Tuesday, 7 July 2009
ဂ်ိဳင္းတံတား ပ်က္စီးယိုယြင္းမႈေၾကာင့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းမ်ားတက္
NEJ / ၆ ဇူလိုင္ ၂၀၀၉
ကရင္ျပည္နယ္ ေကာ့ကရိတ္ၿမိဳ႕အဝင္ ဂ်ိဳင္းတံတား (ေကာ့ကရိတ္) ယိုယြင္းလာေသာေၾကာင့္ တန္ (၂ဝ) ေအာက္ ကားမ်ားကိုသာ ျဖတ္သန္းခြင့္ျပဳသည့္အတြက္ ကုန္စည္စီးဆင္းမႈေႏွာင့္ေႏွးကာ ကုန္ေစ်းႏႈန္းမ်ား ျမင့္တက္လာေၾကာင္း ဘားအံ-ျမဝတီ ကုန္သည္မ်ားက ေျပာသည္။
ဂ်ိဳင္းတံတား (ေကာ့ကရိတ္) သည္ ရန္ကုန္-ဘားအံ-ျမဝတီ-မဲေဆာက္ ကားလမ္းေပၚတြင္ တည္ရွိၿပီး ထိုင္းႏွင့္ ျမန္မာ ႏွစ္ႏိုင္ငံနယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရးတြင္ အေရးပါသည့္လမ္းေပၚရိွ တံတားတခုျဖစ္သည္။
တံတားတာဝန္က်ဝန္ထမ္းတဦးက “ႀကိဳးတံတားႀကီးဟာ ေစာင္းေနၿပီ။ ေလးပင္တဲ့ ကားႀကီးေတြ ျဖတ္ရင္ ေစာင္းၿပီး လိမ္ၿပီး ျပတ္က်သြားမယ့္အႏၲရာယ္ ရွိေနတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ (၂) ပတ္ ေနျပည္ေတာ္က အင္ဂ်င္နီယာအဖဲြ႔ ဆင္းလာၿပီး စစ္တယ္၊ တံတား အေျခအေန မေကာင္းဘူးဆိုၿပီး တန္ (၂ဝ) ေအာက္ကားေတြကိုပဲ ျဖတ္သန္းခြင့္ျပဳဖို႔ ၫႊန္ၾကားသြားတယ္” ဟု ေျပာသည္။
မူလက တံတားႀကီးေပၚတြင္ တန္ (၆၀) ေအာက္ကားမ်ား ျဖတ္သန္း၍ရေသာ္လည္း တံတားတည္ေဆာက္ရာတြင္ အင္ဂ်င္နီယာပိုင္းဆိုင္ရာ အားနည္းခ်က္မ်ားရွိၿပီး တံတားတာ၀န္က်မ်ားက ညပိုင္းတြင္ လာဘ္ေငြယူၿပီး တန္ (၆ဝ) အထက္ကားမ်ားကို ညအခ်ိန္ျဖတ္သန္းခြင့္ေပးခဲ့သည့္အတြက္ ယခုကဲ့သို႔ တံတားပ်က္စီးလာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ၎က ေျပာသည္။
(၁၂) ဘီးကားမ်ားႏွင့္ ထိုင္းနယ္စပ္ ျမဝတီမွ ရန္ကုန္သို႔ ကုန္စည္မ်ားတင္သြင္းေနသည့္ ကုန္သည္တဦးကလည္း ေကာ့ကရိတ္တံတားေရာက္သည္ႏွင့္ ကားေပၚပါလာသည့္ပစၥည္းမ်ားကို ေထာ္လာဂ်ီႏွင့္ အေခါက္ေခါက္တင္ၿပီး တံတားကို ျဖတ္ရေၾကာင္း ေျပာသည္။
၎က “ကားေပၚမွာ ပစၥည္းေတြ ကုန္သေလာက္နီးပါးျဖစ္မွ တန္ (၂ဝ) ေအာက္အျဖစ္ ျဖတ္သန္းခြင့္ရတယ္။ ေနာက္ တံတားတဖက္ကို ျပန္ေရာက္မွ စုပံုထားတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ကားေပၚျပန္တင္ၿပီး ခရီးဆက္ရတယ္။ ဒီလမ္းမွာ ကုန္ကားေတြ အမ်ားႀကီးရိွလို႔ ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔ၿပီး ပစၥည္းကဲ့ရတာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာတယ္။ ဒီအတြက္ ကုန္ပစၥည္း သယ္ယူပို႔ေဆာင္ခေတြ ႀကီးျမင့္လာတာျဖစ္တယ္” ဟု ေျပာသည္။
ရန္ကုန္-ဘားအံ-ေကာ့ကရိတ္-ျမဝတီ ကားလမ္းေပၚရိွ ေကာ့ကရိတ္-ျမဝတီ ကားလမ္းသည္ ေဒါနေတာင္တန္းေပၚတြင္ ျဖတ္သန္းေဖာက္လုပ္ထားၿပီး လမ္းက်ဥ္းသည့္အတြက္ ကားမ်ားသည္ အတက္တေန႔ အဆင္းတေန႔ တလွည့္စီ ေမာင္းၾကရသည္။
အဆိုပါလမ္းသည္ စစ္ေဆးေရးဂိတ္မ်ားၿပီး လာဘ္ေငြေတာင္းအမ်ားဆံုး လမ္းျဖစ္သည္ဟုလည္း ကုန္သည္မ်ားက ေျပာသည္။
ထိုင္းႏိုင္ငံက ေကာ့ကရိတ္-ျမ၀တီကားလမ္းကို ႏွစ္လမ္းသြားအျဖစ္ ေဖာက္လုပ္ေပးေနေသာ္လည္း ၿပီးစီးျခင္း မရွိေသးေပ။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ကုန္သြယ္ေရးတြင္ အေရးပါသည့္ မႏၲေလး-မူဆယ္လမ္းမွ တံတားမ်ား၊ ရန္ကုန္-ဘားအံ-ျမဝတီလမ္းမွ တံတားမ်ားသည္လည္း ပ်က္စီးယိုယြင္းလ်က္ရွိၿပီး မၾကာခဏ ျပင္ဆင္ရေသာေၾကာင့္ ကုန္စည္စီးဆင္းမႈ ေႏွာင့္ေႏွးမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚေလ့ရိွေၾကာင္းလည္း သိရသည္။
ယခု ဂ်ိဳင္းတံတား (ေကာ့ကရိတ္) ကို နဝတ စစ္အစိုးရလက္ထက္တြင္ ေဆာက္လုပ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး (၁ဝ) ႏွစ္ဝန္းက်င္အတြင္း ပ်က္စီးယိုယြင္းလာျခင္းျဖစ္သည္။
-------------------------------------------------------------
ရန္ကုန္တြင္ ဘန္ကီမြန္း သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲလုပ္
ျပည္တြင္းမီဒီယာမ်ား ေမးျမန္းခြင့္မရ
NEJ / ၆ ဇူလိုင္ ၂၀၀၉
၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ က်င္းပမည့္ေရြးေကာက္ပြဲအား စစ္အစိုးရအေနျဖင့္ လြတ္လပ္ေသာ၊ တရားမွ်တေသာ ေရြးေကာက္ပြဲ ျဖစ္ရန္ ေဆာင္ရြက္သင့္ေသာ္လည္း ယခုတိုင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားအား လႊတ္မေပးေသးေၾကာင္း ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ ဘန္ကီမြန္းက ေျပာသည္။
နအဖစစ္အစိုးရသည္ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုင္ရာကိစၥရပ္မ်ားကိုလည္း လိုက္နာမႈမရွိေၾကာင္း ဇူလိုင္လ (၄) ရက္ ညေနတြင္ ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕ မူးယစ္ေဆး၀ါးျပတိုက္ခန္းမတြင္ ျပဳလုပ္သည့္ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ၌ မစၥတာဘန္ကီမြန္းက ေျပာၾကားခဲ့သည္။
သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲသို႔ ျပည္တြင္းသတင္းဂ်ာနယ္မ်ားမွ သတင္းတာ၀န္ခံမ်ား၊ ႏိုင္ငံျခားသံတမန္မ်ား၊ ကုလသမဂၢအဖြဲ႔ အစည္းအသီးသီးတို႔မွ တာ၀န္ရွိသူမ်ား တက္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုခြင့္ကို ေတာင္းဆိုေသာ္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊက ေတြ႔ဆံုခြင့္မေပးခဲ့ေၾကာင္း တက္ေရာက္ၾကသည့္ ပရိသတ္မ်ားအား မစၥတာဘန္ကီမြန္းက ေျပာၾကားခဲ့သည္။
ကုလသမဂၢအဖြဲ႔၏ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္တေယာက္အေနျဖင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ေတြဆုံခြင့္ေတာင္းျခင္းကို ခြင့္မေပးသည့္လုပ္ရပ္သည္ ျမန္မာစစ္အစိုးရ၏ သေဘာထားကို ျပလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္ဟုလည္း ၎က သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲတြင္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။
“ၾကည့္ရတာ ဘန္ကီမြန္းက ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ဓာတ္က်ေနပံုရတယ္။ သူက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည့္နဲ ့ေတြ႔ဆံုခြင့္ ရလိမ့္မယ္လို ့ေမွ်ာ္လင့္ထားပံုရတယ္” ဟု သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲတက္ေရာက္ခဲ့သည့္ ျပည္တြင္းမွ သတင္းဂ်ာနယ္အယ္ဒီတာ တဦးက ေျပာသည္။
ျပည္တြင္းမီဒီယာမ်ားက ေမးခြန္းမ်ား ေမးခြင့္ရရန္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း ဘန္ကီမြန္းကို ေမးခြန္းမ်ား ေမးခြင့္မေပးေၾကာင္း ရွင္းလင္းပြဲတက္ခဲ့သည့္ ျပည္တြင္းသတင္းေထာက္တဦးက ေျပာသည္။
ဘန္ကီမြန္းက ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လူေနမႈအဆင့္အတန္း နိမ့္က်ေၾကာင္း၊ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးယူထားေသာအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအား လြတ္လပ္စြာ စည္း႐ံုးလႈံ႔ေဆာ္္ခြင့္ေပးထားသင့္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့သည္။
ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ ဘန္ကီမြန္းသည္ ဇူလိုင္လ (၃) ရက္ နံနက္ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ (၉) နာရီခြဲတြင္ ရန္ကုန္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္သို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီး ဇူလိုင္ (၄) ရက္ ညေန (၇) နာရီခန္႔တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ျပန္လည္ထြက္ခြာ သြားသည္။
မစၥတာဘန္ကီမြန္းသည္ ခရီးစဥ္အတြင္း နာဂစ္ဒဏ္သင့္ ဧရာဝတီတိုင္း က်ံဳဒါးေက်းရြာကို သြားေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
-------------------------------------------------------------
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ေတြ႔ခြင့္မေပးႏုိင္ေၾကာင္း
ႀကဳိတင္အသိေပးထားဟု နအဖသတင္းစာတြင္ေဖာ္ျပ
NEJ / ၆ ဇူလိုင္ ၂၀၀၉
ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ မစၥတာဘန္ကီမြန္းအား ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ေတြ႔ခြင့္မေပးႏုိင္ေၾကာင္း ႀကဳိတင္အသိေပး ထားၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း နအဖသတင္းစာမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။
ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ မစၥတာဘန္ကီမြန္း၏ ခရီးစဥ္အတြက္ မစၥတာဂမ္ဘာရီ လာေရာက္ညႇိႏႈိင္းစဥ္ကပင္ ထုိကိစၥအား အသိေပးၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။
မစၥတာဂမ္ဘာရီ၏ ဇြန္ (၂၆) ရက္ ခရီးစဥ္အတြင္း ျမန္မာႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ဦးဉာဏ္၀င္းႏွင့္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးခဲ့သည္ ဆုိသည္မွလြဲ၍ ကုလသမဂၢဘက္က အေသးစိတ္ေျပာဆုိျခင္းမျပဳခဲ့ေပ။
ယခုအခါ မစၥတာဂမ္ဘာရီ၏ အႀကဳိခရီးစဥ္အတြင္း ႀကဳိတင္ညႇိႏႈိင္းထားခ်က္မ်ားကုိ ျမန္မာစစ္အစုိးရက ဖြင့္ဟလုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။
မစၥတာဘန္ကီမြန္းသည္ ၎၏ (၂) ရက္တာခရီးစဥ္အတြင္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊႏွင့္ (၂) ႀကိမ္တုိင္တုိင္ေတြြ႔ဆုံခဲ့ၿပီး ႏွစ္ႀကိမ္စလုံးတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ေတြ႔ဆုံႏုိင္ေရး အေလးေပးေျပာဆုိခဲ့ေသာ္လည္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊက ယင္းကိစၥကုိ ျငင္းပယ္ခဲ့သည္။
ထုိသုိ႔ျငင္းပယ္ရာတြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊက လြတ္လပ္မွ်တစြာ ေဆာင္ရြက္ေနေသာ တရားစီရင္မႈတြင္ မိမိတုိ႔အေနျဖင့္ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ ေတြ႔ဆုံေပးႏုိင္ခြင့္မရွိပါေၾကာင္းဟု သုံးႏႈန္းေျပာဆုိသြားသည္။
သုိ႔ေသာ္ ႏုိင္ငံတကာအသုိင္းအ၀ုိင္းႏွင့္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရး လႈပ္ရွားသူမ်ားကမူ တရားခြင္သည္ လြတ္လပ္မွ်တမႈမရွိဟု ယုံၾကည္ၾကသည္။
အင္းစိန္ေထာင္အထူးတရားခြင္ကုိ နအဖစစ္အစုိးရက တံခါးပိတ္စစ္ေဆးေနၿပီး သံတမန္အသုိင္းအ၀ုိင္းႏွင့္ သတင္းသမားမ်ားကုိ ႏွစ္ႀကိမ္၀င္ေရာက္ခြင့္ျပဳခဲ့ေသာ္လည္း ေမးျမန္းသတင္းရယူခြင့္ မေပးခဲ့ေခ်။
-------------------------------------------------------------
ပထမဦးဆုံး MNL ဖလား မႏၱေလးရသြားၿပီ
ဧရာဝတီ
ျမန္မာ့ေၾကးစား ေဘာလုံးေလာက၏ ပဲြဦးထြက္ MNL CUP Grand Royal 2009 ဖလား ဗုိလ္လုပဲြကုိ လူဦးေရ ကန္႔သတ္ ျပဳလုပ္မည္ဟု အသံထြက္ခ့ဲေသာ္လည္း ယမန္ေန႔ညေနက ရန္ကုန္တြင္ အဆုိပါ ဗုိလ္လုပဲြ က်င္းပေသာအခါ ကြင္းလွ်ံထြက္သြားသည္။
ေဘာလုံးဝါသနာရွင္မ်ား သုဝဏၰကြင္း ေလးဘက္ေလးတန္ ျပည့္သြားကာ လက္ရမ္းေဘာင္မ်ားေပၚတြင္ပင္ ကုတ္တြယ္ တက္ထုိင္ၿပီး အားေပးၾကသည္။ လူသြားလမ္းမ်ားတြင္လည္း မတ္တတ္ရပ္ ၾကည့္သူမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္။
ဗုိလ္လုပဲြစဥ္ကုိ ရုပ္ျမင္သံၾကားတြင္ တုိက္ရုိက္ ထုတ္လႊင့္ ျပသေသာေၾကာင့္ ညေနပုိင္း လွ်ပ္စစ္မီးရရိွသူ ရန္ကုန္ေဒသခံမ်ားက ေနအိမ္ ရုပ္ျမင္သံၾကားေရွ႕မွ အားေပးၾကသည္။
ေဘာလုံးကြင္းအထိ သြားေရာက္အားေပးၾကသူမ်ားမွာ ပဲြမစမီ သုံးေလးနာရီ ခန္႔ကပင္ တဖဲြဖဲြ ႀကိဳတင္ေရာက္ေနၾကသည္။
ပရိသတ္က ဆူဆူညံညံ အားေပးသက့ဲသုိ႔ ႏွစ္ဘက္ အားကစားသမားမ်ားကလည္း ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ကစားၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ဒုိင္လူႀကီးက အဝါကတ္ ၅ ႀကိမ္သာ ထုတ္ျပခ့ဲသည္။
ေၾကးစား ေဘာလုံးအသင္း ၈ သင္းထဲမွ အေကာင္းဆုံး အသင္း ၂ သင္း ျဖစ္ေသာ ရတနာပံု FC အသင္းႏွင့္ ရန္ကုန္ ယူႏိုက္တက္ FC အသင္းတုိ႔ အႀကိတ္အနယ္ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကသည့္ ဗုိလ္လုပဲြ ျဖစ္သည္။
ရတနာပံု FC အသင္းသည္ မႏၱေလးတုိင္းကုိယ္စားျပဳအသင္းျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္ ယူႏိုက္တက္ FC အသင္းမွာ ရန္ကုန္တုိင္းကုိ ကုိယ္စားျပဳသည္။
ရန္ကုန္ယူႏုိက္တက္အသင္းသည္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊႏွင့္ နီးစပ္သည္ဟု သတင္းထြက္ေနေသာ ဦးေတဇ ပုိင္ဆုိင္သည့္အသင္း ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဒုိင္လူႀကီးမ်ား အားကုိးျဖင့္ ရန္ကုန္အသင္း အႏုိင္ရရိွေရးကုိ ေဆာင္ရြက္လိမ့္မည္ဟုပင္ တခ်ဳိ႕က တြက္ဆထားၾကသည္။
ထုိတြက္ဆခ်က္မ်ား မွားသြားသည္။ ရတနာပံု FC အသင္း အႏုိင္ရၿပီး ဖလားကုိ ဆြတ္ခူးသြားေလသည္။ ႏွစ္ဂိုးစီ သေရက်ေနသျဖင့္ ပင္နယ္တီ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခံယူခဲ့ရာ ရတနာပုံအသင္းက ၆ ဂုိး ၃ ဂုိးျဖင့္ အႏုိင္ရရိွသြားျခင္း ျဖစ္သည္။
ရန္ကုန္အသင္း အသင္းေခါင္းေဆာင္ ဂုိးသမား ေအာင္ေအာင္ဦးက အစြမ္းကုန္ ကာကြယ္ေသာ္လည္း ဂုိးမ်ား အသြင္းခံရသည္။
သုိ႔ေသာ္လည္း သူ၏ ႀကိဳးပမ္းခ်က္မွာ ၆ ဂုိး အသြင္းခံခ့ဲရသျဖင့္ ခ်ီးက်ဴးျခင္း မခံရေပ။
“ဟုိခုန္ ဒီခုန္နဲ႔ ဟန္ေရးျပတာ မ်ားသြားတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ အသြင္းခံရတာ” ဟု ရန္ကုန္အသင္းဘက္မွ အားေပးသူ ရန္ကုန္သားတဦးက ေျပာသည္။
ရတနာပုံ အသင္းဘက္မွ ေလာင္းေၾကးထပ္သူတခ်ဳိ႕မွလဲြ၍ ရန္ကုန္သား အမ်ားစုမွာ ရန္ကုန္အသင္းဘက္မွ အားေပးၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။
ရန္ကုန္အသင္းက ဂုိးရရိွခ်ိန္တြင္ တီဗီၾကည့္ ပရိသတ္ထံမွ “ဂုိး”ဟူေသာ ဝမ္းသာအားရ ေအာ္ဟစ္လုိက္သံမ်ား ဆူညံသြားသည္။
“လမ္းထဲမွာေတာ့ တီဗီကေန ေတာ္ေတာ္ ၾကည့္ၾကတယ္။ ရန္ကုန္က ဂုိးသြင္းလုိက္ရင္ေတာ့ က်ဳပ္တုိ႔ တုိက္ခန္းေတြမွာ ေျခေဆာင့္ၿပီး ေအာ္ၾကတာ ပြက္ေလာရုိက္ေနတာပဲ။ ဟုိက သြင္းလုိက္ရင္ေတာ့ ျငိမ္သြားပါေလေရာ၊ လုံးဝ အသံ မထြက္ေတာ့ဘူး” ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ အထပ္ျမင့္တုိက္ခန္းတခုတြင္ ေနထုိင္သူ စာေရးဆရာတဦးက ေျပာသည္။
ေဘာလုံးပဲြ က်င္းပရာ သုဝဏၰကြင္းထဲတြင္လည္း ေအာ္ဟစ္ အားေပးသံမ်ားျဖင့္ ဆူပြက္ေနသည္။ ရန္ကုန္တြင္ ျပဳလုပ္ေသာပဲြ ျဖစ္ေသာ္လည္း မႏၱေလးမွ ပရိသတ္အမ်ားအျပား ေရာက္ေနေသာေၾကာင့္ ပရိသတ္က ဆတူခန္႔ ျဖစ္သြားသည္။
ဗုိလ္လုပဲြသုိ႔ သြားေရာက္ ၾကည့္ရႈမည့္ ပရိသတ္ အေရအတြက္ကုိ ကန္႔သတ္သည့္ အာဏာပုိင္တုိ႔က ဝင္ေၾကးကုိလည္း တုိးျမွင့္ခ့ဲရာ ရိုးရိုးတန္း လက္မွတ္ကုိ က်ပ္ ၅ဝဝ မွ က်ပ္ ၂ဝဝဝ သုိ႔ ေျပာင္းလုိက္သည္။ အထူးတန္း က်ပ္ ၁ဝဝဝ တန္လက္မွတ္မွာ က်ပ္ ၃ဝဝဝ ျဖစ္သြားသည္။
“အဲလိုသတ္မွတ္တာက ပရိသတ္ တခ်ိဳ႕ ဆူပူမွာကို ကာကြယ္ရာ ေရာက္သလို အသင္းႀကီးေတြ ယွဥ္ၿပိဳင္တဲ့ အခါ ပရိသတ္ကို ထိန္းတဲ့ သေဘာပါ” ဟု ျမန္မာ ႏုိင္ငံ ေဘာလံုး အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ျပန္ၾကား ေရးတာဝန္ခံ ဦးစိုးမိုးက သတင္းေထာက္မ်ားကုိ ေျပာဖူးသည္။
က်ပ္ ၃ဝဝဝ တန္ အထူးတန္း ပဲြၾကည့္စင္ လက္မွတ္မွာ ကြင္းအျပင္ဘက္ ေမွာင္ခုိ ေစ်းကြက္တြင္ က်ပ္ ၉ဝဝဝ ဝန္းက်င္ ျဖစ္သြားသည္။
သုဝဏၰကြင္း အျပင္ဘက္ရိွ လက္မွတ္ မရသည့္ ေထာင္ႏွင့္ ခ်ီေသာ ပရိသတ္ကုိလည္း ေဘာလုံးပဲြ တနည္းတဖုံ ၾကည့္ႏုိင္ရန္ အာဏာပုိင္တုိ႔က စီစဥ္ေပးသည္။ သုဝဏၰ ေလ့က်င့္ေရးကြင္း အမွတ္ ၁ ႏွင့္ အမွတ္ ၂ တုိ႔တြင္ ပရုိဂ်က္တာ ျဖင့္ ျပသခ့ဲျခင္းျဖစ္သည္။
ေမလ ၁၆ ရက္ေန ့မွ စတင္ က်င္းပခဲ ့ေသာ ျမန္မာေနရွင္နယ္လိ ပဲြစဥ္မ်ားကုိ ျမန္မာ့ေဘာလုံး ဝါသနာရွင္မ်ားက ဝမ္းသာအားရ ၾကည့္ရႈအားေပးၾကသည္။ ျမန္မာ့ေဘာလုံးေလာက တေခတ္ဆန္းလာၿပီဟု ႀကိဳဆုိၾကသက့ဲသုိ႔ အာဏာပုိင္တုိ႔၏ ေဘာလုံးေျခလွမ္းကုိ သံသယ ဝင္ၾကသူမ်ားလည္း ရိွသည္။
အာဏာပုိင္တုိ႔က ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပဲြအတြက္ မဲဆြယ္လုိေသာေၾကာင့္ ေၾကးစား ကလပ္အသင္းမ်ား ဖဲြ႔စည္းေစၿပီး ၿပိဳင္ပဲြမ်ား ျပဳလုပ္ေစျခင္းျဖစ္သည္ဟု သုံးသပ္သူမ်ားလည္း ရိွသည္။ ျမန္မာျပည္၏ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနမ်ားကုိ အာရုံမစုိက္ေစရန္ ျပဳလုပ္သည့္ အစီအစဥ္မ်ားတြင္ ေဘာလုံးပဲြမ်ားလည္း ပါဝင္သည္ဟု အခ်ဳိ႕က ယူဆေနၾကသည္။
ယခုႏွစ္မကုန္မီ ျမန္မာေနရွင္နယ္လိ ပဲြစဥ္တခု ထပ္မံ ေပၚေပါက္လာဦးမည္ဟု အမ်ားက ယုံၾကည္ေနၾကသည္။
-------------------------------------------------------------
ထိုင္းဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ျမန္မာျပည္သြားမည္
Monday, 06 July 2009 18:17 သန္းထိုက္ဦး
ထုိင္းႏိုင္ငံ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အဖိဆစ္ ေ၀့ခ်ာခ်ီ၀သည္ ဇူလိုင္လအကုန္တြင္ ျမန္မာျပည္သုိ႔ သြားေရာက္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ယေန႔ထုတ္ ဘန္ေကာက္ပို႔စ္ သတင္းစာတြင္ ေရးသားထားသည္။
ကမၻာ့ကုလသမဂၢ အေထြေထြ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းသည္ ဇူလိုင္ ၃ ရက္ႏွင့္ ၄ ရက္ေန႔မ်ားတြင္ ျမန္မာျပည္သို႔ သြားေရာက္ခဲ့ၿပီးအျပန္ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္၌ ေခတၱ ရပ္နားစဥ္ ထုိင္း၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အဖိဆစ္ ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုသည့္သတင္း၌ ယင္းခရီးစဥ္ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ထည့္သြင္း ေဖာ္ျပထားျခင္း ျဖစ္သည္။
ထိုင္း အစုိးရ ေျပာခြင့္ရပုဂၢဳိလ္ ပါနိတန္၀ါတန္ယာခြန္က ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အဖိဆစ္ ေ၀့ခ်ာခ်ီ၀သည္ ယခုလ ကုန္ပုိင္း တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ သြားေရာက္မည္ ျဖစ္ၿပီး ဤ ခရီးစဥ္သည္ ၎၏ ပထမဆုံး ျမန္မာျပည္ ခရီးစဥ္ ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းစာတြင္ ေရးသားထားသည္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အင္းစိန္ အက်ဥ္းေထာင္တြင္း အထူးတရား႐ံုးတြင္ အမႈရင္ဆိုင္ေနရေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ား လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ထုိင္းႏိုင္ငံ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အဖိဆစ္ ေ၀့ခ်ာခ်ီ၀က ထပ္မံေတာင္းဆို လိုက္သည္ဟု ပါနိတန္၀ါတန္ယာခြန္က ဆိုသည္။
ထုိင္းအစုိးရက ျမန္မာစစ္အစုိးရကုိ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး အတြက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွင့္ ႏုိင္ငံ ေရးအက်ဥ္းသားမ်ားအား လႊတ္ေပးေစလုိသည္ဟု ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က ေျပာဆုိခ့ဲေၾကာင္း ေရးသားထားသည္။
ကမၻာ့ ကုလသမဂၢ၏ ျမန္မာ့အေရး ၾကား၀င္ေဆာင္ရြက္ေပးေနမႈကုိလည္း ထုိင္းႏုိင္ငံအေနျဖင့္ ေထာက္ခံသည္ဟု သိရသည္။
လြန္ခဲ့သည့္ ေမလ ၁၈ ရက္ေန႔က လက္ရွိ တရားရင္ဆိုင္ေနရေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အျမန္ဆုံးလႊတ္ ေပးရန္ အာဆီယံအဖြဲ႔ အလွည့္က် ဥကၠဌ တာ၀န္ယူထားသည့္ ထုိင္းႏိုင္ငံက ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ႏွင့္ ႏုိင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီး တို႔က ျမန္မာ စစ္အစိုးရအား ျပစ္တင္ေ၀ဖန္ခဲ့သည့္အတြက္ ႏွစ္ႏွိင္ငံ တင္းမာမႈမ်ား ရွိခဲ့သည္။
ယင္း ေ၀ဖန္မႈေၾကာင့္ ျမန္မာစစ္အစိုးရက အာဆီယံ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းႏွင့္ မညီသည့္အျပင္ အေၾကာင္းအရာ အားျဖင့္ မွန္ကန္ျခင္း မရွိေသာေၾကာင့္ အာဆီယံဥကၠဌ တာဝန္ယူထားေသာ ထုိင္းႏိုင္ငံ၏ ေၾကညာခ်က္ကို အေလးအနက္ ကန္႔ကြက္သည္ဟူ၍ တန္ျပန္ေၾကညာခဲ့ၾကသည္။
မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္ရွိေနစဥ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ေတြ႕ခြင့္ေတာင္းခဲ့ရာ ျမန္မာ စစ္အစိုးရက ေတြ႔ခြင့္မျပဳခဲ့ေပ။
မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ေတြ႔ဆုံခြင့္ မရခ့ဲသျဖင့္ စစ္အစိုးရကို စိတ္ပ်က္မိေၾကာင္း ထုိင္း ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကုိ ေျပာၾကားခဲ့သည္ဟုလည္း သတင္းစာတြင္ ေရးသားထားသည္။
ဘန္ကီမြန္း၏ ၂ ရက္ ၾကာ ခရီးစဥ္သည္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရးႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး သိသာထင္ရွားသည့္ အက်ိဳးရ လဒ္ မရရွိခဲ့ေၾကာင္း ေလ့လာသူမ်ားက ေ၀ဖန္ေနၾကသည္။
-------------------------------------------------------------
စိုက္သမွ်ဘိန္းၿခံ လိုက္လံဖ်က္ဆီးမည္ဟု စစ္အစိုးရျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးေျပာ
တနလၤာေန႕၊ 06 ဇူလိုင္လ 2009 သွ်မ္းသံေတာ္ဆင့္
ကုလ UNODC ၏ ျမန္မာႏိုင္ငံဘိန္းစိုက္ပ်ဳိးမႈႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ထုတ္ျပန္ေၾကျငာခ်က္ေၾကာင့္ စစ္အစိုးရ ျပည္ ထဲေရး ၀န္ႀကီးက ႏိုင္ငံတ၀ွမ္းလံုးရွိ စိုက္ပ်ဳိးသမွ်ဘိန္းခင္းမ်ား ဖ်က္စီးရမည္ဟု ဂြၽန္ ၂၀၀၉ ၌ ေျပာၾကား လိုက္ ေၾကာင္းမူးယစ္ ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာသည့္အသိုင္းအ၀ိုင္းက ဆိုသည္။
“ျပည္သူေတြ ဘိန္းမစိုက္ေအာင္၊ စိုက္ရင္လဲ ဘယ္လိုသတင္းအခ်က္ရယူမယ္၊ ဘယ္လိုဟန္႔တား ဖ်က္စီးမယ္” စသျဖင့္ ျပည္ထဲေရး၀င္ႀကီး ကေျပာၾကားေၾကာင္း သွ်မ္းျပည္ မူးယစ္ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာေရး အဖြဲ႔က ဆိုသည္။
ေက်းလက္ေဒသ အႀကီးအကဲ တဦးက - အထက္က အၿမဲတမ္းယခုကဲ့သို႔ မၾကာခဏထုတ္ျပန္ တတ္ေၾကာင္း၊ ေအာက္ေျခ က အေျခအေနမသိ႐ွိ နားမလည္ဘဲ ေျပာဆိုျခင္း၊ သိရက္နဲ႔ မ်က္စိမိတ္ နားမိတ္ေျပာဆိုျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ သို႔တည္းမဟုတ္ မူးယစ္ေဆး၀ါး/ဘိန္းစိုက္ပ်ဳိးမႉအေၾကာင္း တစံုတရာ ေျပာဆိုလွ်င္ နားစြန္႔ေနသည့္ ပုဂၢိဳလ္ေတြ အတြက္ လွန္ၾကဳတ္ေျပာဆိုျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း သွ်မ္းသံေတာ္ဆင့္သို႔ ေျပာျပပါသည္။
LNDO ေခၚ လားဟူအမ်ဳိးသားဖြဲ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးအဖြဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ဦးဂ်ဖက္က -“အခုအေျခအေနမွာ ဘိန္း စိုက္ပ်ဳိးမႈ ပိုေတာင္မ်ားလာႏိုင္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဘိန္းစိုက္နယ္ေျမေတြကို ဌာေနျပည္သူ႔စစ္ ေတြ ရဲ႕တာ၀န္အျဖစ္ ေဒသခံစစ္တပ္(အာဏာပိုင္)ေတြက လြဲထားလိုက္လို႔ပါဘဲ။ ျပည္သူ႔စစ္အဖြဲ႔လဲ သူတို႔အဖြဲ႔ အစည္းရပ္တည္ႏိုင္ေရးအတြက္ ေက်းလက္ လူထုေတြကို ဘိန္းစိုက္ခြင့္ျပဳတာဘဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတို႔ဘိန္းခြန္ ေကာက္ရင္ စစ္အစိုးရတပ္အတြက္ ဘယ္ေလာက္ေပးမယ္ဆိုတာ ထဲ့တြက္တယ္” - ဟု ဆို၏။
ထို႔အျပင္ ၂၀၁၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ လူထုထံမွ ေထာက္ခံမဲရရန္အတြက္ ၂၀၀၉ - ၂၀၁၀ ဘိန္းစိုက္ရာသီမွာျပည္သူေတြ ဘိန္းမ်ား ပိုမိုစိုက္ပ်ဳိးခြင့္ရႏိုင္ေၾကာင္းလည္း ဦးဂ်ဖက္က သံုးသပ္ပါသည္။
၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ကမၻာ့ မူးယစ္တုိက္ဖ်က္ေရးေန႔တြင္ UNODC ထုတ္ျပန္ခ်က္က - ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ၂၀၀၇-၂၀၀၈ ဘိန္းစိုက္ ရာသီတြင္ ဘိန္းခင္းဧက ၆၈,၄၄၆ အနက္ ၁၁,၉၄၈ ဧကသာဖ်က္ဆီးျခင္း၊ ၂၀၀၈-၂၀၀၉ ဘိန္း စိုက္ ရာသီတြင္ ဘိန္းစိုက္ဧက ၇၀,၄၂၃ စိုက္ပ်ဳိးၿပီး ၉,၆၀၇ ဧကသာဖ်က္ဆီးေသာေၾကာင့္ စစ္အစိုးရ၏ဘိန္းပေပ်ာက္ေရးစီမံကိန္း မထိ ေရာက္ေၾကာင္း ေထာက္ျပသျဖင့္ ယခုကဲ့သို႔ေျပာဆိုလာျခင္းသာျဖစ္ေၾကာင္း သွ်မ္းမူးယစ္ေစာင့္ၾကည့္ ေလ့လာသည့္ အဖြဲ႔က သံုးသပ္ပါသည္။
-------------------------------------------------------------
မစၥတာဘန္ကီမြန္း ႏွင့္ သွ်မ္းတိုင္းရင္းသားမ်ား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေတြ႕ဆံုျခင္း (သွ်မ္းဒီခ်ဳပ္ ေျပာခြင့္ရႏွင့္ ဆက္သြယ္ေမးျမန္း)
သွ်မ္းသံေတာ္ဆင့္
ကုလအတြင္းေရးမႉး ခ်ဳပ္မစၥတာဘန္ကီမြန္းနဲ႔ ေတြ႔ဆုံတဲ့ေနရာမွာ သွ်မ္းတုိင္းရင္းသားမ်ား ဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ထဲက ဘယ္သူေတြပါသလဲခင္ဗ်ား။ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးခြင့္အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ရလဲ ?
