႔ လုပ္ေနပံု မဟုတ္ဘူး၊ ဒီလို လုပ္လို႔မရဘူး၊ ဒီလို အခ်ိဳးမေျပတဲ့ ေကာင္ေတြေၾကာင့္ ငါ၀င္မလုပ္တာေပါ့၊” ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခ ေပးမိျခင္းပဲ။ ပညာတတ္သူမ်ားကလည္း ဒီေတာ္လွန္ေရးသမားေတြ ဘာမွမတတ္ဘဲ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတယ္၊ ဒါေလးေတာင္ မသိဘဲ ေလွ်ာက္ေအာ္ေနတယ္၊ ဒီလို လုပ္လို႔ မရဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္/ကၽြန္မတို႔က ၀င္မလုပ္တာေပါ့ ဆိုၿပီး ေျပာၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ သေဘာကေတာ့ ဒီေတာ္လွန္ေရးဆိုတာကို က်ဆံုးသြားတယ္ ေျပာေျပာ၊ တန္႕ေနတယ္ ေျပာေျပာ၊ မေအာင္ျမင္ေသးတာေတာ့ အမွန္ပဲဆိုတာ လက္ခံပါတယ္။ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတယ္၊ ဒါေပမယ့္ မရေသးဘူး၊ မေအာင္ျမင္ရေသးျခင္း အေၾကာင္းရင္းေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိမွာပဲ၊ ေထာက္ျပပါ၊ ေ၀ဖန္ပါ၊ အႀကံေပးပါ။ သူ႕ေၾကာင့္၊ ကိုယ့္ေၾကာင့္၊ “ေၾကာင့္” ေတြ တပံုတပင္ ထြက္လာ ပါလိမ့္မယ္။ (လက္႐ွိ လုပ္ေနတဲ့ ေတာ္လွန္ေရး သမားမ်ားကလည္း အျပဳသေဘာ ေထာက္ျပ ေ၀ဖန္ အႀကံေပးတာေတြကို ခံႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္း ႐ွိသင့္တယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။) ဒါေပမယ့္ ဒီ “ေၾကာင့္” ေတြဟာ “ငါ ၀င္မလုပ္ရျခင္း” ရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းေတာ့ ဟုတ္ ကို မဟုတ္ဘူး။ ငါ ၀င္မလုပ္ရျခင္းရဲ႕ တကယ့္ “ေၾကာင့္”က “ငါ ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္၊ ငါ မလုပ္ရဲေသာေၾကာင့္၊ ငါ မစြန္႕ရဲေသာေၾကာင့္” ပဲ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ မိမိ ကိုယ္ကို ႐ိုး႐ိုးသားသား ေ၀ဖန္ၾကည့္ရင္ ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။

စဥ္းစားၾကည့္ပါ၊ လက္႐ွိ လုပ္ေနတဲ့ သူေတြ လုပ္ပံု ကိုင္ပံု မဟုတ္ဘူးပဲထား၊ (ဟုတ္တာေတြ ႐ွိသလို မဟုတ္တာေတြလည္း ႐ွိႏိုင္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံတယ္) ဒါေတြကို မွန္တဲ့ လုပ္ပံုကိုင္ပံု သိပါတယ္ဆိုတဲ့ သူက ေ၀ဖန္ေျပာျပၿပီး ကိုယ္တိုင္ ၀င္လုပ္ဖို႔ လုိတယ္ မဟုတ္ဘူးလား၊ သိရင္ သိတဲ့သူက လုပ္ျပရမွာေပါ့။ ကိုယ္သိတဲ့၊ နားလည္တဲ့ အခ်က္ကို မသိေသး၊ နားမလည္ေသးသူေတြကို နား၀င္ေအာင္ ႐ွင္းျပရမွာ ကိုယ့္တာ၀န္ပဲေပါ့။ ဒါကို ႐ွင္းမျပရင္၊ ဒါမွမဟုတ္ တခါႏွစ္ခါေလာက္ ႀကိဳးစားၿပီး မရရင္၊ ငါေျပာသားပဲ သူတို႔မွ လက္မခံတာ ေတာ္ပါၿပီ၊ ငါ ဘာမွ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး ဆိုၿပီး ေနလိုက္ေရာ။ အေျခအေန အခ်ိန္အခါအရ နားသင့္လို႔ နားတယ္ဆိုရင္ လက္ခံပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ “ဒီလူေတြ လုပ္ပံုမဟုတ္လို႔ ငါ ၀င္ မလုပ္တာ” ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခႀကီးကေတာ့ ကိုယ့္ အေၾကာက္တရားကို မ၀န္ခံရဲဘဲ မ႐ိုးသားရာ က်ပါတယ္။

