ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး၏ အေျခခံကို ပံုေဖာ္ျခင္း

ေဆာင္းပါး သ႐ုပ္ေဖၚ

စာဖတ္ ပရိသတ္အတြက္ ေခတ္ ေရစီးေၾကာင္း ၏ အေျခအေန (Current Issue) မဟုတ္ ေသာ္လည္း ကာလရွည္ၾကာ တအံုေႏြးေႏြး ျဖစ္ေနတဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ဆိုင္ရာ တနံတလ်ား ပတ္သက္ရာ ပတ္သက္ေၾကာင္း ေတြကို တစစီ ဆြဲၿပီး ခ်ုဳံငံုမိေအာင္ မိတ္ဆက္ ေပးသြား ခ်င္ပါ တယ္။ အရွင္း ဆံုးျဖစ္တဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကပဲ စၾကည့္ လိုက္ ရေအာင္။

မဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ နိမ့္က်ျခင္း (Underdevelopment) ကို တီထြင္ ဖန္ဆင္းျခင္း

ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ဆိုတာ မဖြံ႕ၿဖိဳးတာ ရွိေနလို႔ လို႔ နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ အၿပီးမွာ အေမရိကန္ ဟာ ကမၻာေပၚမွာ မဟာ အင္အားႀကီး ဆူပါ ပါဝါႏိုင္ငံ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကမၻာေပၚမွာ သူမ်ားနဲ႔ မတူတဲ့ တစ္ေနရာကို ဖန္တီးဖို႔ လိုအပ္လာျပန္တယ္။ ဒီလို အေၾကာင္း ကမၼရွာေနတုန္း ၁၉၄၉ ဇန္နဝါရီလ ၂၀ ရက္ေန႔မွာ သမၼတ ဟာရီ အက္စ္ ထရူးမန္း (Harry S. Truman) က သူရဲ့ သမၼတသစ္ အျဖစ္ က်မ္းက်ိန္တဲ့ေန႔ မိန္႔ခြန္းထဲမွာ ကမၻာ့ ေတာင္ဘက္ျခမ္းဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ေနာက္က်ေနတဲ့ ဝန္းက်င္ေတြ (Underdevelopment Areas) ျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး ညြန္ျပ ေျပာဆိုလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔မွာပဲ ကမၻာ့ေတာင္ဘက္ျခမ္းက ၂ ဘီလီယံေသာ (သန္းနွစ္ေထာင္ေသာ) လူေတြဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ေနာက္က် က်န္ရစ္သူေတြ ျဖစ္သြားရၿပီး "မဖြံ႕ၿဖိဳးေသးေသာ" ဆိုတဲ့ ကိစၥဟာ ဒီအခ်ိန္ကမၻာ ဇာတ္ခံုေပၚ တဟုန္ထိုး တက္လာေတာ့တာပဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ စာဖတ္သူတို႔ က်ေနာ္တို႔ဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ေလ့လာေရး ဆိုတာကို ဘြဲ႕ဒီဂရီအတြက္ ေလ့လာရတဲ့ အေျခအထိ ေရာက္ၾကရတယ္ ဆိုပါေတာ့။

ကမၻာ့ အလုပ္သမား ေရးရာအဖြဲ႕ (ILO) ရဲ႕ အတြင္းေရးမႉးေဟာင္း အဖြဲ႕ဝင္ျဖစ္ဖူးတဲ့ ဝယ္လ္ဖရက္ ဘင္ဆန္ (Wilfred Benson) က သမၼတ ထရူးမန္း ထက္ ပိုေစာျပီး အဲဒီစကားလံုးကို သံုးဖူးေပမယ့္ ကြ်မ္းက်င္သူေတြ၊ လူထုေတြၾကား ပ်ံ႕ႏွ႔ံေလာက္တဲ့ အထိ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ သမၼတ ထရူးမန္းက သူ႔ေပၚလစီရဲ႕ အသံုးအႏႈန္းအျဖစ္ ေကာက္သံုးလိုက္ေတာ့မွ ပညာရွင္ေတြအၾကား ပြထ လာတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကစလို႔ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ေနာက္ေကာက္က် တာကေန လြတ္ေျမာက္ဖို႔ရာ "ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး"ဆိုတာကို ေဆြးေႏြး ေျပာဆို လာၾကေတာ့တာပါပဲ။ ဖြံ႕ၿဖိဳးျခင္း၊ မဖြံ႕ၿဖိဳးျခင္းနဲ႔ စပ္လ်ဉ္းၿပီး ေျမာက္မ်ားစြာေသာ ယူဆခ်က္ေတြလည္း ေပၚေပါက္လာပါတယ္။

ႏိုင္ရီရီ (Nyerere) ရဲ႕ "ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ဆိုတာ ကိုယ္စီ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ အတြက္ အာရံုညႊတ္တဲ့၊ လူေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး တက္ၾကြ ထက္သန္မႈပါပဲ" စတဲ့ ယူဆခ်က္ေတြ ေပၚလာတာပါ။ ဖြံ႕ၿဖိဳးတယ္၊ မဖြံ႕ၿဖိဳးဘူးဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပညာရွင္ တခ်ဳိ႔ရဲ႕ သိသင့္တဲ့ အယူအဆ ေတြကေတာ့ - ကိုယ့္ရဲ႕ ယံုၾကည္ ပိုင္းျဖတ္မႈပါပဲ သို႔မဟုတ္ ကိုယ္ထင္ ကုတင္ေရႊနန္း ပါပဲ (ရိုေဒၚလ္ဖို စတာဗင္ဟာဂ်င္ - Rodolfo Stavenhagen)၊ ေအာက္ေျခက စၿပီး ထိုးထြက္ လာသည့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး သို႔မဟုတ္ လူဆင္းရဲေတြ အတြက္ ထြက္ရပ္ လမ္းရွိသည့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး (ဂ်ီမို အိုမို-ဖာဒကာ - Jimoh Omo-Fadaka)၊ အားလံုး ပူးေပါင္း ပါဝင္မႈရွိတဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး သို႔မဟုတ္ လူစံုတက္စံု ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး (ေအာ္လန္ဒို ဖဲလ္စ္ ေဘာ္ဒါနွင့္ အနီဆာ ရာမန္ - Orlando Fals Borda and Anisur Rahman) ဒါေတြဟာ ေနာက္ပိုင္း တြင္က်ယ္လာတဲ့ အယူအဆေတြေပါ့။

ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ရဲ႕ ပံုဖမ္းမရေသာ သမိုင္းနဲ႔ ထပ္တူျပဳ တင္စားခ်က္

ပထမဆံုး ေျပာရရင္ေတာ့ သတၱေလာကရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး (Development) ဒါမွ မဟုတ္ ေျပာင္းလဲ တိုးတက္မႈ ျဖစ္စဥ္ (Evolution) ဆိုတာ ဇီဝေဗဒ (Biology) မွာ စသံုးတာပါ။ မ်ဳိးဗီဇ အလားအလာမ်ား ေအာင္ျမင္လာတဲ့ အဂၤါအစိတ္အပိုင္း (Organism) ေတြရဲ့ ျဖစ္စဥ္ကို ရည္ညႊန္း ေျပာဆိုတာပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးဟာ မာ့က္စ္ (Marx) ရဲ့ သေဘာတရား ေတြမွာလည္း အထင္ကရ အေနနဲ႔ ပါလာပါတယ္။ သဘာဝဓမၼ (Natural Law) ေတြရဲ့ သေဘာသဘာဝ လိုအပ္ခ်က္ေတြ အတိုင္း လကၡဏာျပ ေနတဲ့ သမိုင္းဆိုင္ရာ ျဖစ္စဥ္ပါပဲလို႔ ကားလ္မာ့က္စ္က ထုတ္ေဖာ္ခဲ့ပါတယ္။ ရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ေတာ့ သမိုင္းျဖစ္စဥ္ တစ္ပတ္လည္ တာပဲလို႔ ဆိုလို တာပါပဲ။ တစ္ခုရွိတာက သိပၸံနည္းက် စည္းကမ္းခ်က္ ေတြဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးကို ဖြင့္ဆို သရုပ္ျပရာမွာ ေနရာယူလာတယ္ ဆိုတာကိုပါ။

၂၀ ရာစုဦးမွာ "ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး" ေဝါဟာရဟာ တြင္က်ယ္လာတယ္။ ရာစုႏွစ္ တစ္ခုလံုးမွာ ၿမိဳ႕ျပဖြံ႕ၿဖိဳးေရးနဲ႔ ကိုလိုနီ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးဆိုင္ရာ အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ လံုးလည္ ခ်ာလည္ လိုက္ေနတယ္။ ဟက္ကယ္ (Haeckel) က "အခု ကာလကစၿပီး ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးဆိုတာ ေမွာ္ဂါထာလိုပဲ က်ဳပ္တို႔ ဒုကၡေဝေနတဲ့ ျပႆနာကို ကုစားႏိုင္မယ့္၊ ထြက္ရပ္လမ္းကို ျပႏိုင္မယ့္ ဟာလိုျဖစ္ေနတယ္"လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးဆိုတဲ့ စကားလံုး ကိုယ္ႏႈိက္က ရာစုႏွစ္ ႏွစ္ခုေလာက္ၾကာေအာင္ လူမႈေရးဆိုင္ရာ အနက္ေကာက္ယူ ေဖာ္ျပမႈ (ဝါ) လူမႈေရးရာ အဓိပၸါယ္သြင္းေဖာ္ျပမႈ (Social Construction) ေတြမွာ နက္နက္နဲနဲ အျမစ္တြယ္ လာေနေတာ႔တယ္ ဆိုတာပါပဲ။

နယ္ခ်ဲ႕ ဆန္႔က်င္ေရးဝါဒကို ေျခခ်ျခင္း

လတ္တေလာ လက္ေတြ႔ဝါဒီ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးရဲ႕ အတြင္းအျပင္ မ်က္ႏွာစာေတြျဖစ္တဲ့ ကုန္သြယ္ေရးရာ၊ မွ်တမႈမရွိတဲ့ အျပန္အလွန္ ဖလွယ္ေရးကိစၥေတြ၊ ကိုယ္က်ဳိး ကာကြယ္ေရးဝါဒ (အေနာက္နိုင္ငံမ်ား မသိမသာ က်င့္သံုး)၊ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရးစနစ္ရဲ႕ ဟာကြက္ေတြ၊ လာဘ္စားမႈေတြ၊ ဒီမိုကေရစီ မရွိတာေတြ၊ စြန္႔ဦး တီထြင္မႈစနစ္ အေကာင္အထည္ မေပၚတာေတြကို အာရံုထားၾကပါတယ္။ အဲဒီလို မေဆာင္ရြက္ႏိုင္တာေတြကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဖြံၿဖိဳးေရးဆိုင္ရာ လႈပ္ရွား ေတာင္းဆိုမႈေတြလည္း ေပၚေပါက္ လာပါတယ္။ လက္တင္ အေမရိကရဲ႕ လြတ္လပ္စြာ ကုန္သြယ္ေရးဝါဒီေတြ (Dependency Theorists) နဲ႔ လက္ဝဲယိမ္း ပညာတတ္ (Leftist Elite) ေတြရဲ့ အလိုအရ "အတိတ္ကာလက ကိုလိုနီစနစ္ေၾကာင့္ေရာ၊ လက္ရွိကာလ အရင္းရွင္စနစ္နဲ႔ ျပည္တြင္းအတိုင္းအတာ၊ ႏိုင္ငံတကာ အတိုင္းအတာနဲ႔ ေခါင္းပံုျဖတ္မႈေတြေၾကာင့္ ေနာက္ေကာက္က်ေနရတာ (Backwardness)၊ ဆင္းရဲတြင္းက မထြက္နိုင္တာ (Poverty) ေတြ ျဖစ္ရတယ္၊ "မဖြံ႕ၿဖိဳးဘူး ဆိုတာ ဖြံ႕ၿဖိဳးသြားတာ ေတြရဲ႕ ဓားစာခံပါပဲ"လို႔ ဆိုၾက ပါတယ္။ ( ျမန္မာျပည္ မွာ ဒီလို သေဘာတရားေတြ ထြန္းကားတာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ က်န္ေနတဲ့ သယံဇာတ ေတြကို ေခတ္သစ္မွာ ဘယ္သူေတြက ေဆြမ်ဳိးေကာင္း စားေရးအတြက္ အသံုးခ်ေနသလဲ ဆိုတာလည္း သတိျပဳရမွာပါ။)

အယူအဆမ်ား ပြထလာျခင္း

ေနာက္ပိုင္းမွာ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးဟာ မဖြံ႕ၿဖိဳးတဲ့ ေဒသေတြမွာ စီးပြားေရးအရ တစ္ဦးခ်င္းဝင္ေငြ တိုးတက္မႈနဲ႔ အဲဒီတိုးတက္မႈ က်ဆင္းေနျခင္းဆီ ေျခဦးလွည့္ လာျပန္ပါတယ္။ ေပါလ္ ဘရန္း (Paul Baran) က တိုးတက္မႈ (Growth) သို႔မဟုတ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ (Development) ဟာ တစ္ဦးခ်င္းဆီရဲ့ ရုပ္ဝတၳဳဆိုင္ရာ ထုတ္လုပ္ႏိုင္မႈ တိုးတက္ျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ မဖြံ႕ၿဖိဳးေသးတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက အေျခခံ လူမႈဖူလံုေရးေတြ တိုးတက္လာေစဖို႔ ႀကိဳးပမ္းေနတာ လို႔ ဖြင့္ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ စီပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ (Economics Development) နဲ႔ အၿပိဳင္ လူမႈဖြံ႕ၿဖိဳးေရး (Social Development) ကို (အဓိပၸါယ္ ေဝဝါး ေနေသးေသာ္လည္း) တျဖည္းျဖည္း မိတ္ဆက္ တင္ျပလာၾကပါတယ္။ ၁၉၆၂ မွာ ကုလသမဂၢ က ဒီဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ရႈေထာင့္ ႏွစ္ခုကို ေပါင္းစပ္ဖို႔ လမ္းေၾကာင္း ခဲ့ပါတယ္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲနိုင္ငံ ေတြရဲ႕ ျပႆနာ ဟာ တိုးတက္ေရး (Growth) မဟုတ္ဘူး၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး (Development) ျဖစ္တယ္၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးဆိုတာ တိုးတက္မႈ (Growth) နဲ႔ ေျပာင္းလဲလာမႈ (Change) ကို ေပါင္းစပ္ထား တာျဖစ္တယ္လို႔ ေဖာ္ထုတ္ လာပါတယ္။ လူမႈဘဝ အရည္အေသြး တိုးတက္လာမႈလို႔ ဖြင့္ဆိုပါတယ္။

Growth + Change = Development
တိုးတက္မႈ + ေျပာင္းလဲနိုင္စြမ္း = ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ

၁၉၇၄ မွာ ကိုကိုေယာ့ ေၾကညာခ်က္ (Declaration of Cocoyoc) က ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ ဟာ ရုပ္ဝတၳဳ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး မဟုတ္ဘူး၊ သက္ရွိ လူသားေတြရဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ျဖစ္သင့္ တယ္လို႔ ေဇာင္းေပး ေဖာ္ျပ ခဲ့ပါတယ္။ ကိုကိုေယာ့ ေၾကညာ စာတမ္းဆိုတာ ၁၉၇၄ ေအာက္တိုဘာ မွာ ထြက္ေပၚ လာတဲ့ တတိယ ကမၻာ ႏိုင္ငံမ်ား ရဲ႕ စီးပြားေရး ဆိုင္ရာ အခြင့္အေရး သေဘာတူ ညီခ်က္ ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒီေၾကညာခ်က္ မွာ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ဆီသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ရာ မွာ မတူ ကြဲျပား တဲ့ နည္းေတြရဲ့ ခ်ဉ္းကပ္ဖို႔ လိုတယ္လို႔လည္း ေထာက္ျပ ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအိုင္ဒီယာ ကေန လူသားဗဟိုျပဳ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး (Human-Centered Development) ဆီ ဦးတည္ လာတာပါပဲ။ ၁၉၈၀ ဝန္းက်င္ ကာလကို ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ပံုေပ်ာက္ ေနတဲ့ ကာလလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ၁၉၉၀ ႏွစ္မ်ားကေတာ့ ကမၻာ့ေတာင္နဲ႔ ေျမာက္ျခမ္းမွာ ဖြံ႕ျဖိဳးေရး လကၡဏာသစ္ေတြ ေမြးဖြားတဲ့ ကာလ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီနွစ္မ်ိဳး က လားရာ မတူၾကပါဘူး။