SNLD ထဲက အဖြဲ႔၀င္ေတြျဖစ္ၾကတဲ့ စုိင္းေစာေအာင္နဲ႔ စုိင္းေ႐ႊၾကဴးတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ သြား ရာက္ ေတြ႔ဆုံပါတယ္။ ဂ်ဴလုိင္လ ၃ ရက္ ညေန ၄ နာရီ ၄၅ မိနစ္ေလာက္မွာ စ ေတြ႔တယ္။ ႏုိင္ငံ ရးပါတီ ၁၀ ခု နဲ႔အတူေတြ႔ရေတာ့ ေဆြးေႏြးခ်ိန္ ၁ နာရီ ေလာက္ဘဲ ရတယ္။ တုိင္းရင္းသား မဟာ မိတ္အဖြဲ႔ထဲကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ SNLDနဲ႔ ကုိးကန္႔ဒီမုိကရက္တစ္ ၂ ဖြဲ႔ဘဲ၊ UNA က ေပါ့ေနာ္။
ဘာအေၾကာင္းအဓိကထားေဆြးေႏြးၿပီး ဘန္ကီမြန္းက ဘယ္လုိတုန္႔ျပန္ပါသလဲ?
ွSNLD အေနနဲ႔ ဒီမုိကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ တုိင္းရင္းသားေခါင္း ေဆာင္ ခြန္ထြန္းဦးအပါအ၀င္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလုံးလႊတ္ေပးဖုိ႔ အဓိကထားေတာင္းဆုိတယ္။ ေနာက္တခ်က္ကဒီေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦး အပါအ၀င္ တုိင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဒီမုိကေရစီအင္အား စုေတြပါ၀င္တဲ့ဘက္ကတဖက္ ၿပီးေတာ့ တပ္မေတာ္ အစုိးရဘက္က တဖက္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးဖုိ႔ အမ်ဳိးသား ရင္ၾကားေစ့ေရးကုိ စတင ္အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖုိ႔ ဒီႏွစ္ခ်က္ကုိ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ အဲဒါကုိ မစၥတာဘန္ကီမြန္းက - က်ေနာ္တုိ႔ မွတ္သားထားပါ့မယ္ သက္ဆုိင္ရာလူႀကီးမင္းေတြနဲ႔ ေတြ႔ရင္ ေဆြးေႏြးေပးပါ့မယ္ - လုိ႔ေျပာသြားပါတယ္။
ဒီေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးရတဲ့အေပၚမွာ ေက်နပ္အားရမႈ႐ွိပါသလားခင္ဗ်ား?
မ႐ွိပါဘူး။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ မစၥတာဘန္ကီမြန္း ေျပာသြားတဲ့အခ်က္ထဲက ေနာက္ဆုံးအခ်က္ ျဖစ္တဲ့ ၂၀၁၀ေ႐ြးေကာက္ ပြဲကုိ ပြင့္လင္းျမင္သာၿပီးေတာ့မွ အားလုံး လက္ခံႏုိင္တဲ့ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမ်ဳိး ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ပါမယ္လုိ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေ႐ႊက မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းကုိ ေျပာသြားတဲ့အခ်က္ တစ္ခ်က္ဘဲ႐ွိတယ္။ က်န္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားလြတ္ေပး မယ္ဆုိတဲ့ကိစၥ၊ အမ်ဳိးသားရင္ၾကား ေစ့ေရး ီငေူသါကန ကိစၥတုိ႔ ဘာတစ္ခုမွ အေျဖတိတိက်က်မ႐ွိေတာ့ မစၥတာ ဘန္ကီမြန္း ရဲ႕ခရီးစဥ္ဟာ ေအာင္ျမင္တယ္လုိ႔လဲမျမင္ဘူး။ ေက်နပ္အားရမႈလည္းမ႐ွိဘူးလုိ႔ေျပာခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။
ဒီခရီးစဥ္ကေန ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ ဦးခြန္ထြန္းဦးတုိ႔ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား တုိ႔ေတြလြတ္ ေျမာက္ဖုိ႔အတြက္ ဘယ္ေလာက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္႐ွိပါသလဲခင္ဗ်ား?
ဒီဥစၥာကေတာ့ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးေရးအေနအထား ဒီမုိကေရစီျဖစ္ထြန္းဖုိ႔အေနအထား၊ အဲဒီ အေနအထားအေပၚမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးက ဘယ္ေလာက္အတုိင္းအတာအထိ ပါ၀င္ပူးေပါင္းလုိတဲ့ ဆႏၵ ႐ွိလဲဆုိတဲ့အခ်က္အေပၚမွာမူတည္ ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေမွ်ာ္လင့္ရတဲ့ လူေတြအေပၚမွာမမူတည္ပါဘူး။ လုပ္ေဆာင္ရမယ့္လူေတြေပၚမွာဘဲမူတည္ပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး အမ်ဳိးသားရင္ၾကားေစ့ေရးအတြက္ ဘယ္ေလာက္ထိတုိးတက္မႈ႐ွိႏုိင္မလဲ သုံးသပ္ေပးပါဦး ခင္ဗ်ား?
ဒီခရီးစဥ္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ေတြ႔ဖုိ႔ မစၥတာဘန္ကီမြန္းက မရမေန ၂ ေခါက္တိတိ ေတာင္းဆုိသြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီသူ႕ရဲ႔ေတာင္းဆုိခ်က္ကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေ႐ႊက မလုိက္ေလ်ာတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ နဲ႔ မေတြ႔လုိက္ရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ဳိးသားရင္ၾကားေစ့ေရးအတြက္ေနာက္ဆုတ္သြားတဲ့ေျခလွမ္း ေႏွာင့္ေႏွးၾကန္႔ၾကာ သြားတဲ့ ေျခလွမ္းလုိ႔သုံးသပ္လုိပါတယ္။ ဒီလုိေႏွာင့္ေႏွးၾကန္႔ၾကာေစတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးနဲ႔ဘ ဲႀကံသြားရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္မုိ႔လုိ႔ ဒီခရီးစဥ္ဟာတုိးတက္ မႈတစုံတရာ ေက်နပ္အားရမႈ တစုံတရာမ႐ွိတဲ့ခရီးစဥ္လုိ႔ က်ေနာ္သုံးသပ္လုိပါတယ္။
တုိင္းရင္းသားေတြနဲ႔ စစ္အစုိးရၾကား ညီၫႊတ္ေရးအေျခအေနကုိေကာ သူဘယ္ေလာက္ထိစြမ္းေဆာင္ ေပးသြားလဲ ခင္ဗ်ား?
ဒါသူအမ်ားႀကီးႀကိးစားစြမ္းေဆာင္သြားခဲ့တယ္လုိ႔ေျပာလုိ႔ရတယ္။ ဥပမာ သူတခါမွ မေတြ႔ ဆုံခဲ့ရတဲ့သွ်မ္းတုိင္းရင္းသား မ်ားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္တုိ႔ တျခားတိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႔တို႔ သူေတြ႔ဆုံသြားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္သူမသိသြား တဲ့အခ်က္ကေတာ့ ဒီတုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔ ေတြဆုိတာက နအဖစစ္အစုိးရကလက္နက္ေပးကုိင္ထားတဲ့ ျပည္သူစစ္အဖြဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ အေပ်ာ္တမ္း တပ္ဖြဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ နယ္ျခားေစာင့္တပ္အသြင္ေျပာင္းဖုိ႔ သေဘာတူထားတဲ့ အဖြဲ႔ေတြနဲ႔သာ သူေတြ႔ ဆုံသြားခဲ့ရတယ္။ အျခားက်န္႐ွိတဲ့ SSA ေျမာက္ပိုင္းအပစ္ရပ္အဖြဲ႔တို႔ မြန္တို႔ ေနာက္ၿပီး စုိင္းလင္း အထူးေဒသ ၄ တပ္ဖြဲ႔တို႔ KIO တို႔ အစ႐ွိတဲ့ တပ္ဖြဲ႔ေတြနဲ႔ သူမေတြ႔ဆုံသြားခဲ့ရဘူး။ ဗမာျပည္မွာ လက္နက္ကုိင္ေနတဲ့ Ceasefire အုပ္စု နဲ႔ Non-Ceasefire အုပ္စုေတြအမ်ားႀကီးက်န္ေနေသးတယ္။
ဒီပုဂၢဳိလ္ေတြ စုံစုံလင္လင္မေတြ႔ခဲ့ရေသး သမွ်ေတာ့ ဗမာျပည္ရဲ႕ၿပီးျပည့္စုံတဲ့ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံေရး ဆုိတာျဖစ္လာႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔လုိ႔စစ္အစုိးရနဲ႔ တုိင္းရင္းသားေတြၾကား လုပ္ေဆာင္ ရမယ့္ကိစၥမွာမစၥတာဘန္ကီမြန္းမသိေသး တဲ့အခ်က္အလက္ေတြအမ်ားႀကီး႐ွိပါေသးတယ္။
ဒီခရီးစဥ္ေၾကာင့္ အနာဂတ္ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႔ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနေျပာင္း လဲမႈ႐ွိလာမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ ပါသလား?
အနည္းငယ္ေျပာင္းလဲမႈေတာ့႐ွိရင္႐ွိမွာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ထိေရာက္တဲ့ေျပာင္းလဲ မႈေတာ့႐ွိႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး၊အကယ္လို႔ ေျပာင္းလဲမႈ႐ွိလာရင္လည္း ဒီခရီးစဥ္ေၾကာင့္ေတာ့မဟုတ္ဘူးလုိ႔သုံးသပ္လို ပါတယ္။
မစၥတာဗန္ကီမြန္း ခရီးစဥ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္လိုစကားမ်ဳိး ေနာက္ဆံုးေျပာလိုပါသလဲခင္ဗ်ား?
သွ်မ္းျပည္သားမ်ားေရာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားအားလုံးကုိပါ အားေပးစကားေျပာခ်င္တာက အား လုံးကရပုိင္ခြင့္႐ွိတဲ့ အခြင့္ အေရးကုိ ရဲရဲ၀့ံ၀့ံမေတာင္းဆိုရဲရင္ စစ္အစုိးရရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈေအာက္ကေန လြတ္ ေျမာက္ႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽႏု္ပ္တုိ႔ ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ အခက္အခဲေတြကုိ အာဆီယံတုိ႔ အီး ယူတုိ႔ သိ႐ွိေအာင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းရဲရဲ၀့ံ၀့ံထုတ္ေဖာ္ေျပာ ရဲဖုိ႔ သွ်မ္းျပည္သားေတြေရာ အပစ္ရပ္ၿငိမ္း အဖြဲ႔ေတြအားလုံးကုိပါ အားေပးခ်င္ပါတယ္။
-------------------------------------------------------------
ဒါပဲ
Dear All,
Former UN Secretary-General U Thant's grandson, historian, former UN
Senior Officer (political department) and author of "River of the Lost Footsteps" and
"The Making of Modern Burma" Dr. Thant Myint-U was interviewed by Asia Times
Online about his views on the Myanmar issue including Ban's recent visit.
Please use this url : http://atimes.com/atimes/Southeast_Asia/KG04Ae01.html.
On sanctions:
Just over the past few years I think many more Western policymakers have
come to the conclusion that sanctions-based approaches just won't work
with a regime like Burma's. There has been a willingness to go back to
the drawing board and think about fresh approaches. Sanctions are at
best ineffective because they are not universal. The government is more
than able to survive on just trade and investment from within the
region. In the worst case, though sanctions are extremely
counter-productive, in that they've held back two forces - American
soft power and global capitalism - that could have actually started to
change things.
I fear the democracy movement has very little hope for
success if it's going to fight on the current landscape, that was
created and cultivated by the army over decades of fighting.
For me,the most important thing is to change the landscape first. The
involvement of the West through aid, investment and tourism could be a
huge part of changing this landscape. If over the past 20 years, if we
hadn't had all these sanctions and boycotts, and and instead had
focused on ending the armed conflicts, reforming the economy, and
reconnecting Burma to the world, including through global capitalism, I
think the pro-democracy movement would be in a much stronger position
today.
On UNSG Ban Ki-moon's visit:
It's incredibly hard for an international figure like Ban to simply go in
and sort things out. In North Korea for example everyone accepts the
focus is on nuclear proliferation; but - here it's much more
complicated, there are so many different issues, and international
opinion just on the nature of the problem is completely divided.
There are opportunities for Ban Ki-Moon but his success on this trip will
depend on his willingness to look at the big picture. He has to deal
with some of the immediate political challenges, but if he simply
repeats the mantra of the past many years and sees himself primarily as
a broker between the government and Aung San Suu Kyi, I'm not sure he
can get very far. I don't think he brings any leverage.
............ ......... ......... ......... ....
while other human rights violators like China is not imposed sanctions (explicitly they (West)
are afraid and can't afford to lose their interests), Myanmar has been facing severe sanctions
and international isolation for decades (ordinary people do not seem to understand this factor).
Simply they (the West) don't have any interest. All they have done is just moral concern..
The 'Lady' has been talking talking talking and is talking..... .
Moral concern is very dangerous in international relations.
Many people see the Roadmap as an opportunity and plan to contest in upcoming elections.
Perhaps there is no hope from the West as the history has already told us.
In fact, politics is to do with what you have, seize any opportunity comes, use in effective way.
True politicians. It is not too late for Burma to change.
best,
dt
Former UN Secretary-General U Thant's grandson, historian, former UN
Senior Officer (political department) and author of "River of the Lost Footsteps" and
"The Making of Modern Burma" Dr. Thant Myint-U was interviewed by Asia Times
Online about his views on the Myanmar issue including Ban's recent visit.
Please use this url : http://atimes.com/atimes/Southeast_Asia/KG04Ae01.html.
On sanctions:
Just over the past few years I think many more Western policymakers have
come to the conclusion that sanctions-based approaches just won't work
with a regime like Burma's. There has been a willingness to go back to
the drawing board and think about fresh approaches. Sanctions are at
best ineffective because they are not universal. The government is more
than able to survive on just trade and investment from within the
region. In the worst case, though sanctions are extremely
counter-productive, in that they've held back two forces - American
soft power and global capitalism - that could have actually started to
change things.
I fear the democracy movement has very little hope for
success if it's going to fight on the current landscape, that was
created and cultivated by the army over decades of fighting.
For me,the most important thing is to change the landscape first. The
involvement of the West through aid, investment and tourism could be a
huge part of changing this landscape. If over the past 20 years, if we
hadn't had all these sanctions and boycotts, and and instead had
focused on ending the armed conflicts, reforming the economy, and
reconnecting Burma to the world, including through global capitalism, I
think the pro-democracy movement would be in a much stronger position
today.
On UNSG Ban Ki-moon's visit:
It's incredibly hard for an international figure like Ban to simply go in
and sort things out. In North Korea for example everyone accepts the
focus is on nuclear proliferation; but - here it's much more
complicated, there are so many different issues, and international
opinion just on the nature of the problem is completely divided.
There are opportunities for Ban Ki-Moon but his success on this trip will
depend on his willingness to look at the big picture. He has to deal
with some of the immediate political challenges, but if he simply
repeats the mantra of the past many years and sees himself primarily as
a broker between the government and Aung San Suu Kyi, I'm not sure he
can get very far. I don't think he brings any leverage.
............ ......... ......... ......... ....
while other human rights violators like China is not imposed sanctions (explicitly they (West)
are afraid and can't afford to lose their interests), Myanmar has been facing severe sanctions
and international isolation for decades (ordinary people do not seem to understand this factor).
Simply they (the West) don't have any interest. All they have done is just moral concern..
The 'Lady' has been talking talking talking and is talking..... .
Moral concern is very dangerous in international relations.
Many people see the Roadmap as an opportunity and plan to contest in upcoming elections.
Perhaps there is no hope from the West as the history has already told us.
In fact, politics is to do with what you have, seize any opportunity comes, use in effective way.
True politicians. It is not too late for Burma to change.
best,
dt
Monday, 6 July 2009
ေဆာင္းပါး
ဘိုဘိုေက်ာ္ၿငိမ္း
စေနေန႔၊ ဇြန္လ 27 ရက္ 2009 ခုႏွစ္ 12 နာရီ 22 မိနစ္
သံတမန္ေရးရာဆုိတာ ကန္႔သတ္မႈ ရွိပါတယ္
၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး ျဖစ္တုန္းက တၾကိမ္၊ နာဂစ္မွာ တၾကိမ္၊ အခု ေဒၚစုကို တရားစြဲဆုိရာမွာ တၾကိမ္၊ ျပည္တြင္းမွာ လႈပ္ရွားမႈျဖစ္တုိင္း ျပည္ပမွာ ကုလမဂၢ ဝင္ပါေတာ့လား၊ အေမရိကန္ ဝင္ပါေတာ့လား စသည္ျဖင့္ ေတာင္းဆိုမႈေတြ ၾကီးထြားတတ္ပါတယ္။ မီဒီယာေတြမွာလည္း အသံေတြ ဆူညံတတ္တာေၾကာင့္ သံတမန္အေၾကာင္းနဲ႔ ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေတြကို ေဆြးေႏြးပါရေစ။ ဒီအပိုင္းက အထဲက ပရိသတ္ကို ပိုရည္စူးတာပါ။ အေၾကာင္းက က်ေနာ္နဲ႔ မိသားစုခ်င္း ရင္းႏွီးတဲ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက သိခဲ့တဲ့ မဆလအစိုးရက ျပန္ေခၚလုိ႔သာ ျပန္လာရလု႔ိ ပါရဂူဘြဲ႕မရခဲ့ေပမယ့္ ပါရဂူအဆင့္ရွိတဲ့ ပညာတတ္တေယာက္နဲ႔ ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုရတဲ့အခါမွာ ယူအန္ (UN) က ဘာလုပ္ေနလဲလို႔ ေမးတာ ၾကံဳဖူးလို႔ပါ။
UN ဆုိတာက ႏုိင္ငံတုိင္းကို ျပႆနာေပၚတုိင္း ဝင္မစြက္ဖက္ႏုိင္ပါဘူး။ ကုလသမဂၢရဲ႕ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးဟာ ကုလသမဂၢရဲ႕ လံုၿခံဳေရးေကာင္စီက ေစခိုင္းတဲ့အတုိင္း လုပ္ရတာပါ။ လံုၿခံဳေရးေကာင္စီမွာ တခ်က္လႊတ္အာဏာ Veto Power ရွိတဲ့ ႏုိင္ငံ ၅ ႏုိင္ငံကို ၾကီး ၅ ၾကီးလို႔ ေခၚပါတယ္။ ဒီႏုိင္ငံ ၅ ႏုိင္ငံကပဲ လံုၿခံဳေရးေကာင္စီမွာ အၿမဲပါဝင္ၿပီး က်န္ႏုိင္ငံေတြက အလွည့္က်သာ ပါဝင္ရပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ကို ႏုိင္ခဲ့တဲ့ မဟာမိတ္ေတြျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္၊ အဂၤလိပ္၊ ျပင္သစ္၊ ဆိုဗီယက္နဲ႔ ေနာက္မွ တ႐ုတ္ ပါလာတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီဗီတိုအာဏာရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက သေဘာမတူဘဲ ဘာမွ လုပ္လို႔ မရပါ။
ကိုရီးယားစစ္မွာပဲ ဆိုဗီယက္ကိုယ္စားလွယ္ ေရခ်ဳိးခန္းအသြားမွာ မဲခြဲခဲ့လို႔ UN က ကိုရီးယားမွာ ဝင္ခြင့္ရခဲ့တာပါ။ (မွတ္ခ်က္ - ထို္စဥ္က တ႐ုတ္ မပါေသးပါ။ ထိုင္ဝမ္ကို အသိအမွတ္ျပဳၾကပါေသးတယ္။) ယူဂိုဆလပ္ႏုိင္ငံ ကြဲထြက္သြားၿပီး ေဘာ့စနီးယားစစ္ပဲြမွာ ဆိုဗီယက္ဗီတိုကို UN မွာ မေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့အတြက္ UN အျပင္ဘက္က ေနတိုး NATO အေနနဲ႔ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြက ဝင္စြက္ဖက္ခ့ဲၾကရတာပါ။
ဒါေၾကာင့္ UN မွာ ျပႆနာတခုကို တင္ခ်င္ရင္ ၾကီး ၅ ၾကီးထဲက တႏုိင္ငံက မကန္႔ကြက္ဖုိ႔ လိုပါတယ္။ ထုိ႔ျပင္ UN မွာ ကိုယ္ပိုင္စစ္တပ္မရွိပါ။ UN အဖြဲ႕ဝင္ေတြဆီက တပ္ကို ေတာင္းခံရပါတယ္။ ထို႔အတြက္ UN ပါဝင္ကိုင္တြယ္လာဖုိ႔ ကမၻာ့အင္အားၾကီး ႏုိင္ငံၾကီးေတြအၾကား ႏုိင္ငံေရးကို နားလည္ရပါမယ္။
ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီးမွာ အေရွ႕နဲ႔ အေနာက္ဆိုၿပီး ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ က်င့္သံုးေသာ ႏုိင္ငံေတြနဲ႔ ဒီမိုကေရစီက်င့္သံုးတဲ့ ႏိုင္ငံေတြဆိုၿပီး ကမၻာၾကီးဟာ ၂ ျခမ္းကြဲေနခဲ့ပါတယ္။ ဆိုဗီယက္ ႐ုရွားၿပိဳကြဲၿပီး ကမၻာမွာ ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ က်ဆံုးသြားအၿပီး တ႐ုတ္ကလည္း တိန္ေရွာင္ပိန္ရဲ႕ ေစ်းကြက္စီးပြားေရး အေျပာင္းအလဲ ၾကားကာလျဖစ္ေနေတာ့ ကမၻာ့အင္အားၾကီး မဟာအင္အားၾကီး ဆူပါ ပါဝါအျဖစ္ အေမရိကန္ပဲ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ ပထမ အီရတ္စစ္မွာ အေမရိကန္က Smart Bombs လို႔ေခၚေသာ အစြမ္းထက္တဲ့ ဗံုးေတြသံုးၿပီး စစ္အင္အားျပခဲ့ရာ အေမရိကန္ရဲ႕ အရွိန္ဟာ ကမၻာမွာ ၾကီးမားခဲ့ပါတယ္။
ဆိုဗီယက္ေတြဟာ ယဲ့လ္ဆင္ လက္ထက္မွာ ကြန္ျမဴနစ္စီးပြားေရးစနစ္မွ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရးအေျပာင္းမွာ GDP စုစုေပါင္း ထြက္ကုန္ဟာ ၄ဝ % မွ် ခြ်တ္ၿခံဳက်သြားပါတယ္။ အေမရိကန္ စီးပြားေရးပညာရွင္ေတြက တခ်ီတည္း ေျပာင္းရမယ္။ Shock Treatment ဆိုၿပီး ဖိအားေပးလမ္းညႊန္ခဲ့ပါတယ္။ အရက္နဲ႔ တြဲဖက္ေနတတ္တဲ့ ယဲ့လ္ဆင္ကလည္း ႏုိင္ငံပိုင္ လုပ္ငန္းၾကီးမ်ားကို အလကားေပးသေလာက္နီးနီး ေရာင္းခဲ့ရာ ေတဇတုိ႔လို ေခတ္ေပၚသူေ႒းၾကီးေတြ ေပၚလာၿပီး စီးပြားေရး ဖ႐ိုဖရဲ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အစိုးရမွာ ေငြမရွိေတာ့ ဆိုဗီယက္စစ္တပ္မွာလည္း ဖ႐ိုဖရဲနဲ႔ စစ္အင္အားကို ေလ်ာ့ရေတာ့ စစ္တပ္လည္း တပ္ပ်က္လုနီးပါး ခ်ဳိ႕ယြင္းအားနည္းခဲ့ပါတယ္။
ဒီိလုိ ႐ုရွားႏုိင္ငံ ကြ်မ္းထိုးေမွာက္ခံု ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ကမၻာမွာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ တႏုိင္ငံပဲ ဆူပါပါဝါ ႏုိင္ငံအျဖစ္ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ဆိုဗီယက္အင္ပါယာၾကီး ၿပိဳကြဲခ်ိန္မွာ အေရွ႕ဥေရာပ ႏုိင္ငံေတြကလည္း ခြဲထြက္ကာ လြတ္လပ္ေရး ေတာင္းဆုိခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီလို ႐ုရွားႏုိင္ငံဟာ ၿပိဳကြဲနိမ့္က်ခ်ိန္မွာ အေမရိကန္ေပၚလစီ ေဖာ္ထုတ္သူတခ်ဳိ႕က အရင္က ၿပိဳင္ဘက္ကို အၿငိဳးနဲ႔ႏွိမ္ခဲ့ၾကတယ္။ အေၾကာင္းအက်ဳိး အားလုံးေပါင္းလုိက္ေတာ့ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ ျပင္းထန္တဲ့ ႐ုရွား မ်ဳိးခ်စ္ Nationalists ေတြက အေမရိကန္အေပၚ စိတ္နာၾကတယ္။
ဒါကုိ အေသးစိတ္ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး သင္ခန္းစာ ယူေနတာကေတာ့ တ႐ုတ္ၾကီးပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တ႐ုတ္ၾကီးက တခ်ီထဲနဲ႔ မရမ္းဘူး။ ေျဖးေျဖးခ်င္းလွမ္းၿပီး ေစ်းကြက္စနစ္ကုိ ေျပာင္းတယ္။ တိန္ေလွ်ာက္ဖိန္ မွာခဲ့တဲ့ စကားမွာ ေက်ာက္ခဲေတြကို ေသခ်ာနင္းျပီး ေခ်ာင္းကုိျဖတ္ပါ လို႔ ဥပမာေပးပါတယ္။ crossing the river by feeling the stones.