မသိစိတ္က စြန္႕ရမွာ ေၾကာက္ေနတယ္၊ မလုပ္ရဲဘူး၊ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ မလုပ္ရဲတာကို သူတပါးအျပစ္ေၾကာင့္လို႔ လက္ၫိႈးထိုးဖို႔ ဆင္ေျခ႐ွာတဲ့အခါ “ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ လုပ္ပံု ကိုင္ပံု မဟုတ္လို႔” ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခကို ႐ွာေတြ႕သြားတယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး မျဖစ္သင့္ပါ၊ အဲဒါ ေလ့လာမႈခရီးရဲ႕ အႏၲရာယ္ တြင္းႀကီးပဲ။ “လုပ္ပံု ကိုင္ပံု မဟုတ္ရင္၊” “လုပ္ပံု ကိုင္ပံု အမွန္ကို သိတယ္” ဆိုတဲ့ လူက လုပ္ျပရမွာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အျမင္ သိပ္မတူသူ ႏိုင္ငံေရး သမား တခ်ိဳ႕ အေၾကာင္းကို ဖတ္ဖူး ၾကားဖူးပါတယ္၊ သူတို႔က လက္႐ွိ ပင္မ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုေတြ လုပ္ေန ကိုင္ေနပံုတခ်ိဳ႕ကို သေဘာမက်ပါ၊ အဲဒီေတာ့ သူတို႔ မွန္တယ္ထင္တာကို လုပ္ျပတယ္၊ သူမ်ားတကာကို လက္ၫိႈးထိုး အျပစ္ဖို႔ၿပီး ဆင္ေျခကန္မေနဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ အျမင္တခ်ိဳ႕ကို လက္မခံႏိုင္ေပမယ့္ သူတို႔ ဒီလို လုပ္ျပတာကို သေဘာက်တယ္၊ ေလးစားတယ္။

တခုေတာ့ ႐ွိပါတယ္၊ ႐ိုးသားဖို႔ေတာ့ အမ်ားႀကီး လိုပါတယ္။ ျပႆနာတစ္ခုကို ေျဖ႐ွင္းဖို႔ နည္းလမ္း (က) နဲ႔ (ခ) ႏွစ္မ်ိဳး႐ွိတယ္ ဆိုပါစို႔၊ (က) က အျဖစ္သင့္ဆံုး၊ အထိေရာက္ဆံုး လုပ္နည္းျဖစ္ၿပီး လုပ္သူအတြက္ အႏၲရာယ္ကေတာ့ မ်ားတယ္၊ (ခ) ကေတာ့ (က)နဲ႔စာရင္ ထိေရာက္မႈအား အင္မတန္နည္းေပမယ့္ လုပ္သူအတြက္ အႏၲရာယ္ကေတာ့ မ႐ွိသေလာက္ပဲ၊ အဲဒီ အခါမွာ (ခ) ကို ေ႐ြးၿပီး လုပ္တာက အျပစ္မဟုတ္၊ (ခ) ကို ေ႐ြးရျခင္းသည္ “ငါ (က) ကို မလုပ္ရဲလို႔” ဆိုတဲ့ ကိစၥကို ႐ိုး႐ိုးသားသား ၀န္ခံသင့္တယ္၊ ကိုယ္ လုပ္ရဲတဲ့ အလုပ္ပဲ လုပ္တာက အျပစ္မဟုတ္၊ ကိုယ္က (ခ) ပဲ လုပ္ရဲလို႔ (ခ)ပဲ လုပ္တာကို (က) က လုပ္ပံုမဟုတ္လို႔ ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခမ်ိဳး မ႐ိုးမသား ေပးမိရင္သာ အျပစ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီ တတိယတြင္းေပါက္နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ေနာက္ဆံုး ေျပာခ်င္တာကေတာ့ “႐ိုးသားပါ၊ ကိုယ္ကိုကိုယ့္ မညႇာတမ္း ေ၀ဖန္ပါ။”