• ကမၻာ့ေျမာက္ျခမ္း (ဖြံ႕ ျဖိဳးျပီးနိုင္ငံမ်ား) အဖို႔က ဖြံ႕ျဖိဳးေရး ဆိုတာ (ရုပ္ဝတၳဳ) ဖြံ႕ျဖိဳးမႈအရွိန္ကို ခ်ဖို႔၊ သို့မဟုတ္ ရပ္ပစ္ ဖို႔ပါပဲ။ ယခင္ဖြံ႕ျဖိဳး ခဲ့ျပီး ျဖစ္တဲ့ ဓာတု ေဆးဝါးလုပ္ငန္းေတြ၊ နဴကလီးယား စက္ရံုေတြ၊ သံမဏိ လုပ္ငန္းေတြ ကို ဖ်က္ဆီးဖို႔၊ ျဖဳတ္သိမ္းဖို႔၊ ျပည္ပ (ေစ်းခ်ိဳတဲ့ဆီ) မွာ သြားလုပ္ဖို႔ နဲ႔ အစားထိုး လုပ္ငန္းေတြ နဲ႔ လဲလွယ္ ဖို႔ပါပဲ။
• ကမၻာ့ ေတာင္ျခမ္း (ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံမ်ား) ရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးကေတာ့ ၁၉၈၀ ႏွစ္မ်ား ဆီက ကမၻာ့ ေတာင္ျခမ္း ႏိုင္ငံ ေတြ ခ်န္ထား တဲ့ ႏ်ဴကလီးယား စြန္႔ပစ္ ပစၥည္းေတြ၊ စက္ရံုက စြန္႔ထုတ္တဲ့ ညစ္ညမ္းမႈ ေတြ၊ အဆင့္အတန္းမွီ ေစ်းကြက္တင္ ေရာင္းမရတဲ့ တားျမစ္ ကုန္ပစၥည္းေတြ စုပံုေနတာကို ရွင္းပစ္ေရးပဲ ျဖစ္တယ္။

အယူအဆေရး အရေရာ ႏုိင္ငံေရးအရပါ ဖြံၿဖိဳးေရး ျပန္လည္ ဦးေမာ့ဖို႔ဆိုတာ သို႔မဟုတ္ ျပန္လည္ဖြံ႕ၿဖိဳး ေရးဆိုတာ ေရရည္ တည္တံ့ေသာ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး (Sustainable Development) ကို ပံုသ႑ာန္ ေဆာင္လာတာပါ။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္တုန္းက UNDP ရဲ့ အစီရင္ခံစာ ေပၚထြက္လာၿပီး ေနာက္ပိုင္း လူသားဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ (Human Development) ကို လူသားေတြရဲ႕ သက္ဆိုင္ရာ ေရြးခ်ယ္မႈ အလိုက္ ဋီကာခ်ဲ႕လာပါတယ္။ အဲဒီ အစီရင္ခံစာ ကေနပဲ လူမႈဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ညႊန္းကိန္း (HDI – Human Development Index) ကို ေဖာ္ထုတ္ခဲ့တာပါ။ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈကို တိုင္းတာရာမွာ ႏိုင္ငံေပါင္း ၁၃၀ ကို အေျခခံၿပီး လူ႔ဘဝသက္တမ္း အသီးအသီး၊ စာတတ္ေျမာက္မႈ နႈန္းနဲ႔ တကယ့္ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ့ GNP (စုစုေပါင္း အမ်ဳိးသားထုတ္ကုန္) ကြဲျပားမႈ ေတြကို ထည့္သြင္း တြက္ခ်က္ ေဖာ္ျပတဲ့နည္းပါ။

ရွားပါးမႈကို ရမယ္ ရွာျခင္း

ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ စီပြားေရး တန္ဖိုးထားမႈေတြဟာ ရွိႏွင့္ၿပီးသား လူမႈတန္ဖိုးေတြကို ခ်ပစ္ေနတယ္။ ကြ်မ္းက်င္မႈ သီးသန္႔စီကို ေခတ္မမီတဲ့ အတတ္ေတြ အျဖစ္၊ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အသံုးခ် သယံဇာတ အျဖစ္၊ လူသားကို လုပ္အားထုအျဖစ္၊ အစဉ္အလာ တန္ဖိုးေတြကို ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး အျဖစ္ေပါ့။ အေစာပိုင္း ေဘာဂေဗဒ ပညာရွင္ေတြ ဟာ သူတို႔ရဲ႕ သေဘာတရားေတြကို ရွားပါး ျပတ္လတ္မႈ (Scarcity) ေပၚမွာ ေျခကုပ္ ယူခဲ့ၾကတယ္။ ရွားပါး ျပတ္လပ္မႈဆိုရာမွာ မျပည့္စံုမႈ၊ လက္လွမ္းမီဖို႔ ခက္မႈ၊ အလိုရွိမႈ၊ မလံုေလာက္မႈအျပင္ ေခြ်တာေနရမႈေတြ ပါဝင္ပါတယ္။ ေဘာဂေဗဒ ဆရာေတြရဲ့ ရွားပါးျပတ္လတ္မႈ တရားကေတာ့ "လူေတြ လိုခ်င္တာကမ်ား၊ သဘာဝ သယံဇာတ ရွိတာ က အတိုင္းအထြာ နဲ႔" ဆိုတဲ့ ကိစၥပါပဲ။ အေျဖရွာေရးကို ေဘာဂေဗဒ ဆရာေတြ ေဆးညႊန္း ထုတ္တာကေတာ့ ေစ်းကြက္ကို စီမံေရးပါပဲ။ အမ်ားစုေသာ စီးပြားေရး နိႆယေတြဟာ ေခတ္သစ္လူမႈ အသိုင္း အဝိုင္းရဲ့ ဆိုးဆိုး ရြားရြား ႀကံဳေနရတဲ့ မျပည့္စံုမႈ၊ ရွားပါး ျပတ္လပ္မႈကို အေျခတည္ ထားတာပါပဲ။

ျခံဳငံု ေျပာၾကေၾကးဆိုရင္ စီးပြားေရးမွာ က်ားကြက္ ေရႊ႕ေနသူေတြ၊ စီးပြားေရး ဂုရု ေတြဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး အၾကပ္အတည္းကို မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ဖို႔ အံဝင္ဂြင္က် ေျဖရွင္းနည္း မေတြ႕ၾကပါဘူး။ ေဘာဂေဗဒ ဆရာေတြရဲ့ စီပြားေရး သေဘာတရား ဆိုတာလည္း ေခတ္သစ္လူမႈ အဖြဲ႕အစည္းကို စိတ္ေျဖစရာ ဥပေဒသ ခ်ေပးရံုကလြဲၿပီး ဘာမွ မျဖစ္ေျမာက္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ လဲဆိုေတာ့ လူေတြနဲ႔ လူမႈ အဖြဲ႕အစည္းဟာ စီပြားေရး သက္သက္ အတြက္ပဲ မဟုတ္လို႔ ပါပဲ။ ေျပာရရင္ အခု ကိုးကား ေရးသားေနတဲ့ ေဆာင္းပါး စာတမ္းထဲမွာ ဂတ္စတာဗို အက္စ္တီဗာ က လူေတြကို စီးပြားေရး ေဘာင္ထဲက ရႈ႕ျမင္ခံရသူေတြ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲျမင္ ေနတဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး မဟာဗ်ဴဟာ ေတြ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ ဒီေတာ့ကာ အေျခခံ လူတန္းစားသစ္ အေနနဲ႔ ေပၚထြက္လာၿပီး ႏိုင္ငံေရး အက္ရွင္ထဲ အထိဝင္ၿပီး ေျခခ်ၾကည့္ ၾကဖို႔ လမ္းေၾကာင္း ေပးတာပါ။

ထပ္ေျပာရရင္ ႏိုင္ငံေရး ထိန္းခ်ဳပ္မႈ ကေန လူတန္းစားသစ္ တစ္ခု ေပၚထြက္ေရး၊ လူထုက မ်က္ျမင္ ကိုယ္ေတြ႕ ပါဝင္ေရး နဲ႔ စီးပြားေရး ခ်ည္းပဲ မိုးမႊန္ ေနတဲ့ ကာလအလြန္ လူထုရဲ့ ေျပာဆို ေဆြးေႏြးလာမႈကို ဖိတ္ေခၚ တာပါပဲ။ ထို႔အတူ စီးပြားေရးက႑ အေကာင္အထည္ ေပၚေရးအတြက္ ႏိုင္ငံေရးအရ ပါဝင္ ေဆာက္ရြက္တာမွာ လူထုရဲ႕ ပူးေပါင္းပါဝင္မႈ အေပၚ က်ယ္ျပန္႔စြာ ေဆြးေႏြးေရး၊ သုေတသနျပဳၾကေရးကို ေမတၱာရပ္ခံ တင္ျပ ထားပါတယ္။ စာတမ္းရွင္ က အဆံုးမွာ အမွန္တရား နဲ႔ ပစၥကၡကို သမင္လည္ ျပန္ၾကည့္ဖို႔၊ သိပၸံ သေဘာတရား အျပင္ ေရြးခ်ယ္စရာ ရွာၾကဖို႔ တိုက္တြန္း ႏိႈးေဆာ္ ထားတာကို မွတ္သားရပါတယ္။

သင္ကာ

က်မ္းကိုး

• Development by Gustavo Esteva – Development Dicitonary
• Summary of Development – Summarized by Khet Htan

အက်ဥ္းစံ ဓမၼ၀ါဒီတ႔ို၏ အနစ္နာခံ ပါရမီ

သံသရာသက္တမ္းႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္လိုက္လွ်င္ လူ႔ဘ၀သက္တမ္းဟူသည္ ေရပြက္ပမာ ခဏတာမွ်သာျဖစ္၏။ ထိုသို႔ ခဏတာ လူ႔ဘ၀ကိုပင္ ရဖို႔ရာ မႏုႆတၱဘာေ၀ါ ဒုလႅေဘာဆိုသည့္ ဗုဒၶေဒသနာေတာ္အရ လြန္စြာပင္ ခက္ခဲလွ၏။ ထုိမွ်ရခဲလွေသာ လူ႔ဘ၀၏ တိုေတာင္းလွေသာ ကာလအတြင္းမွာပင္ လူတို႔သည္ ေသာကကို ရင္၀ယ္ပိုက္ျပီး လူ႔ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းေနၾကရသည္ဆိုပါက ရခဲလွေသာ လူ႔ဘ၀ကို ရလာရျခင္းသည္ အဓိပၸာယ္ရွိေတာ့မည္ မဟုတ္။

သို႔ေသာ္ ယေန႔ အမိျမန္မာျပည္ရွိ လူသားမ်ားသည္ လူရယ္လို႔ စျဖစ္လာၿပီဆိုကတည္းက လူသား၏ ရပိုင္ခြင့္၊ ရပ္တည္ရွင္သန္ပိုင္ခြင့္မ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ခံေနရေလၿပီ။ အာဏာမရွိသူ (၀ါ) မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္သူသည္ အာဏာရွိသူ (၀ါ) ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္သူ၏ အလိုသို႔ ေစညႊန္ရာအတိုင္း လုပ္ေဆာင္ေနၾကရ၏။( ဆက္ဖတ္ရန္ ) ထားရာေန ေစရာသြား ဘ၀မွာ ဒုကၡမ်ဳိးစံုႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနၾကရသည္။ ထုိသို႔ လူအခ်င္းခ်င္း အႏိုင္က်င့္ ဗိုလ္က်မႈေတြေၾကာင့္ ေလာကႀကီး တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ရာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေန၏။ ေလာကဟုဆိုရာ၌ ေလာက၏ သေဘာသဘာ၀ကို ဆရာႀကီးဦးေရႊေအာင္က ဘ၀ အျမင္သစ္ စာအုပ္မွာ ဖြင့္ဆိုရာတြင္ - - - ေလာကကို တည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္သည့္ တရားစုလည္းရွိ၏။ ေလာကကို မတည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္သည့္ တရားစုလည္းရွိ၏။ ေလာကကို တည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္သည့္ တရားစုကို ဓမၼဟု ေခၚသည္။ ေလာကကို မတည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္သည့္ တရားစုကို အဓမၼဟု ေခၚသည္။

ထုိေၾကာင့္ ဓမၼႏွင့္ အဓမၼသည္ ေလာက၌ ထာ၀စဥ္ဆန္႔က်င္ၾက၏။ အခ်င္းခ်င္း ဆန္႔က်င္ေနေသာေၾကာင့္ပင္ ေလာကသည္ ျဖစ္ေပၚေနျခင္းျဖစ္၏။ သုိ႔ျဖစ္ေလရာ ေလာကဟူသည္ ဓမၼႏွင့္ အဓမၼတို႔ စစ္ခင္းရာ စစ္ေျမျပင္ျဖစ္၏ - - - ဟု ဖြင့္ဆိုထား၏။္ ေလာက၌ အဓမၼ၀ါဒီမ်ားလႊမ္းမိုးေနသည့္ ကာလသည္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ရာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္မွာ သဘာ၀ပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အနိစၥသေဘာ (၀ါ) အေျပာင္းအလဲဆိုသည့္ သေဘာတရားသည္လည္း အစဥ္အၿမဲ ခ်ဥ္္းကပ္နီးစပ္ေနေလ၏။ ယေန႔ကာလသည္ အမိျမန္မာျပည္၌ ဓမၼႏွင့္ အဓမၼ၀ါဒီမ်ား စီးခ်င္းထိုးရာ စစ္ေျမျပင္သဖြယ္ တစတစ ထင္ဟပ္ေပၚလြင္လာခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။

စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အာဏာယႏၱရားျဖင့္ တုိင္းသူျပည္သားမ်ားအား ထာ၀စဥ္ အႏိုင္က်င့္ဗိုလ္က်ႏိုင္ေအာင္ အစြမ္းကုန္ ဖိႏွိပ္ျပေန၏။ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶသာသနာကို မိခင္ဘာသာအျဖစ္ ေခတ္အဆက္ဆက္က လြတ္လပ္စြာ ထြန္ကားတည္တံ့လာခဲ့ရာ အမိျမန္မာျပည္ရွိ သာသနာ့၀န္ထမ္း ရွင္၊ ရဟန္းတို႔၏ မ်က္ေမွာက္ကာလ အေျခအေနသည္ အႏိုင္က်င့္ ဗုိလ္က်ခံ၊ စိုးမိုးခ်ယ္လွယ္ခံ၊ သင္းကြဲႏွိပ္ကြပ္ခံအျဖစ္ ရပ္တည္ေနၾကရသည္။ ဒါယကာအေရး သာသနာ့ေဘးကို က်ေရာက္လာေနသည့္ အႏၱရာယ္မွ ဗုဒၶအလိုေတာ္က် ေမတၱာ၀ါဒျဖင့္ ကာကြယ္သည့္ ဗုဒၶကိုယ္စား တပည့္သား သမၼဳတိသံဃာမ်ားကို သတ္ျဖတ္ညွင္းဆဲ လူ၀တ္လဲကာ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ေန၏။

သာသနာကိုခ်စ္၊ သာသနာကို ျမတ္ႏိုးကာ သာသနာအဆံုးအမေတြကို တန္ဖိုးထားၿပီး သာသနာေတာ္ႀကီး အဓြန္႔ရွည္ တည္တန္႔ေရးအတြက္ ရႈေထာင့္ေပါင္းစံုမွ ႀကိဳးပမ္းထမ္းေဆာင္ေနၾကေသာ သာသနာျပဳပုဂၢဳိလ္ ရဟန္းသာမေဏမ်ားအား သာသနာေတာ္ကို ဖ်က္ဆီးသူ သာသနာေတာ္ႀကီး၏ ရန္သူအျဖစ္ စြပ္စြဲရႈတ္ခ်သည့္ျပင္ စိတ္ႀကိဳက္ဥပေဒ၊ စိတ္ႀကိဳက္ပုဒ္မေတြကို အသံုးခ်ၿပီး ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းခ်ေနၾကသည္။ ဗဟုဇနဟိတာယ ဗဟုဇနသုခါယ ဟူသည့္ ေဒသနာေတာ္ႏွင့္အညီ တပည့္ ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမတို႔ အက်ဳိးစီးပြားအလို႔ငွာ၊ ခ်မ္းသာေစေၾကာင္းအလို႔ငွာ သရဏဂံုေဆာက္တည္ကာ ေမတၱာပို႔သ စီတန္းလွည့္လည္ၾကေသာ ဗုဒၶကိုယ္စား သမၼဴတိ သံဃာေတာ္မ်ားကို ရိုက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ျခင္းသည္ သံဃာတည္းဟူေသာ ရတနာထက္ အာဏာတည္းဟူေသာ ရတနာကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္မိၾကျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ဧ။္။