ယဲ့လ္ဆင္ရဲ႕ သတၲမ သတ္တမ္းအၿပီးမွာ မထင္မွတ္ဘဲ ႏုိင္ငံေရး အသက္ႏုေသးတဲ့ အရင္က KGB ေထာက္လွမ္းေရး အရာရွိ ပူတင္ က သမၼတျဖစ္လာတယ္။ ပူတင္က မ်ဳိးခ်စ္၊ ဒိအျပင္ လူငယ္ပီပီ ၾကမ္းတယ္၊ သြက္တယ္၊ လက္ျမန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပူတင္က အေခ်ာင္ရထားတဲ့ သူေ႒းေတြရဲ႕ ကုမၸဏီအခ်ိဳ႕ကုိ ျပန္သိမ္းၿပီး ဖ႐ုိဖရဲ ျဖစ္ေနတဲ့ စီးပြားေရးကုိ ျပန္ကုိင္ခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ ပူတင္ကုိ ယွဥ္ရဲသူေတြကို ကုမၸဏီလည္း သိမ္း၊ ေထာင္ပါခ်ပစ္လုိက္တယ္။ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြက ေဝဖန္သူေတြကေတာ့ အာဏာရွင္ဆန္တယ္လုိ႔ ေဝဖန္ၾကတာေပါ့။ ပူတင္ လက္ထက္မွာ ႐ုရွားေတြရဲ႕ စီးပြားေရးဟာ ျပန္ၿပီး ဦးေထာင္လာတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေလာက္မွာ ကမၻာ့ေရနံေစ်းေတြ ေခါင္ခိုက္ေအာင္ တက္ေနေတာ့ ႐ုရွားရဲ႕ စီးပြားေရး အရွိန္ဟာတက္လာတယ္။ ေရနံႏုိင္ငံေတြ စုစည္းထားတဲ့ OPEC အဖြဲ႔အျပင္မွာ ေဆာ္ဒီၿပီးရင္ ႐ုရွားက ေရနံအထြက္ဆုံးပဲ။ ထုိ႔ျပင္ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ Natural Gas မွာ ႐ုရွားက နံပါတ္ ၁ ပဲ။ (မွတ္ခ်က္ ျမန္မာႏုိင္ငံက နံပါတ္ ၁၁ မွာ ရွိပါတယ္)။ အေနာက္ဥေရာပက ၂၅ ရာခုိင္ႏႈန္းအထက္ သဘာဝဓါတ္ေငြ႔ကုိ ႐ုရွားက ဝယ္ယူရပါတယ္။ ႐ုရွားေတြအေပၚစြမ္းအင္အတြက္မွီခိုိလာရတယ္။
႐ုရွားေတြ ကြန္ျမဴနစ္ စံနစ္ကအေျပာင္း ယဲ့လ္ဆင္ရဲ႕ ဖ႐ုိဖရဲ ကာလမွာ အေမရိကန္ေတြ လူပါးဝ ထားတာကို ႐ုရွားမ်ဳိးခ်စ္ေတြက မေမ့ဘူး။ ဒိအျပင္မွာ ေနတိုး NATO က ဝါေဆာစာခ်ဳပ္ Warsaw Pact ပ်က္္သြားတာေတာင္၊ ရန္သူမရွိေတာ့တာေတာင္၊ ထပ္မံတုိးခ်ဲ႕လာေနတယ္။
သမၼတ ကလင္တန္လက္ထက္မွာ ေဘာ့စနီးယားနဲ႔ ဆာဗီးယားကုိ ဝင္စြက္ထားတာကုိလည္း ႐ုရွားက ၾကည့္မရဘူး။ ဆာ့ဖ္လူမ်ဳိးေတြက Serbs ေတြက ႐ုရွားနဲ႔ လူမ်ဳိးတူေတြကုိး။ အခုလဲ အေမရိကန္က ဒုံးပ်ံကုိ ကာကြယ္ဖုိ႔ ဒုံးပ်ံ Anti Ballistic Missiles ေတြကုိ ပုိလန္နဲ႔ ခ်က္စ္မွာ တပ္ဆင္ဖုိ႔ အစီအစဥ္အတြက္ ျငင္းခံုေနၾကတယ္။ အခုလက္ရွိ ႐ုရွားသမၼတဟာ ပူတင္ရဲ႕ လူစာရင္း။ ဥပေဒအရ ပူတင္က ဆက္အေရြးမခံႏုိင္လုိ႔ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ ဆင္းလုပ္ၿပီး ဥပေဒျပင္ဆင္ၿပီး သမၼတ တခါထပ္ျပန္ အေရြးခံမယ္လုိ႔ အတြင္းသိေတြက ယူဆၾကတယ္။ လက္ရွိ႐ုရွားမွာ ပူတင္ကုို လူၾကိဳက္မ်ားတယ္။
တ႐ုတ္ၾကီးက သိပ္လည္တယ္။ အေမရိကန္ကုိ ရန္မရွာေသးဘူး။ အႏွစ္ ၃ဝ ေက်ာ္ေက်ာ္ အေမရိကန္နဲ႔ တည့္ေအာင္ေပါင္းၿပီး အေမရိကားကုိ တ႐ုတ္လုပ္ ေပါေခ်ာင္ေကာင္းပစၥည္းေတြ တြင္တြင္တင္ပုိ႔ၿပီး အေမရိကန္အလုပ္႐ုံ စက္႐ုံေတြ ပိတ္ၿပီး တ႐ုတ္ျပည္ၾကီးမွာ စက္႐ုံအလုပ္႐ုံေတြ ေပၚလာေတာ့ တ႐ုတ္ေတြ အလုပ္ရ ေငြေပါလာတာေပါ့။ အေမရိကန္ေတြက ေငြေနာက္လုိက္ၿပီး စြတ္ဝယ္၊ တ႐ုတ္ကလည္း နင္းကန္ပို႔ ဆုိေတာ့ တ႐ုတ္မွာ ႏုိင္ငံျခားေငြေတြ မတရား ပုိေနတာေပါ့။ အေမရိကန္အစုိးရက လုိေငြ (Deficit) အတြက္ ေခ်းဖုိ႔ ထုတ္ေရာင္းရတဲ့ TBill လုိ႔ေခၚတဲ့ Treasury Bills ေတြကုိ တ႐ုတ္က ဝယ္ေတာ့ အတုိးလည္းရၿပီး၊ အေမရိကန္ရဲ႕ အေၾကြးရွင္ ၿမီရွင္ႏုိင္ငံ ျဖစ္လာတယ္။ အေမရိကန္က တ႐ုတ္အေပၚ TBill ေဒၚလာ ၇၆၃.၅ ဘီလ်ီယံံ ( ၁ ဘီလီယံ= ၁ဝဝဝ သန္း) ဖိုး အေၾကြးတင္လ်က္ရွိတယ္။ အေမရိကန္ စီပြားေရးဝန္ၾကီးက ပီကင္းမွာ အေမရိကန္ TBills ေတြကုိ တ႐ုတ္ကဆက္ဝယ္ဖုိ႔ မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးေနရတယ္။
ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံဟာ ေငြရွိမွ စစ္တပ္ကုိ ထူေထာင္ႏုိင္တယ္။ ေငြက ဝင္ေငြေကာင္းမွ၊ စီးပြားေရးေကာင္းမွ ေငြ ရွိမွာကုိး။ တ႐ုတ္စစ္တပ္ဟာ လူဦးေရ အမ်ားဆုံး စစ္တပ္ျဖစ္ေပမဲ့ စစ္ပစၥည္းမွာ ေခတ္မမီလွေသးဘူး။ ျပည္တြင္းစစ္မွာကတည္းက တ႐ုတ္စစ္တပ္ကုိ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီက အုပ္စိုးထားတယ္။ တ႐ုတ္ ဒုစစ္ေသနာပတိက Peng Dehuai က စစ္သားပီသတဲ့ စစ္တပ္ Professional Army ျဖစ္ေစခ်င္တာေၾကာင့္ ေမာ္နဲ႔ ထိပ္တုိက္ေတြ႔တာေၾကာင့္ အျဖဳတ္ခံရၿပီး ယဥ္ေက်းမႈ ေတာ္လွန္ေရးတုန္းက ဦးထုပ္ၾကီးေတြေဆာင္းၿပီး လူထုအေရွ႕မွာ အႏိွပ္စက္ခံရတယ္။ အခုမွ တ႐ုတ္က ေငြရွိလာမွ Professional Army ကုိ ထူေထာင္လာၾကတာပါ။
အထူးသျဖင့္ တ႐ုတ္ေရတပ္ဟာ အရင္က ကမ္းေျခေစာင့္ေရတပ္ အသြင္ပဲ ရွိတယ္။ အခုမွ ပင္လယ္ျပာေရတပ္ Blue Water Navy ကမၻာကုိ ျဖန္႔ႏုိင္တဲ့ ေရတပ္အျဖစ္ အသြင္ကူးေျပာင္းလ်က္ရွိတယ္။ တ႐ုတ္က ၿဂိဳဟ္တု Satellite ကုိ ေျမျပင္က ပစ္ခ်ျပႏုိင္ခဲ့သလုိ အခုေလယာဥ္တင္ သေဘာၤ Air Craft Carrier ေဆာက္ေနၿပီ။ အေမရိကန္ရဲ႕ စစ္သုံးစရိတ္ဟာ ဘီလ်ံ ၅ဝဝ ေက်ာ္ရွိၿပီး ဥေရာပႏုိင္ငံနဲ႔ ႏိုင္ငံၾကီးေတြ အားလုံးေပါင္းရဲ႕ စစ္စရိတ္ထက္ မ်ားတယ္။ အခု ဒုတိယ တ႐ုတ္က ဘီလ်ံ ၈ဝ ေက်ာ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီမွာ အာကာသ Space နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကုန္က်စရိတ္ေတြ မပါေသးဘူး။ တ႐ုတ္က စစ္အသံုးစရိတ္ မ်ားလာတာ ထင္ရွားတယ္။
အေမရိကန္က အီရတ္ကုိ ဝင္အသိမ္းၿပီးမွာ အေမရိကန္ရဲ႕ စစ္အင္အား တိုိးခ်ဲ႕မႈကုိ ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ တ႐ုတ္နဲ႔ ႐ုရွား ေပါင္းၿပီး ရွန္ဟုိင္းအတူ ပူးေပါင္းေရးအဖြဲ႔ Shanghai Cooperation Organization SCO ကို အားျဖည့္ခဲ့ၾကတယ္။ ၆ ႏုိင္ငံ ပါဝင္တဲ့ SCO ဆိုတာက တ႐ုတ္၊ ႐ုရွားနဲ႔ အရင္ ဆုိဗီယက္အင္ပါယာဝင္ ႏိုင္ငံအခ်ဳိ႕ကုိ စြဲေခၚၿပီး ဖြဲ႔ထားတဲ့ အဖြဲ႔ပါ။
လြန္ခဲ့တဲ့ လကမွ (ေမလ ၂ဝဝ၉) သီရိလကၤာမွာ အစုိးရက Tiger ေတြလုိ႔ နာမည္ၾကီးတဲ့ တမီလ္က်ားသူပုန္ေတြကုိ အႏုိင္ရၿပီး အႏွစ္ ၂ဝ ေက်ာ္ ၾကာခဲ့တဲ့ သူပုန္ထမႈကုိ ေအာင္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ ဒီ က်ားသူပုန္ ေခါင္းေဆာင္ဟာ အင္မတန္ ရက္စက္တယ္။ က်ားသူူပုန္ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို အစိုးရတပ္ေတြ ဝုိင္းထားတုန္း အစုိးရတပ္ေတြ ဗုံးၾကဲတာေၾကာင့္ အရပ္သားေတြ ေသရပါတယ္ဆုိတဲ့ စြပ္စြဲခ်က္ေတြ ထြက္လာၿပီး ဒီမုိကေရစီ က်င့္သုံးတဲ့ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြက သီရိလကၤာႏုိင္ငံကုိ ဖိအားေပးလာတယ္။ ခ်က္ခ်င္း တ႐ုတ္နဲ႔ ႐ုရွားက သီရိလကၤာအစုိးရကုိ ရွန္ဟုိင္းအုပ္စု အစည္းအေဝးကုိ ေဆြးေႏြးဘက္ Dialogue-Partner အေနနဲ႔ တက္ဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္တယ္။ တ႐ုတ္ေကာ ႐ုရွားကပါ ခ်ီးက်ဴးသဝဏ္လႊာေတြ ေပးပုိ႔ခဲ့တယ္။
ဒုတိယ အီရတ္စစ္ပြဲ မတုိင္ခင္မွာ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံဟာ တဦးတည္းေသာ ဆူပါပါဝါအျပင္ စစ္အင္အား အၾကီးဆုံးႏုိင္ငံ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဆူပါပါဝါထက္လြန္တဲ့ ဟိုင္ပါပါဝါ Hyper power ဆိုၿပီး တံခြန္လြင့္ ႏုိင္ခဲ့တာေပါ့။ ႏုိင္ငံေရးမကြ်မ္းတဲ့ သမၼတ ဘုရွ္ Bush က အီရတ္ကုိ ဝင္သိမ္းၿပီး လြယ္လြယ္နဲ႔ ၿပီးမယ္ထင္ခဲ့တာ အီရတ္ေတြက ကုိယ့္ႏုိင္ငံကုိ က်ဴးေက်ာ္လာတာကုိ မခံႏုိင္ဘဲ ေတာ္လွန္ေတာ့ အေမရိကန္စစ္တပ္က မျပင္ထားတဲ့ စစ္ပြဲကုိ ဆင္ႏြဲရေတာ့ ေသၾကပ်က္စီးမႈေတြ မ်ားကုန္ျပီး ရပ္လို႔မရ ျဖစ္ေရာ။ စစ္ေရးအရ Hyper Power အဆင့္က ျပဳတ္က်တာေပါ့။ 2007 ခုႏွစ္ စီးပြားေရးအက်ပ္အတည္း Economic Crisis လည္းျဖစ္ေရာ အေမရိကန္ရဲ႕ အရွိန္နဲ႔ သိကၡာဟာ ထပ္ျပဳတ္က်တာေပါ့။
ေရနံႏွင့္ ႏုိင္ငံေရး
ဒုတိယ ကမၻာစစ္ၾကီးအၿပီးမွာ အေမရိကန္ သမၼတ ရူဗ္စဗဲ့လ္ Roosevelt နဲ႔ ေဆာ္ဒီဘုရင္ ေဆာ့ဒ္ Saud တုိ႔ ေတြ႔ၿပီး ေဆာ္ဒီေတြက ေရနံေပးမယ္၊ အေမရိကန္က လုံၿခဳံေရးေပးဖုိ႔ ကတိျပဳခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရနံကုိ အေမရိကန္ ေဒၚလာနဲ႔ အေရာင္းအဝယ္ ဒီေန႔အထိ လုပ္ၾကရၿပီး အႏွစ္ ၄ဝ ေက်ာ္ေက်ာ္ ေဆာ္ဒီက ေရနံေစ်းကုိ ထိန္းခဲ့တယ္။ အေမရိကန္ကလည္း စည္းမရွိ၊ ကမ္းမရွိ ေရနံေစ်း ေပါေပါနဲ႔ ရလုိ႔၊ တရေဟာ ပစ္ဝယ္ခဲ့တယ္။ လက္ရွိေခတ္ဟာ ေရနံေခတ္လုိ႔ ဆုိရမယ္။ ေရနံကုိ အဓိက သုံးတာ ၃ မ်ဳိး ရွိတယ္။ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ထုတ္တဲ့ စက္႐ုံေတြလည္ဖုိ႔ရယ္၊ ပို႔ေဆာင္ဆက္သြယ္ေရးယာဥ္ ကား၊ ေလယာဥ္၊ သေဘာၤ စတာေတြ ေမာင္းဖုို႔ရယ္၊ Industrial By Product လုိ႔ေခၚတဲ့ စက္မႈပစၥည္း ထုတ္လုပ္ရာမွာ သုံးတယ္။ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈမ်ားတာနဲ႔ စက္႐ုံေတြလည္ဖုိ႔ လွ်ပ္စစ္လုိတယ္။ ၂၁ ရာစုအဝင္မွာ အႏွစ္ ၂ဝ ၾကီးထြားလာတဲ့ တ႐ုတ္နဲ႔ အိႏၵိယရဲ႕ စက္႐ုံေတြလည္ဖို႔ ေရနံေတြ ပုိလုိအပ္လာတယ္။ ေရနံဆုိတာ အခုလုိမွ အခုသြားတူးလုိ႔ မရပါ။ ေရနံတြင္း တတြင္းေပၚဖုိ႔ အနည္းဆုံး ၅ ႏွစ္ၾကာၿပီး အရင္းအႏွီး မ်ားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရနံဟာ Finite Number လုိ႔ေခၚတဲ့ တေန႔တာ ထြက္တဲ့ (အတိအက်) အရည္အတြက္ ေရနံစည္ (Barrel) ပဲ ရွိပါတယ္။ တ႐ုတ္နဲ႔ အိႏၵိယရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ (Demand) က မ်ားလာသလို အေမရိကန္က သုံးစြဲမႈ Consumption ကုိ မေလွ်ာ့ေတာ့ ကမၻာ့ေစ်းကြက္မွာ ေရနံဟာ လိုအပ္ခ်က္နဲ႔ ျဖည့္ဆည္းခ်က္ (Supply and Demand) မမွ်တာေၾကာင့္ ေစ်းအဆမတန္ တက္လာပါတယ္။
ကမၻာေပၚမွာ ေဆာ္ဒီက ေရနံအမ်ားဆုံးရွိလို႔ ထုတ္လုပ္ႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံက ေရနံေစ်းကြက္ကို လႊမ္းမုိးထားႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တ႐ုတ္က ေရနံရွိတဲ့ ႏုိင္ငံေတြကုိ လုိက္ေပါင္း - လုိက္စုရတာေပါ့။
ေရနံကုိ မီး႐ႈိ႕ရင္ ကာဗြန္ဒုိင္ေအာက္ဆုိက္ (CO2) ထြက္တယ္။ ဒါက ေလထုကုိ ညစ္ညမ္းေစတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ထုတ္တဲ့ စက္႐ုံေတြကို သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ Natural Gas သုံးတဲ့ စက္႐ုံေတြအျဖစ္ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလ်က္ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရနံေခတ္ကမွ သဘာဝဓတ္ေငြ႔ေခတ္ဆီ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းေနၾကတယ္။ ကမၻာမွာ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ ရွိႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြအထဲမွာ ႐ုရွားက ပထမ၊ အီရန္က ဒုတိယ၊ ျမန္မာက အဆင့္ ၁၁ ရွိပါတယ္။ သဘာဝဓတ္ေငြ႔ေတြကို ပုိက္လုိင္းနဲ႔သယ္ - ဒါမွမဟုတ္ LNG (Liquefied Natural Gas) လုိ႔ေခၚတဲ့ သဘာဝဓတ္ေငြ႔ကုိ အားေပးၿပီး အရည္အျဖစ္ ေျပာင္းၿပီးမွ ေရနံတင္ သေဘာၤေတြလုိ သဘာဝ ဓာတ္ေငြ႔တင္ သေဘၤာၾကီးေတြနဲ႔ သယ္ယူ ေရႊ႔ေျပာင္းႏုိင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ တ႐ုတ္က ႐ုရွား-အီရန္-ကာဇတ္စတန္ ပုိက္လုိင္း ၃ လုိင္းသြယ္တဲ့ အစီအစဥ္လုပ္ခဲ့တယ္။
သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ႏွင့္ ျမန္မာ
တ႐ုတ္ျပည္ၾကီးနဲ႔ တုိးတက္ေရး စီမံကိန္းမွာ ပထမ အေရွ႕ျခမ္း၊ အလယ္ျခမ္းေနာက္မွ အေနာက္ျခမ္းကို တုိးတက္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႔စီမံကိန္း ရွိတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ အေရွ႕ျခမ္းမွာရွိတဲ့ ရွန္ဟုိင္းတုိ႔၊ ေဘဂ်င္း (Beijing) တုိ႔ဟာ ကမၻာ့အဆင့္မီ ၿမိဳ႕ၾကီးေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ စက္႐ုံေတြဟာလည္း တ႐ုတ္ျပည္ အေရွ႕ျခမ္းမွာရွိတာေၾကာင့္ ေရနံတင္ သေဘာၤေတြဟာ တ႐ုတ္အေရွ႕ကမ္းမွာ စုိက္ၾကရတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္အလယ္ပုိင္းနဲ႔ ေတာင္ပုိင္းကုိ တ႐ုတ္ျပည္အေရွ႕ျခမ္းက ပုိ႔ရင္ မုိင္ ၃ဝဝဝ ေက်ာ္ ေဝးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တ႐ုတ္က ေရနံကို ျမန္မာႏုိင္ငံ ရခုိင္ျပည္နဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္ဘက္ကေန ပုိက္နဲ႔ ယူနန္ ျပည္နယ္ကုိ ပို႔ၿပီး၊ အဲဒီကေနတဆင့္ အလယ္ပုိင္းကို ပို႔ဖို႔ စီစဥ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရခုိင္ျပည္မွာ ေရနက္ဆိပ္ကမ္းကုိ တ႐ုတ္က တည္ေဆာက္ေပးေနတာေပါ့။ နအဖ က ရတဲ့ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔က တ႐ုတ္အတြက္ မေျပာပေလာက္ဘူး။
အေရွ႕အလယ္ပုိင္းနဲ႔ အာဖရိကေရနံေတြ အားလုံးဟာ တ႐ုတ္ျပည္ အေရွ႕ျခမ္းကို ေရာက္ဖုိ႔ မာလကၠာေရလက္ၾကား Strait of Malacca က်ဥ္းက်ဥ္းေလးကို ျဖတ္ရတယ္။ တကယ္လို႔ တ႐ုတ္နဲ႔ အေမရိကန္ စစ္ေရးအရ ရင္ဆုိင္ခဲ့ရင္ အေမရိကန္ရဲ႕ ေရတပ္မေတာ္ ၇ ဟာ မာလကၠာေရလက္ၾကားကို ပိတ္ခဲ့ရင္ တ႐ုတ္မွာ ျပႆနာရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တ႐ုတ္က ေရနံေတြကို ျမန္မာႏုိင္ငံကတဆင့္ ယူနန္ကုိ တင္ရင္ မာလကၠာကုိ ျဖတ္စရာမလုိေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ စစ္ေရးအရ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ တ႐ုတ္အတြက္ အခရာက်တယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္တယ္။
တ႐ုတ္ျပည္ၾကီးဟာ အလယ္ပုိင္း တုိးတက္ေရးအတြက္ ေရကာတာေတြေဆာက္၊ လမ္းေတြေဖာက္နဲ႔ စီးပြားေရး စီမံကိန္းေတြ လုပ္လ်က္ရွိတယ္။ တ႐ုတ္မွာ (Internal-Migration) လုိ႔ေခၚတဲ့ ျပည္တြင္းေရႊ႔ေျပာင္းမႈ ရွိတယ္။ အလုပ္ရွားတဲ့ အလယ္ပုိင္း၊ အေနာက္ပုိင္းက လူေတြက တ႐ုတ္ျပည္ အေရွ႕ပိုင္းကုိ ေျပာင္းၾကေတာ့ ၿမိဳ႕ေတြမွွာ ျပည့္က်ပ္ၿပီး လူမႈေရးျပႆနာေတြ တက္လာတာေပါ့။ ဒါကုိေျဖရွင္းဖုိ႔ အလယ္ပုိင္းကုိ ဖိျပီးထူေထာင္ေနရတာ အလယ္ပုိင္း တုိးတက္လာရင္ လိုအပ္မယ့္ ေရနံကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံကတဆင့္ တင္ပို႔ရမွာေပါ့။ တခါ ထုတ္ကုန္ေတြကို ဧရာဝတီျမစ္က သယ္ခ်ၿပီး ျမန္မာဆိပ္ကမ္းေတြက တင္ပုိ႔ရင္ တ႐ုတ္ျပည္ အေရွ႕ျခမ္းကို တင္ပုိ႔ရတာထက္ သက္သာႏုိင္တာကုိး။
ဒါေၾကာင့္ သဘာဝ အေနအထားအရ ျမန္မာျပည္ဟာ တ႐ုတ္ျပည္ၾကီး ေခတ္မီတုိးတက္မႈမွာ အတုိင္းအတာ တခုအထိ အေရးပါေနရတာေပါ့။ ဒီျပင္ အေရွ႕ေတာင္ အာရွႏုိင္ငံေတြက တုိးတက္လာေလ၊ တ႐ုတ္အတြက္ ေစ်းကြက္ တုိးခ်ဲ႕ဖုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ေနရာေကာင္းလာျဖစ္တာေပါ့။ ထိုင္းႏုိင္ငံထဲကုိ တာခ်ီလိတ္ မယ္ဆုိင္ကတဆင့္ တ႐ုတ္ပစၥည္းေတြ လွိမ့္ဝင္လာတာကို ၾကည့္ပါ။
ဒါကုိသိတဲ့ နအဖအစုိးရက တ႐ုတ္ဖဲကုိ ဆြဲကိုင္ႏိုင္တာေပါ့။
အကုိင္မတတ္ရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ တ႐ုတ္ရဲ႕ စီးပြားေရးကြ်န္ ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။ မ်ဳိးခ်စ္ Nationalist တေယာက္အေနနဲ႔ ရတက္မေအးစရာပါ။
စြမ္းအင္လုံၿခံဳေရး (Energy Security)
အိႏၵိယနဲ႔ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံေတြမွာ ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ က်င့္သုံးခဲ့လုိ႔ ၂ ႏုိင္ငံစလုံး မြဲေတခဲ့ရတယ္။ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ကုိ က်င့္သုံးလာမွ တုိးတက္လာၾကတယ္။ က်န္တဲ့ႏုိင္ငံေတြလည္း ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ က်င့္သုံးလာေတာ့ တုိးတက္လာတာနဲ႔အမွ် စြမ္းအင္ထုတ္ဖုိ႔ ေရနံနဲ႔ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ေတြ လုိလာတယ္။ လိုအားနဲ႔ ထုတ္ႏုိင္အား မမွ်တတာေၾကာင့္ ၂၁ ရာစုအစမွာ စြမ္းအင္လုံၿခဳံေရး Energy Security ဆုိတာကုိ စသုံးလာၾကတယ္။ အီရန္က အႏုျမဴလက္နက္ရေအာင္ ၾကိဳးပမ္းေနတာေၾကာင့္ အေမရိကန္ကြန္ကရက္က အီရန္ကုိကူရင္ စီးပြားေရး ျဖတ္ေတာက္မႈျပဳ Economic Sanctions လုပ္မယ္ဆုိၿပီး ဥပေဒ ထုတ္ခဲ့တယ္။ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္က တ႐ုတ္က သဘာဝ ဓတ္ေငြ႔ လုိတာေၾကာင့္ အီရန္ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ ပေရာဂ်က္ကို ေငြအား၊ လူအား ကူညီခဲ့တယ္။ အေမရိကန္က ဒီေန႔အထိ တ႐ုတ္ကုိ အျပစ္မေပးရဲဘူး။ ထုိနည္းတူ အေမရိကန္နဲ႔ ျပင္သစ္ ကုမၸဏီေတြ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ပါဝင္တာကုိ မပိတ္ပင္ႏိုင္ဘူး။ ဒါဟာ လက္ေတြ႔ စြမ္းအင္လုံၿခံဳေရး ျပႆနာပဲ။ နအဖ အစုိးရကုိ က်န္တာေတြ ပိတ္ပင္ေပမယ့္ စြမ္းအင္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ႏွာေစး၊ ေခ်ာင္းဆုိး ျဖစ္ကုန္ေရာ။ နအဖကုိ ကူညီေနတဲ့ ကုမၸဏီေတြကုိၾကည့္ရင္ တ႐ုတ္၊ အိႏၵိယ၊ ႐ုရွား၊ ကုိရီးယား၊ ဂ်ပန္နဲ႔ အေနာက္ႏုိင္ငံက ကုမၸဏီ အကုန္ပါၾကတာပဲ။
ႏုိင္ငံျခားေရးေပၚလစီမွာ ႏုိင္ငံအက်ဳိးက အဓိကပဲ
ႏိုင္ငံတိုင္း ႏုိင္ငံတုိင္းဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ ႏိုင္ငံျခားေရး မူဝါဒေပၚလစီကုိ ခ်မွတ္က်င့္သုံးရာမွာ သူတုိ႔ႏုိင္ငံ အက်ဳိးကုိပဲ အဓိက ထားရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ထာဝရ မိတ္ေဆြ၊ ထာဝရ ရန္သူဆိုတာ မရွိဘူး။ အက်ဳိးတူပဲရွိတယ္လုိ႔ ဆုိၾကတာ မဟုတ္လား?
ဒီသေဘာတရားကုိ ေကာင္းေကာင္းနားလည္တာက နအဖ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြပဲ၊ ရာဇပုလႅင္ကုိ ေသနတ္အားကုိးနဲ႔ အတင္း တက္တုိင္ထားၾကေတာ့ ရာဇပရိယာယ္အေၾကာင္း နားလည္ရမွာေပါ့ --- အာဏာအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း နားလည္တာကုိး။
နားမလည္တာက က်ေနာ္တုိ႔ အတိုက္အခံေတြဘဲ
ရွင္းတာက အေနာက္ ဥေရာပႏုိင္ငံေတြအတြက္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံအတြက္ပါ ျမန္မာႏုိင္ငံအေရးဟာ အဲဒီႏုိင္ငံေတြရဲ႕ အက်ဳိးအတြက္ ဘာမွ ထိေရာက္မႈမရွိဘူး။ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြ ျမန္မာ့အေရးကုိ စိတ္ဝင္စားတယ္ဆိုတာ ေဒၚစုေၾကာင့္ သက္သက္ပဲ။ ေဒၚစုရဲ႕ သတိၲနဲ႔ ေဒၚစုရဲ႕ ျပင္းထန္တဲ့ ယုံၾကည္မႈကုိ ေလးစားေသာအားျဖင့္ လူ႔အခြင့္အေရး ရရွိေရးအရ မွန္ကန္မႈဘက္က လုိက္လုိ႔ Morality နဲ႔ Human Rights အတြက္ သက္သက္ ကူညီအားေပးတာပဲ ရွိတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြက ဖိအားေပးတယ္ဆုိရာမွာ အတို္င္းအတာ Limited ရွိတယ္။ သံတမန္နည္းနဲ႔ ကန္႔ကြက္တယ္။ ဖိအားေပးတယ္။ မရရင္ တုိင္းျပည္အလုိက္ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ လုပ္တယ္။ မရရင္ အားလုံးပါေအာင္ ကုလသမဂၢမွာတင္ၿပီး လုံၿခဳံေရးေကာင္စီ ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈလုပ္မယ္။ ေနာက္ဆုံးမရမွ စစ္အင္အားနဲ႔ ဝင္တုိက္မယ္ေပါ့။ ဒါက အီရတ္ကိစၥမွာ အေမရိကန္ ဦးေဆာင္တဲ့ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြက လုပ္ခဲ့တယ္။ အဆင့္ဆင့္ ဖိအားေပးၿပီးေနာက္ဆုံး အေမရိကန္က ဝင္တုိက္ၿပီး ဆက္ဒန္ကုိ ျဖဳတ္ခ်ခဲ့တာပဲ။
အီရတ္က ေဆာ္ဒီၿပီးရင္ ဒုတိယေရနံ အထြက္ဆုံးႏုိင္ငံ အီရတ္။ အီရတ္ က ကူဝိတ္ကိုသိမ္း အျပီး ေဆာ္ဒီကုိ ပါသိမ္း ပုိက္ႏိူင္တဲ႕ရန္ရွိတာေၾကာင္႕ပထမ အီရက္စစ္ပြဲျဖစ္ခဲ႕ရတယ္။ အီရတ္မွာ ေရနံရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေမရိကန္ အက်ဳိးအတြက္ ဝင္တုိက္ရတာ။ ျမန္မာႏုိင္ငံက အေမရိကန္အတြက္ ဘာမွ အက်ဳိးမရွိပါ။
ဆူဒန္ႏုိင္ငံ ဒါဖါ (Darfur) မွာ ဆူဒန္အစုိးရဟာ ျမန္မာ နအဖေတြထက္ ရက္စက္တယ္။ ခရစ္ယာန္ေတြကုိ ႏွိပ္စက္႐ုံမက ကၽြန္အျဖစ္ ေရာင္းစားခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခရစ္ယာန္ အသင္းေပါင္းစုံနဲ႔ ေဟာလိဝုဒ္နာမည္ေက်ာ္ မင္းသမီးေတြ ဝုိင္းေအာ္တာေတာင္ အေမရိကန္က စစ္သားတေယာက္မွ မကူဘူး။ ထုိနည္း၎ပဲ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံအေရးမွာ စစ္ေရးအတြက္ မစြက္ဖက္ႏုိင္ဘူး။ ကုလသမဂၢ - UN မွာေတာင္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးကုိ စီးပြားေရး (Sanction) ဆန္ရွင္လုပ္ဖို႔ မလြယ္ဘူး။ နအဖက ဗီတုိအာဏာရွင္ တ႐ုတ္အျပင္ အရံအျဖစ္ ႐ုရွားကို ကုိင္တားတယ္။
အေရွ႕မွာ ေဖာ္ျပထားသလုိ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ သဘာဝ အေနအထားအရ တ႐ုတ္အတြက္ အေရးပါတယ္။ တ႐ုတ္အက်ဳိးကုိ ေဆာင္ႏုိင္တယ္။ ဒီအတြက္ နအဖက တ႐ုတ္ကုိ ေပါင္း၊ တ႐ုတ္ဖဲကုိ ကုိင္ၿပီး အိႏိၵယကုိ တခါကုိင္ခဲ့တယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ သယံဇာတေတြကုိ ေရာင္းၿပီး အာဆီယံႏုိင္ငံအဖြဲ႔ ASEAN ကုိ ကုိင္ခဲ့ျပန္တယ္။ ဒီ တ႐ုတ္၊ အိႏိၵယ၊ အာဆီယံ သုံးပြင့္ဆုိင္ကုိ ေထာင္ယူၿပီး အေနာက္ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ သံတမန္ ဖိအားနဲ႔ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈ လုပ္တယ္။ အခု တ႐ုတ္ကုိ အားကုိးရတာမ်ားေတာ့ ႐ုရွားဆီကေန စစ္လက္နက္ပစၥည္းေတြနဲ႔ အႏုျမဴနည္းပညာဝယ္ၿပီး တ႐ုတ္ကုိ Balance လုပ္ဖုိ႔နဲ႔ UN က အပုိ ဗီတုိရေအာင္ ႐ုရွားကုိ ေပါင္းခဲ့တယ္။ ႐ုရွားကလည္း ေရနံေငြေတြနဲ႔ အင္အားေတာင့္လာေတာ့ အေမရိကန္ကုိ ဂလန္ကဆန္လုပ္ခ်င္တာနဲ႔ အေတာ္ေပါ့။
မႏွစ္က ေနာက္ဆုံး UN မွာ ျမန္မာ့ကိစၥတင္ဖုိ႔လုပ္ေတာ့ တ႐ုတ္ေရာ၊ ႐ုရွားကပါ ဗီတုိနဲ႔ ပယ္ခ်ခဲ့တယ္။ ပုိရွက္စရာ ေကာင္းတာက NCGUB ကစကတည္းက UN ႐ုံးဖြင့္ထားတယ္။ လူတေယာက္ကုိ တာဝန္ေပးထားတယ္။ ႐ုံးတခုလုံးနဲ႔ လူေတြရွိတာေတာင္ မန္ဒဲလား (Mandela) ရဲ႕ ေတာင္အာဖရိက အစုိးရကုိ နအဖ ဆြဲသြားတာကုိ မသိလုိက္ဘူး။
သံတမန္အေရးကုိ တကယ္ေဆာင္ရြက္မယ္ဆုိရင္ သံတမန္ စကားေျပာ (ေဝ့လည္ေၾကာင္ပတ္) ေျပာနည္းတတ္ရတယ္။ UN စည္းမ်ဥ္းနဲ႔ လုပ္ရပ္ေတြ သိရမယ္။ Wine & Dine လုိ႔ေခၚတဲ့ သံတမန္ေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီး အေရးပါတဲ့ လူေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြဖြဲ႔၊ ရင္းႏွီးေအာင္ ၾကိဳးစားရတယ္။ ဒီလုိလုပ္ဖုိ႔ အဂၤလိပ္စကား ျပင္သစ္စကားေျပာ ကြ်မ္းရမယ္။ စာဖတ္ရမယ္။ ကုိယ့္ကုိ ေလးစားေအာင္ ေျပာႏုိင္ရမယ္။ ေတြ႔သမွ်လူကုိ ၿပဳံးျပၿပီး ကူၾကပါေျပာ႐ုံနဲ႔ မရဘူး။
နအဖ ဘက္က လ်င္တယ္။ UN မွာ အဂၤလိပ္ စကားေျပာေကာင္းတဲ့ သံတမန္ေတြကုိ ထားတယ္။ ဦးဝင္းမရ တုိ႔လုိ စိန္ေပါလ္ကေအာင္တဲ့ အဂၤလိပ္စကား ေကာင္းတဲ့ လူေတြကုိ UN မွာ ထားတယ္။ ႏုိင္ငံျခားေရး႐ုံးက သံတမန္ေတြကို John Hopkins တုိ႔လုိ နာမည္ရွိတဲ့ ေက်ာင္းေတြမွာ ဘြဲ႔လြန္သင္တန္းေတြ ပုိ႔တယ္။ ေနာက္ဆုံး UN မွာ ကိစၥေပၚေတာ့ ဥေရာပမွာ သံအမတ္လုပ္ေနတဲ့ ဦးဝင္းမရနဲ႔ ဒါဂ်ီလင္ကေအာင္တဲ့ ဖိလစ္ပုိင္က သံအမတ္ ဦးေသာင္းထြန္းတုိ႔ကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ၃ ေယာက္နဲ႔အတူူ နယူးေယာက္မွာ လနဲ႔ခ်ီထားၿပီး စည္း႐ုံးတုံ႔ျပန္ခဲ့တယ္။
Targeted Sanctions လုိ႔ေခၚတ့ဲ နအဖ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ ဒင္းတုိ႔ရဲ႕ သားသမီးေတြ၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ တပည့္ေတြကုိ ဗီဇာ မေပးဖုိ႔နဲ႔ ႏုိင္ငံျခား ဘဏ္အေကာင့္ Account မဖြင့္ႏုိင္ေအာင္ ပိတ္ပင္ခဲ့တယ္။ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံျခားေငြလဲတာနဲ႔ ပတ္သက္္ရင္ နယူးေယာက္က (Clearing House) လုိ႔ ေခၚတယ္။ စိစစ္လဲလွယ္ ေပးရတယ္။ နအဖက SWIFT လုိ႔ေခၚတဲ့ ဥေရာပ Network ကုိသုံးၿပီး ဒီစိစစ္မႈကုိ ေက်ာ္ခဲ့တယ္။ SWIFT Network ထဲမွာ အေမရိကန္ ဘဏ္ၾကီးေတြ ပါတယ္။ တခါ စကၤာပူမွာ နာမည္အငွားနဲ႔ Account ဖြင့္ၿပီး ေသာင္းက်န္းေနၾကျပန္တယ္။ ဗီဇာပိတ္ေနပါတယ္ ဆုိတဲ့ၾကားက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ သားသမီး ေဆြမ်ဳိးေတြ အေမရိကားနဲ႔ ဥေရာပမွာ အႏွံ႔ပဲ။
နအဖ က အာဏာရွိေတာ့ ေငြရွာႏိုင္တယ္။ ေငြနဲ႔ အာဏာရွိေတာ့ မိတ္ေဆြေတြကို ဝယ္ယူႏုိင္တာေပါ့။ နအဖ ကုိ က်ားကန္ေပးေနတဲ့ ႏုိင္ငံျခားသား ပညာရွင္ေတြ အေျမာက္အျမား ရွိတယ္။
ဂ်ပန္မွာလည္း နအဖက အလယ္အလတ္ ကုမၸဏီေတြရဲ႕ ကုန္သည္ၾကီးမ်ား အသင္းကုိ ေပါင္းထားၿပီး နအဖ အက်ဳိးအတြက္ ဂ်ပန္အစုိးရဆီက အကူအညီရေအာင္ လုပ္ႏုိင္တယ္။ ဂ်ပန္ေရာက္ ျမန္မာေတြဟာ အတက္ၾကြဆုံး ျဖစ္ေပမယ့္ အုပ္စုေတြမ်ားၿပီး ထိေရာက္တဲ့ ဖိအား ဂ်ပန္အစုိးရကုိ မေပးႏုိင္ဘူး။ တႏွစ္ တႏွစ္ ဂ်ပန္က Phd ပါရဂူ ၄ဝ ေလာက္ ျမန္မာအစုိးရအတြက္ ထုတ္ေပးေနတယ္။ အစုိးရဘက္က ေထာက္ခံခ်က္မရဘဲ ေက်ာင္းတက္ခြင့္နဲ႔ စေကာလားရွစ္ မရဘူး။
NGUB အေဝးေရာက္အစုိးရ ကUN မွာလည္း လူရွိတယ္။ ႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ၾကီးလည္း ရွိတယ္။ ေပၚလစီနဲ႔ ဗ်ဴဟာ Strategy ဆုိတာ နားမလည္ ဦးေဆာင္မႈမေပးႏုိင္ေတာ့ ကမၻာအႏွံ႔ ျမန္မာေတြရွိလ်က္နဲ႔ ဘယ္ကို ဦးတည္ရမွန္း ဘာလုပ္ရမွန္း မသိၾကေတာ့ လူမ်ားၿပီး ပြဲမစည္ ျဖစ္ရတာေပါ့။
NLD အပါအဝင္ က်ေနာ္တုိ႔ အတုိက္အခံေတြအားလံုး သတိမမူမိတာ ရွိတယ္။ အဲဒါက ႏုိင္ငံျခား၊ အထူးသျဖင့္ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြကို အားကိုးလြန္းေတာ့ တ႐ုတ္ဘက္ကၾကည့္ရင္ အတုိက္အခံဆုိတာ အေမရိကန္လူ။ အေနာက္ဘက္ ဒီမိုကေရစီတို႔ရဲ႕ ေနာက္လိုက္၊ သူတို႔ အာဏာရရင္ ငါတို႔အက်ဳိးယုတ္လွခ်ည္ရဲ႕ ဆိုတဲ့ (အျမင္) ရွိတယ္။ တ႐ုတ္ရဲ႕ ေပၚလစီက လွတယ္။ ေခတ္သစ္ တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြက ေမာ္ေခတ္ကလို (မူ) ကုိ အေသမကိုင္ထားဘူး။ ရန္မလိုဘူး။ Confrontational မျဖစ္ဘူးလုိ႔ ဆိုခ်င္တာပါ။ ေအးေအးေလး တည့္ေအာင္ေပါင္းၿပီး တုိးတက္ေအာင္လုပ္။ တျဖည္းျဖည္း စီးပြားေရးနဲ႔ အႏုိင္ယူတာပဲ၊ လူလည္ၾကီးေတြပါ။
အေမရိကန္နဲ႔ တ႐ုတ္မတူတာက အေမရိကန္က စြာတယ္ Aggressive ျဖစ္တယ္။ လူပါးဝတယ္ Arrogant ျဖစ္တယ္။ တ႐ုတ္က ညင္သာတယ္။ လူပါးမဝဘူး။ ပုခံုးဖက္ၿပီးမွ တျဖည္းျဖည္း မ်ဳိတာပဲ။ မွ်မွ်ျပန္ၾကည့္ရင္ တ႐ုတ္ကို တခ်ိန္က အေနာက္ႏုိင္ငံေတြနဲ႔ ဂ်ပန္တုိ႔က မတရားအႏုိင္က်င့္ၿပီး မတရား ေစာ္ကားခဲ့ၾကတယ္။ Boxer Revolution ေဘာက္ဆာ ေတာ္လွန္ေရးေခတ္ကို ဖတ္ၾကည့့္ပါ။ အဂၤလိပ္ေတြက Dog & Chinese Not Allowed ေခြးႏွင့္ တ႐ုတ္ေတြ မဝင္ရဆိုၿပီး တ႐ုတ္ျပည္မွာ တ႐ုတ္ေတြအေပၚ လူပါးဝခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တ႐ုတ္ေတြဟာ အေနာက္တိုင္း၊ အထူးသျဖင့္ အေမရိကန္ေတြကို အေပၚစီးက မဆက္ဆံဘူး။ လက္ရွိအေျခအေနမွာ နယ္ေျမက်ဴးေက်ာ္လိုမႈလည္း မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အတုိက္အခံေတြ အထူးသျဖင့္ NLD က တ႐ုတ္ၾကီး အျမင္မွန္ေရာက္ေအာင္ ေပၚလစီခ် ၾကိဳးစားသင့္တယ္။ ဒီမိုကေရစီရရင္လည္း တ႐ုတ္နဲ႔ နယ္ခ်င္းဆက္စပ္ေနတဲ့အတြက္ ဘယ္အစိုးရမဆို သင့္ျမတ္ေအာင္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရမွာပဲ။ ျမန္မာျပည္ေျမာက္ပိုင္းမွာရွိတဲ့ လူနည္းစု တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ လူနည္းစုအဖြဲ႔ေတြဟာ တ႐ုတ္ၾသဇာ မကင္းဘူး။
NCGUB ဆိုတာ အေဝးေရာက္ အစိုးရဆိုေပမယ့္ တ႐ုတ္နဲ႔ ပံုမွန္ဆက္ဆံေရး မရွိဘူး။ က်ေနာ္ သိရသေလာက္ အေမရိကန္ေတြ အထင္လြဲမွာစိုးၿပီး တ႐ုတ္ကို မဆက္ဆံရဲဘူးတဲ့။ NLD (LA) က ဦးညိဳအုန္းျမင့္ တေယာက္ပဲ တ႐ုတ္နဲ႔ Relationship ဆက္ဆံေရး ရွိတယ္။
Just want to share what I read.