(စကားႀကံဳလို႔၊ အႏၲရာယ္ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား လုပ္ရဲသူေတြ ရဲရဲေတာက္ေတြကို ေတာင္းပန္ခ်င္တာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို သာမန္ျပည္သူေတြက ခင္ဗ်ားတို႔ ရဲရဲေတာက္ေတြလို သတၱိမ႐ွိဘူး၊ မစြန္႔ရဲဘူး၊ အဲဒီေတာ့ အဲဒီလို သတၱိ အလံုအေလာက္ မ႐ွိသူေတြ သတၱိ႐ွိမလာခင္ ေလာေလာဆယ္ ေလွ်ာက္ႏိုင္တဲ့ လမ္းကိုလည္း ျပၾကပါ၊ သတၱိမ႐ွိသူေတြကို ကိုယ့္ေလာက္မွ သတၱိမ႐ွိရေကာင္းလားလို႔ ေ၀ဖန္ျပစ္တင္ေန႐ံုနဲ႔ သတၱိေတြ ႐ွိလာမဟုတ္ဘူး၊ အလုပ္မျဖစ္ဘူးဆိုတာ သိေစခ်င္ပါတယ္။ ဥပမာ - ကိုမင္းကိုႏိုင္၊ ကို ကိုကိုႀကီး စတဲ့၊ ၈၈ ေက်ာင္းသားေတြ လုပ္သလို “ျပည္သူလူထု အမ်ား လိုက္ပါႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္း” ႐ွာေဖြ လုပ္ကိုင္ျခင္း နဲ႔ “အနည္းဆံုးေတာ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ လူမႈေရး ဆက္ဆံပါ” စတဲ့ guideline ခ်ေပးျခင္း စသည္တို႔လိုမ်ိဳး လုပ္ေပးၾကပါ။)

(ဃ - ၄) စတုတၳ အႏၲရာယ္တြင္းေပါက္ (“ငါ့တသက္ေတာ့ လြတ္လမ္းမျမင္ပါ”)

ဒီတြင္းကေတာ့ ပထမ “႐ႈပ္ေနတာပဲ” ဆိုတဲ့ အႏၲရာယ္တြင္းနဲ႔ ဆက္စပ္ပါတယ္။ ေလ့လာမႈ မ်ားေလေလ၊ ျပႆနာ အတိမ္အနက္ကို သိေလေလ ျဖစ္လာၿပီး ကိုယ္က မွန္ရာကို လုပ္ရဲတဲ့ သတၱိ အလံုအေလာက္ မ႐ွိတာကိုလည္း မခ်င့္မရဲ ျဖစ္လာတဲ့အခါ “ငါအပါအ၀င္ လူေတြ ဒီလိုသာ ေၾကာက္ေနလို႔ကေတာ့ ငါတို႔ တသက္ေတာ့ လြတ္လမ္း မျမင္ဘူး” ဆိုၿပီး စိတ္ပ်က္ အားေလ်ာ့ ျဖစ္လာတတ္တဲ့ အႏၲရာယ္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ခဏခဏ၊ တဖုတ္ဖုတ္ ျပဳတ္က်တဲ့ တြင္းေပါ့။

ဒါနဲ႔ပတ္သတ္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အၿမဲပဲ သတိေပးပါတယ္၊ သူမ်ားတကာက ေထာင္တန္း အက်ခံ၊ ဘ၀ပ်က္ခံၿပီး ေ႐ွ႕တန္းက တိုက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က စိတ္ပ်က္ အားေလ်ာ့ ေနမိတာ ႐ွက္ဖြယ္လိလိ ျဖစ္တယ္၊ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္ရဲ သေလာက္ လုပ္ရမယ္ ဆိုတာကိုေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘိုးဘြားေတြလက္ထက္မွာ မေအာင္ျမင္ခဲ့လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခံရတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မေအာင္ျမင္ရင္ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြ ခံရမယ္လို႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြ မၾကာမၾကာ ေျပာေလ့႐ွိၾကတယ္ မဟုတ္လား။ “ငါ့တသက္ လြတ္လမ္း မျမင္” လည္း ေနာက္လူေတြအတြက္ လုပ္ရဲသေလာက္၊ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္သင့္တယ္၊ “ငါ ဘာလုပ္ႏိုင္သလဲ” လို႔ အၿမဲပဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေမးၿပီး လုပ္ႏိုင္တာကို လုပ္ေနသင့္တယ္လို႔ ယူဆေၾကာင္းပါ။ (အေျပာလြယ္ၿပီး အလုပ္ခက္ပါတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ား ဒီအႏၲရာယ္တြင္းထဲ တဖုတ္ဖုတ္ ျပဳတ္က်ၾကတာေပါ့။)