ထိုအာဏာ (၀ါ) လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြကို မက္ေမာ တြယ္တာမိေသာေၾကာင့္ပင္ အဓမၼ၀ါဒီသမားတို႔သည္ ေလာကႀကီး တခုလံုးအား ခုတံုးလုပ္ကာ အသံုးခ်ေနၾကသည္။ ၄င္းတို႔သည္ ဘ၀ကို ကိုးကြယ္ရာအျဖစ္ျဖင့္ ရႈျမင္ကာ ဖက္တြယ္ကိုးကြယ္ေနၾက၏။ ထိုသုိ႔ ဖက္တြယ္ကိုးကြယ္၍ အဓမၼ၀ါဒမ်ား က်င့္သံုးၿပီး ဗိုလ္က်ႏွိပ္စက္သမႈ ျပဳေနၾကသည့္အတြက္ ၄င္းတို႔၏ လူ႔ဘ၀ကို ရလာရျခင္း ေရာက္လာရျခင္း၏ ဘ၀အဓိပၸာယ္ (၀ါ) လူ႔သားတည္းဟူေသာ တန္းဖိုးကိုလည္း တၿပိဳင္တည္းမွာပင္ စိုးစဥ္းမွ် မက်န္ေအာင္ ကာယကံေျမာက္ ေခ်ဖ်က္ၿပီးသား ျဖစ္ေနေစ၏။ အမွန္အားျဖင့္ လူသားတဦး၏ ဘ၀တန္ဖိုးကို ပံုေဖာ္ရာတြင္ မိမိ၏ တခဏာတာ ရရွိေရာက္ရွိလာေသာ လူ႔ဘ၀ကို ကိုးကြယ္အရာအျဖစ္ျဖင့္ ကိုးကြယ္ရမည္မဟုတ္၊ အသံုးခ်စရာအျဖစ္ျဖင့္ အသံုးခ်ရမည္ျဖစ္သည္။

အသံုးခ်စရာအျဖစ္ျဖင့္ အသံုးျပဳရာတြင္လည္း ငါတည္းဟူေသာ အတၱအက်ဳိးစီပြားအတြက္္ ပဓာနမဟုတ္ဘဲ ေလာကတည္းဟူေသာ ပရအက်ဳိးစီးပြားအတြက္သာ ပဓာနျဖစ္ေစရမည္ျဖစ္သည္။ သို႔မွသာ ေလာကႀကီး တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းကာ သာယာ၀ေျပာေနေပလိမ့္မည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေလာက၌ မည္သည့္ပုဂၢိဳလ္၊ မည္သည့္သတၱ၀ါပင္ ျဖစ္ေစကာမူ မိမိတို႔၏ ဘ၀ကို တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္း ေစခ်င္ၾကသည္ခ်ည္း ျဖစ္၏။ သို႔မွသာ ရွင္သန္ရာ လူ႔ဘ၀သည္လည္း တန္းဖိုးရွိရွိိ ျဖတ္သန္းႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ လူျဖစ္ရက်ဳိးလည္း နပ္ေပလိမ့္မည္္။ ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမေတာ္အရ လူ႔ဘ၀၏ အႏွစ္သာရသည္ ေကာင္းေကာင္း၀တ္၊ ေကာင္းေကာင္းစား၊ ေကာင္းေကာင္းေနရျခင္းတို႔ မဟုတ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနထိုင္ရျခင္းသာ ျဖစ္၏။ ေရွးပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္လည္း ေလာကီဓမၼ၊ ေလာကုတၱရာဓမၼတို႔၌ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ က်င့္ႀကံေနထိုင္ျခင္းျဖင့္ လူ႔ဘ၀၏ အႏွစ္သာရကို သက္ေသျပခဲ့ၾကသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာမႈျဖင့္ လူ႔ဘ၀၏ အႏွစ္သာရကို ပံုေဖာ္ရာ၌ လူပုဂိၢဳလ္ သတၱ၀ါဟူသည္ ပဓာနမဟုတ္၊ ဓမၼႏွင့္ အဓမၼသည္သာ ပဓာနျဖစ္သည္။

ထိုေၾကာင့္ မိမိေနထုိင္ရာ သက္ဆိုင္ရာ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက၌ အဓမၼ မထြန္းကားရေလေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေရးမွာ လူသားတုိင္း၏ တာ၀န္ျဖစ္သည္။ ထိုတာ၀န္အရ အဓမၼ မထြန္းကားေအာင္ ေဆာင္ရြက္္ရာ၌ အနစ္နာခံမႈသည္ အေရးႀကီး၏။ အနစ္နာခံမႈရွိမွ ေအာင္ျမင္မည္္။ ယေန႔ အမိျမန္မာျပည္၌ အက်ဥ္းက်ခံ ရဟန္း၊ ရွင္၊ လူ၊ ေက်ာင္းသားျပည္သူမ်ားသည္လည္း အနစ္နာခံျခင္းျဖင့္ တုိင္းျပည္အက်ဳိးကို သယ္ပိုးေနၾကသည္။ အဓမၼ၀ါဒီအေပၚ ဓမၼ၀ါဒီမ်ား ႀကီးစိုးဖို႔ရန္ သႏိၷဌာန္ျဖင့္ အနစ္နာခံေနၾကသည္။ ထုိသူတို႔သည္ ဗုဒၶအလိုေတာ္က် ေမတၱာတည္းဟူေသာ လက္နက္ကို စြမ္းသထက္စြမ္းေအာင္ တစတစ က်င့္ယူေနၾက၍ ဓမၼ၀ါဒီ ပီသစြာ ရပ္တည္ေနၾက၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ က်င့္ထံုးကို ၾကည့္မည္ဆိုပါလွ်င္လည္း သုစရိုက္သည္ အနစ္နာခံျခင္းသေဘာကို ေဆာင္၍ ပုညကိရိယသည္ သူတပါး အက်ဳိးေဆာင္ျခင္း သေဘာကို သက္ေရာက္၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အလိုေတာ္က် လူသားတိုင္းတြင္ အနစ္နာခံဖို႔ တာ၀န္ရွိ၏။ သူတပါးအက်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္ဖို႔ တာ၀န္လည္း ရွိသည္။ ထုိႏွစ္မ်ဳိးကို မိမိတို႔ စြမ္းႏိုင္သမွ် ေဆာင္ရြက္္မွသာလွ်င္ ေလာက၌ ဓမၼႀကီးစိုး၍ ေလာကႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာ ၀ေျပာမည္ ျဖစ္သည္။ အတၱ၌ ဓမၼႀကီးစိုးျခင္း အေျခခံသည္ ေလာက(၀ါ) ပရတြင္ ဓမၼႀကီးစိုးမႈအား ေက်းဇူးျပဳ၏။ အတၱ၏ ဓမၼႀကီးစိုးျခင္းဟူသည္မွာ မိမိ၏ ကိုယ္က်င့္သိကၡာကို စည္းစိမ္ ဥစၥာတို႔ႏွင့္၄င္း၊ ရာထူးဌာနႏၱရတို႔ႏွင့္၄င္း၊ ဂုဏ္ပကာသနတို႔ႏွင့္၄င္း မလဲျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶေဒသနာေတာ္အရ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ဘ၀မ်ားကိုၾကည့္လွ်င္ အံခ်ီးဖြယ္မ်ားႏွင့္ အတုယူဖြယ္ရာမ်ားစြာ ေတြ႔ရ၏။

ေလာကအေပၚ အဓမၼ မထြန္းကားႏိုင္ေရးအတြက္ အနစ္နာခံၿပီး ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူေသာ ဘုရားအေလာင္းသည္ ငရဲလည္း က်ခဲ့၏၊ ဆင္လည္း ျဖစ္ခဲ့၏၊ နဂါးလည္း ျဖစ္ခဲ့၏၊ သို႔ရာတြင္ ထုိသုိ႔ က်ဴးလြန္ရာ၌ ဘုရားအေလာင္းသည္ ေလာက၌ ဓမၼအေပၚ အဓမၼက မလႊမ္းမိုးရေလေအာင္ မိမိကိုယ္ကို အနစ္နာခံၿပီး ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖစ္၏။ ဤသည္မွာ ေလာကသားတို႔ တာ၀န္ျဖစ္သည္။ ထုိတာ၀န္ကို ေလာကသားတို႔အေနျဖင့္ မေရွာင္လြဲအပ္။ မေရွာင္လြဲအပ္သျဖင့္ ထိုတာ၀န္ကို ေက်ပြန္စြာ ေဆာင္ရြက္ေလေသာေၾကာင့္ ဘုရားအေလာင္းသည္ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တို႔၌ အထက္တန္းက အျဖစ္မ်ား၏။ ငွက္ျဖစ္လွ်င္လည္း ငွက္မင္း၊ ငွက္ပေရာဟိတ္။ အျခားေသာ ဘ၀တို႔၌လည္း ထုိနည္းတူ အထက္တန္းက အျဖစ္မ်ား၏။ ထုိသို႔ျဖစ္ရျခင္းမွာ ဘုရားေလာင္းသည္ မိမိ၏ ဘ၀ကို စေတးၿပီး ဓမၼဘက္က ရပ္တည္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။

ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရားေလာင္း၏ ထံုးကို ႏွလံုးမူ၍ ေလာက၌ ဓမၼထြန္းကားၿပီး အဓမၼ ကြယ္ေပ်ာက္ရေလေအာင္ မတတ္သာလွ်င္ မိမိတုိ႔၏ ဘ၀ကို စေတးၿပီး ေဆာင္ရြက္ဖို႔လိုပါသည္။ တာ၀န္ဟူသည္ ေရွာင္၍ မရေကာင္း။ တာ၀န္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္္ရာ၌ အနစ္နာခံႏိုင္ျခင္းသည္ပင္ ပါရမီ မည္ပါ၏။ ပါရမီဟူသည္လည္း အေဟာသိကံ ျဖစ္ရိုးမရွိ။ ကမၼနိယာမ အရဆိုလွ်င္ နိဗၺာန္တိုင္ေအာင္ အက်ဳိးေပးမည္ျဖစ္၏။

(အက်ဥ္းက်ခံ သံဃေခါင္းေဆာင္၊ လူထုေခါင္းေဆာင္၊ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္တကြ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းစံေနရသည့္ ဓမၼ၀ါဒီမ်ားအတြက္ ေလ့လာမိသမွ် ဓမၼစာအုပ္ စာေပတခ်ဳိ႕မွ ကိုးကားကာ ဂုဏ္ျပဳေရးဖြဲ႔ပါသည္။)

ဒီႏွစ္အတြင္း ငါတုိ႔ႏုိင္မည္

ဒီႏွစ္အတြင္း - ငါတုိ႔ႏုိင္မည္

ဇန္န၀ါရီ ၃၊ ၂၀၀၈

ပလႅင္ေပၚ ေခြးတက္လုိ႔

ေျပးရက္ကနီးလာ၊

လက္နက္နဲ႔ၿခိမ္းေျခာက္ကာ၊

ဟိန္းေဟာက္တာ ဆယ္ႏွစ္၊

ေခြးကုိမွ ဆရာတင္၊

ရာဇ၀င္ရုိင္းတ့ဲတေခတ္၊

ျပည္သူရဲ႕အာဏာ၊ ျပည္သူသာအစစ္၊

ပုိင္ဆုိင္တာအမွန္ျဖစ္ေပမ့ဲ၊ စနစ္ကေျဗာင္းျပန္၊

စစ္ဗုိလ္ေတြျပဳသမွ်၊ ႏုရတ့ဲဘ၀အမွန္၊

(ခ)သုံးလုံးပုံသဏၭာန္၊ ငုံ႔ခံလွ်င္ပုိလုိ႔ဆုိးမွာမုိ႔၊

ဦးမက်ဳိး လက္နက္ကုိင္၊ သူတုိ႔နဲ႔ၿပိဳင္၊

ဒီႏွစ္အတြင္း ငါတုိ႔ႏုိင္မည္၊ စိတ္သံတုိင္ထူစုိက္စုိ႔ေလး။

ေမာင္ႏု

[ မူရင္း - ေတာ္လွန္ေရးသတင္းစဥ္ အတဲြ ၁၊ အမွတ္စဥ္ ၄၊ ၁၉၇၂ ဇူလုိင္လ ]

Wake-up Call

အို … အရွင္တို႔ လာေလာ့

ဇန္န၀ါရီ ၂၊ ၂၀၀၉

ေျပာင္းလဲျခင္းအမႈကိုသာ ေပးပါေလာ့ …

ႏွစ္လိုဖြယ္ရာ ေျပာင္းလဲျခင္းမ်ားသာ

ျဖစ္ရပါေစေတာ့။

ႏွစ္ေဟာင္းေတြရဲ့

သိမ္ဖ်င္းျပီး ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္လြန္းတဲ့

ရက္ ရာ ေပါင္းမ်ားစြာတို့ဟာ

ငါနဲ႔ ငါတို႔ရဲ့ ျ့ပည္သူေတြေပၚကို

ၿပိဳက် ဖိထားေနဆဲပါ။

ရုန္းထြက္လို႔မရဘူး ၊

ဘယ္လိုမွ ရုန္းထြက္လို႔ကို မရႏိုင္ေသးဘူး။

ဆာေလာင္ေနတဲ့

အစာအိမ္ေခါင္း သန္းေပါင္းမ်ားစြာကလည္း

ကယ္တင္ရွင္ ဆိုသူမ်ားကို

မရဲတရဲ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကဆဲပါ။

ဘယ္မွာလဲ သူတို႔ဘယ္မွာလဲ

ကယ္တင္ရွင္ေတြက ဘယ္မွာပါလဲ။

ဒီေျမကို ငါနဲ႔ ငါ့မိသားစုသာ ပိုင္တယ္ကြ … ဆိုတဲ့

မိစၦာအယူမွား တစုက

ဒီေျမမွာ ရမ္းခ်င္တုိင္ ရမ္း ႀကဲခ်င္တိုင္း ႀကဲ

ငါနဲ႔ ့ျပည္သူေတြမွာ ေခါင္း မေဖၚဝံ့ဘူး

ကယ္တင္ရွင္ေတြ ဘယ္မွာလဲ …

အခုေတာ့ ကယ္တင္ရွင္ေတြ ဘယ္မွာလဲကြယ္။

စပါးေတြ မစုိက္ခ်င္ေတာ့ဘူး

ေမာင္းလည္း မေထာင္းခ်င္ေတာ့ဘူး

ကြန္ မပစ္ခ်င္ေတာ့ဘူး

ငွက္လည္း မေထာင္ခ်င္ေတာ့ဘူး

လက္ဖက္ မဆြတ္္ခ်င္ေတာ့ဘူး

ဖ်င္လည္းဲ ရက္မေနခ်င္ေတာ့ဘူး

အိုး မခတ္ခ်င္ေတာ့ဘူး

စာလည္း မတတ္ခ်င္ေတာ့ဘူး

အဆိုးဆုံးက ရုံး မတက္ခ်င္ေတာ့တာ။

နယ္စပ္မ်ဥ္းေတြကို ခြ ေက်ာ္ျဖတ္သန္းရင္း

ျပည္ေတာ္နဲ႔ ေဝးသထက္ ေဝးရာကို ေျပးရဖို႔ပဲ ရွိေတာ့တာလား

ကယ္တင္ရွင္ေတြ ဘယ္မွာလဲ

သူတိုႚ အခု ဘယ္မွာလဲကြယ္။

ဂိုဉာဏ္

၆၁ ႏွစ္ေျမာက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔အတြက္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၏ ေၾကျငာခ်က္

2009 CAC မွ တိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ခ်က္

ဗုဒၶ ဓမၼ ရံသီ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း(ယာယီ) ဖြင့္လွစ္ျခင္း

ဗုဒၶ ဓမၼ ရံသီ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း(ယာယီ) ဖြင့္လွစ္ျခင္း

Saturday, 03 January 2009

Life behind bars in Burma

Living and working in Burma is tough. Writing stories and poetry, telling jokes or criticising the military regime risks a Draconian jail sentence. In early November a prison court sentenced 14 activists to 65-year jail sentences.

One Burmese man has made it his life's work to ensure these prisoners will not be forgotten.

Bo Kyi at the AAPP office

In a small wooden house inside a tree-lined compound in the Thai border town of Mae Sot a group of men and women tap computer keyboards, talk on cell phones and show guests around a tiny airless room filled with photos. It is a reconstructed Burmese prison cell. The men and women work for the Association Assisting Political Prisoners (AAPP) and all are former prisoners. Their sentences ranged from fourteen years for writing leaflets to five years for attending a student protest.

Award
A founding member and now secretary of AAPP, Bo Kyi was jailed three times for a total of seven years and three months. Since his release from jail in 1998, Bo Kyi has campaigned to free all Burmese political prisoners and for this work he was recently recognized by the New York based Human Rights Watch and accredited with their Human Rights Defender award.

Bo Kyi says while it is nice to receive awards, it is critically important to continue to keep international pressure on the regime to release all Burma's political prisoners:

"Burma is a silent killing field. By putting political opponents in jail they [the military regime] are systematically killing our activists, our writers, our poets and our artists. In jail there is no hospital care and no doctors. Prisoners are being put in jails in remote areas far from their families. Many are sick and can't get help."He was jailed for the first time in 1990 for leading a demonstration for the release of political prisoners.
"I was sentenced to three years hard labour. I was interrogated and tortured for 36 hours. I was given no food or water and was kept handcuff and blindfolded."