"Agree to Disagree"
ဘိုဘိုေက်ာ္ၿငိမ္း
စေနေန႔၊ ဇြန္လ 27 ရက္ 2009 ခုႏွစ္ 12 နာရီ 22 မိနစ္
သံတမန္ေရးရာဆုိတာ ကန္႔သတ္မႈ ရွိပါတယ္
၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး ျဖစ္တုန္းက တၾကိမ္၊ နာဂစ္မွာ တၾကိမ္၊ အခု ေဒၚစုကို တရားစြဲဆုိရာမွာ တၾကိမ္၊ ျပည္တြင္းမွာ လႈပ္ရွားမႈျဖစ္တုိင္း ျပည္ပမွာ ကုလမဂၢ ဝင္ပါေတာ့လား၊ အေမရိကန္ ဝင္ပါေတာ့လား စသည္ျဖင့္ ေတာင္းဆိုမႈေတြ ၾကီးထြားတတ္ပါတယ္။ မီဒီယာေတြမွာလည္း အသံေတြ ဆူညံတတ္တာေၾကာင့္ သံတမန္အေၾကာင္းနဲ႔ ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေတြကို ေဆြးေႏြးပါရေစ။ ဒီအပိုင္းက အထဲက ပရိသတ္ကို ပိုရည္စူးတာပါ။ အေၾကာင္းက က်ေနာ္နဲ႔ မိသားစုခ်င္း ရင္းႏွီးတဲ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက သိခဲ့တဲ့ မဆလအစိုးရက ျပန္ေခၚလုိ႔သာ ျပန္လာရလု႔ိ ပါရဂူဘြဲ႕မရခဲ့ေပမယ့္ ပါရဂူအဆင့္ရွိတဲ့ ပညာတတ္တေယာက္နဲ႔ ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုရတဲ့အခါမွာ ယူအန္ (UN) က ဘာလုပ္ေနလဲလို႔ ေမးတာ ၾကံဳဖူးလို႔ပါ။
UN ဆုိတာက ႏုိင္ငံတုိင္းကို ျပႆနာေပၚတုိင္း ဝင္မစြက္ဖက္ႏုိင္ပါဘူး။ ကုလသမဂၢရဲ႕ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးဟာ ကုလသမဂၢရဲ႕ လံုၿခံဳေရးေကာင္စီက ေစခိုင္းတဲ့အတုိင္း လုပ္ရတာပါ။ လံုၿခံဳေရးေကာင္စီမွာ တခ်က္လႊတ္အာဏာ Veto Power ရွိတဲ့ ႏုိင္ငံ ၅ ႏုိင္ငံကို ၾကီး ၅ ၾကီးလို႔ ေခၚပါတယ္။ ဒီႏုိင္ငံ ၅ ႏုိင္ငံကပဲ လံုၿခံဳေရးေကာင္စီမွာ အၿမဲပါဝင္ၿပီး က်န္ႏုိင္ငံေတြက အလွည့္က်သာ ပါဝင္ရပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ကို ႏုိင္ခဲ့တဲ့ မဟာမိတ္ေတြျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္၊ အဂၤလိပ္၊ ျပင္သစ္၊ ဆိုဗီယက္နဲ႔ ေနာက္မွ တ႐ုတ္ ပါလာတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီဗီတိုအာဏာရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေတြက သေဘာမတူဘဲ ဘာမွ လုပ္လို႔ မရပါ။
ကိုရီးယားစစ္မွာပဲ ဆိုဗီယက္ကိုယ္စားလွယ္ ေရခ်ဳိးခန္းအသြားမွာ မဲခြဲခဲ့လို႔ UN က ကိုရီးယားမွာ ဝင္ခြင့္ရခဲ့တာပါ။ (မွတ္ခ်က္ - ထို္စဥ္က တ႐ုတ္ မပါေသးပါ။ ထိုင္ဝမ္ကို အသိအမွတ္ျပဳၾကပါေသးတယ္။) ယူဂိုဆလပ္ႏုိင္ငံ ကြဲထြက္သြားၿပီး ေဘာ့စနီးယားစစ္ပဲြမွာ ဆိုဗီယက္ဗီတိုကို UN မွာ မေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့အတြက္ UN အျပင္ဘက္က ေနတိုး NATO အေနနဲ႔ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြက ဝင္စြက္ဖက္ခ့ဲၾကရတာပါ။
ဒါေၾကာင့္ UN မွာ ျပႆနာတခုကို တင္ခ်င္ရင္ ၾကီး ၅ ၾကီးထဲက တႏုိင္ငံက မကန္႔ကြက္ဖုိ႔ လိုပါတယ္။ ထုိ႔ျပင္ UN မွာ ကိုယ္ပိုင္စစ္တပ္မရွိပါ။ UN အဖြဲ႕ဝင္ေတြဆီက တပ္ကို ေတာင္းခံရပါတယ္။ ထို႔အတြက္ UN ပါဝင္ကိုင္တြယ္လာဖုိ႔ ကမၻာ့အင္အားၾကီး ႏုိင္ငံၾကီးေတြအၾကား ႏုိင္ငံေရးကို နားလည္ရပါမယ္။
ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီးမွာ အေရွ႕နဲ႔ အေနာက္ဆိုၿပီး ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ က်င့္သံုးေသာ ႏုိင္ငံေတြနဲ႔ ဒီမိုကေရစီက်င့္သံုးတဲ့ ႏိုင္ငံေတြဆိုၿပီး ကမၻာၾကီးဟာ ၂ ျခမ္းကြဲေနခဲ့ပါတယ္။ ဆိုဗီယက္ ႐ုရွားၿပိဳကြဲၿပီး ကမၻာမွာ ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ က်ဆံုးသြားအၿပီး တ႐ုတ္ကလည္း တိန္ေရွာင္ပိန္ရဲ႕ ေစ်းကြက္စီးပြားေရး အေျပာင္းအလဲ ၾကားကာလျဖစ္ေနေတာ့ ကမၻာ့အင္အားၾကီး မဟာအင္အားၾကီး ဆူပါ ပါဝါအျဖစ္ အေမရိကန္ပဲ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ ပထမ အီရတ္စစ္မွာ အေမရိကန္က Smart Bombs လို႔ေခၚေသာ အစြမ္းထက္တဲ့ ဗံုးေတြသံုးၿပီး စစ္အင္အားျပခဲ့ရာ အေမရိကန္ရဲ႕ အရွိန္ဟာ ကမၻာမွာ ၾကီးမားခဲ့ပါတယ္။
ဆိုဗီယက္ေတြဟာ ယဲ့လ္ဆင္ လက္ထက္မွာ ကြန္ျမဴနစ္စီးပြားေရးစနစ္မွ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရးအေျပာင္းမွာ GDP စုစုေပါင္း ထြက္ကုန္ဟာ ၄ဝ % မွ် ခြ်တ္ၿခံဳက်သြားပါတယ္။ အေမရိကန္ စီးပြားေရးပညာရွင္ေတြက တခ်ီတည္း ေျပာင္းရမယ္။ Shock Treatment ဆိုၿပီး ဖိအားေပးလမ္းညႊန္ခဲ့ပါတယ္။ အရက္နဲ႔ တြဲဖက္ေနတတ္တဲ့ ယဲ့လ္ဆင္ကလည္း ႏုိင္ငံပိုင္ လုပ္ငန္းၾကီးမ်ားကို အလကားေပးသေလာက္နီးနီး ေရာင္းခဲ့ရာ ေတဇတုိ႔လို ေခတ္ေပၚသူေ႒းၾကီးေတြ ေပၚလာၿပီး စီးပြားေရး ဖ႐ိုဖရဲ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အစိုးရမွာ ေငြမရွိေတာ့ ဆိုဗီယက္စစ္တပ္မွာလည္း ဖ႐ိုဖရဲနဲ႔ စစ္အင္အားကို ေလ်ာ့ရေတာ့ စစ္တပ္လည္း တပ္ပ်က္လုနီးပါး ခ်ဳိ႕ယြင္းအားနည္းခဲ့ပါတယ္။
ဒီိလုိ ႐ုရွားႏုိင္ငံ ကြ်မ္းထိုးေမွာက္ခံု ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ကမၻာမွာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ တႏုိင္ငံပဲ ဆူပါပါဝါ ႏုိင္ငံအျဖစ္ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ဆိုဗီယက္အင္ပါယာၾကီး ၿပိဳကြဲခ်ိန္မွာ အေရွ႕ဥေရာပ ႏုိင္ငံေတြကလည္း ခြဲထြက္ကာ လြတ္လပ္ေရး ေတာင္းဆုိခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီလို ႐ုရွားႏုိင္ငံဟာ ၿပိဳကြဲနိမ့္က်ခ်ိန္မွာ အေမရိကန္ေပၚလစီ ေဖာ္ထုတ္သူတခ်ဳိ႕က အရင္က ၿပိဳင္ဘက္ကို အၿငိဳးနဲ႔ႏွိမ္ခဲ့ၾကတယ္။ အေၾကာင္းအက်ဳိး အားလုံးေပါင္းလုိက္ေတာ့ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ ျပင္းထန္တဲ့ ႐ုရွား မ်ဳိးခ်စ္ Nationalists ေတြက အေမရိကန္အေပၚ စိတ္နာၾကတယ္။
ဒါကုိ အေသးစိတ္ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး သင္ခန္းစာ ယူေနတာကေတာ့ တ႐ုတ္ၾကီးပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တ႐ုတ္ၾကီးက တခ်ီထဲနဲ႔ မရမ္းဘူး။ ေျဖးေျဖးခ်င္းလွမ္းၿပီး ေစ်းကြက္စနစ္ကုိ ေျပာင္းတယ္။ တိန္ေလွ်ာက္ဖိန္ မွာခဲ့တဲ့ စကားမွာ ေက်ာက္ခဲေတြကို ေသခ်ာနင္းျပီး ေခ်ာင္းကုိျဖတ္ပါ လို႔ ဥပမာေပးပါတယ္။ crossing the river by feeling the stones.
ယဲ့လ္ဆင္ရဲ႕ သတၲမ သတ္တမ္းအၿပီးမွာ မထင္မွတ္ဘဲ ႏုိင္ငံေရး အသက္ႏုေသးတဲ့ အရင္က KGB ေထာက္လွမ္းေရး အရာရွိ ပူတင္ က သမၼတျဖစ္လာတယ္။ ပူတင္က မ်ဳိးခ်စ္၊ ဒိအျပင္ လူငယ္ပီပီ ၾကမ္းတယ္၊ သြက္တယ္၊ လက္ျမန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပူတင္က အေခ်ာင္ရထားတဲ့ သူေ႒းေတြရဲ႕ ကုမၸဏီအခ်ိဳ႕ကုိ ျပန္သိမ္းၿပီး ဖ႐ုိဖရဲ ျဖစ္ေနတဲ့ စီးပြားေရးကုိ ျပန္ကုိင္ခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ ပူတင္ကုိ ယွဥ္ရဲသူေတြကို ကုမၸဏီလည္း သိမ္း၊ ေထာင္ပါခ်ပစ္လုိက္တယ္။ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြက ေဝဖန္သူေတြကေတာ့ အာဏာရွင္ဆန္တယ္လုိ႔ ေဝဖန္ၾကတာေပါ့။ ပူတင္ လက္ထက္မွာ ႐ုရွားေတြရဲ႕ စီးပြားေရးဟာ ျပန္ၿပီး ဦးေထာင္လာတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေလာက္မွာ ကမၻာ့ေရနံေစ်းေတြ ေခါင္ခိုက္ေအာင္ တက္ေနေတာ့ ႐ုရွားရဲ႕ စီးပြားေရး အရွိန္ဟာတက္လာတယ္။ ေရနံႏုိင္ငံေတြ စုစည္းထားတဲ့ OPEC အဖြဲ႔အျပင္မွာ ေဆာ္ဒီၿပီးရင္ ႐ုရွားက ေရနံအထြက္ဆုံးပဲ။ ထုိ႔ျပင္ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ Natural Gas မွာ ႐ုရွားက နံပါတ္ ၁ ပဲ။ (မွတ္ခ်က္ ျမန္မာႏုိင္ငံက နံပါတ္ ၁၁ မွာ ရွိပါတယ္)။ အေနာက္ဥေရာပက ၂၅ ရာခုိင္ႏႈန္းအထက္ သဘာဝဓါတ္ေငြ႔ကုိ ႐ုရွားက ဝယ္ယူရပါတယ္။ ႐ုရွားေတြအေပၚစြမ္းအင္အတြက္မွီခိုိလာရတယ္။
႐ုရွားေတြ ကြန္ျမဴနစ္ စံနစ္ကအေျပာင္း ယဲ့လ္ဆင္ရဲ႕ ဖ႐ုိဖရဲ ကာလမွာ အေမရိကန္ေတြ လူပါးဝ ထားတာကို ႐ုရွားမ်ဳိးခ်စ္ေတြက မေမ့ဘူး။ ဒိအျပင္မွာ ေနတိုး NATO က ဝါေဆာစာခ်ဳပ္ Warsaw Pact ပ်က္္သြားတာေတာင္၊ ရန္သူမရွိေတာ့တာေတာင္၊ ထပ္မံတုိးခ်ဲ႕လာေနတယ္။
သမၼတ ကလင္တန္လက္ထက္မွာ ေဘာ့စနီးယားနဲ႔ ဆာဗီးယားကုိ ဝင္စြက္ထားတာကုိလည္း ႐ုရွားက ၾကည့္မရဘူး။ ဆာ့ဖ္လူမ်ဳိးေတြက Serbs ေတြက ႐ုရွားနဲ႔ လူမ်ဳိးတူေတြကုိး။ အခုလဲ အေမရိကန္က ဒုံးပ်ံကုိ ကာကြယ္ဖုိ႔ ဒုံးပ်ံ Anti Ballistic Missiles ေတြကုိ ပုိလန္နဲ႔ ခ်က္စ္မွာ တပ္ဆင္ဖုိ႔ အစီအစဥ္အတြက္ ျငင္းခံုေနၾကတယ္။ အခုလက္ရွိ ႐ုရွားသမၼတဟာ ပူတင္ရဲ႕ လူစာရင္း။ ဥပေဒအရ ပူတင္က ဆက္အေရြးမခံႏုိင္လုိ႔ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ ဆင္းလုပ္ၿပီး ဥပေဒျပင္ဆင္ၿပီး သမၼတ တခါထပ္ျပန္ အေရြးခံမယ္လုိ႔ အတြင္းသိေတြက ယူဆၾကတယ္။ လက္ရွိ႐ုရွားမွာ ပူတင္ကုို လူၾကိဳက္မ်ားတယ္။
တ႐ုတ္ၾကီးက သိပ္လည္တယ္။ အေမရိကန္ကုိ ရန္မရွာေသးဘူး။ အႏွစ္ ၃ဝ ေက်ာ္ေက်ာ္ အေမရိကန္နဲ႔ တည့္ေအာင္ေပါင္းၿပီး အေမရိကားကုိ တ႐ုတ္လုပ္ ေပါေခ်ာင္ေကာင္းပစၥည္းေတြ တြင္တြင္တင္ပုိ႔ၿပီး အေမရိကန္အလုပ္႐ုံ စက္႐ုံေတြ ပိတ္ၿပီး တ႐ုတ္ျပည္ၾကီးမွာ စက္႐ုံအလုပ္႐ုံေတြ ေပၚလာေတာ့ တ႐ုတ္ေတြ အလုပ္ရ ေငြေပါလာတာေပါ့။ အေမရိကန္ေတြက ေငြေနာက္လုိက္ၿပီး စြတ္ဝယ္၊ တ႐ုတ္ကလည္း နင္းကန္ပို႔ ဆုိေတာ့ တ႐ုတ္မွာ ႏုိင္ငံျခားေငြေတြ မတရား ပုိေနတာေပါ့။ အေမရိကန္အစုိးရက လုိေငြ (Deficit) အတြက္ ေခ်းဖုိ႔ ထုတ္ေရာင္းရတဲ့ TBill လုိ႔ေခၚတဲ့ Treasury Bills ေတြကုိ တ႐ုတ္က ဝယ္ေတာ့ အတုိးလည္းရၿပီး၊ အေမရိကန္ရဲ႕ အေၾကြးရွင္ ၿမီရွင္ႏုိင္ငံ ျဖစ္လာတယ္။ အေမရိကန္က တ႐ုတ္အေပၚ TBill ေဒၚလာ ၇၆၃.၅ ဘီလ်ီယံံ ( ၁ ဘီလီယံ= ၁ဝဝဝ သန္း) ဖိုး အေၾကြးတင္လ်က္ရွိတယ္။ အေမရိကန္ စီပြားေရးဝန္ၾကီးက ပီကင္းမွာ အေမရိကန္ TBills ေတြကုိ တ႐ုတ္ကဆက္ဝယ္ဖုိ႔ မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးေနရတယ္။
ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံဟာ ေငြရွိမွ စစ္တပ္ကုိ ထူေထာင္ႏုိင္တယ္။ ေငြက ဝင္ေငြေကာင္းမွ၊ စီးပြားေရးေကာင္းမွ ေငြ ရွိမွာကုိး။ တ႐ုတ္စစ္တပ္ဟာ လူဦးေရ အမ်ားဆုံး စစ္တပ္ျဖစ္ေပမဲ့ စစ္ပစၥည္းမွာ ေခတ္မမီလွေသးဘူး။ ျပည္တြင္းစစ္မွာကတည္းက တ႐ုတ္စစ္တပ္ကုိ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီက အုပ္စိုးထားတယ္။ တ႐ုတ္ ဒုစစ္ေသနာပတိက Peng Dehuai က စစ္သားပီသတဲ့ စစ္တပ္ Professional Army ျဖစ္ေစခ်င္တာေၾကာင့္ ေမာ္နဲ႔ ထိပ္တုိက္ေတြ႔တာေၾကာင့္ အျဖဳတ္ခံရၿပီး ယဥ္ေက်းမႈ ေတာ္လွန္ေရးတုန္းက ဦးထုပ္ၾကီးေတြေဆာင္းၿပီး လူထုအေရွ႕မွာ အႏိွပ္စက္ခံရတယ္။ အခုမွ တ႐ုတ္က ေငြရွိလာမွ Professional Army ကုိ ထူေထာင္လာၾကတာပါ။
အထူးသျဖင့္ တ႐ုတ္ေရတပ္ဟာ အရင္က ကမ္းေျခေစာင့္ေရတပ္ အသြင္ပဲ ရွိတယ္။ အခုမွ ပင္လယ္ျပာေရတပ္ Blue Water Navy ကမၻာကုိ ျဖန္႔ႏုိင္တဲ့ ေရတပ္အျဖစ္ အသြင္ကူးေျပာင္းလ်က္ရွိတယ္။ တ႐ုတ္က ၿဂိဳဟ္တု Satellite ကုိ ေျမျပင္က ပစ္ခ်ျပႏုိင္ခဲ့သလုိ အခုေလယာဥ္တင္ သေဘာၤ Air Craft Carrier ေဆာက္ေနၿပီ။ အေမရိကန္ရဲ႕ စစ္သုံးစရိတ္ဟာ ဘီလ်ံ ၅ဝဝ ေက်ာ္ရွိၿပီး ဥေရာပႏုိင္ငံနဲ႔ ႏိုင္ငံၾကီးေတြ အားလုံးေပါင္းရဲ႕ စစ္စရိတ္ထက္ မ်ားတယ္။ အခု ဒုတိယ တ႐ုတ္က ဘီလ်ံ ၈ဝ ေက်ာ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီမွာ အာကာသ Space နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကုန္က်စရိတ္ေတြ မပါေသးဘူး။ တ႐ုတ္က စစ္အသံုးစရိတ္ မ်ားလာတာ ထင္ရွားတယ္။
အေမရိကန္က အီရတ္ကုိ ဝင္အသိမ္းၿပီးမွာ အေမရိကန္ရဲ႕ စစ္အင္အား တိုိးခ်ဲ႕မႈကုိ ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ တ႐ုတ္နဲ႔ ႐ုရွား ေပါင္းၿပီး ရွန္ဟုိင္းအတူ ပူးေပါင္းေရးအဖြဲ႔ Shanghai Cooperation Organization SCO ကို အားျဖည့္ခဲ့ၾကတယ္။ ၆ ႏုိင္ငံ ပါဝင္တဲ့ SCO ဆိုတာက တ႐ုတ္၊ ႐ုရွားနဲ႔ အရင္ ဆုိဗီယက္အင္ပါယာဝင္ ႏိုင္ငံအခ်ဳိ႕ကုိ စြဲေခၚၿပီး ဖြဲ႔ထားတဲ့ အဖြဲ႔ပါ။
လြန္ခဲ့တဲ့ လကမွ (ေမလ ၂ဝဝ၉) သီရိလကၤာမွာ အစုိးရက Tiger ေတြလုိ႔ နာမည္ၾကီးတဲ့ တမီလ္က်ားသူပုန္ေတြကုိ အႏုိင္ရၿပီး အႏွစ္ ၂ဝ ေက်ာ္ ၾကာခဲ့တဲ့ သူပုန္ထမႈကုိ ေအာင္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ ဒီ က်ားသူပုန္ ေခါင္းေဆာင္ဟာ အင္မတန္ ရက္စက္တယ္။ က်ားသူူပုန္ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို အစိုးရတပ္ေတြ ဝုိင္းထားတုန္း အစုိးရတပ္ေတြ ဗုံးၾကဲတာေၾကာင့္ အရပ္သားေတြ ေသရပါတယ္ဆုိတဲ့ စြပ္စြဲခ်က္ေတြ ထြက္လာၿပီး ဒီမုိကေရစီ က်င့္သုံးတဲ့ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြက သီရိလကၤာႏုိင္ငံကုိ ဖိအားေပးလာတယ္။ ခ်က္ခ်င္း တ႐ုတ္နဲ႔ ႐ုရွားက သီရိလကၤာအစုိးရကုိ ရွန္ဟုိင္းအုပ္စု အစည္းအေဝးကုိ ေဆြးေႏြးဘက္ Dialogue-Partner အေနနဲ႔ တက္ဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္တယ္။ တ႐ုတ္ေကာ ႐ုရွားကပါ ခ်ီးက်ဴးသဝဏ္လႊာေတြ ေပးပုိ႔ခဲ့တယ္။
ဒုတိယ အီရတ္စစ္ပြဲ မတုိင္ခင္မွာ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံဟာ တဦးတည္းေသာ ဆူပါပါဝါအျပင္ စစ္အင္အား အၾကီးဆုံးႏုိင္ငံ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဆူပါပါဝါထက္လြန္တဲ့ ဟိုင္ပါပါဝါ Hyper power ဆိုၿပီး တံခြန္လြင့္ ႏုိင္ခဲ့တာေပါ့။ ႏုိင္ငံေရးမကြ်မ္းတဲ့ သမၼတ ဘုရွ္ Bush က အီရတ္ကုိ ဝင္သိမ္းၿပီး လြယ္လြယ္နဲ႔ ၿပီးမယ္ထင္ခဲ့တာ အီရတ္ေတြက ကုိယ့္ႏုိင္ငံကုိ က်ဴးေက်ာ္လာတာကုိ မခံႏုိင္ဘဲ ေတာ္လွန္ေတာ့ အေမရိကန္စစ္တပ္က မျပင္ထားတဲ့ စစ္ပြဲကုိ ဆင္ႏြဲရေတာ့ ေသၾကပ်က္စီးမႈေတြ မ်ားကုန္ျပီး ရပ္လို႔မရ ျဖစ္ေရာ။ စစ္ေရးအရ Hyper Power အဆင့္က ျပဳတ္က်တာေပါ့။ 2007 ခုႏွစ္ စီးပြားေရးအက်ပ္အတည္း Economic Crisis လည္းျဖစ္ေရာ အေမရိကန္ရဲ႕ အရွိန္နဲ႔ သိကၡာဟာ ထပ္ျပဳတ္က်တာေပါ့။
ေရနံႏွင့္ ႏုိင္ငံေရး
ဒုတိယ ကမၻာစစ္ၾကီးအၿပီးမွာ အေမရိကန္ သမၼတ ရူဗ္စဗဲ့လ္ Roosevelt နဲ႔ ေဆာ္ဒီဘုရင္ ေဆာ့ဒ္ Saud တုိ႔ ေတြ႔ၿပီး ေဆာ္ဒီေတြက ေရနံေပးမယ္၊ အေမရိကန္က လုံၿခဳံေရးေပးဖုိ႔ ကတိျပဳခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရနံကုိ အေမရိကန္ ေဒၚလာနဲ႔ အေရာင္းအဝယ္ ဒီေန႔အထိ လုပ္ၾကရၿပီး အႏွစ္ ၄ဝ ေက်ာ္ေက်ာ္ ေဆာ္ဒီက ေရနံေစ်းကုိ ထိန္းခဲ့တယ္။ အေမရိကန္ကလည္း စည္းမရွိ၊ ကမ္းမရွိ ေရနံေစ်း ေပါေပါနဲ႔ ရလုိ႔၊ တရေဟာ ပစ္ဝယ္ခဲ့တယ္။ လက္ရွိေခတ္ဟာ ေရနံေခတ္လုိ႔ ဆုိရမယ္။ ေရနံကုိ အဓိက သုံးတာ ၃ မ်ဳိး ရွိတယ္။ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ထုတ္တဲ့ စက္႐ုံေတြလည္ဖုိ႔ရယ္၊ ပို႔ေဆာင္ဆက္သြယ္ေရးယာဥ္ ကား၊ ေလယာဥ္၊ သေဘာၤ စတာေတြ ေမာင္းဖုို႔ရယ္၊ Industrial By Product လုိ႔ေခၚတဲ့ စက္မႈပစၥည္း ထုတ္လုပ္ရာမွာ သုံးတယ္။ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈမ်ားတာနဲ႔ စက္႐ုံေတြလည္ဖုိ႔ လွ်ပ္စစ္လုိတယ္။ ၂၁ ရာစုအဝင္မွာ အႏွစ္ ၂ဝ ၾကီးထြားလာတဲ့ တ႐ုတ္နဲ႔ အိႏၵိယရဲ႕ စက္႐ုံေတြလည္ဖို႔ ေရနံေတြ ပုိလုိအပ္လာတယ္။ ေရနံဆုိတာ အခုလုိမွ အခုသြားတူးလုိ႔ မရပါ။ ေရနံတြင္း တတြင္းေပၚဖုိ႔ အနည္းဆုံး ၅ ႏွစ္ၾကာၿပီး အရင္းအႏွီး မ်ားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရနံဟာ Finite Number လုိ႔ေခၚတဲ့ တေန႔တာ ထြက္တဲ့ (အတိအက်) အရည္အတြက္ ေရနံစည္ (Barrel) ပဲ ရွိပါတယ္။ တ႐ုတ္နဲ႔ အိႏၵိယရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ (Demand) က မ်ားလာသလို အေမရိကန္က သုံးစြဲမႈ Consumption ကုိ မေလွ်ာ့ေတာ့ ကမၻာ့ေစ်းကြက္မွာ ေရနံဟာ လိုအပ္ခ်က္နဲ႔ ျဖည့္ဆည္းခ်က္ (Supply and Demand) မမွ်တာေၾကာင့္ ေစ်းအဆမတန္ တက္လာပါတယ္။
ကမၻာေပၚမွာ ေဆာ္ဒီက ေရနံအမ်ားဆုံးရွိလို႔ ထုတ္လုပ္ႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံက ေရနံေစ်းကြက္ကို လႊမ္းမုိးထားႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တ႐ုတ္က ေရနံရွိတဲ့ ႏုိင္ငံေတြကုိ လုိက္ေပါင္း - လုိက္စုရတာေပါ့။
ေရနံကုိ မီး႐ႈိ႕ရင္ ကာဗြန္ဒုိင္ေအာက္ဆုိက္ (CO2) ထြက္တယ္။ ဒါက ေလထုကုိ ညစ္ညမ္းေစတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ထုတ္တဲ့ စက္႐ုံေတြကို သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ Natural Gas သုံးတဲ့ စက္႐ုံေတြအျဖစ္ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလ်က္ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရနံေခတ္ကမွ သဘာဝဓတ္ေငြ႔ေခတ္ဆီ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းေနၾကတယ္။ ကမၻာမွာ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ ရွိႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြအထဲမွာ ႐ုရွားက ပထမ၊ အီရန္က ဒုတိယ၊ ျမန္မာက အဆင့္ ၁၁ ရွိပါတယ္။ သဘာဝဓတ္ေငြ႔ေတြကို ပုိက္လုိင္းနဲ႔သယ္ - ဒါမွမဟုတ္ LNG (Liquefied Natural Gas) လုိ႔ေခၚတဲ့ သဘာဝဓတ္ေငြ႔ကုိ အားေပးၿပီး အရည္အျဖစ္ ေျပာင္းၿပီးမွ ေရနံတင္ သေဘာၤေတြလုိ သဘာဝ ဓာတ္ေငြ႔တင္ သေဘၤာၾကီးေတြနဲ႔ သယ္ယူ ေရႊ႔ေျပာင္းႏုိင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ တ႐ုတ္က ႐ုရွား-အီရန္-ကာဇတ္စတန္ ပုိက္လုိင္း ၃ လုိင္းသြယ္တဲ့ အစီအစဥ္လုပ္ခဲ့တယ္။
သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ႏွင့္ ျမန္မာ
တ႐ုတ္ျပည္ၾကီးနဲ႔ တုိးတက္ေရး စီမံကိန္းမွာ ပထမ အေရွ႕ျခမ္း၊ အလယ္ျခမ္းေနာက္မွ အေနာက္ျခမ္းကို တုိးတက္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႔စီမံကိန္း ရွိတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ အေရွ႕ျခမ္းမွာရွိတဲ့ ရွန္ဟုိင္းတုိ႔၊ ေဘဂ်င္း (Beijing) တုိ႔ဟာ ကမၻာ့အဆင့္မီ ၿမိဳ႕ၾကီးေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ စက္႐ုံေတြဟာလည္း တ႐ုတ္ျပည္ အေရွ႕ျခမ္းမွာရွိတာေၾကာင့္ ေရနံတင္ သေဘာၤေတြဟာ တ႐ုတ္အေရွ႕ကမ္းမွာ စုိက္ၾကရတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္အလယ္ပုိင္းနဲ႔ ေတာင္ပုိင္းကုိ တ႐ုတ္ျပည္အေရွ႕ျခမ္းက ပုိ႔ရင္ မုိင္ ၃ဝဝဝ ေက်ာ္ ေဝးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တ႐ုတ္က ေရနံကို ျမန္မာႏုိင္ငံ ရခုိင္ျပည္နဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္ဘက္ကေန ပုိက္နဲ႔ ယူနန္ ျပည္နယ္ကုိ ပို႔ၿပီး၊ အဲဒီကေနတဆင့္ အလယ္ပုိင္းကို ပို႔ဖို႔ စီစဥ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရခုိင္ျပည္မွာ ေရနက္ဆိပ္ကမ္းကုိ တ႐ုတ္က တည္ေဆာက္ေပးေနတာေပါ့။ နအဖ က ရတဲ့ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔က တ႐ုတ္အတြက္ မေျပာပေလာက္ဘူး။
အေရွ႕အလယ္ပုိင္းနဲ႔ အာဖရိကေရနံေတြ အားလုံးဟာ တ႐ုတ္ျပည္ အေရွ႕ျခမ္းကို ေရာက္ဖုိ႔ မာလကၠာေရလက္ၾကား Strait of Malacca က်ဥ္းက်ဥ္းေလးကို ျဖတ္ရတယ္။ တကယ္လို႔ တ႐ုတ္နဲ႔ အေမရိကန္ စစ္ေရးအရ ရင္ဆုိင္ခဲ့ရင္ အေမရိကန္ရဲ႕ ေရတပ္မေတာ္ ၇ ဟာ မာလကၠာေရလက္ၾကားကို ပိတ္ခဲ့ရင္ တ႐ုတ္မွာ ျပႆနာရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တ႐ုတ္က ေရနံေတြကို ျမန္မာႏုိင္ငံကတဆင့္ ယူနန္ကုိ တင္ရင္ မာလကၠာကုိ ျဖတ္စရာမလုိေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ စစ္ေရးအရ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ တ႐ုတ္အတြက္ အခရာက်တယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္တယ္။
တ႐ုတ္ျပည္ၾကီးဟာ အလယ္ပုိင္း တုိးတက္ေရးအတြက္ ေရကာတာေတြေဆာက္၊ လမ္းေတြေဖာက္နဲ႔ စီးပြားေရး စီမံကိန္းေတြ လုပ္လ်က္ရွိတယ္။ တ႐ုတ္မွာ (Internal-Migration) လုိ႔ေခၚတဲ့ ျပည္တြင္းေရႊ႔ေျပာင္းမႈ ရွိတယ္။ အလုပ္ရွားတဲ့ အလယ္ပုိင္း၊ အေနာက္ပုိင္းက လူေတြက တ႐ုတ္ျပည္ အေရွ႕ပိုင္းကုိ ေျပာင္းၾကေတာ့ ၿမိဳ႕ေတြမွွာ ျပည့္က်ပ္ၿပီး လူမႈေရးျပႆနာေတြ တက္လာတာေပါ့။ ဒါကုိေျဖရွင္းဖုိ႔ အလယ္ပုိင္းကုိ ဖိျပီးထူေထာင္ေနရတာ အလယ္ပုိင္း တုိးတက္လာရင္ လိုအပ္မယ့္ ေရနံကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံကတဆင့္ တင္ပို႔ရမွာေပါ့။ တခါ ထုတ္ကုန္ေတြကို ဧရာဝတီျမစ္က သယ္ခ်ၿပီး ျမန္မာဆိပ္ကမ္းေတြက တင္ပုိ႔ရင္ တ႐ုတ္ျပည္ အေရွ႕ျခမ္းကို တင္ပုိ႔ရတာထက္ သက္သာႏုိင္တာကုိး။
ဒါေၾကာင့္ သဘာဝ အေနအထားအရ ျမန္မာျပည္ဟာ တ႐ုတ္ျပည္ၾကီး ေခတ္မီတုိးတက္မႈမွာ အတုိင္းအတာ တခုအထိ အေရးပါေနရတာေပါ့။ ဒီျပင္ အေရွ႕ေတာင္ အာရွႏုိင္ငံေတြက တုိးတက္လာေလ၊ တ႐ုတ္အတြက္ ေစ်းကြက္ တုိးခ်ဲ႕ဖုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ေနရာေကာင္းလာျဖစ္တာေပါ့။ ထိုင္းႏုိင္ငံထဲကုိ တာခ်ီလိတ္ မယ္ဆုိင္ကတဆင့္ တ႐ုတ္ပစၥည္းေတြ လွိမ့္ဝင္လာတာကို ၾကည့္ပါ။
ဒါကုိသိတဲ့ နအဖအစုိးရက တ႐ုတ္ဖဲကုိ ဆြဲကိုင္ႏိုင္တာေပါ့။
အကုိင္မတတ္ရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ တ႐ုတ္ရဲ႕ စီးပြားေရးကြ်န္ ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။ မ်ဳိးခ်စ္ Nationalist တေယာက္အေနနဲ႔ ရတက္မေအးစရာပါ။
စြမ္းအင္လုံၿခံဳေရး (Energy Security)
အိႏၵိယနဲ႔ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံေတြမွာ ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ က်င့္သုံးခဲ့လုိ႔ ၂ ႏုိင္ငံစလုံး မြဲေတခဲ့ရတယ္။ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ကုိ က်င့္သုံးလာမွ တုိးတက္လာၾကတယ္။ က်န္တဲ့ႏုိင္ငံေတြလည္း ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ က်င့္သုံးလာေတာ့ တုိးတက္လာတာနဲ႔အမွ် စြမ္းအင္ထုတ္ဖုိ႔ ေရနံနဲ႔ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ေတြ လုိလာတယ္။ လိုအားနဲ႔ ထုတ္ႏုိင္အား မမွ်တတာေၾကာင့္ ၂၁ ရာစုအစမွာ စြမ္းအင္လုံၿခဳံေရး Energy Security ဆုိတာကုိ စသုံးလာၾကတယ္။ အီရန္က အႏုျမဴလက္နက္ရေအာင္ ၾကိဳးပမ္းေနတာေၾကာင့္ အေမရိကန္ကြန္ကရက္က အီရန္ကုိကူရင္ စီးပြားေရး ျဖတ္ေတာက္မႈျပဳ Economic Sanctions လုပ္မယ္ဆုိၿပီး ဥပေဒ ထုတ္ခဲ့တယ္။ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္က တ႐ုတ္က သဘာဝ ဓတ္ေငြ႔ လုိတာေၾကာင့္ အီရန္ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ ပေရာဂ်က္ကို ေငြအား၊ လူအား ကူညီခဲ့တယ္။ အေမရိကန္က ဒီေန႔အထိ တ႐ုတ္ကုိ အျပစ္မေပးရဲဘူး။ ထုိနည္းတူ အေမရိကန္နဲ႔ ျပင္သစ္ ကုမၸဏီေတြ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ပါဝင္တာကုိ မပိတ္ပင္ႏိုင္ဘူး။ ဒါဟာ လက္ေတြ႔ စြမ္းအင္လုံၿခံဳေရး ျပႆနာပဲ။ နအဖ အစုိးရကုိ က်န္တာေတြ ပိတ္ပင္ေပမယ့္ စြမ္းအင္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ႏွာေစး၊ ေခ်ာင္းဆုိး ျဖစ္ကုန္ေရာ။ နအဖကုိ ကူညီေနတဲ့ ကုမၸဏီေတြကုိၾကည့္ရင္ တ႐ုတ္၊ အိႏၵိယ၊ ႐ုရွား၊ ကုိရီးယား၊ ဂ်ပန္နဲ႔ အေနာက္ႏုိင္ငံက ကုမၸဏီ အကုန္ပါၾကတာပဲ။
ႏုိင္ငံျခားေရးေပၚလစီမွာ ႏုိင္ငံအက်ဳိးက အဓိကပဲ
ႏိုင္ငံတိုင္း ႏုိင္ငံတုိင္းဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ ႏိုင္ငံျခားေရး မူဝါဒေပၚလစီကုိ ခ်မွတ္က်င့္သုံးရာမွာ သူတုိ႔ႏုိင္ငံ အက်ဳိးကုိပဲ အဓိက ထားရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ထာဝရ မိတ္ေဆြ၊ ထာဝရ ရန္သူဆိုတာ မရွိဘူး။ အက်ဳိးတူပဲရွိတယ္လုိ႔ ဆုိၾကတာ မဟုတ္လား?