(င) ေမွ်ာ္မွန္းမိေသာ ေလ့လာမႈ၏ စတုတၳအဆင့္ နဲ႔ နိဂံုး မဟုတ္ေသာ နိဂံုး

ျမန္မာျပည္မွာ သြားသြားလာလာကို ဘာသာျပန္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ တာ၀န္မကင္း ျဖစ္လာတယ္လို႔ ယူဆမိတဲ့အတြက္ မသိျခင္းေရာ သိျခင္းေရာရဲ႕ အႏၲရာယ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ မိတ္ေဆြ ျပည္သူေတြရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳေတြ အေပၚ မူတည္ၿပီး ေရးလိုက္ပါတယ္။ သိလြန္း တတ္လြန္းလို႔ ေရးေနတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ဒီစာကို ဖတ္လိုက္ရင္ပဲ သိသူ၊ တတ္သူ စာဖတ္သူအခ်ိဳ႕ ေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ သတၱိ ဘယ္ေလာက္ ႐ွိၿပီး ဘာေတြ လက္ေတြ႕ လုပ္ေနလို႔ ဒါေတြ ေျပာရတာလဲလို႔ ေမးရင္ “ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္လို႔ ပုဆိုးၿခံဳထဲကပဲ လက္သီးျပရဲတာသာ ၾကည့္ပါေတာ့” လို႔ ေျဖရမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ေလ့လာသင့္တယ္ ေျပာမိလို႔၊ ေလ့လာဖို႔ စာတခ်ိဳ႕ ဘာသာျပန္မိလို႔၊ အဲဒီစာေတြ၊ ေလ့လာမႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အႏၲရာယ္ေတြကို ေျပာဖို႔လည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ တာ၀န္႐ွိတယ္လို႔ ယူဆလို႔ ေျပာျခင္း သက္သက္ပါ။

အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့၊ မသိျခင္းဟာ အႏၲရာယ္ ႀကီးသလို၊ သိျခင္းေၾကာင့္လည္း အႏၲရာယ္ေတြ ျဖစ္ႏို္င္တယ္၊ ျဖစ္တတ္တဲ့ အႏၲရာယ္ေတြကို ရင္ဆိုင္ဖို႔က “ဇြဲမေလွ်ာ့ပါနဲ႕”၊ “ျပတ္သား ခိုင္မာတဲ့ ရပ္တည္ခ်က္ထားၿပီး လုပ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္မွသာ ေျမစာပင္ဘ၀က သက္သာရာရမယ္”၊ “မိမိကိုယ္ကို ႐ိုး႐ိုးသားသား ေ၀ဖန္ပါ”၊ “ငါဘာလုပ္ႏိုင္သလဲ၊ ငါဘာလုပ္လို႔ ရသလဲ” လို႔ အၿမဲပဲ ေမးေန လုပ္ေနပါ။

အဲဒီလို သိျခင္း၏ အႏၲရာယ္ေတြကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ရင္ ေလ့လာသူ အားလံုးဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ “လက္႐ွိ အေျခအေနသည္ ပံုမွန္မဟုတ္၊ မွားေနတယ္၊ ဒါ့ထက္ အမ်ားႀကီး ေကာင္းႏိုင္ရက္သားနဲ႔ လမ္းေၾကာင္းလြဲေနတယ္၊ ငါတို႔ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ တခုခုေတာ့ လုပ္မွ ျဖစ္မယ္” ဆိုတဲ့ ဘံု သေဘာတူညီခ်က္ ရၿပီး တက္ညီလက္ညီ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။