Blood spots
Bo Kyi was denied access to his family and says they did not know what had happened to him.
"I was put in a small cell, I could see blood spots and many names, including those of my friends. I was not allowed to shower for nine days."

Bo Kyi: "Jail taught me to live in the present"

In spite of the torture and beatings he was determined to stay positive.
"I wanted to study. I had an English dictionary smuggled in. I ate the pages as I learnt them. I ate a lot of dictionary when I was in jail", he laughs, adding on a more serious note, "I also learnt I had no future. It [jail] taught me to live in the present, other wise I would have gone crazy thinking about the future."

Cynical stunt
The Burmese regime's State Peace and Development Council (SPDC) rules Burma with an iron fist. The Association Assisting Political Prisoners estimates Burma currently has 2,123 political prisoners in its jail.

In spite of international condemnation the regime continues to jail its opponents, in September this year 140 people were arrested for political reasons.

In what was seen as a cynical stunt to disrupt international events planned to commemorate last year's monk and civilian protests in Rangoon, the regime released 9002 prisoners, only seven of these were political, the rest were classified by AAPP as ‘petty criminals'.

In spite of his experiences in jail, Bo Kyi is not after revenge.
"Those who tortured me are also victims of the system. Sooner or later Burma will change, the people want change, but in the meantime people will have to speak out. International NGOs working inside Burma have been silenced, but they have to speak out. We can't let our brothers and sisters rot in jail because they had the courage to protest for change."

Article by- Phil Thornton

နွစ္သစ္အၾကိဳ

နွစ္သစ္ ၂၀၀၉ ခုနွစ္ကို ကမၻာ့နိုင္ငံအသီးသီးက celeberation ေတြလုပ္ျပီး ၾကိဳဆိုၾကပံုေတြကို internet မွာရွာေဖြၾကည့္ရင္း ေဟာဒီလန္ဒန္ျမိဳ႕ရဲ႕ video clip ေလးကိုလည္းေတြ႔ရွိခဲ့ပါတယ္။ အံ့မခန္း fireworks ေတြရဲ႕ ဖန္တီးမႈ႕က နိုင္ငံဂုဏ္ကိုေဆာင္ေနပါတယ္။ ေသာင္းနဲ႔ခ်ီတဲ႔ျပည္သူမ်ားရဲ႕ အားေပးခ်ီးက်ဴးသံေတြကိုလည္း ၾကားနိုင္ပါတယ္။ ဒီ ၁၁ မိနစ္ၾကာ video clip ေလးကိုၾကည့္ရင္း ဝမ္းနည္းမိတာကေတာ့... ငါတို႔ရဲ႕ တိုင္းျပည္မွာေရာ ဒို႕ျပည္သူေတြ နွစ္သစ္ကို ဘယ္လိုမ်ားၾကိဳဆိုေနၾကပါလိမ့္? နိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ားဟု နာမည္ခံဓားျပၾကီးမ်ားကေရာ ဒို႔ျပည္သူေတြအတြက္ ဘယ္လိုနွစ္သစ္ၾကိဳဆိုပြဲေတြ က်င္းပေပးေနပါသလဲ? ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြနဲ႕ ရူးရူးမိုက္မိုက္ ျမန္မာျပည္ရဲ႕နွစ္သစ္အၾကိဳဆိုျပီး Internet မွာရွာၾကည့္လိုက္မိတယ္... ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ result ေတြကေတာ့ ျမင္ၾကရတဲ့အတိုင္းပါပဲ လို႔သာေျပာရင္း..........

ဓာတ္ပံု-မိုးမခ

သူတို႔ေတြအတြက္လည္း Happy New Year ပါလို႔ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

8888 People Power News

အမိေျမသို႔

အမိေျမသို႔
မာမာေအး

အို … အမိေျမ
လြမ္းေနသူ မယ့္အား၊ ခြင့္သနားတာျဖင့္
ေလွ်ာက္ၾကားသည့္အေရး၊ နားလည္ေပးေနာ္။

ထြန္းေပၚေနထြက္၊ ေရတက္ဖြားမွာ
ေက်ာသား ရင္သား၊ မျခား ၾကည္ျဖဴ
ေတးၾကဴခ်ဳိေအး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ခ်စ္၊
ျပည္သူ႔ ခ်စ္ခဲ့။

ရွင္ခ်စ္သာသနာ၊ ယဥ္ေက်းရာႏွင့္
စာေပျမွင့္တိုး၊ ထမ္းပိုးလက္ကမ္း
ကိုယ္စြမ္းသေလာက္၊ လမ္းေဖာက္ပါလည္း
ငရဲလမ္းျပ၊ လူ႔အႏၶတို႔
ပိတ္ၾက တားၾက၊ ပညာျပလို႔
ျပန္ရေသးဘူး …
ေက်းဇူးသစၥာ၊ အမိျမန္မာကို
ေစာင့္မွာစိတ္ခ် ေဒါင္းမမ။ ။

ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး ညီၫြတ္ၾကရန္ ေရႊက်င္ဂုိဏ္းခ်ဳပ္ ဆရာေတာ္ႀကီး သတိေပး

ယေန႔ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးကုိၾကည့္လွ်င္ မိမိ ျမန္မာႏုိင္ငံထြက္ မုန္႔ျပားသလက္ေလးကုိပင္ ညီညီၫြတ္ၫြတ္ တစားပြဲတည္းထုိင္ၿပီး အတူမစားႏုိင္သည့္အျဖစ္ ေရာက္ေနသည္မွာ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းသည္ဟု သက္ေတာ္ (၉၀) ေက်ာ္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ ေရႊက်င္သာသနာပုိင္ခ်ဳပ္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဦးအဂၢိယက ေခတ္ၿပိဳင္သို႔ အမိန္႔ရွိသည္။

ျမန္မာျပည္သူမ်ားအတြက္ ၂၀၀၉ ႏွစ္ဆန္း ၾသ၀ါဒကထာႃမြက္ၾကားပါရန္ ေခတ္ၿပိဳင္မွ ေလွ်ာက္ထားရာ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဦးအဂၢိယက ယခုကဲ့သိ္ု႔ မိန္႔ၾကားျခင္းျဖစ္သည္။

ပရိတ္ႀကီးနိဒါန္းလာ သမဂၢါ ဆုိသည့္အတုိင္း ညီညီၫြတ္ၫြတ္ရွိၾကရန္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက တုိက္တြန္းလုိက္သည္။ ယင္းသို႔ ညီၫြတ္ေရး ဆုံးမျခင္းကုိပင္ အခ်ဳိ႕က ႏုိင္ငံေရးလုပ္သည္ဟု ဆရာေတာ္ႀကီးအေပၚ အထင္မွားေနေၾကာင္းကုိလည္း ယခုကဲ့သို႔ မိန္႔ၾကားသည္။

“ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးကေတာ့ မႏၱေလးမွာ တခါတခါ ေျပာပါတယ္။ တုိ႔က ညီၫြတ္ေရးေျပာေဟာ မင္းတုိ႔ အဲဒါ ႏုိင္ငံေရးထင္ေန ခက္တယ္ကြလုိ႔။ ဘယ္သူ႔ရယ္လုိ႔မဟုတ္ဘူး အဲဒါေတြ တခါတခါ ထည့္ေျပာဖူးတယ္။ ညီၫြတ္ေရးလုပ္တယ္ဆုိတာ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာမဟုတ္ဘူး။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ခ်င္ရင္ လူထြက္ၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံေရးလုပ္မွာေပါ့ကြလုိ႔။ ႐ုံးေတြဘာေတြ ထုိင္ရေအာင္ လုပ္မွာေပါ့ကြလုိ႔။ လူထြက္ၿပီးေတာ့လည္း ႏုိင္ငံေရးမလုပ္ပါဘူးလုိ႔။ သကၤန္း၀တ္နဲ႔လည္း ႏုိ္င္ငံေရးလုပ္တာမႈတ္ဘူး။ ညီၫြတ္ေရးေျပာတာကြလုိ႔။ ညီၫြတ္ေရးနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ကြဲျပားဖုိ႔ အေရးႀကီးတယ္လုိ႔။ အေမအေဖနဲ႔ သားသမီးတည့္ေအာင္ေျပာေနတာ မဂၤလာတရားနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးတရားနဲ႔ မတူဘူးကြလုိ႔။ တုိ႔ကေတာ့ ဘယ္ပါတီ ေကာင္းစားပါေစ၊ ဘယ္သူကေတာ့ တက္ပါေစ၊ ဘယ္သူက ထိပ္တန္းက်ပါေစ။ တုိ႔ကေတာ့ မွ်တတယ္ကြလုိ႔” ဟု ဆရာေတာ္ႀကီးက မိန္႔ၾကားသည္။

သို႔ေသာ္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ စစ္အစိုးရႏွင့္ အတုိက္အခံ ယခုထိ ညီၫြတ္ပုံမရဟု ဆရာေတာ္ႀကီးက ယူဆသည္။ စားပြဲထုိင္ၿပီး မေဆြးေႏြးႏုိင္ျဖစ္ေနသည့္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနကုိ ရည္ၫႊန္းၿပီး “အကုန္လုံး ညီညီၫြတ္ၫြတ္နဲ႔ စားပြဲႀကီးတခုေပၚမွာ ႏွစ္ဘက္က တက္ရင္ ဟုိဘက္ (၄) ေယာက္ ဒီဘက္က (၄) ေယာက္ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ေနတာ၊ ေပါင္မုန္႔အတူစားေနတာ တုိ႔က ႀကိဳက္တာပါ။ မုန္႔ျပားသလက္ အတူတူစားေနတာ ႀကိဳက္တာပါ။ ခုေတာ့ ကုိယ့္ႏုိင္ငံကထြက္တဲ့ မုန္႔ျပားသလက္ေလးကုိ လူ (၈) ေယာက္ (၉) ေယာက္ ၀ုိင္းမစားႏုိင္တဲ့အျဖစ္ေရာက္ေနရတာ အဲဒါ၀မ္းနည္းတာပါကြလုိ႔။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံကထြက္တဲ့ မုန္႔ျပားသလက္ေလးကုိ စားၾကည့္စမ္းပါ ညီညီၫြတ္ၫြတ္နဲ႔။ အခ်င္းခ်င္းကြာ” ဟု ေရႊက်င္သာသနာပုိင္ခ်ဳပ္ ဆရာေတာ္ႀကီးက တုိက္တြန္းလုိက္သည္။

မႏၱေလးၿမိဳ႕ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားမွ လုိင္စင္မဲ့ကားမ်ား သိမ္းသည့္အခ်ိန္တြင္ ေရႊက်င္သာသနာပုိင္ခ်ဳပ္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဦးအဂၢိယေက်ာင္းမွ ကားမ်ားကုိလည္း စစ္အစိုးရ သိမ္းယူထားရာ ယခုထိ ျပန္မေပးေသးေၾကာင္း ဆရာေတာ္က အမိန္႔ရွိသည္။ ႏုိင္ငံျခားေရဒီယုိအခ်ဳိ႕ႏွင့္ ဆရာေတာ္ႀကီး တခ်ိန္က ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားခ်က္အခ်ဳိ႕ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး စစ္အစိုးရကုိ ပုတ္ခတ္သည္ဟု အစြပ္စြဲခံရမႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း “မင္းကုိ တုိ႔က ပုတ္ခတ္တာမဟုတ္ဘူး။ အစုိးရကုိ ပုတ္ခတ္တာမဟုတ္ပါဘူး၊ အစုိးရကုိ တုိ႔က ျမႇင့္တင္တာပါ။ အစုိးရကုိ တုိ႔က ဂုဏ္ျပဳတာ။ ကံနဲ႔ေတာင္တူတဲ့မင္း။ မင္းနဲ႔တူတဲ့ကံ။ ကံမင္းျပဳက ခံရရွာသည္။ အဲေတာ့ ကံက မင္းနဲ႔တူလုိက္၊ ဆရာနဲ႔တူလုိက္၊ အေဖနဲ႔တူလုိက္၊ အေမနဲ႔တူလုိက္၊ ဘာနဲ႔တူလုိက္၊ ညာနဲ႔တူလုိက္နဲ႔။ ဒီလုိဆုိရင္ ကံက ဘယ္ကစျဖစ္တာလဲ။ ကံဘယ္က စေပၚတာလဲ။ ကံမင္းျပဳတာ ခံရရွာသည္။ ကံဟာ ဘယ္ကျဖစ္ကုန္ၾကဟု ေတြးဆေသာခါ ကံျဖစ္ရာသည္ ကုိယ္သာျပဳသည့္အမႈတည္း--တဲ့” ဟု ဆရာေတာ္က ရွင္းျပသည္။

သတင္း-ေခတ္ျပိဳင္

Junta Determined to 'Guide' 2010 Polls

BANGKOK, Dec 31 (IPS) - Burma’s military regime ended 2008 with greater resolve to steamroll over opposition voices in order to pave the way for a junta-friendly government when the country holds general elections in 2010.

On Dec. 30, nine supporters of pro-democracy leader Aung San Suu Kyi were arrested when they staged a protest in Rangoon, the former capital, calling for her release. Some of the protesters were wearing the colours of the National League for Democracy (NLD), the party that she heads.

The risk these activists took in placing their lives on the side of political freedom has been heightened in the wake of harsh judgements delivered against leading voices of the country’s struggling democracy movement in November. Some of them were given long jail terms and Min Ko Naing, a widely respected former university student leader, was put away for 65 years.

The November verdicts, which saw 215 political activists sentenced, were largely linked to the peaceful, pro-democracy street protests, led by thousands of Buddhist monks, held in September 2007.

Buddhist monks who were in the vanguard of the protests, which was crushed by the junta, were not spared. U Gambria, a leader of the All Burma Monks’ Alliance, was sentenced to 68 years in jail.

The verdicts delivered by a military-controlled court inside Rangoon’s notorious Insein prison were as harsh on Burmese who led a humanitarian effort to aid the victims of the powerful Cyclone Nargis, which tore through the country’s Irrawaddy Delta in early May, killing tens of thousands and affecting millions.

Zarganar, a well-known comedian who was arrested for leading a team of entertainers to help the cyclone victims, was slapped with a 59-year sentence.

‘’This is all part of an aggressive campaign to jail good, pro-democracy activists who could run in the 2010 elections,’’ says Debbie Stothard of ALTSEAN, a regional human rights group monitoring abuse in Burma. ‘’Anybody who could be a viable opposition figure has been locked up. There are no signs of the regime easing up.’’

Even token pressure from marginal voices in the country is being stifled, she revealed in an IPS interview. ‘’The New Year will see more arrests. They are creating another Zimbabwe.’’

Such ability to crush an already beleaguered people has become possible given the ease with which the junta succeeded in bullying and bluffing the United Nations through the year.

Other members of the international community, including giants China and Russia, also played their part to help the Burmese military dictatorship impose its roadmap for a ‘’discipline flourishing democracy.’’

The junta’s success at reducing the world body to a minor irritant became more evident after U.N. Secretary-General Ban Ki-Moon cancelled plans to visit Burma, or Myanmar, in December. That the junta was in no mood for Ban -- or for a push by his office for concrete issues to be discussed during such a visit -- was hardly a surprise.

Ban’s predicament highlighted a defining feature of how the Burmese regime was responding to international pressure. In May, Ban became the first U.N. chief to visit Burma following the devastating Cyclone Nargis. But all the assurances he got from the military regime for more openness to enable humanitarian assistance to the victims amounted to little.

The U.N. received another embarrassing snub from the junta in August, when Ibrahim Gambari, the world body’s special envoy to Burma, was treated like an unwelcome guest and relegated to meeting minor officials during a visit aimed to prod the regime towards democratic reform. Earlier in 2008, Gambari had received a tongue-lashing from Burma’s information minister, removing all doubt about the contempt with which the junta views the Nigerian diplomat.

Yet at the same time, sections of the international community still place faith in the U.N. to deliver. In early December, for instance, a group of more than 100 former heads of governments and states wrote a letter to Ban, asking him to travel to Burma to secure the release of Suu Kyi and the over 2,100 political prisoners by Dec. 31.

‘’It is important that Secretary-General Ban Ki-moon travel to the country himself and engage in serious dialogue with the military regime and impress on them the calls by leaders and lawmakers from Asia and around the world for the release of all political prisoners,’’ Kraisak Choonhavan, a Thai parliamentarian, said at the time.

Among the leaders who signed this unprecedented petition were former U.S. presidents George H. W. Bush and Jimmy Carter, former Australian prime minister John Howard, former Japanese prime minister Junichiro Koizumi and former Philippines president Corazon Aquino.