ဒီသေဘာတရားကုိ ေကာင္းေကာင္းနားလည္တာက နအဖ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြပဲ၊ ရာဇပုလႅင္ကုိ ေသနတ္အားကုိးနဲ႔ အတင္း တက္တုိင္ထားၾကေတာ့ ရာဇပရိယာယ္အေၾကာင္း နားလည္ရမွာေပါ့ --- အာဏာအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း နားလည္တာကုိး။
နားမလည္တာက က်ေနာ္တုိ႔ အတိုက္အခံေတြဘဲ
ရွင္းတာက အေနာက္ ဥေရာပႏုိင္ငံေတြအတြက္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံအတြက္ပါ ျမန္မာႏုိင္ငံအေရးဟာ အဲဒီႏုိင္ငံေတြရဲ႕ အက်ဳိးအတြက္ ဘာမွ ထိေရာက္မႈမရွိဘူး။ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြ ျမန္မာ့အေရးကုိ စိတ္ဝင္စားတယ္ဆိုတာ ေဒၚစုေၾကာင့္ သက္သက္ပဲ။ ေဒၚစုရဲ႕ သတိၲနဲ႔ ေဒၚစုရဲ႕ ျပင္းထန္တဲ့ ယုံၾကည္မႈကုိ ေလးစားေသာအားျဖင့္ လူ႔အခြင့္အေရး ရရွိေရးအရ မွန္ကန္မႈဘက္က လုိက္လုိ႔ Morality နဲ႔ Human Rights အတြက္ သက္သက္ ကူညီအားေပးတာပဲ ရွိတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြက ဖိအားေပးတယ္ဆုိရာမွာ အတို္င္းအတာ Limited ရွိတယ္။ သံတမန္နည္းနဲ႔ ကန္႔ကြက္တယ္။ ဖိအားေပးတယ္။ မရရင္ တုိင္းျပည္အလုိက္ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ လုပ္တယ္။ မရရင္ အားလုံးပါေအာင္ ကုလသမဂၢမွာတင္ၿပီး လုံၿခဳံေရးေကာင္စီ ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈလုပ္မယ္။ ေနာက္ဆုံးမရမွ စစ္အင္အားနဲ႔ ဝင္တုိက္မယ္ေပါ့။ ဒါက အီရတ္ကိစၥမွာ အေမရိကန္ ဦးေဆာင္တဲ့ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြက လုပ္ခဲ့တယ္။ အဆင့္ဆင့္ ဖိအားေပးၿပီးေနာက္ဆုံး အေမရိကန္က ဝင္တုိက္ၿပီး ဆက္ဒန္ကုိ ျဖဳတ္ခ်ခဲ့တာပဲ။
အီရတ္က ေဆာ္ဒီၿပီးရင္ ဒုတိယေရနံ အထြက္ဆုံးႏုိင္ငံ အီရတ္။ အီရတ္ က ကူဝိတ္ကိုသိမ္း အျပီး ေဆာ္ဒီကုိ ပါသိမ္း ပုိက္ႏိူင္တဲ႕ရန္ရွိတာေၾကာင္႕ပထမ အီရက္စစ္ပြဲျဖစ္ခဲ႕ရတယ္။ အီရတ္မွာ ေရနံရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေမရိကန္ အက်ဳိးအတြက္ ဝင္တုိက္ရတာ။ ျမန္မာႏုိင္ငံက အေမရိကန္အတြက္ ဘာမွ အက်ဳိးမရွိပါ။
ဆူဒန္ႏုိင္ငံ ဒါဖါ (Darfur) မွာ ဆူဒန္အစုိးရဟာ ျမန္မာ နအဖေတြထက္ ရက္စက္တယ္။ ခရစ္ယာန္ေတြကုိ ႏွိပ္စက္႐ုံမက ကၽြန္အျဖစ္ ေရာင္းစားခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခရစ္ယာန္ အသင္းေပါင္းစုံနဲ႔ ေဟာလိဝုဒ္နာမည္ေက်ာ္ မင္းသမီးေတြ ဝုိင္းေအာ္တာေတာင္ အေမရိကန္က စစ္သားတေယာက္မွ မကူဘူး။ ထုိနည္း၎ပဲ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံအေရးမွာ စစ္ေရးအတြက္ မစြက္ဖက္ႏုိင္ဘူး။ ကုလသမဂၢ - UN မွာေတာင္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးကုိ စီးပြားေရး (Sanction) ဆန္ရွင္လုပ္ဖို႔ မလြယ္ဘူး။ နအဖက ဗီတုိအာဏာရွင္ တ႐ုတ္အျပင္ အရံအျဖစ္ ႐ုရွားကို ကုိင္တားတယ္။
အေရွ႕မွာ ေဖာ္ျပထားသလုိ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ သဘာဝ အေနအထားအရ တ႐ုတ္အတြက္ အေရးပါတယ္။ တ႐ုတ္အက်ဳိးကုိ ေဆာင္ႏုိင္တယ္။ ဒီအတြက္ နအဖက တ႐ုတ္ကုိ ေပါင္း၊ တ႐ုတ္ဖဲကုိ ကုိင္ၿပီး အိႏိၵယကုိ တခါကုိင္ခဲ့တယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ သယံဇာတေတြကုိ ေရာင္းၿပီး အာဆီယံႏုိင္ငံအဖြဲ႔ ASEAN ကုိ ကုိင္ခဲ့ျပန္တယ္။ ဒီ တ႐ုတ္၊ အိႏိၵယ၊ အာဆီယံ သုံးပြင့္ဆုိင္ကုိ ေထာင္ယူၿပီး အေနာက္ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ သံတမန္ ဖိအားနဲ႔ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈ လုပ္တယ္။ အခု တ႐ုတ္ကုိ အားကုိးရတာမ်ားေတာ့ ႐ုရွားဆီကေန စစ္လက္နက္ပစၥည္းေတြနဲ႔ အႏုျမဴနည္းပညာဝယ္ၿပီး တ႐ုတ္ကုိ Balance လုပ္ဖုိ႔နဲ႔ UN က အပုိ ဗီတုိရေအာင္ ႐ုရွားကုိ ေပါင္းခဲ့တယ္။ ႐ုရွားကလည္း ေရနံေငြေတြနဲ႔ အင္အားေတာင့္လာေတာ့ အေမရိကန္ကုိ ဂလန္ကဆန္လုပ္ခ်င္တာနဲ႔ အေတာ္ေပါ့။
မႏွစ္က ေနာက္ဆုံး UN မွာ ျမန္မာ့ကိစၥတင္ဖုိ႔လုပ္ေတာ့ တ႐ုတ္ေရာ၊ ႐ုရွားကပါ ဗီတုိနဲ႔ ပယ္ခ်ခဲ့တယ္။ ပုိရွက္စရာ ေကာင္းတာက NCGUB ကစကတည္းက UN ႐ုံးဖြင့္ထားတယ္။ လူတေယာက္ကုိ တာဝန္ေပးထားတယ္။ ႐ုံးတခုလုံးနဲ႔ လူေတြရွိတာေတာင္ မန္ဒဲလား (Mandela) ရဲ႕ ေတာင္အာဖရိက အစုိးရကုိ နအဖ ဆြဲသြားတာကုိ မသိလုိက္ဘူး။
သံတမန္အေရးကုိ တကယ္ေဆာင္ရြက္မယ္ဆုိရင္ သံတမန္ စကားေျပာ (ေဝ့လည္ေၾကာင္ပတ္) ေျပာနည္းတတ္ရတယ္။ UN စည္းမ်ဥ္းနဲ႔ လုပ္ရပ္ေတြ သိရမယ္။ Wine & Dine လုိ႔ေခၚတဲ့ သံတမန္ေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီး အေရးပါတဲ့ လူေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြဖြဲ႔၊ ရင္းႏွီးေအာင္ ၾကိဳးစားရတယ္။ ဒီလုိလုပ္ဖုိ႔ အဂၤလိပ္စကား ျပင္သစ္စကားေျပာ ကြ်မ္းရမယ္။ စာဖတ္ရမယ္။ ကုိယ့္ကုိ ေလးစားေအာင္ ေျပာႏုိင္ရမယ္။ ေတြ႔သမွ်လူကုိ ၿပဳံးျပၿပီး ကူၾကပါေျပာ႐ုံနဲ႔ မရဘူး။
နအဖ ဘက္က လ်င္တယ္။ UN မွာ အဂၤလိပ္ စကားေျပာေကာင္းတဲ့ သံတမန္ေတြကုိ ထားတယ္။ ဦးဝင္းမရ တုိ႔လုိ စိန္ေပါလ္ကေအာင္တဲ့ အဂၤလိပ္စကား ေကာင္းတဲ့ လူေတြကုိ UN မွာ ထားတယ္။ ႏုိင္ငံျခားေရး႐ုံးက သံတမန္ေတြကို John Hopkins တုိ႔လုိ နာမည္ရွိတဲ့ ေက်ာင္းေတြမွာ ဘြဲ႔လြန္သင္တန္းေတြ ပုိ႔တယ္။ ေနာက္ဆုံး UN မွာ ကိစၥေပၚေတာ့ ဥေရာပမွာ သံအမတ္လုပ္ေနတဲ့ ဦးဝင္းမရနဲ႔ ဒါဂ်ီလင္ကေအာင္တဲ့ ဖိလစ္ပုိင္က သံအမတ္ ဦးေသာင္းထြန္းတုိ႔ကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ၃ ေယာက္နဲ႔အတူူ နယူးေယာက္မွာ လနဲ႔ခ်ီထားၿပီး စည္း႐ုံးတုံ႔ျပန္ခဲ့တယ္။
Targeted Sanctions လုိ႔ေခၚတ့ဲ နအဖ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ ဒင္းတုိ႔ရဲ႕ သားသမီးေတြ၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ တပည့္ေတြကုိ ဗီဇာ မေပးဖုိ႔နဲ႔ ႏုိင္ငံျခား ဘဏ္အေကာင့္ Account မဖြင့္ႏုိင္ေအာင္ ပိတ္ပင္ခဲ့တယ္။ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံျခားေငြလဲတာနဲ႔ ပတ္သက္္ရင္ နယူးေယာက္က (Clearing House) လုိ႔ ေခၚတယ္။ စိစစ္လဲလွယ္ ေပးရတယ္။ နအဖက SWIFT လုိ႔ေခၚတဲ့ ဥေရာပ Network ကုိသုံးၿပီး ဒီစိစစ္မႈကုိ ေက်ာ္ခဲ့တယ္။ SWIFT Network ထဲမွာ အေမရိကန္ ဘဏ္ၾကီးေတြ ပါတယ္။ တခါ စကၤာပူမွာ နာမည္အငွားနဲ႔ Account ဖြင့္ၿပီး ေသာင္းက်န္းေနၾကျပန္တယ္။ ဗီဇာပိတ္ေနပါတယ္ ဆုိတဲ့ၾကားက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ သားသမီး ေဆြမ်ဳိးေတြ အေမရိကားနဲ႔ ဥေရာပမွာ အႏွံ႔ပဲ။
နအဖ က အာဏာရွိေတာ့ ေငြရွာႏိုင္တယ္။ ေငြနဲ႔ အာဏာရွိေတာ့ မိတ္ေဆြေတြကို ဝယ္ယူႏုိင္တာေပါ့။ နအဖ ကုိ က်ားကန္ေပးေနတဲ့ ႏုိင္ငံျခားသား ပညာရွင္ေတြ အေျမာက္အျမား ရွိတယ္။
ဂ်ပန္မွာလည္း နအဖက အလယ္အလတ္ ကုမၸဏီေတြရဲ႕ ကုန္သည္ၾကီးမ်ား အသင္းကုိ ေပါင္းထားၿပီး နအဖ အက်ဳိးအတြက္ ဂ်ပန္အစုိးရဆီက အကူအညီရေအာင္ လုပ္ႏုိင္တယ္။ ဂ်ပန္ေရာက္ ျမန္မာေတြဟာ အတက္ၾကြဆုံး ျဖစ္ေပမယ့္ အုပ္စုေတြမ်ားၿပီး ထိေရာက္တဲ့ ဖိအား ဂ်ပန္အစုိးရကုိ မေပးႏုိင္ဘူး။ တႏွစ္ တႏွစ္ ဂ်ပန္က Phd ပါရဂူ ၄ဝ ေလာက္ ျမန္မာအစုိးရအတြက္ ထုတ္ေပးေနတယ္။ အစုိးရဘက္က ေထာက္ခံခ်က္မရဘဲ ေက်ာင္းတက္ခြင့္နဲ႔ စေကာလားရွစ္ မရဘူး။
NGUB အေဝးေရာက္အစုိးရ ကUN မွာလည္း လူရွိတယ္။ ႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ၾကီးလည္း ရွိတယ္။ ေပၚလစီနဲ႔ ဗ်ဴဟာ Strategy ဆုိတာ နားမလည္ ဦးေဆာင္မႈမေပးႏုိင္ေတာ့ ကမၻာအႏွံ႔ ျမန္မာေတြရွိလ်က္နဲ႔ ဘယ္ကို ဦးတည္ရမွန္း ဘာလုပ္ရမွန္း မသိၾကေတာ့ လူမ်ားၿပီး ပြဲမစည္ ျဖစ္ရတာေပါ့။
NLD အပါအဝင္ က်ေနာ္တုိ႔ အတုိက္အခံေတြအားလံုး သတိမမူမိတာ ရွိတယ္။ အဲဒါက ႏုိင္ငံျခား၊ အထူးသျဖင့္ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြကို အားကိုးလြန္းေတာ့ တ႐ုတ္ဘက္ကၾကည့္ရင္ အတုိက္အခံဆုိတာ အေမရိကန္လူ။ အေနာက္ဘက္ ဒီမိုကေရစီတို႔ရဲ႕ ေနာက္လိုက္၊ သူတို႔ အာဏာရရင္ ငါတို႔အက်ဳိးယုတ္လွခ်ည္ရဲ႕ ဆိုတဲ့ (အျမင္) ရွိတယ္။ တ႐ုတ္ရဲ႕ ေပၚလစီက လွတယ္။ ေခတ္သစ္ တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြက ေမာ္ေခတ္ကလို (မူ) ကုိ အေသမကိုင္ထားဘူး။ ရန္မလိုဘူး။ Confrontational မျဖစ္ဘူးလုိ႔ ဆိုခ်င္တာပါ။ ေအးေအးေလး တည့္ေအာင္ေပါင္းၿပီး တုိးတက္ေအာင္လုပ္။ တျဖည္းျဖည္း စီးပြားေရးနဲ႔ အႏုိင္ယူတာပဲ၊ လူလည္ၾကီးေတြပါ။
အေမရိကန္နဲ႔ တ႐ုတ္မတူတာက အေမရိကန္က စြာတယ္ Aggressive ျဖစ္တယ္။ လူပါးဝတယ္ Arrogant ျဖစ္တယ္။ တ႐ုတ္က ညင္သာတယ္။ လူပါးမဝဘူး။ ပုခံုးဖက္ၿပီးမွ တျဖည္းျဖည္း မ်ဳိတာပဲ။ မွ်မွ်ျပန္ၾကည့္ရင္ တ႐ုတ္ကို တခ်ိန္က အေနာက္ႏုိင္ငံေတြနဲ႔ ဂ်ပန္တုိ႔က မတရားအႏုိင္က်င့္ၿပီး မတရား ေစာ္ကားခဲ့ၾကတယ္။ Boxer Revolution ေဘာက္ဆာ ေတာ္လွန္ေရးေခတ္ကို ဖတ္ၾကည့့္ပါ။ အဂၤလိပ္ေတြက Dog & Chinese Not Allowed ေခြးႏွင့္ တ႐ုတ္ေတြ မဝင္ရဆိုၿပီး တ႐ုတ္ျပည္မွာ တ႐ုတ္ေတြအေပၚ လူပါးဝခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တ႐ုတ္ေတြဟာ အေနာက္တိုင္း၊ အထူးသျဖင့္ အေမရိကန္ေတြကို အေပၚစီးက မဆက္ဆံဘူး။ လက္ရွိအေျခအေနမွာ နယ္ေျမက်ဴးေက်ာ္လိုမႈလည္း မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အတုိက္အခံေတြ အထူးသျဖင့္ NLD က တ႐ုတ္ၾကီး အျမင္မွန္ေရာက္ေအာင္ ေပၚလစီခ် ၾကိဳးစားသင့္တယ္။ ဒီမိုကေရစီရရင္လည္း တ႐ုတ္နဲ႔ နယ္ခ်င္းဆက္စပ္ေနတဲ့အတြက္ ဘယ္အစိုးရမဆို သင့္ျမတ္ေအာင္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရမွာပဲ။ ျမန္မာျပည္ေျမာက္ပိုင္းမွာရွိတဲ့ လူနည္းစု တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ လူနည္းစုအဖြဲ႔ေတြဟာ တ႐ုတ္ၾသဇာ မကင္းဘူး။
NCGUB ဆိုတာ အေဝးေရာက္ အစိုးရဆိုေပမယ့္ တ႐ုတ္နဲ႔ ပံုမွန္ဆက္ဆံေရး မရွိဘူး။ က်ေနာ္ သိရသေလာက္ အေမရိကန္ေတြ အထင္လြဲမွာစိုးၿပီး တ႐ုတ္ကို မဆက္ဆံရဲဘူးတဲ့။ NLD (LA) က ဦးညိဳအုန္းျမင့္ တေယာက္ပဲ တ႐ုတ္နဲ႔ Relationship ဆက္ဆံေရး ရွိတယ္။
Just want to share what I read.
"Agree to Disagree"
Friday, 3 July 2009
Ban Ki-moon will meet NLD representatives
Source: The Irrawaddy
Date: 02 Jul 2009
By WAI MOE
UN Secretary-General Ban Ki-moon will meet representatives of Burma's opposition National League for Democracy (NLD) during his two-day visit to Burma, beginning on Friday. It is still not clear, however, whether the Burmese regime will accede to the UN chief's wish to also meet detained pro-democracy leader Aung San Suu Kyi.
NLD spokesman Nyan Win told The Irrawaddy on Thursday that five representatives of the party will meet Ban. The Burmese authorities had approved of a meeting but had not yet set a time, Nyan Win said.
The NLD spokesman said he did not expect Ban's visit to Burma would have any large impact on efforts to bring about positive changes.
The NLD's executive committee discussed Ban's upcoming visit on Wednesday.
Ban is scheduled to arrive in Rangoon on Friday and then travel to the capital, Naypyidaw, for a meeting with junta head Snr-Gen Than Shwe and other top generals the same day.
Ban is now in Japan, where he met on Wednesday with Japanese Prime Minister Taro Aso.
After the meeting, Ban told reporters he would try to use his visit to Burma "as an opportunity to raise [in the] strongest possible terms and convey the concerns of the international community to the highest authorities of government."
He said "three of the most important benchmarks would be, first of all, they should release all political prisoners, including Daw Aung San Suu Kyi."
Ban said he would also tell the junta that the resumption of dialogue with the opposition was a necessary part of the national reconciliation process and he would urge the regime to create conditions conducive to credible elections in 2010.
Ahead of Ban's trip to Burma, the New York-based Human Rights Watch said on Wednesday that the UN chief should press the junta to release all political prisoners and to engage in dialogue with the opposition. Ban should not give legitimacy to the 2010 elections, the group said.
"There is a real danger that Burma's generals will try to use Ban's visit to legitimize the 2010 elections," said Kenneth Roth, executive director of Human Rights Watch in a statement
Date: 02 Jul 2009
By WAI MOE
UN Secretary-General Ban Ki-moon will meet representatives of Burma's opposition National League for Democracy (NLD) during his two-day visit to Burma, beginning on Friday. It is still not clear, however, whether the Burmese regime will accede to the UN chief's wish to also meet detained pro-democracy leader Aung San Suu Kyi.
NLD spokesman Nyan Win told The Irrawaddy on Thursday that five representatives of the party will meet Ban. The Burmese authorities had approved of a meeting but had not yet set a time, Nyan Win said.
The NLD spokesman said he did not expect Ban's visit to Burma would have any large impact on efforts to bring about positive changes.
The NLD's executive committee discussed Ban's upcoming visit on Wednesday.
Ban is scheduled to arrive in Rangoon on Friday and then travel to the capital, Naypyidaw, for a meeting with junta head Snr-Gen Than Shwe and other top generals the same day.
Ban is now in Japan, where he met on Wednesday with Japanese Prime Minister Taro Aso.
After the meeting, Ban told reporters he would try to use his visit to Burma "as an opportunity to raise [in the] strongest possible terms and convey the concerns of the international community to the highest authorities of government."
He said "three of the most important benchmarks would be, first of all, they should release all political prisoners, including Daw Aung San Suu Kyi."
Ban said he would also tell the junta that the resumption of dialogue with the opposition was a necessary part of the national reconciliation process and he would urge the regime to create conditions conducive to credible elections in 2010.
Ahead of Ban's trip to Burma, the New York-based Human Rights Watch said on Wednesday that the UN chief should press the junta to release all political prisoners and to engage in dialogue with the opposition. Ban should not give legitimacy to the 2010 elections, the group said.
"There is a real danger that Burma's generals will try to use Ban's visit to legitimize the 2010 elections," said Kenneth Roth, executive director of Human Rights Watch in a statement
UN chief meets S'pore leaders
UN chief meets S'pore leaders
By Lee Siew Hua, Senior Political Correspondent
26 minutes ago
UNITED Nations Secretary-General Ban Ki Moon and Singapore leaders on Thursday discussed the importance of engaging Myanmar, a day ahead of his planned visit to Yangon.
The UN chief, here on a two-day working visit, called on Prime Minister Lee Hsien Loong at the Istana and was hosted to dinner by Senior Minister Goh Chok Tong last night.
Singapore's Foreign Affairs Ministry said in a statement that PM Lee and Mr Ban exchanged views on the global economic crisis and discussed the UN chief's upcoming visit to Myanmar.
'PM Lee emphasised the importance of the continued engagement of the international community through the UN,' the statement said.
He also reiterated Singapore's 'support for the good offices of the UN Secretary-General and his Special Adviser Ibrahim Gambari's work on Myanmar'.
PM Lee and Mr Ban exchanged views on challenges facing the international community, including the economic crisis. At dinner, SM Goh discussed his recent four-day visit to Myanmar and Singapore's perspective on developments there.
'SM Goh emphasised the important role that the UN could play to help bring about national reconciliation in Myanmar by engaging all the stakeholders,' the statement said.
When SM Goh visited Myanmar last month, he urged its military government not to allow the ongoing trial of pro-democracy leader Aung San Suu Kyi to derail the national reconciliation process, and to ensure that national elections, to be held next year, are free and fair.
SM Goh said at the time that Myanmar's leaders understood the need to democratise, but they were being practical and doing it cautiously, step by step.
In March, PM Lee met visiting Myanmar Prime Minister Thein Sein and urged Myanmar to take bolder steps towards national reconciliation and engaging the international community. 'Singapore will do what we can, provided Myanmar considers this helpful,' he said at that time.
By Lee Siew Hua, Senior Political Correspondent
26 minutes ago
UNITED Nations Secretary-General Ban Ki Moon and Singapore leaders on Thursday discussed the importance of engaging Myanmar, a day ahead of his planned visit to Yangon.
The UN chief, here on a two-day working visit, called on Prime Minister Lee Hsien Loong at the Istana and was hosted to dinner by Senior Minister Goh Chok Tong last night.
Singapore's Foreign Affairs Ministry said in a statement that PM Lee and Mr Ban exchanged views on the global economic crisis and discussed the UN chief's upcoming visit to Myanmar.
'PM Lee emphasised the importance of the continued engagement of the international community through the UN,' the statement said.
He also reiterated Singapore's 'support for the good offices of the UN Secretary-General and his Special Adviser Ibrahim Gambari's work on Myanmar'.
PM Lee and Mr Ban exchanged views on challenges facing the international community, including the economic crisis. At dinner, SM Goh discussed his recent four-day visit to Myanmar and Singapore's perspective on developments there.
'SM Goh emphasised the important role that the UN could play to help bring about national reconciliation in Myanmar by engaging all the stakeholders,' the statement said.
When SM Goh visited Myanmar last month, he urged its military government not to allow the ongoing trial of pro-democracy leader Aung San Suu Kyi to derail the national reconciliation process, and to ensure that national elections, to be held next year, are free and fair.
SM Goh said at the time that Myanmar's leaders understood the need to democratise, but they were being practical and doing it cautiously, step by step.
In March, PM Lee met visiting Myanmar Prime Minister Thein Sein and urged Myanmar to take bolder steps towards national reconciliation and engaging the international community. 'Singapore will do what we can, provided Myanmar considers this helpful,' he said at that time.
UN chief to lobby Myanmar for Suu Kyi's release
UN chief to lobby Myanmar for Suu Kyi's release
1 hour ago
YANGON, Myanmar (AP) — The U.N. secretary-general said ahead of his trip Friday to Myanmar that he plans to lobby the military-ruled country's top leader directly for the release of pro-democracy leader Aung San Suu Kyi.
U.N. Secretary-General Ban Ki-moon was due to arrive in Yangon early Friday and then fly to the country's new administrative capital of Naypyitaw for meetings with leaders. Suu Kyi, currently on trial for allegedly violating terms of her house arrest, said Thursday she has not been informed of any plans for her to meet with Ban during his visit.
Ban told reporters traveling with him late Thursday that his talks would focus on gaining the release of all political prisoners including Suu Kyi; resumption of dialogue between the military government and its opposition; and creating conditions for credible elections.
He will meet with top junta leader Senior Gen. Than Shwe and Prime Minister Gen. Thein Sein.
"This is going to be, I know, a very difficult mission. But as the same time I know that to bring changes to Myanmar, political conciliation and democratization, we need to do our best," Ban told reporters while en route to Myanmar.
He said he would "convey the concerns of the international community, about the slow pace of political conciliation and democratization process."
"First of all I'm going to argue for the release of all political prisoners, including Aung San Suu Kyi," Ban said, adding that he would raise Suu Kyi's case directly with Than Shwe.
The secretary-general is also scheduled to meet leaders from Suu Kyi's National League for Democracy, other political parties and some ethnic minorities.