ေလ့လာမႈတစ္ခုဟာ၊ (ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာရရင္ “ဘ၀” ဆိုတာႀကီးကပါ) နိဂံုးတစ္ခု၊ ပန္းတိုင္ တစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပါ၊ ခရီးတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ (ဒီစကားမ်ိဳး ၾကားရလြန္းလို႔ နားခါးၿပီးေတာင္ ျဖစ္ေလာက္ၿပီ။) ၿပီးျပည့္စံုျခင္း ဆိုတာကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ဆိုက္ေရာက္မွာမဟုတ္ပါ၊ ဒါေပမယ့္ ၿပီးျပည့္စံုျခင္းကို ဦးတည္ၿပီး အၿမဲပဲ သြားလာေနဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္၊ ဒါမွ မဆုတ္ယုတ္မွာပါ။ ျမန္မာျပည္ႏိုင္ငံေရးဟာ ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုေတာ့ ေရစီးသန္တဲ့ ျမစ္ကို ဆန္ေနသလိုပဲ၊ ျမစ္ဖ်ားထိေတာ့ ေရာက္ခ်င္မွ ေရာက္မယ္၊ ေရာက္မွာ မဟုတ္လို႔ ဆန္ေနတာကို ရပ္လိုက္ရင္ေတာ့ တခါတည္း ဟိုးေအာက္ထိ စုန္ဆင္းသြားမွာပဲ၊ တပ္မေတာ္ အစိုးရရဲ႕ လက္႐ွိအေျခအေနဟာ ဆန္ရမယ့္ ကိစၥကို မဆန္ဘဲ၊ ရပ္ေနတဲ့ အဆင့္ေတာင္ မဟုတ္ဘဲ၊ အားရပါးရ စုန္ဆင္းေနတယ္ ဆိုတာကို ေလ့လာသူမ်ား ျမင္ႏိုင္ရင္၊ ဆန္တက္ႏိုင္ဖို႔ တတပ္တအား ႀကိဳးစားၾကမယ္ ဆိုရင္ ေရးရက်ိဳးနပ္ ပါေၾကာင္း။

(ဟူး… ေမာလိုက္တာ... :D)

ေရးသူ- ပုထုဇဥ္
(8/24/07)
မ်ိဳးဆက္ကြာဟမႈ
အခုတေလာ သူ႕ ဖခင္ျဖစ္သူကို သတိရေနမိသည္။ ဖခင္ကေရာ သူ႕ကို သတိရေနမည္လား။ သူ မသိပါ။ သူသိသည္က သူ႕ဖခင္သည္ သူ႕လိုသိပ္ ႏူးႏူးညံ့ည့ံ မဟုတ္ျခင္းပင္။ စကားေျပာလွ်င္ ခပ္က်ယ္က်ယ္၊ ခပ္ျပတ္ျပတ္ ေျပာေလ့ရွိသူ။ လုပ္စရာရွိသမွ်ကိုလည္း တရစပ္ လုပ္ေနတတ္သူ။ လုပ္စရာ မရွိလွ်င္လည္း စာတခုခု ဖတ္ေနတတ္သူ။ စည္းကမ္းကလည္း အလြန္တရာၾကီးသူလည္း ျဖစ္သည္။

သူမွတ္မိေနေသးသည့္ အျဖစ္အပ်က္ တခု ရွိသည္။ သၾကၤန္တခုတြင္ ျဖစ္သည္။ သူတို႕ ညီအကိုက ဖြားေအျဖစ္သူ အိမ္တြင္ ေရသြားကစားၾကသည္။ ဖခင္က ညေန ၆ နာရီ ေနာက္ဆံုးထားျပီး အိမ္ျပန္လာရန္ အကိုၾကီးကို မွာလိုက္သည္။ သို႕ေသာ္လည္း အဖြားက ညေနစာ စားျပီးမွ ျပန္ခိုင္းသျဖင့္ ညေန ၆ နာရီ ေက်ာ္သြားသည္။ ည ၇ နာရီေလာက္မွာေတာ့ ဖခင္သည္ အဖြားအိမ္သို႕ ေပါက္ခ်လာသည္။ အကိုၾကီးအေပၚ ေဒါသူပုန္ထေနေတာ့သည္။ သူကေတာ့ အငယ္မို႕ အရိုက္မခံလိုက္ရေသာ္လည္း အကိုၾကီးကေတာ့ စည္းနဲ႕ကမ္းနဲ႕ ျပန္လာရန္ မွာထားသည္ကို မလိုက္နာသျဖင့္ အေဆာ္ ခံလိုက္ရသည္။ အကိုၾကီးကလည္း သည္ကိစၥကို မေက်နပ္ပါ။ သည္လိုနဲ႕ သည္အျဖစ္အပ်က္မွ စတင္ျပီး အကိုၾကီးႏွင့္ ဖခင္အၾကား ကြဲလြဲမႈေတြက မ်ားလာသည္။ သူကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ အဆံုးအမအတိုင္း အနေႏၱာအနႏၱငါးပါးထဲ ပါေနသည့္ ဖခင္ ေျပာသမွ် လိုက္နာခဲ့သည္ခ်ည္း။ အကိုၾကီးနဲ႕ ဖခင္ကေတာ့ ၾကာေလ နားလည္မႈ လြဲေလ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။