The petition to Ban drew attention to developments in the U.N. Security Council in October 2007, when a presidential statement had urged the prompt release of all political prisoners in Burma.

Yet what has prevailed since that rare pressure on the junta from the U.N.’s most powerful body illustrates the aggressive and defiant position Burma’s military regime is pursuing. In mid-2007, the number of political prisoners stood at 1,200; now it has nearly doubled to over 2,100.

The military regime ‘’will stop at nothing to prevent people from joining demonstrations or be influenced by the voices of the democracy activists,’’ says Bo Kyi, a former political prisoner who heads the Assistance Association for Political Prisoners in Burma, a human rights group based on the Thai-Burma border. ‘’They want to create a greater climate of fear among the general public.’’

It is all part of the junta’s plan to be certain of victory at the 2010 polls ‘’even before the elections,’’ Bo Kyi explained in an interview. ‘’They want to avoid a repeat of the 1990 elections.’’

At that poll, held after the regime brutally crushed a pro-democracy uprising in 1988, where close to 3,000 activists were shot to death, the NLD trounced the junta-backed National Unity Party with a thumping majority. But the regime refused to recognise the results and began targeting the elected parliamentarians.

Burmese political activists like Bo Kyi believe that only the international community in 2009 can stall the junta’s plans to hijack the 2010 polls. ‘’The international community needs to exert real pressure that they will not accept the results of the 2010 elections without the release of all political prisoners and a free environment for the polls.’’


News- IPS

ေပ်ာ္ရႊင္ေသာနွစ္သစ္မ်ား ထာဝရပိုင္ဆိုင္နိုင္ၾကပါေစ။

နွစ္တစ္နွစ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႔ျဖစ္တဲ့ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ရက္ေန႔တိုင္းမွာ ေနာက္ေန႔ New Year ေန႔အတြက္ လူတိုင္းရင္ခံုစြာေစာင့္စားရင္း Happy New Year ပါလို႔ ဆုေတာင္းျပဳၾကပါတယ္...ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္သူေတြအတြက္ ဒီဆုေတာင္းမျပည့္ခဲ့တာ နွစ္ေပါင္း ၄၀ ေက်ာ္ခဲ့ပါျပီ။ တစ္နွစ္ျပီး တစ္နွစ္၊ တစ္မ်ိဳးျပီးတစ္မ်ိဳး မရိုးရေအာင္ ဒုကၡေပးေနတဲ့ မိစာၦစစ္အစိုးရရဲ႕ ဖိနိပ္မႈ႕ေအာက္မွာ ဒို႔ျပည္သူေတြ ခါးစည္းခံေနရပါတယ္။
ဒီခါးသီးမႈ႔ဒဏ္ေတြကို တိုက္ခိုက္ေျပာင္းလဲပစ္မည့္ ၂၀၁၀ အတြက္ ခ်ည္းကပ္ေျခလွမ္းျဖစ္တဲ့ ၂၀၀၉ ရဲ႕ New Year မွာေတာ့ ျမန္မာျပည္သူတစ္ရပ္လံုးအတြက္ အေကာင္းတက အေကာင္ဆံုး Happy New Year ေတြပိုင္ဆိုင္ဖို႔ အတူလက္တြဲတိုက္ပြဲဝင္ရင္း စစ္ဖိနပ္ေအာက္မွ ရုံးထြက္ၾကပါစို႔လို႔ တိုက္တြန္းရင္း.....
က်ေနာ္တို႔ BDC အဖြဲ႔သားမ်ားအားလံုးမွ ျမန္မာျပည္သူမ်ားနွင့္ ထပ္တူ Happy New Year ပါလို႔ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သလိုက္ပါတယ္။

New Year မွာ အားတင္းထားပါ

ေကတီဦး

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီေရးတိုက္ပြဲဟာ ဘာလိုလိုနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေတာင္ ၾကာေညာင္းခဲ့ပါၿပီ။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ လူထုအံုႂကြမႈႀကီးကစလို႔ ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေရး၊ ဒိီမိုကေရစီစနစ္ တည္ေဆာက္ေရးလမ္းေၾကာင္းကို တစိုက္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္လွမ္း ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတာပါ။

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလက ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ သံဃာေတာ္မ်ား ဦးေဆာင္တဲ့ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးမွာလဲ ျပည္သူလူထုအားလံုး တခဲနက္ ပါဝင္ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကတာ အထင္အရွားရွိပါတယ္။

ျပည္သူလူထုက ဆိုးရြားလွတဲ့၊ ညံ့ဖ်င္းလွတဲ့ လူေနမႈ၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ေဟာင္းကို ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ့ လူေနမႈ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္သစ္ တခုနဲ႔ အစားထိုးဖို႔ ဘယ္လိုပင္ ေတာင္းဆိုေသာ္လည္း Army autocracy ပံုစံကိုသာ အလိုရွိတဲ့ နအဖစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ တခ်က္ကေလးမွ အေလွ်ာ့မေပးခဲ့တာလည္း အမ်ားအသိပါပဲ။ ဒါကလဲ အဆန္းတက်ယ္ေတာျဖင့္ မဟုတ္ရပါဘူး။ ကမၻာ့သမိုင္းမွာေရာ ျမန္မာ့သမိုင္းမွာပါ ရက္စက္ၾကမ္းတမ္းတဲ့ အုပ္စိုးသူ လူတန္းစားတို႔ရဲ႕ လုပ္႐ိုးလုပ္စဥ္မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိတို႔ရဲ႕အာဏာ တည္တံ့ ခိုင္ၿမဲေရးအတြက္ အမ်ားျပည္သူ မည္မွ် ဒုကၡေရာက္ပါေစ၊ ဆင္းရဲၾကပ္တည္းေနပါေစ အေလွ်ာ့မေပးဘူး။ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္မႈကို ကန္႔သတ္မယ္၊ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မယ္၊ ဖိႏွိပ္မယ္ဆိုတာေတြဟာ အစြန္္းေရာက္ အာဏာရွင္တို႔ရဲ႕ လက္သံုးလုပ္ရပ္ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလို ဆိုးရြားၾကမ္းတမ္းတဲ့သေဘာရွိတဲ့ အာဏာရွင္တို႔ရဲ႕ သေဘာထားကို ေခ်ဖ်က္တိုက္ပြဲဝင္ၾကရမဲ့ ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြ အတြက္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈေတြကို ဂ႐ုစိုက္စရာမလိုဘူးလို႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။ ဖိႏွိပ္မႈဆိုတဲ့ စကာလံုးဟာ အာဏာရွင္တို႔ရဲ႕ လက္သံုးစကားျဖစ္သလို ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာဟာလဲ ဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူ၊ ဖိႏွိပ္မႈကို မလိုလားသူ၊ လြတ္လပ္ေရးကို ျမတ္ႏိူးသူတို႔ရဲ႕ စကာလံုးသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ျပင္သစ္ျပည္မွာ ျပင္သစ္ေတာ္လွန္ေရး မျဖစ္မီက ေအာ္တိုကေရစီဘုရင္စနစ္ ထြန္းကားခဲ့ပါတယ္။ ျပင္သစ္ဘုရင္ လူဝီ (၁၄) က "ဘုရင္ႏွင့္ တိုင္းျပည္သည္ ျခားနားျခင္းမရွိ၊ ငါသည္ ဘုရင္ျဖစ္သည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ငါသည္ တိုင္းျပည္ျဖစ္သည္”ဟု ဆိုခဲ့ပါတယ္။ အခုလဲ ျမန္မာ နအဖစစ္အစိုးရဟာ သူတို႔ရဲ႕ အသံုးခ်ခံ စစ္တပ္ဖြဲ႔ဝင္ေတြကို “တပ္မေတာ္သာ အမိ၊ တပ္မေတာ္သာ အဖ” လို႔ ေျပာေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ "ႏိုင္ငံေတာ္ ႏိုင္ငံေတာ္” ဆိုတဲ့ စကာလံုးကို ေရလဲသံုးၿပီး တိုင္းျပည္နဲ႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြကို လက္ခုပ္ထဲက ေရလို သေဘာထားေနပါတယ္။ အဲဒီလို သေဘာထားေၾကာင့္ ျပည္သူျပည္သားေတြအေပၚမွာ လူတဦးခ်င္း ရရွ္ိခံစားထိုက္တဲ့ အခြင့္အေရးနဲ႔ အခြင့္အလမ္းေတြကို ပိတ္ဆို႔ဟန္႔တား ၿခိမ္းေျခာက္မႈေတြနဲ႔ သြန္ခ်င္သလိုသြန္၊ ေမွာက္ခ်င္သလိုေမွာက္ လုပ္ေနပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ဖိႏွိပ္မႈဟာ အထူးသျဖင့္ေတာ့ လူထုရဲ႕ ဆႏၵအမွန္ကို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာဆိုေပးခဲ့ၾကတဲ့ အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြအေပၚမွာ စုၿပံဳက်ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။

ျပည္တြင္းမွာ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္၊ ႏိုဘယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုရွင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အဖြဲ႔ဝင္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ၊ ၿပီးေတာ့ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုမင္းကိုႏိုင္နဲ႔ အဖြဲ႔ဝင္ေတြ၊ ၿပီးေတာ့ သံဃာ့ ဦးေဆာင္ဆရာေတာ္ အရွင္ဂမၻီရနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ေနာက္ပါ သံဃာေတာ္ေတြကို ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ ေထာင္ခ်အေရးယူထားတယ္။ အျခားေသာ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရးအတြက္ တိုက္ပြဲဝင္သူ ေရွ႕ေနေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြ၊ အႏုပညာရွင္ေတြ၊ စာနယ္ဇင္းသမာေတြ၊ ဘေလာ္ဂါေတြကိုလဲ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ် အေရးယူထားတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဖမ္းဆီးထားသူေတြကို ပိုမိုျပင္းထန္တဲ့ ရက္စက္ၿခိမ္းေျခာက္မႈ အသြင္သဏၭာန္နဲ႔ မိသားစုနဲ႔ေဝးကြာရာ နယ္စပ္ေဒသက အက်ဥ္းေထာင္ေတြဆီကို ပို႔ေဆာင္ခဲ့ျပန္တယ္။

ျပည္ပမွာဆိုရင္ေကာ။ ျပည္ပက ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရး ေဆာင္ရြက္ေနသူေတြအေပၚမွာလဲ နအဖစစ္အစိုးရဟာ လက္လွမ္းမွီသမွ်နဲ႔ ဟန္႔တားေႏွာင့္ယွက္မႈေတြ ရွိေနတာပါပဲ။ ႏိုင္ငံေရးတက္ႂကြသူေတြကို ေရာက္ရွိရာနိင္ငံေတြမွာ ရပ္တည္လို႔မရေအာင္ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္အေပၚ ကန္႔သတ္မႈ ဖ်က္သိမ္းမႈေတြ လုပ္တယ္။ အမိေျမကိုျပန္လာခ်ိန္မွာ ဖမ္းဆီးမႈေတြလုပ္တယ္။ ေရာက္ရွိေနတဲ့ ႏုိင္ငံေတြက ႏိုင္ငံအစိုးရေတြ အထင္အျမင္လြဲမွားေအာင္ ဖိအားေပးမႈေတြ လုပ္တယ္။ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ေဒသမွာ အေျချပဳၿပီး ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရးကို ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့နည္းလမ္းနဲ႔ စြမ္းစြမ္းတမံ ေဆာင္ရြက္လႈပ္ရွားေနသူေတြအေပၚမွာဆိုရင္ သက္ဆိုင္ရာ ထိုင္းအစိုးရနဲ႔ International police (Interpol) အဖြဲ႔လို အဖြဲ႔မ်ဳိးက အထင္အျမင္လြဲမွားေအာင္ လက္နက္ေမွာင္ခိုမႈ၊ ေဖာက္ခြဲမႈ၊ လူကုန္ကူးမႈနဲ႔ ပတ္သက္သူေတြအျဖစ္ စြပ္စဲြေျပာဆို တိုင္တန္းမႈေတြရွိေနတယ္လို႔ ၾကားသိေနရပါတယ္။ ဒီလို စြပ္စြဲေျပာဆို တိုင္တန္းမႈေတြဟာ အမွန္တကယ္ေတာ့ နအဖစစ္အစိုးရရဲ႕ ႐ိုင္းစိုင္းရက္စက္မႈ၊ မဟုတ္မမွန္ လီဆယ္ၿပီး သူတို႔ အာဏာတည္ၿမဲေရး လုပ္ေဆာင္မႈေတြသာျဖစ္ေၾကာင္း ကမၻာျပည္သူေတြနဲ႔ အစိုးရေတြဟာ နားလည္သေဘာေပါက္သင့္ပါတယ္။

ဒီမိုကေရစီေရးနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရးကို တန္ဖိုးထားသူေတြအားလံုးအေနနဲ႔ကေတာ့ နအဖစစ္အစိုးရရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးကို နားလည္သေဘာေပါက္ၿပီး ခံႏိုင္ရည္ရွိဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ပါလိမ့္မယ္။

ဒီမိုကေရစီစနစ္ရဲ႕ေရွ႕ေဆာင္ အေမရိကန္နဲ႔ ဥေရာပႏိုင္ငံႀကီးေတြရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းမွာရွိတဲ့ ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရး ကာလေတြဟာလဲ ဒီကေန႔ ျမန္မာျပည္သူေတြ ခံစားေနရတဲ့ အခက္အခဲ အက်ပ္အတည္းမ်ဳိးထက္ ေလ်ာ့နည္းခဲ့မယ္လို႔ မထင္မိပါဘူး။
အေမရိကန္မွာ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ တန္းတူညီမွ်ေရး တိုက္ပြဲအတြက္ စစ္ေရးနည္းနဲ႔ ရွစ္နွစ္ၾကာ တိုက္ခဲ့တာေတာင္ အမွန္တကယ္ တန္းတူညီမွ်ေရးဟာ လူမည္းေတြအတြက္ ကြက္က်န္ခဲ့လို႔ သမၼတႀကီး လင္ကြန္းဟာ လူမည္းေတြရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ဦးေဆာင္အေရးဆိုခဲ့ရာမွာ အေမရိကန္ေတာင္ပိုင္းသားေတြက လက္မခံႏိုင္ခဲ့ၾကလို႔ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ခဲ့တာ ေျခာက္ႏွစ္ၾကာခဲ့ပါတယ္။ လူမည္းအေရးအတြက္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ျပည္တြင္းစစ္ဟာ ကမၻာ့သမိုင္းမွာ အႀကီးမားဆံုး ျပည္တြင္းစစ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ စစ္ႀကီးၿပီးတဲ့ေနာက္ လူမည္းေတြ လြတ္လပ္ခဲ့ေပမဲ့ လူေတြၾကားက အျဖဴအမဲ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈဟာ ၿပီးသြားတာမဟုတ္ေသးလို႔ မာတင္လူသာကင္းတို႔လို ပုဂၢိဳလ္ေတြက ဆက္လက္တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ရတာ ႏွစ္ကာလေတြ အၾကာႀကီးပါပဲ။ အခုအခ်ိန္မ်ာေတာ့ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ အေမရိကန္သမၼတ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးမွာ လူမည္းႏြယ္ သမၼတေလာင္း အိုဘားမားက လူျဖဴသမၼတေလာင္း ဂၽြန္မက္ကိန္းကို မဲအျပတ္အသတ္နဲ႔ ႏိုင္ၿပီး ေအာင္ပြဲဆင္ႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။