While some senior party members from the league have been informed that they will have an opportunity to meet Ban, a spokesman for the party, Nyan Win, told reporters there is "no indication" that he would meet Suu Kyi.
Suu Kyi said that if they did speak, she did not intend to discuss her current trial for violating the terms of her house arrest, he said.
Nyan Win, who is also one of her lawyers, said that Suu Kyi told her lawyers that her trial is not her priority, adding that "she's interested only in national reconciliation."
He added: "The U.N. Secretary-General ought to meet ... Aung San Suu Kyi in order to resolve Myanmar's political problems."
Suu Kyi, who has been in detention without trial for more than 13 of the past 19 years, is being held in Insein Prison while her trial is under way. If found guilty, she could be sentenced to five years in prison.
She was charged after an uninvited visitor, 53-year-old American John W. Yettaw, swam secretly to her lakeside house in May and stayed for two days. Final testimony in the case is expected Friday.
In Japan on Tuesday, Ban reiterated his call for the junta to free Suu Kyi and all of its estimated 2,100 political prisoners.
Associated Press writer John Heilprin contributed to this report from Singapore.
1 hour ago
YANGON, Myanmar (AP) — The U.N. secretary-general said ahead of his trip Friday to Myanmar that he plans to lobby the military-ruled country's top leader directly for the release of pro-democracy leader Aung San Suu Kyi.
U.N. Secretary-General Ban Ki-moon was due to arrive in Yangon early Friday and then fly to the country's new administrative capital of Naypyitaw for meetings with leaders. Suu Kyi, currently on trial for allegedly violating terms of her house arrest, said Thursday she has not been informed of any plans for her to meet with Ban during his visit.
Ban told reporters traveling with him late Thursday that his talks would focus on gaining the release of all political prisoners including Suu Kyi; resumption of dialogue between the military government and its opposition; and creating conditions for credible elections.
He will meet with top junta leader Senior Gen. Than Shwe and Prime Minister Gen. Thein Sein.
"This is going to be, I know, a very difficult mission. But as the same time I know that to bring changes to Myanmar, political conciliation and democratization, we need to do our best," Ban told reporters while en route to Myanmar.
He said he would "convey the concerns of the international community, about the slow pace of political conciliation and democratization process."
"First of all I'm going to argue for the release of all political prisoners, including Aung San Suu Kyi," Ban said, adding that he would raise Suu Kyi's case directly with Than Shwe.
The secretary-general is also scheduled to meet leaders from Suu Kyi's National League for Democracy, other political parties and some ethnic minorities.
While some senior party members from the league have been informed that they will have an opportunity to meet Ban, a spokesman for the party, Nyan Win, told reporters there is "no indication" that he would meet Suu Kyi.
Suu Kyi said that if they did speak, she did not intend to discuss her current trial for violating the terms of her house arrest, he said.
Nyan Win, who is also one of her lawyers, said that Suu Kyi told her lawyers that her trial is not her priority, adding that "she's interested only in national reconciliation."
He added: "The U.N. Secretary-General ought to meet ... Aung San Suu Kyi in order to resolve Myanmar's political problems."
Suu Kyi, who has been in detention without trial for more than 13 of the past 19 years, is being held in Insein Prison while her trial is under way. If found guilty, she could be sentenced to five years in prison.
She was charged after an uninvited visitor, 53-year-old American John W. Yettaw, swam secretly to her lakeside house in May and stayed for two days. Final testimony in the case is expected Friday.
In Japan on Tuesday, Ban reiterated his call for the junta to free Suu Kyi and all of its estimated 2,100 political prisoners.
Associated Press writer John Heilprin contributed to this report from Singapore.
UN chief set for mission in Burma
Mr Ban has called for the release of all political prisoners
UN chief Ban Ki Moon will arrive in Burma shortly to seek the release of political prisoners including opposition leader Aung San Suu Kyi.
Mr Ban will hold talks with Burma's military leader Gen Than Shwe.
Ms Suu Kyi, a Nobel Peace laureate, has spent much of the past two decades in prison or under house arrest.
Her trial on charges of breaking the terms of her house arrest is about to resume after an interruption of more than a month.
Ms Suu Kyi's lawyers have been appealing against the judge's ban on testimony from three defence witnesses. One additional defence witness will now be allowed to testify.
International outrage
The trial of 64-year-old Ms Suu Kyi has caused outrage around the world.
Aung San Suu Kyi is head of the National League for Democracy party
Critics of Burma's military government have dismissed it as a ruse to keep the opposition leader locked up until after next year's election.
The BBC's Jonathan Head says Mr Ban's two-day visit is risky - coinciding with the resumption of Ms Suu Kyi's trial - but he is calculating he will get meaningful concessions from Burma's military rulers.
Although previous UN visits have been unsuccessful, it is possible the country's leaders are looking for a face-saving way out, and Mr Ban could be the person to deliver it, our correspondent says.
He has called for the immediate release of all Burma's political prisoners, thought to number more than 2,000.
"Through my meetings... I will convey exactly what the international community expects and wishes [regarding] the way they want to see changes in Myanmar [Burma]," he told reporters in Singapore before his departure.
The secretary general may be rewarded with the release of a small number, but our correspondent says that won't appease critics who argue he shouldn't be making this visit at all.
Suu Kyi request
It is not clear if Mr Ban will be allowed to meet Ms Suu Kyi, although he is due to meet members of her National League for Democracy (NLD) and other opposition activists.
UN chief Ban Ki Moon will arrive in Burma shortly to seek the release of political prisoners including opposition leader Aung San Suu Kyi.
Mr Ban will hold talks with Burma's military leader Gen Than Shwe.
Ms Suu Kyi, a Nobel Peace laureate, has spent much of the past two decades in prison or under house arrest.
Her trial on charges of breaking the terms of her house arrest is about to resume after an interruption of more than a month.
Ms Suu Kyi's lawyers have been appealing against the judge's ban on testimony from three defence witnesses. One additional defence witness will now be allowed to testify.
International outrage
The trial of 64-year-old Ms Suu Kyi has caused outrage around the world.
Aung San Suu Kyi is head of the National League for Democracy party
Critics of Burma's military government have dismissed it as a ruse to keep the opposition leader locked up until after next year's election.
The BBC's Jonathan Head says Mr Ban's two-day visit is risky - coinciding with the resumption of Ms Suu Kyi's trial - but he is calculating he will get meaningful concessions from Burma's military rulers.
Although previous UN visits have been unsuccessful, it is possible the country's leaders are looking for a face-saving way out, and Mr Ban could be the person to deliver it, our correspondent says.
He has called for the immediate release of all Burma's political prisoners, thought to number more than 2,000.
"Through my meetings... I will convey exactly what the international community expects and wishes [regarding] the way they want to see changes in Myanmar [Burma]," he told reporters in Singapore before his departure.
The secretary general may be rewarded with the release of a small number, but our correspondent says that won't appease critics who argue he shouldn't be making this visit at all.
Suu Kyi request
It is not clear if Mr Ban will be allowed to meet Ms Suu Kyi, although he is due to meet members of her National League for Democracy (NLD) and other opposition activists.
က်န္းမာေရး သတိေပးခ်က္
ပထမဆုံး A/H1N1 ဗုိင္းရပ္စ္ ကူးစက္ခံရသူေတြ႕႐ွိေၾကာင္း အတည္ျပဳေၾကညာ
ကမာၻ႕က်န္းမာေရးအဖြဲ႕ (WHO)က ကမာၻ႕ကပ္ေရာဂါအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားေသာ A/H1N1တုပ္ေကြး ကူးစက္ေရာဂါသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔လည္း ျပန္႔ႏွံ႕ေရာက္ရွိလာၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ အသက္(၁၃)ႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးတစ္ဦးတြင္ အဆိုပါေရာဂါပိုး ကူးစက္ခံထားရေၾကာင္း ႏုိင္ငံပုိင္သတင္းဌာနမ်ားက ေၾကညာသည္။ အဆိုပါ မိန္းကေလးသည္ စကၤာပူႏိုင္ငံမွ ဇြန္လ(၂၆)ရက္ေန႔၊ ေန႔လယ္ပိုင္းတြင္ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ 3k 585ျဖင့္ ရန္ကုန္ေလဆိပ္သို႔ ေရာက္ရွိလာျခင္းျဖစ္ၿပီး ထိုစဥ္က သူမထံတြင္ ေရာဂါပိုး ကူးစက္ထားသည့္ လကၡဏာမ်ိဳး မေတြ႕ခဲ့ရေခ်။ သို႔ေသာ္ ယင္းမိန္းကေလးမွာ ညေနပိုင္း သူမ၏ tutorialအခန္းသို႔ ေရာက္ရွိလာခ်ိန္တြင္ အျပင္းဖ်ားလာၿပီး အေျခအေန ဆိုးလာေသာေၾကာင့္ ညတြင္းခ်င္း ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးသို႔ တင္ပို႔ခဲ့ရသည္။ ေဆးရံုမွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားက လိုအပ္ေသာ စစ္ေဆးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ၿပီးေနာက္ မိန္းကေလးသည္ A/H1N1 ဗိုင္းရပ္စ္ပိုး ကူးစက္ခံထားေၾကာင္း အတည္ျပဳေၾကညာခဲ့သည္။ ယခုအခါ မိန္းကေလး၏ မိသားစုႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးတို႔ကို သီးသန္႔ခြဲထားၿပီး သတိျပဳ ေစာင့္ေရွာက္ထားေၾကာင္း သိရသည္။ မိန္းကေလးႏွင့္အတူ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္တြင္ လိုက္ပါလာသည့္ အျခားခရီးသည္ (၉၁)ဦးကိုလည္း က်န္းမာေရး စစ္ေဆးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ကာ ေစာင့္ၾကည့္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေဆးရံုအသိုင္းအ၀ိုင္းက ဆိုသည္။ အဆိုပါ မိန္းကေလးသည္ ဇြန္လ(၂၁)ရက္ေန႔က မိသားစုႏွင့္ စကၤာပူသို႔ ေခတၱသြားေရာက္ၿပီး ျပန္လာခ်ိန္တြင္ ယခုကဲ့သို႔ ေရာဂါကူးစက္ျခင္း ခံခဲ့ရေၾကာင္း သိရသည္။ ႏိုင္ငံအတြင္း A/H1N1ကို ပထမဆံုး ေတြ႕ရွိၿပီးေနာက္ ျမန္မာ့က်န္းမာေရး တာ၀န္ရွိပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ကူးစက္ႏႈန္း လ်င္ျမန္ျပင္းထန္ေသာ အဆိုပါ ဗိုင္းရပ္စ္ကို တားဆီးကာကြယ္ႏိုင္ေရး ပိုမိုအားထည့္ ႀကိဳးပမ္းသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ႏုိင္ငံပုိင္သတင္းဌာနမ်ားက ေၾကညာသြားသည္။ က်န္းမာေရး ၀န္ႀကီးဌာနသည္ A/H1N1ဗုိင္းရပ္စ္ကုိ ႏိုင္ငံအတြင္း မေတြ႕ရွိရမီ ဧၿပီလ(၂၅)ရက္ေန႔ကတည္းက ေလဆိပ္၊ သေဘၤာဆိပ္ႏွင့္ နယ္စပ္ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရး ဂိတ္မ်ားတြင္ က်န္းမာေရး စစ္ေဆးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနခဲ့ေၾကာင္းလည္း သိရွိရသည္။ ဇြန္လ(၂၆)ရက္ေန႕ WHO၏ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ကမၻာတဝွမ္း A/H1N1ဗုိင္းရပ္စ္ ကူးစက္ခံေနရသူ (၅၉,၈၁၄)ဦး႐ွိၿပီး ေသဆုံးသူ(၂၆၃)ဦး႐ွိၿပီျဖစ္သည္။
ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါ ကာကြယ္ထိန္းခ်ဳပ္ေရး သတိေပးႏႈိးေဆာ္ခ်က္
၁။ ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါသည္ လူမွလူသုိ႕ လ်င္ျမန္စြာ ကူးစက္လ်က္႐ွိသည္။ ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးေရာဂါသည္ ၂၀၀၉ခုႏွစ္ ဇြန္ ၁၁ ရက္အထိ ႏုိင္ငံေပါင္း ၇၄ ႏုိင္ငံသုိ႕ ပ်ံ႕ႏွံ႕ကူးစက္ကာ ဓာတ္ခြဲခန္းစမ္းသပ္ အတည္ျပဳခ်က္အရ ၂၈၇၇၄ ဦး ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး ၁၄၄ ဦး ေသဆုံးခဲ့သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ကမၻာ့က်န္းမာေရး အဖြဲ႕က ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါ(Human Influenza Pandemic) ျဖစ္ပြားေနေၾကာင္း ဇြန္ ၁၁ ရက္တြင္ ေၾကညာခဲ့သည္။
၂။ ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါသည္ လူမွလူသုိ႕ ကူးစက္ျမန္ျခင္းႏွင့္ တုပ္ေကြးဗုိင္းရပ္စ္ အသစ္ျဖစ္၍ လူအမ်ားတြင္ ခံႏုိင္ရည္စြမ္းအား မ႐ွိေသးျခင္းတုိ႕ေၾကာင့္ ေအာက္ပါအႏၱရာယ္မ်ားကုိ ႀကဳံေတြ႕ရမည္။
(က) အသက္အ႐ြယ္မေ႐ြး ေရာဂါျဖစ္ပြားျခင္း၊
(ခ) ကေလးမ်ား၊ အသက္အ႐ြယ္ႀကီးရင့္သူမ်ား၊ ကုိယ္ဝန္ေဆာင္မိခင္မ်ား၊ ႏွလုံး၊ အဆုတ္ႏွင့္ ဆီးခ်ဳိစသည့္ နာတာ႐ွည္ေရာဂါ႐ွိသူမ်ားႏွင့္ ခုခံအားက်ဆင္းမႈ႐ွိသူမ်ားတြင္ အသက္ဆုံး႐ႈံးမႈ ပုိမုိမ်ားျပားႏုိင္ျခင္း၊
(ဂ) တုပ္ေကြးလူနာမ်ာ လ်င္ျမန္စြာမ်ားျပားလာျခင္းေၾကာင့္ ေဆးဝါး၊ ေဆးပစၥည္းႏွင့္ က်န္းမာေရးေစာင့္ေ႐ွာက္မႈ လုိအပ္ခ်က္မ်ား ျဖစ္ေပၚျခင္း၊
(ဃ) စီးပြားေရးႏွင့္ ကုန္သြယ္မႈလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ထိခုိက္ဆုံးရႈံးမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚျခင္း၊
(င) ေရာဂါျပန္႕ပြားမႈကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ရန္အတြက္ လူအမ်ား စုေဝးေဆာင္႐ြက္ရသည့္ လုပ္ငန္းမ်ား၊ ေက်ာင္းမ်ား၊ ဘာသာေရးပြဲမ်ားႏွင့္ ပြဲလမ္းသဘင္မ်ားကုိ ပိတ္ပင္တားဆီးရန္ လုိအပ္လာႏုိင္ျခင္း၊
(စ) ႏုိင္ငံ၏ အဓိကဝန္ေဆာင္မႈလုပ္ငန္းမ်ား ပုံမွန္ေဆာင္႐ြက္ႏုိင္ရန္ အခက္အခဲမ်ား ႀကဳံေတြ႕လာႏုိင္ျခင္း၊
၃။ ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါ၏ အႏၱရာယ္မ်ားကုိ ကာကြယ္ရန္ႏွင့္ ဆုံး႐ႈံးမႈမ်ား ေလ်ာ့နည္းရန္အတြက္ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ႀကဳိတင္ကာကြယ္မႈလုပ္ငန္းမ်ားကုိ ျပည္သူလူထုတစ္ရပ္လုံးက လုိက္နာေဆာင္႐ြက္ရန္ အထူးအေရးႀကီးသည္။
(က) ျပည္သူ တစ္ဦးခ်င္းအေနျဖင့္ ေဆာင္႐ြက္ရန္
တစ္ကုိယ္ေရသန္႕႐ွင္းမႈကုိ ဂ႐ုျပဳေဆာင္႐ြက္ျခင္း၊
- ႏွာေခ်၊ ေခ်ာင္းဆုိးလ်င္ လက္ကုိင္ပဝါျဖင့္ ဖုံးအုပ္ျခင္း၊
- လက္ကုိဆပ္ျပျဖင့္ စင္ၾကယ္စြာေဆးေၾကာျခင္း၊
- ေကာင္းစာအိပ္စက္အနားယူျခင္း၊
- အာဟာရျပည့္ဝသည့္ အစားအစာမ်ားစားသုံးျခင္း၊
- ကုိယ္လက္လႈပ္႐ွားမႈ မွန္မွန္ျပဳလုပ္ျခင္း၊
- ေလေကာင္းေလသန္႕ရ႐ွိေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ေနထုိင္ျခင္း၊
- လူထူထပ္ေသာေနရာႏွင့္ ပြဲလမ္းသဘင္မ်ားသုိ႕ သြားေရာက္ျခင္းမွ ေ႐ွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊
- အရက္လြန္ကဲစြာ ေသာက္သုံးျခင္းႏွင့္ မူးယစ္ေဆးဝါး သုံးစြဲျခင္းမွ ေ႐ွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊
- ေရာဂါျဖစ္ပြားသူမ်ားႏွင့္ သံသယ႐ွိသူမ်ားမွ (၆)ေပအကြာတြင္ ေနထိုင္ျခင္း၊
- ေရာဂါမကူးစက္ေစရန္ ႏွာေခါင္းႏွင့္ ပါးစပ္ကုိ လုံေအာင္ဖုံးအုပ္သည့္ ပါးစပ္ ႏွာေခါင္းစည္း(Surgical Mask)ကို အသုံးျပဳျခင္း၊
- ေရာဂါ႐ွိသူ၏ေနအိမ္ႏွင့္ ေဆး႐ုံမ်ားသုိ႕ မလိုအပ္ဘဲ သြားေရာက္ျခင္းမွ ေ႐ွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊
- မိမိတြင္ ေရာဂါလကၡဏာမ်ား႐ွိသည္ဟု ယူဆပါက နီးစပ္ရာက်န္းမာေရးဌာနသုိ႕ အျမန္ဆုံးသတင္းေပးပုိ႕ အကူအညီေတာင္းခံျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ရမည္။
(ခ) စာသင္ေက်ာင္း၊ လုပ္ငန္းခြင္၊ ဟုိတယ္၊ လူမႈေရးရိပ္သာႏွင့္ ေဂဟာမ်ားတြင္
အေဆာင္အအုံမ်ား ေလဝင္ေလထြက္ ေကာင္းမြန္ေရးအတြက္ ေဆာင္႐ြက္ျခင္း၊
- ပတ္ဝန္းက်င္သန္႕႐ွင္းေရးကို ဂ႐ုျပဳေဆာင္႐ြက္ျခင္း၊
- အမႈိက္ႏွင့္အညစ္အေၾကးမ်ားကုိ စနစ္တက်စြန္႕ပစ္ျခင္း၊
- လူ႕အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ား၊ ေလွကား၊ ဓာတ္ေလွကား၊ နံရံမ်ားႏွင့္ ႐ုံးတြင္းပရိေဘာဂမ်ားကုိ တစ္ေန႕(၂)ႀကိမ္မွ (၃)ႀကိမ္ ပုိးသန္႕စင္ျခင္း၊
- စာသင္ေက်ာင္း၊ လုပ္ငန္းခြင္၊ ဟုိတယ္၊ လူႈမႈေရးရိပ္သာႏွင့္ ေဂဟာမ်ားတြင္ ေနထုိင္ေဆာင္႐ြက္သူမ်ား အားလုံး၏ က်န္းမာေရးကုိ ေစာင့္ၾကပ္ၾကည့္႐ႈျခင္း၊
- တစ္ဦးဦးတြင္ တုပ္ေကြးေရာဂါ ျဖစ္ပြားသည္ဟု သံသယ႐ွိပါက က်န္းမာေရးဌာနႏွင့္ အျမန္ဆုံး ဆက္သြယ္ေဆာင္႐ြက္ျခင္း၊
(၄) တုပ္ေကြးေရာဂါ (သုိ႕မဟုတ္) အလားတူ ဖ်ားနာေရာဂါ ျဖစ္ပြားသူသည္ ေအာက္ပါအတုိင္း ေနထုိင္ရမည္။
- လူနာအေနျဖင့္ ပါးစပ္ ႏွာေခါင္းစည္း တပ္ဆင္ထားရမည္၊
- အျခားသူမ်ားသုိ႕ မကူးစက္ေရးအတြက္ မိမိအိမ္တြင္ပင္ ေနထုိင္ရမည္၊
- ႐ုံး၊ ေက်ာင္း၊ လုပ္ငန္းခြင္ႏွင့္ ခရီးသြားလားျခင္းမ်ားကုိ ေ႐ွာင္ၾကဥ္ရမည္၊
- ႏွာေခ်၊ ေခ်ာင္းဆုိးလ်င္ တစ္သွ်ဴး (သုိ႕မဟုတ္) လက္ကိုင္ပဝါ အသုံးျပဳရမည္၊ လက္ကုိဆပ္ျပာျဖင့္ စနစ္တက် ေဆးေၾကာရမည္၊
- အာဟာရျဖစ္ေသာ အစားအစာမ်ားစားရန္ႏွင့္ အရည္မ်ားမ်ား ေသာက္ရမည္၊
- ေလေကာင္းေလသန္႕ရ႐ွိေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ေနထုိင္ရမည္၊
- က်န္းမာေရးဌာနႏွင့္ ဆက္သြယ္ေဆာင္႐ြက္ရမည္၊
- ေရာဂါကူးစက္မႈသည္ ေရာဂါစတင္ျဖစ္ပြားသည့္ အခ်ိန္မွစ၍ (၁၀)ရက္ၾကာသည္အထိ ကူးစက္ႏုိင္သည္။
(၅) မိသားစုအတြင္း တုပ္ေကြးေရာဂါျဖစ္ပြားသူအား ေအာက္ပါအတိုင္း ျပဳစုရမည္။
- လူနာကုိ ေလဝင္ေလထြက္ေကာင္းေသာ ေနရာတြင္ ထား႐ွိရမည္၊ အေျခအေနေပးပါက သီးသန္႕အခန္းတြင္ ထား႐ွိသင့္သည္၊
- ဖ်ားနာသူအား အနီးကပ္ ေစာင့္ေ႐ွာက္သူမ်ားသည္ ပါးစပ္ ႏွာေခါင္းစည္းႏွင့္ လက္အိတ္မ်ား ဝတ္ဆင္ရမည္၊ ျဖစ္ႏုိင္ပါက ပလတ္စတစ္ရင္ကာ ခါးစည္း(Apron)ကုိလည္း အသုံးျပဳႏုိင္သည္၊
- လူနာအသုံးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ား၊ အသုံးျပဳၿပီးေသာ ပါးစပ္ ႏွေခါင္းစည္းႏွင့္ လက္အိတ္မ်ား စသည္တုိ႕ကုိ 0.5% available chlorine ရ႐ွိေစရန္ Bleaching Powder ဟင္းစားဇြန္းႏွစ္ဇြန္းကုိ ေရတစ္လီတာျဖင့္ ေဖ်ာ္စပ္၍ မိနစ္(၃ဝ)ခန္႕ စိမ္ထားရမည္၊ မ႐ွိလွ်င္ ေရေႏြးျဖင့္ ျပဳတ္ေလွ်ာ္ရမည္၊
- လူနာျပဳစုၿပီးတုိင္း လက္ကုိဆပ္ျပာျဖင့္ ေသခ်ာစြာ ေဆးေၾကာရမည္၊ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ အရက္ျပန္(Alcohol rub) အသုံးျပဳႏုိင္သည္၊
- လူနာႏွင့္ အနီးကပ္ျပဳစုသူမ်ား၏ က်န္းမာေရးအေျခအေနကုိ က်န္းမာေရးဌာနသုိ႕ သတင္းပုိ႕ျခင္း၊ ဆက္သြယ္ေဆာင္႐ြက္ျခင္းတုိ႕ကုိ လုပ္ေဆာင္ရမည္၊
၆။ ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႕ ဝင္ေရာက္ကူးစက္မႈ မ႐ွိေစေရးအတြက္ က်န္းမာေရးဝန္ႀကီးဌာန အပါအဝင္ ဝန္ႀကီးဌာနမ်ား၊ လူမႈေရးအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ ပုဂၢလိကက႑ႏွင့္ ျပည္သူလူထုတစ္ရပ္လုံးမွ ကမၻာလူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါ ႀကဳိတင္ကာကြယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကုိ အမ်ဳိးသားေရးအသြင္ျဖင့္ အ႐ွိန္အဟုန္ျမွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္သြားၾကရန္ အထူးလုိအပ္ေၾကာင္း ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။
Swine Flu (H1N1)ဗုိင္းရပ္စ္အတြက္ Foxသတင္းဌာန၏ အႀကံျပဳခ်က္ (၁၀)ခ်က္
ကမာၻႏွင့္တ၀ွမ္းတြင္ ၿခိမ္းေျခာက္ေနသည့္ ဝက္တုပ္ေကြးေခၚ Swine Flu(H1N1)ဗုိင္းရပ္စ္အား ႀကိဳတင္ကာကြယ္ႏိုင္မည့္ နည္းလမ္း(၁၀)ခုကို Foxသတင္းဌာနက ယခုကဲ့သို႔ အႀကံျပဳ ေဖာ္ျပထားသည္။
၁။ Swine Flu(H1N1)ကို ကာကြယ္ဖို႔ အေျခခံအက်ဆံုးမွာ လက္ေဆးရန္ျဖစ္သည္။ လက္ကို ဆပ္ျပာႏွင့္ စင္ၾကယ္စြာေဆးပါ။ စကၠန္႔(၂၀)မွ်ၾကာေအာင္ လက္ႀကိဳလက္ၾကား ေနရာမ်ားအထိ ဆပ္ျပာသံုးၿပီး သန္႔စင္ေသာေရျဖင့္ ေဆးေၾကာပါ။ ထိုအခါ လက္တြင္ကပ္ၿငိေနႏိုင္ေသာ ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးမ်ားကို ဖယ္ရွားၿပီးသား ျဖစ္သြားလိမ့္မည္ဟု ေလာင္းအိုင္းလန္းေကာလိပ္ေဆးရံုမွ လက္ေထာက္ပါေမာကၡ ေဒါက္တာကလစ္ဖို႔ ဘတ္ဆက္က ေျပာၾကားခဲ့သည္။
၂။ ေရမရွိလ်င္ (သို႔မဟုတ္) ေရအလြယ္တကူမရလ်င္ အယ္လ္ကိုေဟာပါ၀င္သည့္ Sanitizerတစ္မ်ိဳးျဖင့္ လက္ကိုခဏခဏ ပြတ္ေပးပါ။ ထိုဂ်ယ္သည္ ေရရွားေသာ အရပ္မ်ားတြင္ လက္ကိုေဆးေၾကာရန္ အသံုး၀င္ေသာ ဓာတုဓာတ္ေပါင္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။ လက္ကိုဂ်ယ္ႏွင့္ ပြတ္ၿပီးခ်ိန္တြင္ ေလထဲတြင္ ခါယမ္းၿပီး ေလသလပ္ကာ အေျခာက္ခံပါ။ ထိုဂ်ယ္တြင္ပါေသာ အယ္လ္ကိုေဟာဓာတ္က လက္တြင္ရွိေသာ တုပ္ေကြးေရာဂါပိုးမ်ားကို သတ္ျဖတ္ႏိုင္ပါလိုက္မည္။ သို႔ေသာ္လည္း လက္တြင္လိမ္းသည့္ ေဆးရည္တိုင္း ပိုးသတ္ႏိုင္သည့္ အစြမ္းသတၱိမရွိေၾကာင္း သတိျပဳသင့္ပါသည္။
၃။ ႏွာေစးလ်င္၊ ေခ်ာင္းဆိုးလ်င္ ႏွာေခါင္းႏွင့္ပါးစပ္ကို ကာထားပါ။ ေဒါက္တာဘက္ဆက္က ႏွာေစးေနသည့္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ လက္ကိုမ်က္ႏွာႏွင့္ ႏွာေခါင္းမ်ားအား မၾကာခဏ မပြတ္သင့္ေၾကာင္း အႀကံျပဳခဲ့သည္။ လက္တြင္ကပ္ေနသည့္ တုပ္ေကြးဗိုင္းရပ္စ္မ်ားသည္ မ်က္ႏွာတြင္ရွိသည့္ အစိတ္အပိုင္းမ်ားမွတဆင့္ ခႏၶာကိုယ္ထဲ ျပန္႕ႏွံ႕၀င္ေရာက္သြားႏိုင္ေၾကာင္း ၎ကဆိုသည္။ ထို႔အျပင္ ႏွာေစး၊ ႏွာရည္ယိုသျဖင့္ ႏွပ္ညွစ္ၿပီးလ်င္လည္း လက္ကို စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ျဖစ္ေအာင္ သတိျပဳေဆးေၾကာရန္ ေဒါက္တာဘက္ဆက္က သတိေပးခဲ့သည္။
၄။ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ တုပ္ေကြးေရာဂါရွင္မ်ား ရွိေနသည္ဟု သံသယရွိပါက ႏွာေခါင္းႏွင့္ ပါးစပ္မ်ားကို ကာကြယ္ေပးသည့္ မ်က္ႏွာဖံုး(Mask)မ်ားအား အသံုးျပဳသင့္ပါသည္။
၅။ အကယ္၍ တုပ္ေကြးေရာဂါ ျဖစ္ပြားေနသည့္ လကၡဏာမ်ား ေပၚေပါက္လာၿပီး ဖ်ားနာေနၿပီဆိုလ်င္ အိမ္တြင္ နားေနသင့္ပါသည္။ လူမ်ားေသာေနရာမ်ားႏွင့္ အလုပ္ခြင္သို႔ သြားေရာက္ျခင္းမ်ိဳးကို ေရွာင္ၾကဥ္ရပါမည္။
၆။ ဗီတာမင္စီ(C)ကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္သည့္ အစားအေသာက္ႏွင့္ ေဆး၀ါးမ်ားကို မွီ၀ဲရပါမည္။ ဗီတာမင္စီ(C)သည္ တုပ္ေကြးကို ဟန္႔တားႏိုင္သည္ဟု ပညာရွင္မ်ားက လက္ခံယံုၾကည္ထားသည္။
၇။ ညီညြတ္မွ်တေသာ အစာအာဟာရကို ျဖည့္တင္းစားေသာက္ပါ။ အာဟာရျပည့္ေအာင္ စားေသာက္ျခင္းႏွင့္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္စက္ျခင္းတို႔သည္ လူ႔ကိုယ္ခံအားကို တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေစသည္။ မ်ားမ်ားအနားယူျခင္းသည္ တုပ္ေကြးကို ေခ်ဖ်က္ႏိုင္မည့္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေဆာင္မႈ တစ္ခုဆိုသည္ကို သိထားသင့္ပါသည္။
၈။ ကေလးငယ္မ်ားကို က်န္းမာေရးႏွင့္ေလ်ာ္ညီေအာင္ ေနထိုင္က်င့္ႀကံတတ္သည့္ အေလ့အက်င့္ ပ်ိဳးေထာင္ေပးပါ။ ၎တို႔အတြက္ တစ္ကိုယ္ေရသန္႔ရွင္းေရးသည္ မည္မွ်အေရးပါေၾကာင္း ကေလးမ်ား သိရွိသင့္ပါသည္။
၉။ ပရိေဘာဂ အသံုးအေဆာင္မ်ား၊ ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ ထိေတြ႕မႈမ်ားမည့္ ေနရာမ်ားကို သန္႔ရွင္းစြာထားပါ။ ပိုးသတ္ေဆးျဖန္းပါ။ တုပ္ေကြးဗိုင္းရပ္စ္မ်ားသည္ စားပြဲမ်က္ႏွာျပင္မ်ား၊ ကြန္ပ်ဴတာကီးဘုတ္မ်ားစသည့္ လူ႔လက္ႏွင့္ မၾကာခဏထိေတြ႕ႏိုင္သည့္ ေနရာမ်ားတြင္ နာရီအတန္ၾကာ ရွင္သန္ေနႏိုင္သည့္ အစြမ္းရွိသည္။
၁၀။ ေရာဂါျဖစ္ပြားေနေၾကာင္း ေသခ်ာခဲ့ၿပီဆိုလ်င္ နီးစပ္ရာ က်န္းမာေရးဌာနမ်ားဆီသို႔ အျမန္ဆံုးသြားေရာက္ၿပီး လိုအပ္ေသာ ေဆး၀ါးကုသမႈမ်ား ခံယူသင့္ပါသည္။
ပထမဆုံး A/H1N1 ဗုိင္းရပ္စ္ ကူးစက္ခံရသူေတြ႕႐ွိေၾကာင္း အတည္ျပဳေၾကညာ
ကမာၻ႕က်န္းမာေရးအဖြဲ႕ (WHO)က ကမာၻ႕ကပ္ေရာဂါအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားေသာ A/H1N1တုပ္ေကြး ကူးစက္ေရာဂါသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔လည္း ျပန္႔ႏွံ႕ေရာက္ရွိလာၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ အသက္(၁၃)ႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးတစ္ဦးတြင္ အဆိုပါေရာဂါပိုး ကူးစက္ခံထားရေၾကာင္း ႏုိင္ငံပုိင္သတင္းဌာနမ်ားက ေၾကညာသည္။ အဆိုပါ မိန္းကေလးသည္ စကၤာပူႏိုင္ငံမွ ဇြန္လ(၂၆)ရက္ေန႔၊ ေန႔လယ္ပိုင္းတြင္ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ 3k 585ျဖင့္ ရန္ကုန္ေလဆိပ္သို႔ ေရာက္ရွိလာျခင္းျဖစ္ၿပီး ထိုစဥ္က သူမထံတြင္ ေရာဂါပိုး ကူးစက္ထားသည့္ လကၡဏာမ်ိဳး မေတြ႕ခဲ့ရေခ်။ သို႔ေသာ္ ယင္းမိန္းကေလးမွာ ညေနပိုင္း သူမ၏ tutorialအခန္းသို႔ ေရာက္ရွိလာခ်ိန္တြင္ အျပင္းဖ်ားလာၿပီး အေျခအေန ဆိုးလာေသာေၾကာင့္ ညတြင္းခ်င္း ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးသို႔ တင္ပို႔ခဲ့ရသည္။ ေဆးရံုမွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားက လိုအပ္ေသာ စစ္ေဆးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ၿပီးေနာက္ မိန္းကေလးသည္ A/H1N1 ဗိုင္းရပ္စ္ပိုး ကူးစက္ခံထားေၾကာင္း အတည္ျပဳေၾကညာခဲ့သည္။ ယခုအခါ မိန္းကေလး၏ မိသားစုႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးတို႔ကို သီးသန္႔ခြဲထားၿပီး သတိျပဳ ေစာင့္ေရွာက္ထားေၾကာင္း သိရသည္။ မိန္းကေလးႏွင့္အတူ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္တြင္ လိုက္ပါလာသည့္ အျခားခရီးသည္ (၉၁)ဦးကိုလည္း က်န္းမာေရး စစ္ေဆးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ကာ ေစာင့္ၾကည့္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေဆးရံုအသိုင္းအ၀ိုင္းက ဆိုသည္။ အဆိုပါ မိန္းကေလးသည္ ဇြန္လ(၂၁)ရက္ေန႔က မိသားစုႏွင့္ စကၤာပူသို႔ ေခတၱသြားေရာက္ၿပီး ျပန္လာခ်ိန္တြင္ ယခုကဲ့သို႔ ေရာဂါကူးစက္ျခင္း ခံခဲ့ရေၾကာင္း သိရသည္။ ႏိုင္ငံအတြင္း A/H1N1ကို ပထမဆံုး ေတြ႕ရွိၿပီးေနာက္ ျမန္မာ့က်န္းမာေရး တာ၀န္ရွိပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ကူးစက္ႏႈန္း လ်င္ျမန္ျပင္းထန္ေသာ အဆိုပါ ဗိုင္းရပ္စ္ကို တားဆီးကာကြယ္ႏိုင္ေရး ပိုမိုအားထည့္ ႀကိဳးပမ္းသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ႏုိင္ငံပုိင္သတင္းဌာနမ်ားက ေၾကညာသြားသည္။ က်န္းမာေရး ၀န္ႀကီးဌာနသည္ A/H1N1ဗုိင္းရပ္စ္ကုိ ႏိုင္ငံအတြင္း မေတြ႕ရွိရမီ ဧၿပီလ(၂၅)ရက္ေန႔ကတည္းက ေလဆိပ္၊ သေဘၤာဆိပ္ႏွင့္ နယ္စပ္ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရး ဂိတ္မ်ားတြင္ က်န္းမာေရး စစ္ေဆးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနခဲ့ေၾကာင္းလည္း သိရွိရသည္။ ဇြန္လ(၂၆)ရက္ေန႕ WHO၏ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ကမၻာတဝွမ္း A/H1N1ဗုိင္းရပ္စ္ ကူးစက္ခံေနရသူ (၅၉,၈၁၄)ဦး႐ွိၿပီး ေသဆုံးသူ(၂၆၃)ဦး႐ွိၿပီျဖစ္သည္။
ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါ ကာကြယ္ထိန္းခ်ဳပ္ေရး သတိေပးႏႈိးေဆာ္ခ်က္
၁။ ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါသည္ လူမွလူသုိ႕ လ်င္ျမန္စြာ ကူးစက္လ်က္႐ွိသည္။ ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးေရာဂါသည္ ၂၀၀၉ခုႏွစ္ ဇြန္ ၁၁ ရက္အထိ ႏုိင္ငံေပါင္း ၇၄ ႏုိင္ငံသုိ႕ ပ်ံ႕ႏွံ႕ကူးစက္ကာ ဓာတ္ခြဲခန္းစမ္းသပ္ အတည္ျပဳခ်က္အရ ၂၈၇၇၄ ဦး ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး ၁၄၄ ဦး ေသဆုံးခဲ့သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ကမၻာ့က်န္းမာေရး အဖြဲ႕က ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါ(Human Influenza Pandemic) ျဖစ္ပြားေနေၾကာင္း ဇြန္ ၁၁ ရက္တြင္ ေၾကညာခဲ့သည္။
၂။ ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါသည္ လူမွလူသုိ႕ ကူးစက္ျမန္ျခင္းႏွင့္ တုပ္ေကြးဗုိင္းရပ္စ္ အသစ္ျဖစ္၍ လူအမ်ားတြင္ ခံႏုိင္ရည္စြမ္းအား မ႐ွိေသးျခင္းတုိ႕ေၾကာင့္ ေအာက္ပါအႏၱရာယ္မ်ားကုိ ႀကဳံေတြ႕ရမည္။
(က) အသက္အ႐ြယ္မေ႐ြး ေရာဂါျဖစ္ပြားျခင္း၊
(ခ) ကေလးမ်ား၊ အသက္အ႐ြယ္ႀကီးရင့္သူမ်ား၊ ကုိယ္ဝန္ေဆာင္မိခင္မ်ား၊ ႏွလုံး၊ အဆုတ္ႏွင့္ ဆီးခ်ဳိစသည့္ နာတာ႐ွည္ေရာဂါ႐ွိသူမ်ားႏွင့္ ခုခံအားက်ဆင္းမႈ႐ွိသူမ်ားတြင္ အသက္ဆုံး႐ႈံးမႈ ပုိမုိမ်ားျပားႏုိင္ျခင္း၊
(ဂ) တုပ္ေကြးလူနာမ်ာ လ်င္ျမန္စြာမ်ားျပားလာျခင္းေၾကာင့္ ေဆးဝါး၊ ေဆးပစၥည္းႏွင့္ က်န္းမာေရးေစာင့္ေ႐ွာက္မႈ လုိအပ္ခ်က္မ်ား ျဖစ္ေပၚျခင္း၊
(ဃ) စီးပြားေရးႏွင့္ ကုန္သြယ္မႈလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ထိခုိက္ဆုံးရႈံးမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚျခင္း၊
(င) ေရာဂါျပန္႕ပြားမႈကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ရန္အတြက္ လူအမ်ား စုေဝးေဆာင္႐ြက္ရသည့္ လုပ္ငန္းမ်ား၊ ေက်ာင္းမ်ား၊ ဘာသာေရးပြဲမ်ားႏွင့္ ပြဲလမ္းသဘင္မ်ားကုိ ပိတ္ပင္တားဆီးရန္ လုိအပ္လာႏုိင္ျခင္း၊
(စ) ႏုိင္ငံ၏ အဓိကဝန္ေဆာင္မႈလုပ္ငန္းမ်ား ပုံမွန္ေဆာင္႐ြက္ႏုိင္ရန္ အခက္အခဲမ်ား ႀကဳံေတြ႕လာႏုိင္ျခင္း၊
၃။ ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါ၏ အႏၱရာယ္မ်ားကုိ ကာကြယ္ရန္ႏွင့္ ဆုံး႐ႈံးမႈမ်ား ေလ်ာ့နည္းရန္အတြက္ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ ႀကဳိတင္ကာကြယ္မႈလုပ္ငန္းမ်ားကုိ ျပည္သူလူထုတစ္ရပ္လုံးက လုိက္နာေဆာင္႐ြက္ရန္ အထူးအေရးႀကီးသည္။
(က) ျပည္သူ တစ္ဦးခ်င္းအေနျဖင့္ ေဆာင္႐ြက္ရန္
တစ္ကုိယ္ေရသန္႕႐ွင္းမႈကုိ ဂ႐ုျပဳေဆာင္႐ြက္ျခင္း၊
- ႏွာေခ်၊ ေခ်ာင္းဆုိးလ်င္ လက္ကုိင္ပဝါျဖင့္ ဖုံးအုပ္ျခင္း၊
- လက္ကုိဆပ္ျပျဖင့္ စင္ၾကယ္စြာေဆးေၾကာျခင္း၊
- ေကာင္းစာအိပ္စက္အနားယူျခင္း၊
- အာဟာရျပည့္ဝသည့္ အစားအစာမ်ားစားသုံးျခင္း၊
- ကုိယ္လက္လႈပ္႐ွားမႈ မွန္မွန္ျပဳလုပ္ျခင္း၊
- ေလေကာင္းေလသန္႕ရ႐ွိေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ေနထုိင္ျခင္း၊
- လူထူထပ္ေသာေနရာႏွင့္ ပြဲလမ္းသဘင္မ်ားသုိ႕ သြားေရာက္ျခင္းမွ ေ႐ွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊
- အရက္လြန္ကဲစြာ ေသာက္သုံးျခင္းႏွင့္ မူးယစ္ေဆးဝါး သုံးစြဲျခင္းမွ ေ႐ွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊
- ေရာဂါျဖစ္ပြားသူမ်ားႏွင့္ သံသယ႐ွိသူမ်ားမွ (၆)ေပအကြာတြင္ ေနထိုင္ျခင္း၊
- ေရာဂါမကူးစက္ေစရန္ ႏွာေခါင္းႏွင့္ ပါးစပ္ကုိ လုံေအာင္ဖုံးအုပ္သည့္ ပါးစပ္ ႏွာေခါင္းစည္း(Surgical Mask)ကို အသုံးျပဳျခင္း၊
- ေရာဂါ႐ွိသူ၏ေနအိမ္ႏွင့္ ေဆး႐ုံမ်ားသုိ႕ မလိုအပ္ဘဲ သြားေရာက္ျခင္းမွ ေ႐ွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊
- မိမိတြင္ ေရာဂါလကၡဏာမ်ား႐ွိသည္ဟု ယူဆပါက နီးစပ္ရာက်န္းမာေရးဌာနသုိ႕ အျမန္ဆုံးသတင္းေပးပုိ႕ အကူအညီေတာင္းခံျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ရမည္။
(ခ) စာသင္ေက်ာင္း၊ လုပ္ငန္းခြင္၊ ဟုိတယ္၊ လူမႈေရးရိပ္သာႏွင့္ ေဂဟာမ်ားတြင္
အေဆာင္အအုံမ်ား ေလဝင္ေလထြက္ ေကာင္းမြန္ေရးအတြက္ ေဆာင္႐ြက္ျခင္း၊
- ပတ္ဝန္းက်င္သန္႕႐ွင္းေရးကို ဂ႐ုျပဳေဆာင္႐ြက္ျခင္း၊
- အမႈိက္ႏွင့္အညစ္အေၾကးမ်ားကုိ စနစ္တက်စြန္႕ပစ္ျခင္း၊
- လူ႕အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ား၊ ေလွကား၊ ဓာတ္ေလွကား၊ နံရံမ်ားႏွင့္ ႐ုံးတြင္းပရိေဘာဂမ်ားကုိ တစ္ေန႕(၂)ႀကိမ္မွ (၃)ႀကိမ္ ပုိးသန္႕စင္ျခင္း၊
- စာသင္ေက်ာင္း၊ လုပ္ငန္းခြင္၊ ဟုိတယ္၊ လူႈမႈေရးရိပ္သာႏွင့္ ေဂဟာမ်ားတြင္ ေနထုိင္ေဆာင္႐ြက္သူမ်ား အားလုံး၏ က်န္းမာေရးကုိ ေစာင့္ၾကပ္ၾကည့္႐ႈျခင္း၊
- တစ္ဦးဦးတြင္ တုပ္ေကြးေရာဂါ ျဖစ္ပြားသည္ဟု သံသယ႐ွိပါက က်န္းမာေရးဌာနႏွင့္ အျမန္ဆုံး ဆက္သြယ္ေဆာင္႐ြက္ျခင္း၊
(၄) တုပ္ေကြးေရာဂါ (သုိ႕မဟုတ္) အလားတူ ဖ်ားနာေရာဂါ ျဖစ္ပြားသူသည္ ေအာက္ပါအတုိင္း ေနထုိင္ရမည္။
- လူနာအေနျဖင့္ ပါးစပ္ ႏွာေခါင္းစည္း တပ္ဆင္ထားရမည္၊
- အျခားသူမ်ားသုိ႕ မကူးစက္ေရးအတြက္ မိမိအိမ္တြင္ပင္ ေနထုိင္ရမည္၊
- ႐ုံး၊ ေက်ာင္း၊ လုပ္ငန္းခြင္ႏွင့္ ခရီးသြားလားျခင္းမ်ားကုိ ေ႐ွာင္ၾကဥ္ရမည္၊
- ႏွာေခ်၊ ေခ်ာင္းဆုိးလ်င္ တစ္သွ်ဴး (သုိ႕မဟုတ္) လက္ကိုင္ပဝါ အသုံးျပဳရမည္၊ လက္ကုိဆပ္ျပာျဖင့္ စနစ္တက် ေဆးေၾကာရမည္၊
- အာဟာရျဖစ္ေသာ အစားအစာမ်ားစားရန္ႏွင့္ အရည္မ်ားမ်ား ေသာက္ရမည္၊
- ေလေကာင္းေလသန္႕ရ႐ွိေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ေနထုိင္ရမည္၊
- က်န္းမာေရးဌာနႏွင့္ ဆက္သြယ္ေဆာင္႐ြက္ရမည္၊
- ေရာဂါကူးစက္မႈသည္ ေရာဂါစတင္ျဖစ္ပြားသည့္ အခ်ိန္မွစ၍ (၁၀)ရက္ၾကာသည္အထိ ကူးစက္ႏုိင္သည္။
(၅) မိသားစုအတြင္း တုပ္ေကြးေရာဂါျဖစ္ပြားသူအား ေအာက္ပါအတိုင္း ျပဳစုရမည္။
- လူနာကုိ ေလဝင္ေလထြက္ေကာင္းေသာ ေနရာတြင္ ထား႐ွိရမည္၊ အေျခအေနေပးပါက သီးသန္႕အခန္းတြင္ ထား႐ွိသင့္သည္၊
- ဖ်ားနာသူအား အနီးကပ္ ေစာင့္ေ႐ွာက္သူမ်ားသည္ ပါးစပ္ ႏွာေခါင္းစည္းႏွင့္ လက္အိတ္မ်ား ဝတ္ဆင္ရမည္၊ ျဖစ္ႏုိင္ပါက ပလတ္စတစ္ရင္ကာ ခါးစည္း(Apron)ကုိလည္း အသုံးျပဳႏုိင္သည္၊
- လူနာအသုံးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ား၊ အသုံးျပဳၿပီးေသာ ပါးစပ္ ႏွေခါင္းစည္းႏွင့္ လက္အိတ္မ်ား စသည္တုိ႕ကုိ 0.5% available chlorine ရ႐ွိေစရန္ Bleaching Powder ဟင္းစားဇြန္းႏွစ္ဇြန္းကုိ ေရတစ္လီတာျဖင့္ ေဖ်ာ္စပ္၍ မိနစ္(၃ဝ)ခန္႕ စိမ္ထားရမည္၊ မ႐ွိလွ်င္ ေရေႏြးျဖင့္ ျပဳတ္ေလွ်ာ္ရမည္၊
- လူနာျပဳစုၿပီးတုိင္း လက္ကုိဆပ္ျပာျဖင့္ ေသခ်ာစြာ ေဆးေၾကာရမည္၊ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ အရက္ျပန္(Alcohol rub) အသုံးျပဳႏုိင္သည္၊
- လူနာႏွင့္ အနီးကပ္ျပဳစုသူမ်ား၏ က်န္းမာေရးအေျခအေနကုိ က်န္းမာေရးဌာနသုိ႕ သတင္းပုိ႕ျခင္း၊ ဆက္သြယ္ေဆာင္႐ြက္ျခင္းတုိ႕ကုိ လုပ္ေဆာင္ရမည္၊
၆။ ကမၻာ့လူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႕ ဝင္ေရာက္ကူးစက္မႈ မ႐ွိေစေရးအတြက္ က်န္းမာေရးဝန္ႀကီးဌာန အပါအဝင္ ဝန္ႀကီးဌာနမ်ား၊ လူမႈေရးအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ ပုဂၢလိကက႑ႏွင့္ ျပည္သူလူထုတစ္ရပ္လုံးမွ ကမၻာလူတုပ္ေကြးကပ္ေရာဂါ ႀကဳိတင္ကာကြယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကုိ အမ်ဳိးသားေရးအသြင္ျဖင့္ အ႐ွိန္အဟုန္ျမွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္သြားၾကရန္ အထူးလုိအပ္ေၾကာင္း ႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။
Swine Flu (H1N1)ဗုိင္းရပ္စ္အတြက္ Foxသတင္းဌာန၏ အႀကံျပဳခ်က္ (၁၀)ခ်က္
ကမာၻႏွင့္တ၀ွမ္းတြင္ ၿခိမ္းေျခာက္ေနသည့္ ဝက္တုပ္ေကြးေခၚ Swine Flu(H1N1)ဗုိင္းရပ္စ္အား ႀကိဳတင္ကာကြယ္ႏိုင္မည့္ နည္းလမ္း(၁၀)ခုကို Foxသတင္းဌာနက ယခုကဲ့သို႔ အႀကံျပဳ ေဖာ္ျပထားသည္။
၁။ Swine Flu(H1N1)ကို ကာကြယ္ဖို႔ အေျခခံအက်ဆံုးမွာ လက္ေဆးရန္ျဖစ္သည္။ လက္ကို ဆပ္ျပာႏွင့္ စင္ၾကယ္စြာေဆးပါ။ စကၠန္႔(၂၀)မွ်ၾကာေအာင္ လက္ႀကိဳလက္ၾကား ေနရာမ်ားအထိ ဆပ္ျပာသံုးၿပီး သန္႔စင္ေသာေရျဖင့္ ေဆးေၾကာပါ။ ထိုအခါ လက္တြင္ကပ္ၿငိေနႏိုင္ေသာ ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးမ်ားကို ဖယ္ရွားၿပီးသား ျဖစ္သြားလိမ့္မည္ဟု ေလာင္းအိုင္းလန္းေကာလိပ္ေဆးရံုမွ လက္ေထာက္ပါေမာကၡ ေဒါက္တာကလစ္ဖို႔ ဘတ္ဆက္က ေျပာၾကားခဲ့သည္။
၂။ ေရမရွိလ်င္ (သို႔မဟုတ္) ေရအလြယ္တကူမရလ်င္ အယ္လ္ကိုေဟာပါ၀င္သည့္ Sanitizerတစ္မ်ိဳးျဖင့္ လက္ကိုခဏခဏ ပြတ္ေပးပါ။ ထိုဂ်ယ္သည္ ေရရွားေသာ အရပ္မ်ားတြင္ လက္ကိုေဆးေၾကာရန္ အသံုး၀င္ေသာ ဓာတုဓာတ္ေပါင္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။ လက္ကိုဂ်ယ္ႏွင့္ ပြတ္ၿပီးခ်ိန္တြင္ ေလထဲတြင္ ခါယမ္းၿပီး ေလသလပ္ကာ အေျခာက္ခံပါ။ ထိုဂ်ယ္တြင္ပါေသာ အယ္လ္ကိုေဟာဓာတ္က လက္တြင္ရွိေသာ တုပ္ေကြးေရာဂါပိုးမ်ားကို သတ္ျဖတ္ႏိုင္ပါလိုက္မည္။ သို႔ေသာ္လည္း လက္တြင္လိမ္းသည့္ ေဆးရည္တိုင္း ပိုးသတ္ႏိုင္သည့္ အစြမ္းသတၱိမရွိေၾကာင္း သတိျပဳသင့္ပါသည္။
၃။ ႏွာေစးလ်င္၊ ေခ်ာင္းဆိုးလ်င္ ႏွာေခါင္းႏွင့္ပါးစပ္ကို ကာထားပါ။ ေဒါက္တာဘက္ဆက္က ႏွာေစးေနသည့္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ လက္ကိုမ်က္ႏွာႏွင့္ ႏွာေခါင္းမ်ားအား မၾကာခဏ မပြတ္သင့္ေၾကာင္း အႀကံျပဳခဲ့သည္။ လက္တြင္ကပ္ေနသည့္ တုပ္ေကြးဗိုင္းရပ္စ္မ်ားသည္ မ်က္ႏွာတြင္ရွိသည့္ အစိတ္အပိုင္းမ်ားမွတဆင့္ ခႏၶာကိုယ္ထဲ ျပန္႕ႏွံ႕၀င္ေရာက္သြားႏိုင္ေၾကာင္း ၎ကဆိုသည္။ ထို႔အျပင္ ႏွာေစး၊ ႏွာရည္ယိုသျဖင့္ ႏွပ္ညွစ္ၿပီးလ်င္လည္း လက္ကို စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ျဖစ္ေအာင္ သတိျပဳေဆးေၾကာရန္ ေဒါက္တာဘက္ဆက္က သတိေပးခဲ့သည္။
၄။ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ တုပ္ေကြးေရာဂါရွင္မ်ား ရွိေနသည္ဟု သံသယရွိပါက ႏွာေခါင္းႏွင့္ ပါးစပ္မ်ားကို ကာကြယ္ေပးသည့္ မ်က္ႏွာဖံုး(Mask)မ်ားအား အသံုးျပဳသင့္ပါသည္။
၅။ အကယ္၍ တုပ္ေကြးေရာဂါ ျဖစ္ပြားေနသည့္ လကၡဏာမ်ား ေပၚေပါက္လာၿပီး ဖ်ားနာေနၿပီဆိုလ်င္ အိမ္တြင္ နားေနသင့္ပါသည္။ လူမ်ားေသာေနရာမ်ားႏွင့္ အလုပ္ခြင္သို႔ သြားေရာက္ျခင္းမ်ိဳးကို ေရွာင္ၾကဥ္ရပါမည္။
၆။ ဗီတာမင္စီ(C)ကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္သည့္ အစားအေသာက္ႏွင့္ ေဆး၀ါးမ်ားကို မွီ၀ဲရပါမည္။ ဗီတာမင္စီ(C)သည္ တုပ္ေကြးကို ဟန္႔တားႏိုင္သည္ဟု ပညာရွင္မ်ားက လက္ခံယံုၾကည္ထားသည္။
၇။ ညီညြတ္မွ်တေသာ အစာအာဟာရကို ျဖည့္တင္းစားေသာက္ပါ။ အာဟာရျပည့္ေအာင္ စားေသာက္ျခင္းႏွင့္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္စက္ျခင္းတို႔သည္ လူ႔ကိုယ္ခံအားကို တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေစသည္။ မ်ားမ်ားအနားယူျခင္းသည္ တုပ္ေကြးကို ေခ်ဖ်က္ႏိုင္မည့္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေဆာင္မႈ တစ္ခုဆိုသည္ကို သိထားသင့္ပါသည္။
၈။ ကေလးငယ္မ်ားကို က်န္းမာေရးႏွင့္ေလ်ာ္ညီေအာင္ ေနထိုင္က်င့္ႀကံတတ္သည့္ အေလ့အက်င့္ ပ်ိဳးေထာင္ေပးပါ။ ၎တို႔အတြက္ တစ္ကိုယ္ေရသန္႔ရွင္းေရးသည္ မည္မွ်အေရးပါေၾကာင္း ကေလးမ်ား သိရွိသင့္ပါသည္။
၉။ ပရိေဘာဂ အသံုးအေဆာင္မ်ား၊ ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ ထိေတြ႕မႈမ်ားမည့္ ေနရာမ်ားကို သန္႔ရွင္းစြာထားပါ။ ပိုးသတ္ေဆးျဖန္းပါ။ တုပ္ေကြးဗိုင္းရပ္စ္မ်ားသည္ စားပြဲမ်က္ႏွာျပင္မ်ား၊ ကြန္ပ်ဴတာကီးဘုတ္မ်ားစသည့္ လူ႔လက္ႏွင့္ မၾကာခဏထိေတြ႕ႏိုင္သည့္ ေနရာမ်ားတြင္ နာရီအတန္ၾကာ ရွင္သန္ေနႏိုင္သည့္ အစြမ္းရွိသည္။
၁၀။ ေရာဂါျဖစ္ပြားေနေၾကာင္း ေသခ်ာခဲ့ၿပီဆိုလ်င္ နီးစပ္ရာ က်န္းမာေရးဌာနမ်ားဆီသို႔ အျမန္ဆံုးသြားေရာက္ၿပီး လိုအပ္ေသာ ေဆး၀ါးကုသမႈမ်ား ခံယူသင့္ပါသည္။
Tuesday, 30 June 2009
BurmaVJ – Reporting from a Closed Country
BurmaVJ – Reporting from a Closed Country
In collaboration with International Burmese Monks Organization (UK) & Burma Democratic Concern (BDC)
“ A unique insight into high-risk journalism and dissidence in a police state, while at the same time providing a thorough documentation of the historical and dramatic days of September 2007, when the Buddhist monks started marching – the Burmese condition is made tangible to a global audience so we can understand it, feel it, and smell it…”
Date: 11:45 am on July 19 (Burma’s National Martyrs’ Day)
Venue: ICA, the Mall, London (Tube: Charing Cross / Picadilly Circus)
Tickets: £8 / Booked through www.ica.org.uk or Tel: 0207 930 3647
Please quote “Saffron” when booking
Contact: [TBD]
For More Information , please contact Burma Democratic Concern (BDC) at
07877882386, 07727236419, 07883692755, 07882244819,02084939137, 07748271904
http://www.bdcburma.org, www.bdc-burma.blogspot.com , http://www.facebook.com/event.php?eid=104749641770
Other information on the film and the UK premier: www.burmavjmovie.com
In collaboration with International Burmese Monks Organization (UK) & Burma Democratic Concern (BDC)
“ A unique insight into high-risk journalism and dissidence in a police state, while at the same time providing a thorough documentation of the historical and dramatic days of September 2007, when the Buddhist monks started marching – the Burmese condition is made tangible to a global audience so we can understand it, feel it, and smell it…”
Date: 11:45 am on July 19 (Burma’s National Martyrs’ Day)
Venue: ICA, the Mall, London (Tube: Charing Cross / Picadilly Circus)
Tickets: £8 / Booked through www.ica.org.uk or Tel: 0207 930 3647
Please quote “Saffron” when booking
Contact: [TBD]
For More Information , please contact Burma Democratic Concern (BDC) at
07877882386, 07727236419, 07883692755, 07882244819,02084939137, 07748271904
http://www.bdcburma.org, www.bdc-burma.blogspot.com , http://www.facebook.com/event.php?eid=104749641770
Other information on the film and the UK premier: www.burmavjmovie.com
ကြာလာလမ္ပူ (မေလးရွား) ၌ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေမြးေန႕ဆုေတာင္းပြဲျပဳလုပ္ေနသည႔္ PJပန္းၿခံတြင္ ျမန္မာအခ်ိဳ႕ဖမ္းစီးခံရ
လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ (၆၄) ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန ့အခမ္းအနား ကို ကြာလာလမ္ပ ူ(မေလးရွား) တြင္ ယေန႔ ၂ ေနရာခြဲ၍ ျပဳလုပ္ခဲ႔ပါသည္။ေန႔လည္ ၁ နာရီမွညေန ၃ နာရီထိ တရုတ္တန္းခမ္းမ တြင္ျပဳလုပ္ခဲ႔ ပါသည္။
ညေနတြင္ PJ ပန္းၿခံတြင္ မေလးရွားနိဳင္ငံမွ အတိုက္ခံပါတီတခုျဖစ္ေသာ PKR ပါတီမွႀကီးမႈ၍ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေမြးေန႔တြင္ လူထုေခါင္းေဆာင္ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ႏွင္႔ နိဳင္ငံေရး အက်င္းသားမ်ား လြတ္ေျမာက္ေရး ဆုေတာင္းပြဲ က်င္းပျပဳလုပ္ရန္ စီစဥ္ခဲ႔ပါသည္။
ထိုပြဲသို႕ျပည္ပေရာက္ နိဳင္ငံေရး လုပ္ရွားမႈ အဖြဲ႔ အစည္းမ်ား မွေခါင္းေဆာင္မ်ား ၊ယူအန္ လက္ေအာက္ခံ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား အဖြဲ႕ မ်ားမွေခါင္းေဆာင္မ်ား ၊ မေလးရွားမွ စိတ္ပါဝင္စားေသာ လူမႈေရးအဖြဲ႔ အသီးသီး ႏွင္႔ ျမန္မာ နိဳင္ငံသားမ်ားတက္ေရာက္ခဲ႔ ပါသည္။
သိုေသာ္ ပြဲမစ မီွႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနသည္ အခ်ိန္တြင္ အရပ္ဝတ္ျဖင္႔ မေလးရွားရဲ မ်ားေရာက္ရွိလာကာ ေမးျမန္း၍ ျမန္မာျပည္သားအမ်ားအျပားကို ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားေၾကာင္း ၾကားသိ ရပါသည္။ အဆိုပါပြဲမွာ မေလးရွား အတိုက္အခံ ပါတီမွ ႀကီးမႈးက်င္း ပေပးသည္႔ အတြက္ ျပည္ပ ေရာက္ျမန္မာမ်ားတက္ေရာက္ခဲ႔ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ မေလးရွားနိဳင္ငံ၏ နိဳင္ငံေရး အ႐ႈပ္အရွင္းထဲသို႕ ဝင္ေရာက္ စြက္ဖက္ၾကျခင္းမဟုတ္ပါ။
ယခုလို အဖမ္းခံ ရသူမ်ားထဲတြင္ နိဳင္ငံေရးခိုလႈံခြင္႔ ေတာင္ခံထားေသာ ျပည္ပေရာက္နိဳင္ငံေရး ေခါင္ေဆာင္တခ်ိဳ႕ႏွင္႔ အတူ ယူအန္ လက္ေအာက္ခံ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕အခ်ိဳ႕တို႕ ၏ေခါင္းေဆာင္းမ်ား ပါဝင္ေၾကာင္း ၾကားသိရပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင္႔ ဖမ္းစီးသည္ဆိုသည္ကို မသိရွိရေသးေၾကာင္း ႏွင္႔ အဆိုပါပြဲ တြင္ မေလးရွား အတိုက္အခံ PKR ေခါင္းေဆာင္ အန္၀ါ အီဗရာဟင္ ၏ ဇႏွီး တက္ေရာက္ အမွာစကားေျပာၾကားမည္ဟုလည္းသိရွိရပါသည္။
သတင္း မ်ားကို ဆက္လက္စံုစမ္း ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။ မိုးေသြးငယ္
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေမြးေန႕တြင္ ျမန္မာမ်ားအဖမ္းခံရ (ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း-၁)
06/2009 ညေန 6 နာရီေက်ာ္ အခ်ိန္ခန္႕တြင္ Kalana Jaya ရဲစခန္းတြင္
ဖမ္းဆီးထားေသာ ၁၀-ေယာက္အနက္မွ UNHCR မွတ္ပံုတင္ျပီးေသာ လူ ၅-ေယာက္အား
ျပန္လြတ္ေပးလိုက္ေၾကာင္း သိရသည္။ အေထာက္အထားမရွိေသာ က်န္ ၄-ေယာက္ႏွင့္
Passport စာအုပ္ကိုင္ေဆာင္ထားသူ ၁-ဦးတို႕အား ဆက္လက္ဖမ္းဆီးထားဆဲျဖစ္ေၾကာင္း
သိရွိရပါသည္။ NLD-LA (Malaysia) မွ သြားေရာက္ထုတ္ယူလာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းသိရသည္။
ဖမ္းဆီးျပီးေနာက္ အဖမ္းခံရသူမ်ားအား Kalana Jaya ရဲစခန္းတြင္ ၁၀-ေယာက္ႏွင့္ Damansara
ရဲစခန္း ၄-ေယာက္ ခြဲျခားခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခဲ့သည္။ Kalana Jaya မွ ၅-ဦး ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာ
ေသာ္လည္း Damansara တြင္ ဖမ္းဆီးထားသူမ်ားမွာ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာျခင္း မရွိေသးေပ။
Damansara ရဲစခန္းတြင္ UNHCR မွတ္ပံုတင္ထားသူ ၃-ဦးရွိျပီး က်န္ ၁-ေယာက္မွာ အေထာက္အထား
တစံုတရာ မရွိေၾကာင္းသိရပါသည္။
အေထာက္အထားမရွိေသာသူမ်ားမွာ တရားမ၀င္ေနထိုင္မႈျဖင့္ တရားစြဲခံရႏိုင္ဖြယ္ရွိျပီး
ေထာင္ဒဏ္၊ ၾကိမ္ဒဏ္ခ်မွတ္ခံရႏိုင္ပါသည္။ ထိုသို႕ျဖစ္ခဲ့ပါက Detention Camp တြင္ ေန
ထိုင္ရမည္ျဖစ္ျပီး ျမန္မာျပည္သို႕ျပန္ပို႕ခံရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေထာက္အထားမရွိသူမ်ား
အတြက္ စိုးရိမ္ရသည့္ အေျခအေနတြင္ ရွိေနပါသည္။
ျပန္လြတ္ေျမာက္လာသူမ်ားစာရင္းႏွင့္ အဖမ္းခံထားရဆဲသူမ်ားစာရင္းအား
ေအာက္တြင္ ေဖာ္ျပေပးထားပါသည္။
THE LIST OF RELEASED PERSONS
1) Tommy Myat Oo from Kalana Jaya Police Station (UNHCR Card)
2) Aung Kyaw from Kalana Jaya Police Station (UNHCR Card)
3) Zaw Myo Naing from Kalana Jaya Police Station (UNHCR Card)
4) San Win from Kalana Jaya Police Station (UNHCR Card)
5) Kyaw Kyaw from Kalana Jaya Police Station (UNHCR Card)
THE LIST OF THOSE WHO ARE STILL DETAINED
1) Htet Aung Shine in Kalana Jaya Plolice Station (Undocumented)
2) Kyaw Ko Ko Kyaw in Kalana Jaya Plolice Station (Undocumented)
3) Aung Kyaw Thu in Kalana Jaya Plolice Station (Undocumented)
4) Aung Thu Ya in Kalana Jaya Plolice Station (Undocumented)
5) Pyae Phyo Naing in Kalana Jaya Plolice Station (Passport)
6) Nyine Chan in Damansaya Police Station (Undocumented)
7) Htin Kyaw in Damansaya Police Station (UNHCR Card)
8) Than Oo in Damansaya Police Station (UNHCR Card)
9) Ko Ko Win in Damansaya Police Station (UNHCR Card)
လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ (၆၄) ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန ့အခမ္းအနား ကို ကြာလာလမ္ပ ူ(မေလးရွား) တြင္ ယေန႔ ၂ ေနရာခြဲ၍ ျပဳလုပ္ခဲ႔ပါသည္။ေန႔လည္ ၁ နာရီမွညေန ၃ နာရီထိ တရုတ္တန္းခမ္းမ တြင္ျပဳလုပ္ခဲ႔ ပါသည္။
ညေနတြင္ PJ ပန္းၿခံတြင္ မေလးရွားနိဳင္ငံမွ အတိုက္ခံပါတီတခုျဖစ္ေသာ PKR ပါတီမွႀကီးမႈ၍ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေမြးေန႔တြင္ လူထုေခါင္းေဆာင္ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ႏွင္႔ နိဳင္ငံေရး အက်င္းသားမ်ား လြတ္ေျမာက္ေရး ဆုေတာင္းပြဲ က်င္းပျပဳလုပ္ရန္ စီစဥ္ခဲ႔ပါသည္။
ထိုပြဲသို႕ျပည္ပေရာက္ နိဳင္ငံေရး လုပ္ရွားမႈ အဖြဲ႔ အစည္းမ်ား မွေခါင္းေဆာင္မ်ား ၊ယူအန္ လက္ေအာက္ခံ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား အဖြဲ႕ မ်ားမွေခါင္းေဆာင္မ်ား ၊ မေလးရွားမွ စိတ္ပါဝင္စားေသာ လူမႈေရးအဖြဲ႔ အသီးသီး ႏွင္႔ ျမန္မာ နိဳင္ငံသားမ်ားတက္ေရာက္ခဲ႔ ပါသည္။
သိုေသာ္ ပြဲမစ မီွႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနသည္ အခ်ိန္တြင္ အရပ္ဝတ္ျဖင္႔ မေလးရွားရဲ မ်ားေရာက္ရွိလာကာ ေမးျမန္း၍ ျမန္မာျပည္သားအမ်ားအျပားကို ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားေၾကာင္း ၾကားသိ ရပါသည္။ အဆိုပါပြဲမွာ မေလးရွား အတိုက္အခံ ပါတီမွ ႀကီးမႈးက်င္း ပေပးသည္႔ အတြက္ ျပည္ပ ေရာက္ျမန္မာမ်ားတက္ေရာက္ခဲ႔ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ မေလးရွားနိဳင္ငံ၏ နိဳင္ငံေရး အ႐ႈပ္အရွင္းထဲသို႕ ဝင္ေရာက္ စြက္ဖက္ၾကျခင္းမဟုတ္ပါ။
ယခုလို အဖမ္းခံ ရသူမ်ားထဲတြင္ နိဳင္ငံေရးခိုလႈံခြင္႔ ေတာင္ခံထားေသာ ျပည္ပေရာက္နိဳင္ငံေရး ေခါင္ေဆာင္တခ်ိဳ႕ႏွင္႔ အတူ ယူအန္ လက္ေအာက္ခံ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕အခ်ိဳ႕တို႕ ၏ေခါင္းေဆာင္းမ်ား ပါဝင္ေၾကာင္း ၾကားသိရပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင္႔ ဖမ္းစီးသည္ဆိုသည္ကို မသိရွိရေသးေၾကာင္း ႏွင္႔ အဆိုပါပြဲ တြင္ မေလးရွား အတိုက္အခံ PKR ေခါင္းေဆာင္ အန္၀ါ အီဗရာဟင္ ၏ ဇႏွီး တက္ေရာက္ အမွာစကားေျပာၾကားမည္ဟုလည္းသိရွိရပါသည္။
သတင္း မ်ားကို ဆက္လက္စံုစမ္း ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။ မိုးေသြးငယ္
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေမြးေန႕တြင္ ျမန္မာမ်ားအဖမ္းခံရ (ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း-၁)
06/2009 ညေန 6 နာရီေက်ာ္ အခ်ိန္ခန္႕တြင္ Kalana Jaya ရဲစခန္းတြင္
ဖမ္းဆီးထားေသာ ၁၀-ေယာက္အနက္မွ UNHCR မွတ္ပံုတင္ျပီးေသာ လူ ၅-ေယာက္အား
ျပန္လြတ္ေပးလိုက္ေၾကာင္း သိရသည္။ အေထာက္အထားမရွိေသာ က်န္ ၄-ေယာက္ႏွင့္
Passport စာအုပ္ကိုင္ေဆာင္ထားသူ ၁-ဦးတို႕အား ဆက္လက္ဖမ္းဆီးထားဆဲျဖစ္ေၾကာင္း
သိရွိရပါသည္။ NLD-LA (Malaysia) မွ သြားေရာက္ထုတ္ယူလာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းသိရသည္။
ဖမ္းဆီးျပီးေနာက္ အဖမ္းခံရသူမ်ားအား Kalana Jaya ရဲစခန္းတြင္ ၁၀-ေယာက္ႏွင့္ Damansara
ရဲစခန္း ၄-ေယာက္ ခြဲျခားခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခဲ့သည္။ Kalana Jaya မွ ၅-ဦး ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာ
ေသာ္လည္း Damansara တြင္ ဖမ္းဆီးထားသူမ်ားမွာ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာျခင္း မရွိေသးေပ။
Damansara ရဲစခန္းတြင္ UNHCR မွတ္ပံုတင္ထားသူ ၃-ဦးရွိျပီး က်န္ ၁-ေယာက္မွာ အေထာက္အထား
တစံုတရာ မရွိေၾကာင္းသိရပါသည္။
အေထာက္အထားမရွိေသာသူမ်ားမွာ တရားမ၀င္ေနထိုင္မႈျဖင့္ တရားစြဲခံရႏိုင္ဖြယ္ရွိျပီး
ေထာင္ဒဏ္၊ ၾကိမ္ဒဏ္ခ်မွတ္ခံရႏိုင္ပါသည္။ ထိုသို႕ျဖစ္ခဲ့ပါက Detention Camp တြင္ ေန
ထိုင္ရမည္ျဖစ္ျပီး ျမန္မာျပည္သို႕ျပန္ပို႕ခံရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေထာက္အထားမရွိသူမ်ား
အတြက္ စိုးရိမ္ရသည့္ အေျခအေနတြင္ ရွိေနပါသည္။
ျပန္လြတ္ေျမာက္လာသူမ်ားစာရင္းႏွင့္ အဖမ္းခံထားရဆဲသူမ်ားစာရင္းအား
ေအာက္တြင္ ေဖာ္ျပေပးထားပါသည္။
THE LIST OF RELEASED PERSONS
1) Tommy Myat Oo from Kalana Jaya Police Station (UNHCR Card)
2) Aung Kyaw from Kalana Jaya Police Station (UNHCR Card)
3) Zaw Myo Naing from Kalana Jaya Police Station (UNHCR Card)
4) San Win from Kalana Jaya Police Station (UNHCR Card)
5) Kyaw Kyaw from Kalana Jaya Police Station (UNHCR Card)
THE LIST OF THOSE WHO ARE STILL DETAINED
1) Htet Aung Shine in Kalana Jaya Plolice Station (Undocumented)
2) Kyaw Ko Ko Kyaw in Kalana Jaya Plolice Station (Undocumented)
3) Aung Kyaw Thu in Kalana Jaya Plolice Station (Undocumented)
4) Aung Thu Ya in Kalana Jaya Plolice Station (Undocumented)
5) Pyae Phyo Naing in Kalana Jaya Plolice Station (Passport)
6) Nyine Chan in Damansaya Police Station (Undocumented)
7) Htin Kyaw in Damansaya Police Station (UNHCR Card)
8) Than Oo in Damansaya Police Station (UNHCR Card)
9) Ko Ko Win in Damansaya Police Station (UNHCR Card)
ျပည္တြင္းျပည္ပေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြနဲ ့ကမာၻကိုအကဲစမ္းလိုက္စိန္ေခၚလိုက္တာပဲ ၊ ရင္ႀကားေစ ့ေရး ေဆြးေႏြးေရး ျငိမ္းခ်မ္း ေရးလမ္းစဥ္ေတြကို ေက်ာခိုင္းေႀကာင္းပိုမိုထင္ရွားစြာျပသလိုက္တာပဲ အာဏာအားကိုးနဲ ့အနိင္က်င္ ့ေစာ္ကားလိုက္တာပဲ ၊ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းမရွိေတာ ့ဘူးဆုိတာက်ိန္းေသရင္ ဒို ့ဘာဆက္ လုပ္ႀကမလဲ အသင္ ့ျပင္ထားႀကပါ ယံုႀကည္ခ်က္ေတြက အရွဳံးေပးမွာေတာ ့မဟုတ္ဘူး ....