ဥပမာ- ဖခင္ျဖစ္သူ လုပ္ေနေသာ ႏိုင္ငံေရးကိစၥမ်ားကို အကိုၾကီးျဖစ္သူက သေဘာမက်။ ဖခင္သည္ မိသားစု အေရးကို ဦးစား မေပးပဲ ႏိုင္ငံေရး အလုပ္ကိုသာ အဓိက လုပ္ေနသည္၊ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ မိသားစုမွာ ဆင္းရဲခ်ိဳ႕ငဲ့ေနရသည္-ဟု ထိုစဥ္က အကိုၾကီးက နားလည္ယူဆေနသည္။

သည္အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ျပန္ေတြးမိရင္း မ်ိဳးဆက္ကြာဟမႈ (Generation Gap) ဆိုသည္ကို သူ စဥ္းစားေနမိသည္။

ေယဘုယ်အားျဖင့္ မ်ိဳးဆက္တခုကို မိဘႏွင့္ သားသမီး အေနျဖင့္ သတ္မွတ္ၾကသည္။ မိဘသည္ ပထမမ်ိဳး ဆက္ျဖစ္ျပီး သားသမီးတို႕သည္ ေနာက္မ်ိဳးဆက္သစ္ျဖစ္သည္။ ဒုတိယ မ်ိဳးဆက္ျဖစ္သည္။ သားသမီးတို႕မွ ေမြးဖြားလာၾကေသာ ေျမးမ်ားသည္ တတိယ မ်ိဳးဆက္ ျဖစ္မည္။ အၾကမ္းျဖင္းအားျဖင့္ အႏွစ္ ၂၀-၂၅ ႏွစ္ သည္ မ်ိဳးဆက္တခုႏွင့္ တခုအၾကား အခ်ိန္ကလ အကြာအေ၀းျဖစ္သည္။

ဤေလာကၾကီးတြင္ အသစ္ႏွင့္ အေဟာင္းသည္ ရွိခဲ့သည္၊ ရွိေနသည္၊ ရွိေနလိမ့္ဦးမည္။ ေခတ္ေဟာင္း စနစ္ေဟာင္းႏွင့္ ေခတ္သစ္ စနစ္သစ္သည္လည္း ရွိေနခဲ့သည္၊ ရွိေနသည္၊ ရွိေနလိမ့္ဦးမည္။ မ်ိဳးဆက္သစ္ႏွင့္ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းသည္လည္း ထိုသို႕ပင္ ျဖစ္ေပသည္။

သည္အခါ မ်ိဳးဆက္သစ္ႏွင့္ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္း ဟူသည့္ မတူညီေသာ မ်ိဳးဆက္မ်ား အၾကား ၾကည့္ျမင္ ယူဆပံု မတူညီျခင္း၊ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈ ကင္းမဲ့လာေစသည့္ မတူညီေသာ သေဘာထားမ်ား ရွိျခင္း၊ ဘ၀ စံထားမႈ မတူညီျခင္း၊ ေနထိုင္မႈ ပံုသ႑ာန္ ကြဲျပားလာျခင္းႏွင့္ အျပန္အလွန္ တန္ဖိုးထားမႈမ်ား ကင္းမဲ့လာျခင္း-တို႕ ျဖစ္ေပၚလာသည့္အခါ မ်ိဳးဆက္ကြာဟမႈ (Generation Gap) ရွိေနသည္-ဟု ေျပာဆိုၾကေပသည္။ ထိုအခါ လူငယ္မ်ားႏွင့္ ၄င္းတို႕၏မိဘမ်ား (သို႕မဟုတ္ - အေရွ႕ မ်ိဳးဆက္မ်ား) အၾကား (မလိုလားအပ္စြာ ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွစြာ) အယူအဆ ၂ မ်ိဳး၊ အျမင္ ၂ မ်ိဳး၊ အေျခအေန ၂ မ်ိဳး ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။

မ်ိဳးဆက္တခုကို ထိုမ်ိဳးဆက္ေနာက္မွ ေပၚေပါက္လာသည့္ မ်ိဳးဆက္ အသစ္တခုမွ ကြဲျပားသြားေစေအာင္ ခြဲျခားလိုက္သည့္ ႏွစ္ကာလမ်ားသည္ အေရးပါေလသည္။၊ အထူးသျဖင့္ ထို ႏွစ္ကာလမ်ားက ထိုမ်ိဳးဆက္ ၂ ခု အၾကားတြင္ နားလည္မႈ မရွိျခင္း၊ အျမင္ကြဲျပားျခင္းတို႕ကို ကိုယ္စားျပဳေနသည္။