အဂၤလန္မွာလည္း အလားတူပါပဲ။ ဒီမိုကေရစီေရးနဲ႔ လူအခ်င္းခ်င္း တန္းတူညီမွ်ေရးတိုက္ပြဲဟာ အေတာ္ကို အခ်ိန္ယူခဲ့ၾကရပါတယ္။ (၁၇-၁၈) ရာစုကာလေတြမွာ အဂၤလန္က ဘုရင္နဲ႔ မွဴးမတ္ေတြရဲ႕ ဘတျပန္ က်ားတျပန္ တိုက္ပြဲေတြ၊ ေျမရွင္ႀကီးေတြနဲ႔ မွဴးမတ္ေတြရဲ႕ တိုက္ပြဲေတြ၊ စက္မႈဖြံ႔ၿဖိဳးလာၿပီးေနာက္ အရင္းရွင္ေတြနဲ႔ မွဴးမတ္အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ တိုက္ပြဲေတြ၊ အရင္းရွင္နဲ႔ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ တိုက္ပြဲဟာ ျပင္းထန္႐ံုမက ရွည္လွ်ားခဲ့တာပါပဲ။ အဂၤလန္မွာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ျဖစ္ထြန္းမႈအစက အိမ္ပိုင္ယာပိုင္မရွိရင္ မဲေပးခြင့္မရွိခဲ့ၾကပါဘူး။ အလုပ္သမားေတြလဲ မဲေပးခြင့္မရခဲ့ၾကပါဘူး။ ဒါေတြကုိလဲ အခ်ိန္ယူ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ရတာပါ။ အဂၤလန္မွာ အမ်ဳိးသမီးေတြ မဲေပးခြင့္မရေသးခင္က အဂၤလိပ္အမ်ဳိးသမီးေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕အခြင့္အေရး ရရွိေရးအတြက္ အမ်ဳိးသား လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ လႊတ္ေတာ္ထဲကထြက္လာရင္ လမ္းမေပၚမွာ တံုးလံုးလွဲၿပီး လမ္းပိတ္ဆို႔သူက ပတ္ဆို႔၊ ျငဳပ္ေကာင္းမႈန္႔ေတြ၊ ျငဳပ္သီးမႈန္႔ေတြနဲ႔ ပက္သူက ပက္၊ ၾကာပြတ္နဲ႔ ဆီး႐ိုက္သူက ႐ုိက္၊ အဲဒီလိုလုပ္ေတာ့ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်၊ ေထာင္ခ်ေတာ့လည္း အမ်ဳိးသမီးေတြက မေလ်ာ့ဘဲ ေထာင္ထဲမွာ အစာငတ္ခံဆႏၵျပၾကနဲ႔၊ အဲဒီလို တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကတဲ့ အဂၤလိပ္အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႕ ေအာင္ပြဲဟာ (၂၀) ရာစုေရာကေတာ့ မာဂရက္သက္ခ်ာလို အမ်ဳိးသမီးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္တေယာက္က သက္တမ္း သံုးႀကိမ္ေတာင္မွ အဂၤလန္လႊတ္ေတာ္မွာ ႀကီးစိုးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ေတာင္အာဖရိက,က လူျဖဴလူမည္းတန္းတူေရး တိုက္ပြဲေတြဟာလည္း သခၤန္းစာယူစရာေတြပါပဲ။ လူမည္းေခါင္းေဆာင္ မစၥတာ မန္ဒဲလားနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ေနာက္လိုက္ေတြဟာ ရွည္ၾကာလွတဲ့ အက်ဥ္းေထာင္သက္တမ္းေတြနဲ႔ တိုက္ပြဲဝင္အၿပီးမွာ ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲ ေအာင္ပြဲဆင္ႏိုင္ခဲ့တာပါဘဲ။

ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ လြတ္လပ္မႈ၊ မွ်တမႈ၊ တန္းတူညီမႈဆိုတဲ့ အရာေတြအတြက္ အမွန္တကယ္ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္သူတို႔သာ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ၾကတာပါ။ ေတာ္လွန္ေရးဟာ ၾကာခ်င္ၾကာမယ္၊ ျမန္ခ်င္ျမန္မယ္၊ ဘဝေတြ ပါခ်င္ပါမယ္၊ အသက္ေတြ ပါခ်င္ပါမယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေတာ္လွန္ေရးႀကီးဟာ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္သူတို႔ရဲ႕လမ္းျဖစ္ပါတယ္။ မႀကီးက်ယ္ မျမင့္ျမတ္သူတို႔နဲ႔ မသက္ဆိုင္ဘဲ အမွန္တကယ္ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္လိုသူတိုင္း ပါဝင္ဆင္ႏြဲရမဲ့ လမ္းျဖစ္ပါတယ္။

ယခုလက္ရွိ ျပည္တြင္းမွာေရာ ျပည္ပမွာပါ ဘယ္လိုမွ ရလဒ္ေကာင္းမထြက္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အလြန္႔အလြန္ဆိုးရြားလွတဲ့ “Army autocracy” စစ္အာဏာရွင္ စနစ္လမ္းေဟာင္းကေန “By the people, for the people” ဆိုတဲ့ ဒီမုိကေရစီလမ္းေၾကာင္းသို႔ ေျပာင္းလဲပစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကတဲ့ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္သူေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနၾကပါၿပီ။

ဖိႏွိပ္သူ စစ္အစိုးရက အဘယ္မွ် ဖိႏွိပ္ပါေစ၊ ကန္႔သတ္ပါေစ၊ ေႏွာင့္ယွက္ဟန္႔တားပါေစ ေတာ္လွန္ေရးလမ္းေၾကာင္းကေတာ့ ေျပာင္းလို႔မျဖစ္ပါဘူး။ အခုေတာ့ ခံေနၾကရဆဲပါ။ ခံေနၾကရတဲ့ ျပည္သူလူထုနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို ျမန္မာဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္ဝန္းထဲမွာ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ကိုဖုန္းေမာ္ က်ဆံုးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔မွာ ေျပာၾကားခဲ့တဲ့ မိန္႔ခြန္းေလးကို ျပန္လည္ေျပာပါရေစ။ သူေျပာခဲ့တာက“လက္နက္ကိုင္ၿပီး လုပ္ရဲတာ သတိၱမဟုတ္ဘူး၊ ဘာလက္နက္မွ မပါဘဲ ခံရဲတာမွ သတိၱ” ဆိုတဲ့ စကားပါပဲ။

အလူးအလဲခံေနရတဲ့ ျပည္သူလူထုအားလံုးနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးတက္ႂကြသူေတြဟာ ခံရဲတဲ့သတၱိေတြ ေရွ႕ကို တိုးေမြးျမဴၾကရဦးမွာမို႔ လက္သီးေတြကို က်စ္က်စ္ဆုပ္ထားပါ။ သမိုင္းဘီးဟာ ေနာက္ျပန္မလည္ပါဘူး။ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ “အားတင္းထားပါ” လို႔ အားလံုး အားလံုးကို တိုက္တြန္းလိုက္ပါရေစ။ ။

ေဒၚစႏၵာ၀င္း သတင္း ေနာက္ဆက္တြဲ

Happy New Year ပါ စာဖတ္သူမ်ားခင္ဗ်ား။ ၂၀၀၈ခုနစ္ကုန္ခါနီးမွာ က်ေနာ္တို႔ ရဲ ့ျပည္တြင္း ကြန္ယက္ေတြက ေပးပို႔လာတဲ့ သတင္းကိုတင္ျပလိုက္ပါတယ္။

သတင္းကေတာ့ေဒၚစႏၵာ၀င္းရဲ ့သတင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေဒၚစႏၵာ၀င္း ကို သန္းေရႊက ျပန္္မလြတ္ေပးခင္မွာ အခ်က္ ၅ ခ်က္လိုက္နာရင္ ျပန္လႊတ္ေပးမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ဒါေတြကေတာ့
၁- ဦးေန၀င္းနာမည္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာနဲ ့၊
၂- သတင္းေထာက္ေတြနဲ ့ မဆက္သြယ္နဲ႔ ၊
၃- စစ္တပ္က အရာရိွေတြနဲ ့မဆက္သြယ္နဲ ့၊
၄- အလွဴေတြ၊ ပြဲလမ္းေတြ ( Social gathering ) မသြားရ၊ မလုပ္ရ၊
၅- နိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ မဆက္သြယ္နဲ႔၊ ဆိုတာေတြျဖစ္ပါတယ္။

သူမက လိုက္နာ မယ္ဆိုတဲ့အတြက္ သူမကို ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္တာလို႔ သိရပါတယ္။ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ သူမဟာ မဆလအႏြယ္ေဟာင္းမ်ား၊ေထာက္လွမ္းေရးေဟာင္းမ်ားနဲ႔ တပ္မေတာ္ထဲမွာ သူမကို လိုလားသူေတြ ရိွေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ သူမကလည္း သန္းေရႊထံ ကို အခ်က္ ၃ခ်က္ ျပန္လည္ ေတာင္းဆိုတယ္လို ့သိရပါတယ္။ ဒါေတြကေတာ့ -

၁- သူမကို လံုျခံဳေရး (Security detail) ေပးပါ ။ မေပးနိင္ဘူးလို ့သန္းေရႊက အေၾကာင္းျပန္ပါတယ္။

၂- သူမရဲ႕ ခင္ပြန္း သားေတြကို ေထာင္၀င္စာေတြ႔ခြင့္ ေပးပါ။ သန္းေရႊက စဥ္းစားမယ္။ ဒါေပမဲ့ ေမ်ွာ္လင့္မထားပါနဲ ့။

၃- သူမကို တယ္လီဖုန္းလိုင္းျပန္ဆက္ေပးပါ။ တယ္လီဖုန္းတပ္ဆင္ေပးပါ။ ဒီအခ်က္ကိုလည္း သန္းေရႊက စဥ္းစားေပးမယ္လို ့ဆိုပါတယ္။


သန္းေရႊက ေဒၚ စႏၵာ၀င္းကို ျဖတ္ေလးျဖတ္လုပ္ထားတယ္။ သူမ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြနဲ႔ ဘဏ္ကလည္း ေငြမထုတ္နိင္တဲ့အတြက္ သူမဟာ ေန႔စဥ္ စား၀တ္ေနေရးေတာင္ အခက္ခဲရိွေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ အေတာ္မ်ားမ်ား က ေဒၚစႏၵာ၀င္းကို ၾကည္ညိဳ ၾကတယ္လို႔ သိရတယ္။ တခ်ိုဳ ့က သူမနဲ ့ မက္သရစ္ေက်ာင္းေနဖက္ေတြျဖစ္ခဲ့တာရယ္၊ ဦးေန၀င္းသားသမီးေတြက သန္းေရႊသားသမီးေတြ ေလာက္မဆိုးဘူး။ ယဥ္ေက်းၾကတယ္လို႔ မဆလလူေဟာင္းမ်ား နဲ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းမ်ား ကဆိုပါတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ ဒီအက္စ္ေအ အရာရိွသင္တန္းဆင္းပြဲမွာ သူေျမး ေမ်ာက္မူးလဲကို ပြဲထုတ္တဲ့ကိစၥကို တပ္မေတာ္ အသိုင္း၀ိုင္းက အေတာ့ေလးကို မေၾကမနပ္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဒီအက္စ္ေအ ဆိုတာက သူတို ့တပ္မေတာ္ရဲ ႔ အျမင့္ဆံုး တန္ဖိုး ( Paradigm ) ကို သန္းေရႊ က ေျခနဲ ့နင္းေခ် လိုက္ တာျဖစ္တယ္လို ့ဆိုၾကပါတယ္။ ငါ ့အမိန္ ့ ကို နာခံ သလို င့ါေျမး ရဲ႕ အမိန္႔ ကိုလည္း နာခံရမယ္လို႔ သြယ္၀ိုက္ေျပာလိုက္တာျဖစ္တယ္လို႔ အမည္မေဖၚလိုတဲ့ ဗိုလ္ေလာင္းတဦး က ဆိုပါတယ္။ ေဒၚစႏၵာ၀င္း ျပန္လြတ္လာတဲ့အေပၚမွာေတာ့ တပ္မေတာ္အတြင္းက ဦးေန၀င္း လက္ထက္က လူေဟာင္း ေတြရဲ႕ မ်ိဳးဆက္ေတြနဲ ့ ေထာက္လွမ္းေရး အေဟာင္းေတြက အားတက္ေနၾကတယ္ လုိ႔ ဆိုပါတယ္။ သူတုိ႔ကေတာ့ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲေတြ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ေတြကို သိပ္စိတ္၀င္စားမ ႈမရိွၾကပါဘူး။ မပိုင္ေသးရင္ ျငိမ္ေနၾက ပိုင္ရင္ေတာ့ သန္းေရႊကို ရွင္းျပစ္ဆိုတဲ့ အယူဆကို လက္ကိုင္ထားၾကသူ ေတြျဖစ္ပါတယ္။

သတင္း-ကိုမိုးသီး

ပီနန္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ ေဟာၾကားခ်က္

တိုင္းျပည္ကို တကယ္တမ္းေကာင္းမြန္ေအာင္ ဘာလို႔မလုပ္နိုင္ၾကသလဲ?

NLD လူငယ္အခ်ဳိ႕ ေျမနီကုန္းမွာ ဆႏၵျပလမ္းေလွ်ာက္ ေဒၚစုလႊတ္ေပးေရး ေတာင္းဆုိ္

30 Dec 2008

ယေန ့ ေန႔လယ္ (၂) နာရီခြဲခန္႔က ရန္ကုန္ ေျမနီကုန္းတြင္ အန္အယ္လ္ဒီ အဖြဲ႕၀င္ (၉) ဦး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လႊတ္ေပးေရး ပုိစတာမ်ားကုိင္ေဆာင္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ ဆႏၵျပၾကေၾကာင္း မ်က္ျမင္သက္ေသမ်ားက ေျပာသည္။

“ဘာ့ေၾကာင့္ ဆိုတာေတာ့ က်ေနာ္တို ့မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့သူေတြထဲမွာ ေယာက်္ားေတြက တိုက္ပံုေတြ ကိုယ္စီ၀တ္ထားတာေတြ႕ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးက မ်ားတယ္။ (၃) နာရီေလာက္လဲက်ေရာ သူတို႔ကို ရဲေတြက လာဖမ္းသြားေတာ့တာပဲ” ဟု ေျမနီကုန္း မီးပြိဳင့္အနီးေနသူတဦးက ေျပာသည္။ သုိ႔ေသာ္ လမ္းေလွ်ာက္ဆႏၵျပသူမ်ား အဖမ္းခံရျခင္း ရွိမရွိ ယခုအခ်ိန္ထိ သီးျခားအတည္ျပဳခ်က္ မရရွိေသးေပ။

အန္အယ္လ္ဒီ ေျပာခြင္ရပုဂၢိဳလ္ ဦးဥာဏ္၀င္းကမူ အဆိုပါ လမ္းေလွ်ာက္ဆႏၵျပသူမ်ားထဲတြင္ အန္အယ္လ္ဒီအဖြဲ႕၀င္ မထက္ထက္ဦးေ၀ႏွင့္ ကုိထြန္းထြန္း၀င္းတုိ႔လည္း ပါ၀င္သည္ဟုၾကားရေၾကာင္း ေခတ္ၿပိဳင္ကုိ ေျပာသည္။ လမ္းေလွ်ာက္ ဆႏၵျပခဲ့သည့္ အန္အယ္လ္ဒီလူငယ္မ်ားမွာ ကုိထြန္းထြန္း၀င္း (စမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္) မထက္ထက္ဦးေ၀ (ေရႊျပည္သာၿမိဳ႕နယ္)၊ ရဲနီဦး၊ ေျပေျပ၊ ေအာင္ၿဖိဳးေ၀၊ မင္းသိန္း၊ ၀င္ျမင့္ေမာင္ (ခ) ပဲျပဳတ္၊ ေကာင္းထက္ႏုိင္ႏွင့္ သက္ေမာင္ထြန္းတုိ႔ျဖစ္သည္ဟု ေအေအပီပီက ထုတ္ျပန္ထားသည္။

မ်က္ျမင္သက္ေသအခ်ဳိ႕၏ ေျပာဆုိခ်က္အရ အဆုိပါလမ္းေလွ်ာက္ဆႏၵျပသူမ်ားသည္ အန္အယ္လ္ဒီ႐ုံးေရွ႕မွ စတင္ထြက္ခြာၿပီး ဒဂုံစင္တာေရွ႕မွ ျဖတ္ကာ စမ္းေခ်ာင္း လႊတ္ေတာ္သုိ႔ အသြား အဖမ္းခံရျခင္းျဖစ္သည္။

သတင္း- ေခတ္ျပိဳင္

ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၏ ေၾကျငာခ်က္

Independence Day Statement by Free Burma Federation-1

Assistance Association for Political Prisoners Breaking News

December 30, 2008 ·Today, the National League for Democracy (NLD) party held a ceremony to mark the 61st anniversary of Burma Independence Day at their headquarters. After the event, nine NLD Youth members marched from NLD headquarters to Sanchaung Township, Rangoon, holding photographs and placards with Daw Aung San Suu Kyi’s image. They called for the release of all political prisoners, and demanded national reconciliation.

When they arrived at the public square in Sanchaung Township, they were arrested by members of the Swan Arr Shin (People’s Power Force) the regime’s hired thugs, and brutally beaten. Their whereabouts are now unknown.
The nine are:
Tun Tun Win (from Sanchaung Township), Htet Htet Oo Way (from Shwepyithar Township), Ye Ni Oo, Pyae Pyae, Aung Phyo Wai, Min Thein, Win Myint Maung (aka) Pe Pyoat, Kaung Htet Naing, and Thet Maung Tun.

စစ္တပ္မွအနားယူသြားၿပီဟု သတင္းထြက္ခဲ့ေသာ ထိပ္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္မ်ား ျပန္လည္ေပၚထြက္လာ

Sunday, 28 December 2008

ဗထူး

နာဂစ္မုန္တိုင္းအလြန္ စစ္အစိုးရ၏ ေလးလပတ္အစည္းအေဝးအၿပီး တပ္မေတာ္ ထိပ္ပိုင္းတာဝန္မ်ားယူထားသည့္ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး (၅) ဦးအနက္ (၄) ဦးမွာ ယေန႔ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာတြင္္ ျပန္လည္ေပၚထြက္လာသည္။

စစ္ေရးအကဲခတ္သူမ်ားအၾကား အဆိုပါ (၅) ဦးအား အၿငိမ္းစားေပးလိုက္ၿပီဟု သတင္းမ်ားထြက္ေပၚေနခဲ့ၿပီး (၅) လအၾကာ ၎တို႔လႈပ္ရွားမႈမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္ေနၿပီးေနာက္ (၄) ဦး၏ လႈပ္ရွားမႈ စတင္ေပၚထြက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။

"တပ္ထဲမွာလည္း ေမးစရာေတြျဖစ္ခဲ့တယ္၊ တကယ္စာရင္းထြက္လာခဲ့ကတည္းက ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေက်ာ္သန္းကို က်န္းမာေရးအရ အနားေပးလိုက္တာျဖစ္ၿပီး က်န္တဲ့ (၄) ေယာက္ကို ရန္ကုန္တိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္ တြဲဘက္ဆိုၿပီး ထြက္ခဲ့တာပါ" ဟု ရန္ကုန္တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္လက္ေအာက္မွ တပ္မေတာ္အရာရွိတဦးက ေျပာသည္။

သားျဖစ္သူမွာ မူးယစ္ေဆးဝါးေရာင္းဝယ္မႈျဖင့္ အက်ဥ္း႐ုံးစစ္ေဆးခံခဲ့ရၿပီးေနာက္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ ေမာင္ဝိတ္အား စစ္အစိုးရက မူးယစ္ေဆးဝါးေရာင္းဝယ္မႈျဖင့္ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္မ်ား ခ်မွတ္ခဲ့ရာ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ရဲျမင့္ကိုလည္း အနားေပးလိုက္သည္ဟု တပ္တြင္း ျပန္႔ႏွံ႔ေနခဲ့ေသာ္လည္း အမွန္တကယ္မွာ အေရးယူျခင္းမရွိဟု အဆုိပါအရာရွိက ဆက္လက္ေျပာဆိုသည္။

တပ္မေတာ္ေဆးတကၠသိုလ္ ဗိုလ္ေလာင္းအပတ္စဥ္ (၁၀) သင္တန္းဆင္းပြဲကို ယမန္ေန႔ကျပဳလုပ္ခဲ့ရာ စစ္အစိုးရအႀကီးအကဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊကိုယ္တိုင္ တက္ေရာက္မိန္႔ခြန္းေျပာၾကားခဲ့ၿပီး ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာန စစ္ဆင္ေရးအထူးအဖြဲ႔မွဴးမ်ားျဖစ္ၿပီး အနားယူသြားၿပီဟု အမ်ားသုံးသပ္ေနေသာ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ရဲျမင့္၊ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေမာင္ဘို၊ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေက်ာ္ဝင္းႏွင့္ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေမာင္ေထြးတို႔ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။

"က်ေနာ္သုံးသပ္တာေတာ့ လႊတ္ေတာ္မွာ တပ္မေတာ္ကကိုယ္စားလွယ္ ၂၅ ရာခုိင္ႏႈန္းလို႔ သတ္မွတ္ထားတာမို႔ သူတို႔က အလိုလို အဲ့ဒီေနရာကို ဝင္လာပါလိမ့္မယ္၊ တပ္ခ်ဳပ္က သူ႔ကို ရာသက္ပန္ကာကြယ္ေပးမဲ့သူေတြ လိုအပ္ေနတာမဟုတ္လား"ဟု အဆိုပါ တပ္မေတာ္အရာရွိက ဆက္လက္ေျပာဆိုသြားသည္။

သတင္း- ရိုးမ.၃

The Generation Waves – Free Burma Poster

The Generation Waves – Free Burma Poster

December 29^th, 2008

အ ရွက္ ေျဖ လကၤာ

ေျခာက္တီးေျခာက္ခ်က္ စားက်က္ေျမဟာ
ဖုန္းဆိုးေငြ႔တသင္းသင္းနဲ႔
ေသြးညီႇနံ႔ေတြမရွင္းေသးဘူးအေမ…

ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြလည္းေလ…
နံရံေနာက္မွာ ေခြလို႔ ေခါက္လို႔
ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြေလ…
မ၀ေရစာ ညစာၾကမ္းၾကမ္းေတြနဲ႔
ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုလြမ္းေနေတာ့မွာပဲအေမ
အေမကကၽြန္ေတာ့ကိုလြမ္းသလို
သူတို႔လည္းကၽြန္ေတာ့္ကို လြမ္းေနၾကေတာ့မွာပဲအေမ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုယံုၾကည္တာေလးတခုနဲ႔
သူတို႔ဘ၀ကို စိတ္ခ်လက္ခ်အပ္ထားခဲ့တဲ့သူေတြ
အိပ္ကပ္အစုတ္ထဲက အိပ္မက္အရုပ္ေလးကို
တယုတယ ထုတ္ထုတ္ၾကည့္လို႔
အလြမ္းေပၚအလြမ္းဆင့္ အလြမ္းနင့္ေနၾကမွာပဲအေမ

သံေျခခ်င္းတန္းလန္းၾကီးနဲ႔ေတာင္
ႏိုင္ငံၾကီးေကာင္းစားတာျမင္ခ်င္ေသးသတဲ့
လူပီသလိုက္ၾကပံုမ်ား တျပားသားမွစိတ္ကိုမေလ်ာ့ဘူးအေမ
သူငယ္ခ်င္းေတြေလ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့
ဒီေကာင္ေတြကို ဒီေထာင္ေတြထဲ
ကၽြန္ေတာ္ဘယ္အခ်ိန္ထိ ေနခြင့္ျပဳရဦးမလဲအေမ

နရသိန္တံခါးကို ရိုက္ခ်ိဳးမဖြင့္ႏိုင္ေသးသေရြ႕
လက္ဖ၀ါးေတြလည္း လူျမင္မခံ၀့ံဘူးေလ
စိတ္အနာ အစာမေၾကသမွ်
(ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ေပါ့)
ကၽြန္ေတာ့္ပါးႏွစ္ဖက္ကိုပဲကၽြန္ေတာ္
အားရပါးရ ျပန္ရိုက္လိုက္ပါရေစဦးအေမ
အရွက္ေလးမ်ားေျပလိုေျပျငား…


မတရားအမိန္႔မ်ားျဖင့္ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ ခ်မွတ္ခံထားရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ေရးဖြဲ႔သည္။

မုိဃ္းေသြး
Generation Wave

ပြင့္လင္း ျမင္သာမႈရွိရန္လိုသည္

ေမာင္သုတ

ရုရွႏိုင္ငံ၏ အကူ အညီ ျဖင့္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံက ႏ်ဴကလီးယား သုေတသန ဌာနတခု တည္ေဆာက္ရန္ စီစဥ္ ေနသည္ဟူေသာ သတင္းမ်ား ထြက္ေပၚ လာခဲ့သည္။ ဤ အခ်က္ေၾကာင့္ပင္ ျပည္ပရိွ အတိုက္အခံ ဒီမိုကေရစီ အုပ္စုမ်ားအၾကား၊ စစ္ အစိုးရကို ေ၀ဖန္ေနၾက သူမ်ားအၾကား၊ ေနာက္ဆံုး အေမရိကန္ အစိုးရ၏ အခ်ဳိ႕ေသာ ဌာနမ်ား၊ အရာရွိမ်ား ၾကားတြင္ ပြက္ေလာ ရိုက္သြားရသည္။ ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္စရာေတြ ျဖစ္လာခဲ့သည္။

ႏွစ္ႏိုင္ငံနားလည္မႈစာခၽြန္လႊာအရ ရုရွားႏိုင္ငံက ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ၁၀ မီဂါ၀ပ္ အပူေပးသုေတသနဓာတ္ေပါင္းဖိုတခုႏွင့္ ၎ႏွင့္ သက္ဆိုင္ရာ အေထာက္အပံ့ပစၥည္းမ်ား ေပးမည္ျဖစ္သည္။ ဤသတင္းထြက္ေပၚလာၿပီးေနာက္ပိုင္းမွ စစ္အစိုးရ၏ ႏ်ဴကလီးယားအစီအစဥ္ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ စိုးရိမ္ပူပန္မႈမ်ားကို ျဖစ္ေပၚေစခဲ့သည္။ အေၾကာင္းမွာ စစ္အစိုးရကိုယ္ႏႈိက္က ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရိွျခင္း၊ ဆိုးရြားေသာ လူအခြင့္အေရးခ်ဳိးေဖာက္မႈမ်ား က်ဴးလြန္ ေနျခင္း၊ ႏိုင္ငံေရးအရ ဖိႏွိပ္မႈမ်ားရိွေနသည့္အျပင္ တိုင္းျပည္စီးပြားေရးအရလည္း က်ဆင္းေနသည္။ အေနာက္ကမၻာ ႏွင့္လည္း သင့္ေလ်ာ္ေသာ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ေဆာင္ရြက္ရန္ ပ်က္ကြက္ေနျခင္း ေၾကာင့္ ကာလၾကာရွည္ အျငင္းပြားေနရမႈမ်ားေၾကာင့္လည္း ျဖစ္သည္။( ဆက္ဖတ္ရန္ ) ႏွစ္ႏိုင္ငံနားလည္မႈစာခၽြန္လႊာကို ျမန္မာႏိုင္ငံဘက္မွ ကိုယ္စားျပဳလက္မွတ္ေရးထိုးခဲ့သူမွာ စစ္အစိုးရထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးသန္းေရႊ၏ သစၥာရွိေသာ ေနာက္လိုက္ ျမန္မာႏိုင္ငံ သိပၸံႏွင့္နည္းပညာ၀န္ႀကီး ဦးေသာင္းျဖစ္ၿပီး ၎က စစ္အစိုးရ၏ ဒုတိယ ဥကၠ႒ ဒု ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး ေမာင္ေအးႏွင့္ စစ္တကၠသိုလ္တြင္ တတန္းတည္းေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းလည္း ျဖစ္သည္။ တဘက္က ရုရွႏိုင္ငံ အဏုျမဴေအဂ်င္စီ၀န္ႀကီးဌာန လက္ေအာက္ခံ ကုန္ပစၥည္း ေရာင္းခ်ေသာကုမၼဏီျဖစ္သည့္ AtomStory Export က လက္မွတ္ေရးထိုးခဲ့သည္။ စစ္အစိုးရက ၿငိမ္းခ်မ္းေသာရည္႐ြယ္ခ်က္ျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ပါမည္ဟု ေျပာသည့္အေပၚ သံသယရွိသူကမရွား။ ထို႔အျပင္ အခ်ဳိ႕သူမ်ားက စစ္အစိုးရက ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္မ်ား ထုတ္လုပ္ႏိုင္ေရးအတြက္ စိုင္းျပင္းလာႏိုင္သည္ဟု ေလာ၍ ေကာက္ခ်က္ခ်ေနၾကသည္။

သို႔ေသာ္လည္း သံသယရိွေနသူမ်ားႏွင့္ မီးလွန္႔သံေခ်ာင္းေခါက္ေနသူမ်ား သတိမမူမိသည့္ ေနာက္ကြယ္အေၾကာင္းအရာမ်ားလည္း ရိွေနေသးသည္။ ၎မွာ ျမန္မာျပည္အေနျဖင့္ ကာလၾကာရွည္ကပင္ အဏုျမဴနည္း ပညာပိုင္ဆိုင္ေရးအတြက္ ဆႏၵရွိၿပီး ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ခဲ့ၾကသည္ဟူေသာ ႏ်ဴကလီးယားနည္းပညာ ရွာပံုေတာ္ဆိုင္ရာ သမိုင္းျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းငါးဆယ္ေက်ာ္ခန္႔က ဦးႏု၊ ဦးဘေဆြတုိ႔ႏွင့္ သံုးပြင့္ဆိုင္ ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ ဦးေဆာင္ေနသူ တဦးျဖစ္သည့္ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းသည္ လက္ေတြ႔က်က်ျမင္တက္ေသာ ေခတ္မီေရး၀ါဒီတဦးျဖစ္သည္။ သူက ျမန္မာ ႏိုင္ငံ၏ ထြန္းသစ္စ စက္မႈဖြံ႔ၿဖိဳးေရးကို ေနာက္ကြယ္မွ အဓိကေမာင္းႏွင္ေပးသူ တဦးလည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုကာလတြင္ပင္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ လက္နက္သုေတသနေဖာင္ေဒးရွင္း (American Armour Research Foundation) ႏွင့္ တြဲဖက္၍ စက္မႈ၀န္ႀကီးဌာနလက္ေအာက္တြင္ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံ အသံုးခ်သုေတသနအဖြဲ႔ကို ၁၉၅၃ ခုႏွစ္တြင္ တည္ေထာင္ခဲ့ၿပီး ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက ႀကီးၾကပ္လာခဲ့သည္။

၁၉၅၅ ခုႏွစ္အကုန္ပိုင္းတြင္ အဏုျမဴစြမ္းအင္ဌာနႏွင့္ အဏုျမဴဆိုင္ရာ တြင္းထြက္သယံဇာတမ်ားဌာနကို တည္ ေထာင္ခဲ့ျပီး အထူးသျဖင့္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုသို႔ ထူးခြၽန္ေသာ လူငယ္ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ နည္းပညာရွင္မ်ားကို ေစလႊတ္ခဲ့ၾကသည္။ သင္ၾကားရသည့္ဘာသာရပ္မ်ားမွာ ဘဲြ႔လြန္အဆင့္ က်န္းမာေရး ရူပေဗဒ၊ ႏ်ဴကလီးယား ရူပေဗဒ၊ သတၱဳေဗဒဆိုင္ရာ ႏွင့္ ဓာတ္သတၱဳတူးေဖၚေရးအင္ဂ်င္နီယာပညာရပ္တို႔ အျပင္ ကရိယာပစၥည္းမ်ား ထုတ္လုပ္ရာ က႑၊ စိုက္ပ်ိဳးေရးႏွင့္ စက္မႈ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ႏ်ဴကလီးယားနည္းပညာ အသံုးခ်မႈဆိုင္ရာ နည္းပညာသင္တန္းမ်ားကို လည္း တက္ေရာက္ေစခဲ့သည္။ စာသင္သြားသူအမ်ားစုက ျမန္မာျပည္သုိ႔ျပန္လာခဲ့ၿပီး UBARI ေခၚ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံ အသံုးခ်သုေတသနအဖြဲ႔၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၊ မႏၱေလးတကၠသိုလ္ႏွင့္ စိုက္ပ်ိဳးေရး သုေတသနသိပၸံမ်ားတြင္ ၀င္ေရာက္အမႈထမ္းခဲ့ၾကသည္။ AEC ေခၚ အဏုျမဴစြမ္းအင္ဌာနကို ဦးေဆာင္သည့္ ဦးလွညႊန္႔က ေရွ႕ေဆာင္သင္ျပခဲ့ၿပီး ၎၏ လမ္းၫႊန္မႈမႈေအာက္ တြင္ ႏုိင္ငံေတာ္ ပညာေတာ္သင္အပတ္စဥ္ဆင္းမ်ားက ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသည္။ ဦးလွၫြန္႔က လြတ္လပ္ေရး မရမီ ကတည္းက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံတြင္ ပညာဆည္းပူးေနခဲ့သူလည္း ျဖစ္သည္။

ဤသို႔ေသာ ပထမအသုတ္ ပညာေတာ္သင္ မ်ားအနက္ ဦးသိန္းဦးဖိုးေစာလည္း အပါအ၀င္ျဖစ္ၿပီး သူတဦးသာလွ်င္ လက္ရိွစစ္အစိုးရေအာက္တြင္ ဆက္လက္၍ အမႈထမ္းေနဆဲ လည္း ျဖစ္သည္။ ဦးသိန္းဦးဖိုးေစာက ယခုေတာ့ သိပၸံႏွင့္ နည္းပညာ၀န္ႀကီးဌာန၏ အၾကံေပး တဦး ျဖစ္ၿပီး ရန္ကုန္ စက္မႈတကၠသိုလ္တြင္လည္း တြဲဖက္ပါေမာကၡတဦးအျဖစ္ တာ၀န္ယူလွ်က္ရိွသည္။ ၁၉၅၅ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ဂ်နီဗာ၌က်င္းပေသာ အဏုျမဴစြမ္းအင္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာအသံုးျပဳေရး ႏိုင္ငံ တကာညီလာခံကို တက္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ၁၉၅၇ ခုႏွစ္တြင္ ႏိုင္ငံတကာ အဏုျမဴစြမ္းအင္ ေအဂ်င္စီ (IAEA) တည္ေထာင္ေသာ အခါတြင္လည္း ယင္းအဖြဲ႔သို႔ ၀င္ေရာက္ခဲ့သည္။ မ်ားမၾကာမီပင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ AEC ေခၚ အဏုျမဴစြမ္းအင္ဌာနအား “ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံ အဏုျမဴစြမ္းအင္ စင္တာ” (UBAEC) အျဖစ္ အဆင့္တိုးျမွင့္ခဲ့သည္။ ၁၉၅၀ ခုႏွစ္ ေႏွာင္းပိုင္းကာလမ်ားသည္ အဏုျမဴေခတ္သစ္အတြက္ ေရာင္ျခည္သန္းေနဆဲကာလျဖစ္သည္။ ဤ ကာလတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ UBAEC တြင္၀န္းရံ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ႏ်ဴကလီးယားပညာရွင္ ထိပ္သီး မ်ားတြင္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံကို ေခတ္မီစက္မႈႏိုင္ငံေတာ္သစ္ဆီသို႔ ေမာင္းတင္ေပးႏိုင္သည္ကို သံသယလံုး၀ မရိွခဲ့ၾကေပ။