သည္ေနရာတြင္ ကြာဟမႈ (Gap) ဆိုသည္မွာ အလြန္က်ယ္ျပန္႕သည့္ အခ်က္အလက္မ်ား ပါ၀င္သည္-ဟု သူ စဥ္းစားမိသည္။ အဓိကက်သည့္ ၾကည့္ျမင္ ယူဆပံု မတူညီျခင္း၊ ကြဲျပားေသာ သေဘာထားမ်ား ရွိျခင္း၊ ဘ၀အေပၚ စံထားမႈမ်ား မတူညီျခင္း၊ ေနထိုင္မႈ ပံုသ႑ာန္ ကြဲျပားျခင္း၊ အျပန္အလွန္ တန္ဖိုးထားမႈမ်ား ကင္းမဲ့ျခင္းတို႕မွာ အဓိက က်ေသာ္လည္း က်န္ အခ်က္အလက္မ်ား ျဖစ္သည့္ ထိုမ်ိဳးဆက္မ်ား ရွင္သန္ၾကီးျပင္းလာရသည့္ ပတ္၀န္းက်င္ ေရေျမအေျခအေန၊ ႏိုင္ငံေရး အေနအထား၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရးႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈ အေဆာက္အအံုမ်ား၏ လႊမ္းမိုးမႈ တို႕ကိုလည္း ထည့္သြင္းစဥ္းစားရမည္-ဟု သူ ေတြးထင္မိသည္။

လူတဦးစီအေပၚ အေတြးအေခၚအရ လႊမ္းမိုးမႈသည္ အေရးၾကီးသည္။ မည္သူမဆို မိမိကိုယ္တိုင္ သိသည္ျဖစ္ေစ မသိသည္ျဖစ္ေစ အေတြးအေခၚတခုခုကိုေတာ့ ကိုင္စြဲ ၾကီးျပင္းလာၾကသည္ခ်ည္း ျဖစ္သည္။ ထို အေတြးအေခၚကို မိုင္ေထာင္ခ်ီေ၀းေသာအရပ္မွ ရရွိခဲ့ျခင္း မဟုတ္ပါ။ ထိုလူတဦး ရွင္သန္ၾကီးျပင္းလာရာ ပတ္၀န္းက်င္က ေပးလိုက္ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခါ အထက္တြင္ သူ စဥ္းစားမိေသာ က်န္ အခ်က္အလက္မ်ား၏ လႊမ္းမိုးမႈက ထိုလူတေယာက္ကို အေတြးအေခၚတခုကို ကိုင္စြဲလိုက္ေစသည္၊ လားရာတခုသို႕ ဦးတည္သြားေစသည္-ဟု သူ ယူဆသည္။

သည္အခါ ေယဘုယ်ေျပာရလွ်င္ မ်ိဳးဆက္ တမ်ိဳးဆက္တည္းျဖစ္လွ်င္ အေတြးအေခၚအရ ကြာဟမႈက သိပ္မရွိၾက၊ မ်ိဳးဆက္တူမ်ားသည္ အခ်ိန္ကာလတခုကို အတူတူ ျဖတ္သန္းလာရသျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္ ေရေျမအေျခအေန၊ ႏိုင္ငံေရး အေနအထား၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရးႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈ အေဆာက္အအံုမ်ား၏ လႊမ္းမိုးမႈကို အတူတကြ ခံစားၾကရသည့္အတြက္ ကြဲလြဲမႈ မ်ားမ်ား စားစား မရွိ။

သိုေသာ္လည္း မ်ိဳးဆက္ မတူသည့္အခါ ကြဲလြဲမႈမ်ားက အလို အေလ်ာက္ကို ရွိလာေတာ့သည္။ မတူညီသည့္ အခ်ိန္ကာလကို ျဖတ္သန္းလာရသျဖင့္ ေန႕စဥ္ေနထိုင္မႈ ဘ၀မွာပင္ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းမ်ား မၾကံဳေတြ႕ရသည္မ်ားကို မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားက ၾကံဳေတြ႕ရသည္။ သည္အခါ မတူညီေသာ အေတြ႕အၾကံဳမ်ားက မတူညီေသာ အျမင္မ်ားကို ေမြးထုတ္ေပးလိုက္ေတာ့သည္။ ျပႆနာ တရပ္ကို ရႈျမင္ၾကသည့္အခါ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းႏွင့္ မ်ိဳးဆက္သစ္အၾကားတြင္ ကြဲလြဲမႈမ်ား ရွိလာသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ဤအေျခအေနသည္ သဘာ၀က်စြာ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ဤအေျခအေနသည္ မ်ိဳးဆက္ကြာဟမႈ (Generation Gap) ကို မျဖစ္ေစေသး။