စြမ္းအင္ ထုတ္လုပ္ေရး၊ စိုက္ပ်ိဳးေရး၊ ေဆး၀ါးထုတ္လုပ္ေရး၊ စက္မႈလုပ္ငန္းႏွင့္ ပညာေရးနယ္ပယ္မ်ားတြင္ အပတ္ တကုတ္ သုေတသနလုပ္ငန္း၊ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးလုပ္ငန္းမ်ားျဖင့္ ေဆာင္ၾကဥ္းေပးႏိုင္မည္ဟု ယံုၾကည္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အႂကြားသန္ခဲ့ၾကေသာ “ျပည္ေတာ္သာစီမံကိန္း”၏ က်ရႈံးမႈႏွင့္အတူ ႏွစ္အနည္းငယ္အတြင္း ႏ်ဴကလီးယား ရည္မွန္းခ်က္၏ ပထမအဆင့္ကာလသည္လည္း အိပ္မက္ၿပိဳကြဲ တုန္႔ဆိုင္းသြားခဲ့ရသည္။ UBAEC ၏နာယကျဖစ္သူ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းလည္း ႏိုင္ငံေရးဂိုဏ္းဂဏ အကြဲအျပဲမ်ား၊ ေ၀ဖန္မႈမ်ားေအာက္တြင္ အရွက္ရခဲ့သည္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းၿပီး ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို နိဂံုးခ်ဳပ္ေစလိုက္သည္။ စစ္တပ္ အာဏာသိမ္းမႈ ေနာက္ပိုင္းတြင္ အျခားဦးစားေပးကိစၥမ်ားသို႔ ေျပာင္းသြားခဲ့သည္။ အဏုျမဴအသိပညာ၊ အဏုျမဴပါ၀ါ ရွာပံုေတာ္ဆီသို႔ ဦးမလွည့္ႏိုင္ေတာ့။ ဤသို႔ႏွင့္ တခ်ိန္က လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ခဲ့ေသာ UBAEC ၏ ကံေတာက္ပမႈသည္လည္း ကြယ္ေပ်ာက္ခဲ့ရသည္။

စစ္ေအးတိုက္ပြဲ ျပင္းထန္လာသည္ႏွင့္အမွ် ေစ်းေပါေပါျဖင့္ အဏုျမဴပါ၀ါ ရရိွမည္ဟူေသာ ကိစၥမ်ားမွာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့။ ပို၍ ခက္ခဲလာသည္ႏွင့္အတူ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အဏုျမဴရည္မွန္းခ်က္ကိုလည္း ရင္ထဲသိမ္းထုတ္ထားလိုက္ရေတာ့သည္။ တိုင္းျပည္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ႏ်ဴကလီးယားသုေတသနဓာတ္ေပါင္းဖိုမ်ားႏွင့္ ႏ်ဴကလီးယားစက္ရံုမ်ား တည္ ေဆာက္ႏိုင္ခြင့္ရရိွခဲ့ ၾကေသာ္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အတိအက် ဘက္မလိုက္ၾကားေနေရးမူ၀ါဒေၾကာင့္ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုထံမွေရာ၊ ရုရွႏိုင္ငံ ႏွစ္ႏိုင္ငံစလံုးမွပါ ႏ်ဴကလီးယားဆိုင္ရာ အကူအညီမ်ား ရယူႏိုင္ျခင္း မရွိခဲ့ပါ။ ဤအခြင့္အေရးမ်ား လက္လြတ္ဆံုးရႈံး ခဲ့ရျပန္သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဦးလွညႊန့္သည္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ထြက္ခြာ၍ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ အဏုျမဴစြမ္းအင္ ေအဂ်င္စီ (IAEA) တြင္ အႀကီးတန္းအရာရိွအျဖစ္ ဆက္လက္အလုပ္ လုပ္ကိုင္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္း ျပည္ပတြင္ပင္ သူကြယ္လြန္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ျငားလည္း ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္မ်ားတြင္ ပညာသင္ၾကားခဲ့ၾကေသာ တကၠသိုလ္ႀကီးမ်ားတြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ ေနၾကသည့္ ပထမႏွင့္ ဒုတိယမ်ိဳးဆက္၊ လက္တဆုပ္စာ ရူပေဗဒပညာရွင္မ်ား၊ သိပၸံပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ အသံုးခ်သုေတသနသိပၸံ (UBARI) တို႔သည္ အေျခခံ ႏ်ဴကလီးယားသိပၸံ အသံုးခ် သုေတသနကို ဆက္လက္ သင္ၾကားဆဲ၊ ေလ့လာေဆာင္ရြက္ဆဲ ျပဳေနခဲ့သည္။

ႏ်ဴကလီးယား သုေတသနစင္တာ တခုတည္ေဆာက္ေရးအျပင္ (IAEA) ႏွင့္ အစိုးရအေထာက္အပံ့မ်ားျဖင့္ ႏ်ဴကလီးယားသုေတသနဓာတ္ေပါင္းဖိုတခု တည္ေဆာက္ႏိုင္ေရး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကိုလည္း ဆက္လက္ကိန္းေအာင္းေနခဲ့ၾကသည္။ (IAEA) ႏွင့္ရင္းႏွီးေသာ အစိုးရမ်ား၏ နည္းပညာအကူအညီမ်ားႏွင့္ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္အေစာပိုင္းကာလမ်ားမွစ၍ ရန္ကုန္၀ိဇၹာႏွင့္ သိပၸံတကၠသိုလ္တြင္ ဘြဲ႔ႀကိဳတန္းေက်ာင္းသားမ်ား၊ ဘြဲ႔လြန္ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ သုေတသန ပညာရွင္မ်ား အတြက္ ႏ်ဴကလီးယားဓာတ္ခြဲခန္းတခု တည္ေဆာက္လည္ပတ္ထားခဲ့သည္။ ဘြဲ႔ႀကိဳဂုဏ္ထူးတန္း သင္ခန္းစာမ်ားတြင္ ႏ်ဴကလီးယား ရူပေဗဒအား မသင္မေနရဘာသာရပ္တခုအျဖစ္ သင္ၾကားေစခဲ့ၿပီး ၁၉၆၄ ခုႏွစ္မွစတင္ က်င့္သံုးခဲ့ေသာ အဓိက ဦးစားေပး ဘာသာ “ေမဂ်ာ”ယူရေသာ ပညာေရးစနစ္သစ္ေအာက္ရိွ မဟာဘြဲ႔မ်ားတြက္ စိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္ သင္ၾကားႏိုင္ေသာ ဘာသာရပ္တခုအျဖစ္ သင္ၾကားျပသခဲ့ၾကသည္။

ေနာက္ႏွစ္မ်ားတြင္ မႏၱေလးတကၠသိုလ္ကလည္း အလားတူ သင္ၾကားမႈ ပံုစံမ်ဳိး ဆက္လက္က်င့္သံုးခဲ့ၾကသည္။ အလားတူပင္ (UBARI) ကလည္း ၁၉၅၀ ခုႏွစ္မ်ားတြင္ သုေတသနစာၾကည့္တိုက္ႏွင့္ သတင္းအခ်က္အလက္စင္တာမ်ားကို တည္ေထာင္ခဲ့ၿပီး ထိန္းသိမ္းဖြင့္လွစ္ထားခဲ့သည္။ ကုန္ပစၥည္းမ်ား ထုတ္လုပ္ေရး၊ ေရဒီယိုအိုင္ဆိုတုပ္ အသံုးခ် ဘာသာရပ္၊ က်န္းမာေရးရူပေဗဒဘာသာရပ္၊ ဓာတ္သတၱိႂကြထိန္းခ်ဳပ္မႈဘာသာရပ္၊ စက္မႈလုပ္ငန္းအသံုးခ် ဘာသာ ရပ္မ်ားႏွင့္ ဓာတ္ သတၱဳ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာေလ့လာျခင္းဘာသာရပ္ နယ္ပယ္မ်ားတြင္ သုေတသနလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ ျခင္းႏွင့္ အျခား ျဖစ္ထြန္းဖြံ႔ၿဖိဳးေစမႈ လုပ္ငန္းမ်ားကို ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ (IAEA) ၏ ရုပ္၀ထၳဳပစၥည္း၊ သင္တန္းအေထာက္အပံ့ႏွင့္ ကြၽမ္းက်င္မႈနည္းပညာအေထာက္အပံ့စေသာ နည္းပညာအကူအညီမ်ား ဆက္လက္ရယူ ေနခဲ့သည္။ ၁၉၆၀ ေႏွာင္းပိုင္းႏွစ္မ်ားတြင္ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီသည္ သုေတသနမူ၀ါဒညႊန္ၾကားေရးဘုတ္အဖြဲ႔ဟု ေခၚေ၀ၚေသာ ၀န္ႀကီးအဆင့္ သုေတသနႀကီးၾကပ္ေရးအဖြဲ႔တခုကို စီမံကိန္းႏွင့္ ဘ႑ာေရး၀န္ႀကီးဌာနမွ ၀န္ထမ္းမ်ားႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းလာ ခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ၎၏စီမံမႈေအာက္တြင္ အဏုျမဴစြမ္းအင္ေကာ္မတီကို ဖြဲ႔စည္းခြင့္ ျပဳခဲ့သည္။ ၁၉၇၀ ခုႏွစ္မ်ား အတြင္းတြင္ ၎ေကာ္မတီက ျမန္မာႏိုင္ငံ ႏ်ဴကလီးယားသုေတသနလုပ္ငန္းမ်ား အားလံုးကို ႀကီးၾကပ္ခဲ့သည္။

ႏ်ဴကလီးယားဓာတ္ေပါင္းဖို အေသးစားတခုတည္ေဆာက္ရန္ ျဖစ္ႏိုင္၊ မျဖစ္ႏိုင္ကိုလည္း ဤေကာ္မတီတြင္ ေဆြးေႏြးခဲ့ ၾကသည္။ အဆင့္ႏွိမ့္ထားေသာ သင္တန္း၊ သုေတသနဆိုင္ရာ အိုင္ဆိုတုပ္ထုတ္လုပ္ေရးႏွင့္ အေထြေထြ အက္တမ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အေမရိကန္ပံုစံ အစီအစဥ္ American TRIGA (Training, Research Isotope Production, General Atomic) တခုကို ေဒၚလာ ၅ သိန္းေအာက္တန္ဖိုးမွ်ျဖင့္ တည္ေဆာက္ႏိုင္ေရးအတြက္ ကမ္းလွမ္းရန္ ထိုအခ်ိန္က စဥ္းစားခဲ့ၾကေသး သည္။ သို႔ေသာ္ လက္ေတြ႔တြင္ အေကာင္အထည္ ေပၚမလာခဲ့ေပ။ အေၾကာင္းမွာ ႏိုင္ငံျခားေငြ မရိွသေလာက္ ျပတ္ေတာက္ေန ျခင္းႏွင့္ တပါတီဆိုရွယ္လစ္အစိုးရ၏ အာဏာအ၀န္းအ၀ိုင္းထဲတြင္ ဤအစီအစဥ္အတြက္ စည္းရံုးေပးမည့္ ဦးကိုင္ဖခင္ တဦးမွ် မရိွေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ယခုဆိုလွ်င္ ဦးေသာင္းက ဤအဏုျမဴအစီအစဥ္အတြက္ ဦးကိုင္ဖခင္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ စစ္အုပ္စု၏ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မႈးႀကီးသန္းေရႊကိုလည္း နားခ်ထားႏိုင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။

ထို႔အျပင္ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ေရာင္းရေငြမ်ားမွ ႏိုင္ငံျခားေငြ အေျမာက္ အမ်ားလည္း လွိမ့္၍ရေနခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ သူ၏၀န္ႀကီးဌာနလက္ေအာက္တြင္ ဖြဲ႔စည္းတည္ေထာင္ခဲ့ေသာ အဏုျမဴစြမ္းအင္ဌာနသည္လည္း ဓာတ္ေပါင္းဖိုကို အေျခခံေသာ ႏ်ဴကလီးယားသုေနသန ဌာနတခု တည္ေဆာက္ရန္ တာ၀န္ကို အထေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ၾကဥ္းႏိုင္လိမ့္မည္ဟု သူက ယံုၾကည္ခ်က္အျပည့္ ရိွေနပံု ရသည္။ (ဦးေသာင္း၏ သိပၸံႏွင့္နည္းပညာ၀န္ႀကီးဌာနက တႏွစ္ေစာ၍ ဖြဲ႔စည္းခဲ့သည္။) ျမန္မာျပည္တြင္ ႏ်ဴကလီးယားသုေတသနလုပ္ငန္းမ်ားကို ထိေရာက္လံုျခံဳစြာ၊ ေဘးကင္းစြာ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရိွပါ သလားဟု ေမးခြန္းေမးလာပါကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ကာလၾကာရွည္စြာကတည္းက သေႏၶတည္လာခဲ့ေသာ ႏ်ဴကလီးယား သုေနသနႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို ျပရန္ရွိေနသည္။

၎တို႔လုပ္ေဆာင္လာခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းငါးဆယ္ၾကာ အေတြ႔အၾကံဳရိွခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ ႏိုင္ငံတြင္း (အဓိကအားျဖင့္ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္၊ ရန္ကုန္ႏွင့္ မႏၱေလးတကၠသိုလ္မ်ား)ႏွင့္ ႏုိင္ငံျခားျပည္ပ (ရုရွႏိုင္ငံ) မ်ားတြင္ ႏ်ဴကလီးယား အတတ္ပညာရွင္မ်ားကို ေလ့က်င့္ ေပးေနခဲ့သည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္တခုပင္ ရိွေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ဤအခ်က္မ်ားကို ဦးေသာင္းက မလြဲမေသြ ေထာက္ျပႏိုင္ လိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အေရးႀကီးလွေသာေမးခြန္းမွာ ႏ်ဴကလီးယားလုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ႏိုင္စြမ္းမဟုတ္ပါ။ ထို႔ထက္ပို၍ အေရးႀကီးသည္မွာ ဤအစီအစဥ္၏ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ထို႔အျပင္ ခက္ခဲပင္ပန္းစြာရထားေသာ ႏိုင္ငံျခား ေငြမာမ်ားကို မည္သို႔မည္ပံု စီမံသံုးစြဲသနည္းဟူေသာ သူတို႔၏ ခ်င့္ခ်ိန္စဥ္းစားမႈကိုလည္း ေမးရန္ ရွိပါသည္။ ဤ အဏုျမဴ လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ ႏွစ္စဥ္ကုန္က်စရိတ္ ေဒၚလာ ေသာင္းဂဏန္း၊ သိန္းဂဏန္းကုန္က်ပါလိမ့္မည္။ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ဆယ္သန္းမွ သန္း တစ္ရာအထိလည္း ရိွႏိုင္ပါသည္။ ဆင္းရဲေသာ မိမိတို႔တိုင္းျပည္တြင္ အေျခခံ လိုအပ္ခ်က္မ်ားျဖစ္သည့္ ေသာက္ေရသန္႔ႏွင့္ လွ်ပ္စစ္မီးမွန္မွန္ မေပးႏိုင္ေသးေသာအခ်ိန္၌ ဤကဲ့သို႔ေသာ အေရးေပၚ လိုအပ္ခ်က္မ်ားအတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္၏ ေငြမာမ်ားကို ပို၍အက်ဳိးရိွရိွအသံုးခ်ရန္ သင့္ပါေၾကာင္း တင္ျပလိုေပသည္။

ေမာင္သုတသည္ ႏုိင္ငံရပ္ျခားတြင္ေနထိုင္လ်ွက္ရွိေသာ ျမန္မာပညာရွင္တဦးျဖစ္သည္။၂၀၀၇ ခုနွစ္ ဇူလိုင္လထုတ္ ဧရာ၀တီ မဂၢဇင္းမွ ေမာင္သုတေရးသားေသာ Transparency Needed ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပပါသည္။