သို႕ေသာ္လည္း ဤအေျခအေနမွတဆင့္ တက္ျပီး နယ္ပယ္အားလံုးတြင္ မ်ိဳးဆက္မ်ား အၾကား အျပန္အလွန္ နားလည္မႈမ်ား က်ယ္ျပန္႕စြာ ကင္းမဲ့လာသည့္ အေျခအေနသို႕ ေရာက္လာျပီဆိုလွ်င္မူ မ်ိဳးဆက္ကြာဟမႈ ရွိေနျပီ-ဟု အတိအက် ဆိုႏိုင္ပါမည္။

သူ စဥ္းစားမိေနသည္က အမိဗမာျပည္မွာလည္း မ်ိဳးဆက္ကြာဟမႈ ရွိေနျပီလား။
အမိဗမာျပည္မွာ မ်ိဳးဆက္ကြာဟမႈ ရွိမရွိကို မည္သို႕ တိုင္းတာမည္နည္း။

ဆိုပါစို႕- ၁၉၇၄ ဦးသန္႕အေရးေတာ္ပံုတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ၾကေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွာမႈတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား အၾကားတြင္ ၂၂ ႏွစ္-ဟူေသာ အခ်ိန္ကာလ ကြာျခားခ်က္ ရွိသည္။ မ်ိဳးဆက္တခု၏ ေယဘုယ် သတ္မွတ္ခ်က္အရ ထို မ်ိဳးဆက္ ၂ ခုကို မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းႏွင့္ မ်ိဳးဆက္သစ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ႏိုင္သည္။ ထိုမ်ိဳးဆက္ ၂ ခု အၾကားမွာ မ်ိဳးဆက္ကြာဟမႈ ရွိခဲ့ပါသလား။ ထိုမ်ိဳးဆက္ ၂ ခုလံုးသည္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ဆန္႕က်င္ခဲ့ၾကသည္၊ ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ စြန္႕လႊတ္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကသည္။ မတရားမႈကို လက္ပိုက္ ၾကည့္မေနခဲ့ၾက၊ မတရားမွန္းသိလ်က္ ေခါင္းငံု႕မခံခဲ့ၾက၊ သည္သို႕ ဆိုလွ်င္ ထို မ်ိဳးဆက္ ၂ ခုမွာ ႏိုင္ငံေရးအရ မ်ိဳးဆက္ကြာဟမႈ မရွိ-ဟု သူထင္သည္။ က်န္သည့္ ကြာဟမႈမ်ားေတာ့ ရွိႏိုင္ေလသည္ေပါ့။ ဥပမာ- ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ၾကေသာ ဂီတပံုစံ၊ အ၀တ္အစား ၀တ္ဆင္ပံု- စသည္ျဖင့္။

ထို႕အတူ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ မ်ိဳးဆက္မ်ား၊ ၈၈ မ်ိဳးဆက္မ်ား- စသည္ျဖင့္ သူ ဆက္စပ္ စဥ္းစားေနမိသည္။ သူ႕အေနျဖင့္ေတာ့ အမိဗမာျပည္မွာ ႏိုင္ငံေရးအရ မ်ိဳးဆက္ကြာဟမႈ ရွိသည္-ဟု မထင္ပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အမိဗမာျပည္၏ ႏိုင္ငံေရး ၀န္ရိုးၾကီးကို တေလွ်ာက္လံုး တြန္းလွည့္လာခဲ့သည္႕ ေက်ာင္းသားထုၾကီးသည္ မ်ိဳးဆက္တခုျပီးတခု ေျပာင္းခဲ့ေသာ္လည္း တလက္တည္းေသာ တိုက္ပြဲ၀င္ ခြပ္ေဒါင္းအလံကို လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္လာေနခဲ့သည္မွာ ယေန႕အထိပင္ မဟုတ္လား။

(ေအာင္သာငယ္)
http://aungthange.blogspot.com/2009/12/blog-post_09.html

Demonstration in front Burmese Embassy at International Human Rights Day in London