ျခင္းျခင္း အျပန္အလွန္ နားလည္မႉ ၊ တန္းတူ ေလးစားအသိအမွတ္ျပဳမႉ ၊ လက္တြဲေခၚေဆာင္အားေပးမႉ
တပ္နုိင္သေလာက္ လက္တြဲလုပ္ေဆာင္မႉေတြ ပိုမိုလိုအပ္လာပါျပီ ၊ က်ြဲပါး ေစာင္းတီး ေတာ္လွန္ေရး လမ္း
စဥ္ေတြ ၊ ေလွနံ ဒါးထစ္ အေတြးေခၚေတြ ၊ ေျပာင္းလြဲ ျပင္ဆင္ျပီး နည္းစပ္ရာ ကို ခ်ဥ္းကပ္ ပါ...
မိမိေရာက္ရွိရာ ေနရာ ေဒသတိုင္းသည္ မိမိ၏ ေတာ္လွန္ေရးနယ္ေျမသာျဖစ္သည္ ျမန္မာနိုင္ငံအေရးကို
ျမန္မာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးေတြပဲ အဓိက အနစ္နာခံရမွာ ေပးဆပ္ႀကရမွာ ျဖစ္တယ္..
မိမိသန္ရာ နည္းစပ္ ရာ အလွ်င္းသင္ ့သလို ေအာက္ပါ နည္းမ်ားကို အ သံုး ျပဳႀကပါ
မတရားမႉကို တြန္းလွန္ ခုခံ ျခင္းတြင္ လုပ္ရပ္ အားလံုး တရားပါ သည္ ...
လမ္းေပ်ာက္သူမ်ားသို ့
ဘာလဲ ဘယ္လဲ
ရဲ ရဲေလ်ွာက္
ေပ်ာက္ေသာလမ္း
စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ ့
လမ္းအမွားမွားနဲ ့
လမ္းသလားသူလဲ ရွိရဲ ့
ဘုမသိ ဘမသိေပမဲ ့
ယခုရွိတဲ ့စိတ္ဓါတ္
ျမင့္ျမတ္တဲ ့ေတာ္လွန္ေရးပဲ
ရဲ ရဲ ေလွ်ာက္
သူေနာက္ ငါ ့ေနာက္နဲ ့
ဂေရာက္ဂရက္ေတြတက္
မေျပာက္ပ်က္ေလနဲ ့
ေရာက္တဲ ့ေနရာ မွာ
ဒါ .... ေတာ္လွန္ေရးပဲ...
ရဲ ရဲ ေလွ်ာက္....။ ။
(၁၉၉၃ - ထိုနယ္ေျမ၏ေနာက္ဆံုးေန ့မ်ား ကဗ်ာစုမွ)
( သင္၏ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ဓါတ္ျက့ံခိုင္ေနသ၍
သင္ေရာက္ရွိေနရာေနရာတိုင္းသည္
သင္၏ေတာ္လွန္ေရးနယ္ေျမသာျဖစ္၏ ။ )
ေတာ္လွန္ေရးတစ္ရပ္တြင္ အဓိက M ေျခာက္ လံုး လိုအပ္သည္။
( ၁ ) Money ေငြေႀကးအင္အား
( ၂ ) Material ရုပ္၀ထၳဳပစၥည္းမ်ား
( ၃ ) Men power လူအင္အား
( ၄ ) Managements စီမံခန္ ့ခြဲ မႉ
( ၅ ) Movement လုပ္ရွးမႉ
( ၆ ) Mind Power စိတ္ဓါတ္အင္အား
လက္ရွိ အခ်ိဳ ့ကမာၻ ့နိုင္ငံမ်ား၏ လုွပ္ရွားမႉမ်ားတြင္
( ၇ ) Mine ေဖါက္ခြဲေရး ( အခ်ိဳ ့နိုင္ငံမ်ားတြင္ ေတြ ့ရသည္၊ ေရြးခ်ယ္စရာလမ္းမရွိေတာ ့ေသာအခါ )
အခ်ိဳ ့နိုင္ငံေတာ္လွန္ေရးမ်ားတြင္ Mine ( ေဖါက္ခြဲေရး ) မ်ားကိုပါေတြ ့ရွိရပါသည္ ။ ။
http://canadamyanmar.blogspot.com/
HIGHLIGHTS OF THE NOON BRIEFING
BY MICHELE MONTAS
SPOKESPERSON FOR SECRETARY-GENERAL BAN KI-MOON
U.N. HEADQUARTERS, NEW YORK
Monday, June 29, 2009
SECRETARY-GENERAL TO VISIT MYANMAR
• At the invitation of the Government of Myanmar, the Secretary-General will visit Myanmar on 3 and 4 July.
• The Secretary-General looks forward to returning to Myanmar to address directly with the senior leadership a broad range of issues, including longstanding concerns to the United Nations and to the international community.
• In particular, the Secretary-General considers that three of the most important issues for the future of Myanmar cannot be left unaddressed at this juncture of the country’s political process. These are: the release of all political prisoners, including Daw Aung San Suu Kyi; the resumption of dialogue between the Government and Opposition as a necessary part of any national reconciliation process; and the need to create conditions conducive to credible elections.
• The Secretary-General also considers it important to consolidate and build on the joint humanitarian effort following his visit last year in the aftermath of Cyclone Nargis.
• The Secretary-General believes that the sooner these issues are addressed, the earlier Myanmar will be able to move towards peace, democracy and prosperity. He looks forward to meeting all key stakeholders to discuss what further assistance the United Nations can offer to that end.
• Asked if the Secretary-General will be meeting with Aung San Suu Kyi, the Spokeswoman said that Ban Ki-moon has asked to meet with all major stakeholders, including the detained opposition leader.
• Asked for the Secretary-General's reaction to the fact that witnesses for the defense in the ongoing trial of Aung San Suu Kyi were not allowed to testify, Montas reiterated the Secretary-General's earlier demand that all political prisoners, including Aung San Suu Kyi, be released.
• Montas, in response to a question on media participation in the trip, explained that the Secretary-General's trip was only confirmed this morning. She added that there was no formal invitation to correspondents because of the uncertainties surrounding the trip, and the small group of eight reporters selected came from a list of pending requests.
SPOKESPERSON FOR SECRETARY-GENERAL BAN KI-MOON
U.N. HEADQUARTERS, NEW YORK
Monday, June 29, 2009
SECRETARY-GENERAL TO VISIT MYANMAR
• At the invitation of the Government of Myanmar, the Secretary-General will visit Myanmar on 3 and 4 July.
• The Secretary-General looks forward to returning to Myanmar to address directly with the senior leadership a broad range of issues, including longstanding concerns to the United Nations and to the international community.
• In particular, the Secretary-General considers that three of the most important issues for the future of Myanmar cannot be left unaddressed at this juncture of the country’s political process. These are: the release of all political prisoners, including Daw Aung San Suu Kyi; the resumption of dialogue between the Government and Opposition as a necessary part of any national reconciliation process; and the need to create conditions conducive to credible elections.
• The Secretary-General also considers it important to consolidate and build on the joint humanitarian effort following his visit last year in the aftermath of Cyclone Nargis.
• The Secretary-General believes that the sooner these issues are addressed, the earlier Myanmar will be able to move towards peace, democracy and prosperity. He looks forward to meeting all key stakeholders to discuss what further assistance the United Nations can offer to that end.
• Asked if the Secretary-General will be meeting with Aung San Suu Kyi, the Spokeswoman said that Ban Ki-moon has asked to meet with all major stakeholders, including the detained opposition leader.
• Asked for the Secretary-General's reaction to the fact that witnesses for the defense in the ongoing trial of Aung San Suu Kyi were not allowed to testify, Montas reiterated the Secretary-General's earlier demand that all political prisoners, including Aung San Suu Kyi, be released.
• Montas, in response to a question on media participation in the trip, explained that the Secretary-General's trip was only confirmed this morning. She added that there was no formal invitation to correspondents because of the uncertainties surrounding the trip, and the small group of eight reporters selected came from a list of pending requests.
Monday, 29 June 2009
Is there a Burma-North Korea-Iran nuclear conspiracy?
Andrew Selth is a Research Fellow at the Griffith Asia Institute. He has recently returned from Burma and Thailand. If the Obama Administration was looking for another foreign policy challenge, all it would have to do is take seriously the rumours circulating in Thailand that Burma is pursuing a secret nuclear weapons program, with help from North Korea and Iran.
These stories have all the ingredients of a real security nightmare. The question is, are any of them true? In 2000, when Burma’s military government announced it was going to purchase a 10MW light water reactor from Russia, activist groups immediately warned that the generals were not to be trusted. They accused the regime of secretly planning to develop a nuclear weapon, to threaten the international community and resist pressures to reform.
The activists cited the regime’s long record of duplicity, its abiding fear of external intervention (particularly from the US) and its customary disregard for international norms of behaviour. They dismissed assurances that the reactor was for peaceful research, and would be placed under IAEA safeguards. Several Burmese officials claim direct knowledge, or even first-hand experience, of a secret nuclear weapons program.
Also, well before Naypyidaw and Pyongyang restored diplomatic relations in 2007, some observers (including a few high profile figures in Washington) expressed concern about Burma’s growing ties with North Korea, a known proliferator of nuclear weapons technology. At the time, these suspicions were greeted with scepticism. Burma had a long record of opposition to nuclear weapons proliferation.
Also, Burma’s financial reserves and its level of technological development were so low that many doubted its ability to build and manage a nuclear reactor, even with Russian assistance. But Burma’s military leadership was highly unpredictable, and prone to bizarre behaviour. And some generals clearly envied North Korea’s ability to use its nuclear weapons status to resist international pressure and wring concessions out of the US.
Still, no reliable evidence could be produced of a clandestine Burmese WMD program. As years passed, the Burma rumour mill ground on, prompting further accusations of the generals’ perfidy. There were reports in the news media and on the internet that thousands of Burmese were attending technical training courses in Russia, and that Burma was secretly receiving shipments of equipment from North Korea.
There were sightings of foreigners at defence establishments all around Burma. At the same time, there were increasingly strident claims by some activist groups, to the effect that Burma had constructed a reactor, developed uranium enrichment plants, and was exporting yellowcake to North Korea and Iran. A few even said that Burma already possessed nuclear weapons.
Yet the official view of Burma’s status remained unchanged. Throughout this period, the US issued numerous warnings about clandestine North Korean, Iranian and Syrian WMD programs but, as far as Burma was concerned, the Bush Administration remained conspicuously silent. In 2005 and 2006, for example, during its efforts to have Burma cited by the UN Security Council as ‘a threat to international peace and security’, the US pointedly made no reference to a Burmese nuclear weapons program.
In 2007, the State Department reminded Burma of its obligations under the nuclear Non Proliferation Treaty, but only referred to the proposed Russian reactor. For its part, the UK Government stated in 2006 that it was ‘not able to corroborate’ reports about the alleged transfer of nuclear technology from North Korea to Burma. The UK also put on record its view that no uranium was being processed in Burma, and that Burma did not have any operational enrichment facilities.
Nor was the UK aware of any Burmese uranium exports. In 2007, Singapore’s Foreign Minister said Burma was ‘unlikely’ to develop a nuclear program, given its many other problems. A new MoU signed by Burma and Russia that year revealed that construction of the research reactor had not even begun.
The most likely cause was a lack of funds. Over the past year or so, however, a number of governments have given this issue a higher priority. The increased level of interest seems to have been prompted by the appearance in Thailand of several Burmese officials (both civilian and military) who claimed to have direct knowledge, or even first-hand experience, of a secret nuclear weapons program.
According to these ‘defectors’, in 2002 Burma’s military government began building a reactor near Maymyo, with the aim of developing a nuclear device by 2020. The reactor and some related nuclear fuel processing plants were said to be hidden underground. The expertise for this project reportedly came from North Korea, with help from Iran and possibly Pakistan.
These claims are still to be verified. Some may in fact relate not to a secret WMD program, but to the regime’s efforts over the past 20 years to upgrade its military infrastructure. Particularly since the Iraq wars, Burma has felt vulnerable to attack from the air.
It has reportedly constructed underground command and control bunkers, hardened its communications nodes and built protective shelters for a range of new conventional weapon systems. The North Koreans have considerable expertise in making such facilities. Even so, both Western and regional governments now seem keen to find out whether the defectors’ claims are accurate.
Any suggestions of a secret WMD program, let alone one conducted by a pariah state like Burma, must be of concern. Some of the information provided by the defectors appears credible, and there are numerous defence facilities in Burma which have not been identified. Also, no-one underestimates the lengths to which the generals will go to stay in power, and to protect Burma from perceived external threats.
Understandably, however, foreign officials looking at these matters are being very cautious. No-one wants a repetition of the mistakes which preceded the last Iraq war, either in underestimating a country’s capabilities, or by giving too much credibility to a few untested intelligence sources. Particularly in the highly charged political environment that surrounds consideration of Burma’s many complex problems, no government is going to accept claims of a secret nuclear weapons program without investigating them thoroughly first.
There has always been a lot of smoke surrounding Burma’s nuclear ambitions. Over the past year or so, the amount of smoke has increased, but still no-one seems to know whether or not it hides a real fire. With this in mind, strategic analysts in many countries are looking to the Obama Administration for an authoritative statement on Burma’s nuclear status.
This may come sooner rather than later. The Burma JADE Act enacted by Congress last July stipulates that, within 180 days, the Secretary of State must issue a statement describing ‘the provision of weapons of mass destruction and related materials, capabilities, and technology, including nuclear, chemical, and dual use capabilities’. That deadline has already passed..
These stories have all the ingredients of a real security nightmare. The question is, are any of them true? In 2000, when Burma’s military government announced it was going to purchase a 10MW light water reactor from Russia, activist groups immediately warned that the generals were not to be trusted. They accused the regime of secretly planning to develop a nuclear weapon, to threaten the international community and resist pressures to reform.
The activists cited the regime’s long record of duplicity, its abiding fear of external intervention (particularly from the US) and its customary disregard for international norms of behaviour. They dismissed assurances that the reactor was for peaceful research, and would be placed under IAEA safeguards. Several Burmese officials claim direct knowledge, or even first-hand experience, of a secret nuclear weapons program.
Also, well before Naypyidaw and Pyongyang restored diplomatic relations in 2007, some observers (including a few high profile figures in Washington) expressed concern about Burma’s growing ties with North Korea, a known proliferator of nuclear weapons technology. At the time, these suspicions were greeted with scepticism. Burma had a long record of opposition to nuclear weapons proliferation.
Also, Burma’s financial reserves and its level of technological development were so low that many doubted its ability to build and manage a nuclear reactor, even with Russian assistance. But Burma’s military leadership was highly unpredictable, and prone to bizarre behaviour. And some generals clearly envied North Korea’s ability to use its nuclear weapons status to resist international pressure and wring concessions out of the US.
Still, no reliable evidence could be produced of a clandestine Burmese WMD program. As years passed, the Burma rumour mill ground on, prompting further accusations of the generals’ perfidy. There were reports in the news media and on the internet that thousands of Burmese were attending technical training courses in Russia, and that Burma was secretly receiving shipments of equipment from North Korea.
There were sightings of foreigners at defence establishments all around Burma. At the same time, there were increasingly strident claims by some activist groups, to the effect that Burma had constructed a reactor, developed uranium enrichment plants, and was exporting yellowcake to North Korea and Iran. A few even said that Burma already possessed nuclear weapons.
Yet the official view of Burma’s status remained unchanged. Throughout this period, the US issued numerous warnings about clandestine North Korean, Iranian and Syrian WMD programs but, as far as Burma was concerned, the Bush Administration remained conspicuously silent. In 2005 and 2006, for example, during its efforts to have Burma cited by the UN Security Council as ‘a threat to international peace and security’, the US pointedly made no reference to a Burmese nuclear weapons program.
In 2007, the State Department reminded Burma of its obligations under the nuclear Non Proliferation Treaty, but only referred to the proposed Russian reactor. For its part, the UK Government stated in 2006 that it was ‘not able to corroborate’ reports about the alleged transfer of nuclear technology from North Korea to Burma. The UK also put on record its view that no uranium was being processed in Burma, and that Burma did not have any operational enrichment facilities.
Nor was the UK aware of any Burmese uranium exports. In 2007, Singapore’s Foreign Minister said Burma was ‘unlikely’ to develop a nuclear program, given its many other problems. A new MoU signed by Burma and Russia that year revealed that construction of the research reactor had not even begun.
The most likely cause was a lack of funds. Over the past year or so, however, a number of governments have given this issue a higher priority. The increased level of interest seems to have been prompted by the appearance in Thailand of several Burmese officials (both civilian and military) who claimed to have direct knowledge, or even first-hand experience, of a secret nuclear weapons program.
According to these ‘defectors’, in 2002 Burma’s military government began building a reactor near Maymyo, with the aim of developing a nuclear device by 2020. The reactor and some related nuclear fuel processing plants were said to be hidden underground. The expertise for this project reportedly came from North Korea, with help from Iran and possibly Pakistan.
These claims are still to be verified. Some may in fact relate not to a secret WMD program, but to the regime’s efforts over the past 20 years to upgrade its military infrastructure. Particularly since the Iraq wars, Burma has felt vulnerable to attack from the air.
It has reportedly constructed underground command and control bunkers, hardened its communications nodes and built protective shelters for a range of new conventional weapon systems. The North Koreans have considerable expertise in making such facilities. Even so, both Western and regional governments now seem keen to find out whether the defectors’ claims are accurate.
Any suggestions of a secret WMD program, let alone one conducted by a pariah state like Burma, must be of concern. Some of the information provided by the defectors appears credible, and there are numerous defence facilities in Burma which have not been identified. Also, no-one underestimates the lengths to which the generals will go to stay in power, and to protect Burma from perceived external threats.
Understandably, however, foreign officials looking at these matters are being very cautious. No-one wants a repetition of the mistakes which preceded the last Iraq war, either in underestimating a country’s capabilities, or by giving too much credibility to a few untested intelligence sources. Particularly in the highly charged political environment that surrounds consideration of Burma’s many complex problems, no government is going to accept claims of a secret nuclear weapons program without investigating them thoroughly first.
There has always been a lot of smoke surrounding Burma’s nuclear ambitions. Over the past year or so, the amount of smoke has increased, but still no-one seems to know whether or not it hides a real fire. With this in mind, strategic analysts in many countries are looking to the Obama Administration for an authoritative statement on Burma’s nuclear status.
This may come sooner rather than later. The Burma JADE Act enacted by Congress last July stipulates that, within 180 days, the Secretary of State must issue a statement describing ‘the provision of weapons of mass destruction and related materials, capabilities, and technology, including nuclear, chemical, and dual use capabilities’. That deadline has already passed..
Sunday, 28 June 2009
U.N. envoy discuss UN Chief visit
Myanmar FM, U.N. envoy discuss UN Chief visit
YANGON, June 28 (Xinhua) -- United Nations Secretary-General Ban Ki-moon's proposed visit to Myanmar has topped the discussions between his special envoy Ibrahim Gambari and Myanmar Foreign Minister U Nyan Win during Gambari's just-ended two-day visit to the country's new capital Nay Pyi Taw, local media reported Sunday.
However, neither of the two sides disclosed the specific date of Ban's visit, according to a report of the official newspaper New Light of Myanmar.
Gambari arrived on Friday and ended his visit on Saturday. No reports are available about the details of his meetings with high-ranking officials and political leaders in Myanmar.
Gambari's trip came amid the trial against Aung San Suu Kyi, her two maids -- Khin Khin Win and Win Ma Ma, and U.S. citizen John William Yettaw.
The trial was in connection with Yettaw's secret intrusion into Aung San Suu Kyi's then restricted lakeside residence on the night of May 3 by swimming through the Inya Lake. He was arrested at the dawn of May 6 when he was swimming back after having stayed there for two days.
Aung San Suu Kyi, General Secretary of the National League for Democracy (NLD), is charged with violating her terms of house arrest by accommodating Yettaw.
Despite lifting of the political leader's five and a half years' house arrest on May 26 for the third time, Aung San Suu Kyi continued to be detained to face the legal trial in this connection.
Along with Aung San Suu Kyi, the other three people are also being detained in the compound of Insein Prison, in Yangon, where the trial against them has been underway since May 18.
During his last four-day Myanmar mission from Jan. 30 to Feb. 3this year, Gambari met with Myanmar Prime Minister General Thein Sein and the government's authoritative team, led by Information Minister Brigadier-General Kyaw Hsan, in Nay Pyi Taw.
Arranged by the government, Gambari also met with Aung San Suu Kyi, 64, who was then under house arrest at her lakeside residence before the incident.
Gambari's just-ended mission was the eighth since he was appointed to the post in early 2006.
Meanwhile, Ban Ki-moon last visited the country in late May 2008 after it was struck by Cyclone Nargis early in the month which inflicted the heaviest casualties and massive infrastructure damage in a century mainly to Ayeyawaddy and Yangon divisions, claiming lives of 84,537 people and leaving 53,836 others missing and 19,359 others injured, according to official tally.
YANGON, June 28 (Xinhua) -- United Nations Secretary-General Ban Ki-moon's proposed visit to Myanmar has topped the discussions between his special envoy Ibrahim Gambari and Myanmar Foreign Minister U Nyan Win during Gambari's just-ended two-day visit to the country's new capital Nay Pyi Taw, local media reported Sunday.
However, neither of the two sides disclosed the specific date of Ban's visit, according to a report of the official newspaper New Light of Myanmar.
Gambari arrived on Friday and ended his visit on Saturday. No reports are available about the details of his meetings with high-ranking officials and political leaders in Myanmar.
Gambari's trip came amid the trial against Aung San Suu Kyi, her two maids -- Khin Khin Win and Win Ma Ma, and U.S. citizen John William Yettaw.
The trial was in connection with Yettaw's secret intrusion into Aung San Suu Kyi's then restricted lakeside residence on the night of May 3 by swimming through the Inya Lake. He was arrested at the dawn of May 6 when he was swimming back after having stayed there for two days.
Aung San Suu Kyi, General Secretary of the National League for Democracy (NLD), is charged with violating her terms of house arrest by accommodating Yettaw.
Despite lifting of the political leader's five and a half years' house arrest on May 26 for the third time, Aung San Suu Kyi continued to be detained to face the legal trial in this connection.
Along with Aung San Suu Kyi, the other three people are also being detained in the compound of Insein Prison, in Yangon, where the trial against them has been underway since May 18.
During his last four-day Myanmar mission from Jan. 30 to Feb. 3this year, Gambari met with Myanmar Prime Minister General Thein Sein and the government's authoritative team, led by Information Minister Brigadier-General Kyaw Hsan, in Nay Pyi Taw.
Arranged by the government, Gambari also met with Aung San Suu Kyi, 64, who was then under house arrest at her lakeside residence before the incident.
Gambari's just-ended mission was the eighth since he was appointed to the post in early 2006.
Meanwhile, Ban Ki-moon last visited the country in late May 2008 after it was struck by Cyclone Nargis early in the month which inflicted the heaviest casualties and massive infrastructure damage in a century mainly to Ayeyawaddy and Yangon divisions, claiming lives of 84,537 people and leaving 53,836 others missing and 19,359 others injured, according to official tally.
Do Not Forget Burma
Do Not Forget Burma
By Laura Bush
Sunday, June 28, 2009
For two weeks, the world has been transfixed by images of Iranians taking to the streets to demand the most basic human freedoms and rights. Watching these courageous men and women, I am reminded of a similar scene nearly two years ago in Burma, when tens of thousands of Buddhist monks peacefully marched through their nation's streets. They, too, sought to reclaim basic human dignity for all Burmese citizens, but they were beaten back by that nation's harsh regime.
Since those brutal days in September 2007, Burma's suffering has intensified. In the past 21 months, the number of political prisoners incarcerated by the junta has doubled. Within the past 10 days, two Burmese citizens were sentenced to 18 months in prison. Their offense: praying in a Buddhist pagoda for the release of the jailed opposition leader Aung San Suu Kyi. That is only the tip of the regime's brutality. Inside Burma, more than 3,000 villages have been "forcibly displaced" -- a number exceeding the mass relocations in genocide-racked Darfur. The military junta has forced tens of thousands of child soldiers into its army and routinely uses civilians as mine-sweepers and slave laborers. It has closed churches and mosques; it has imprisoned comedians for joking about the government and bloggers for writing about it. Human trafficking, where women and children are snatched and sold, is pervasive. Summary executions pass for justice, while lawyers are arrested for the "crime" of defending the persecuted.
Rape is routinely used as a "weapon of war." In 2006, I convened a roundtable at the United Nations to address the situation in Burma and listened as Burmese activist Hseng Noung described the rape victims she had aided. The youngest victim was 8; the oldest was 80. Her words silenced the room.
Yet time and again, the women of Burma, who are often the regime's chief targets, have responded to this brutality with inspiring courage. I will never forget visiting the remote and crowded refugee camps on the mountainous border between Burma and Thailand. There, I watched the tireless efforts of Dr. Cynthia Maung to provide lifesaving medical aid for hundreds of Burmese in need, many of them ill or injured. I sat with victims of land mines who had lost legs or feet and were waiting quietly, often for hours, for basic care. Last fall, it was my great privilege to present a Vital Voices award to Charm Tong, who testified before U.N. officials at the age of 17 and eloquently described the systematic military campaign of rape and abuse that is being waged against women in Burma's Shan state. She spoke unflinchingly even though her audience included representatives of the very regime she condemned.
More of us in America should make such courage our courage. At this moment, Aung San Suu Kyi, 64 and in fragile health, faces sentencing on trumped-up charges that could force her to endure five more years of brutal captivity. The junta leaders wish to undermine the Nobel Peace laureate's influence ahead of next year's elections. Leaders from around the world -- including the United States -- have called forcefully for the junta to release Aung San Suu Kyi and the 2,100 other political prisoners it is holding. Even Burma's closest allies in the Association of Southeast Asian Nations have called for her to receive proper medical care and have warned that Burma's "honor and credibility" are at stake. But the world must do more than express concern.
A new report from Harvard Law School asks the U.N. Security Council to establish a "commission of inquiry" into crimes against humanity and war crimes in Burma. Harvard's panel of international law experts has carefully catalogued what it deems as the junta's "widespread and systemic" human rights violations. The Security Council has already referred the crisis in Darfur to the International Criminal Court. It should do the same for Burma.
With U.N. Secretary General Ban Ki-moon planning to visit Burma this summer, it is crucial that he press the regime to take immediate steps to end human rights abuses, particularly in ethnic minority areas. There have been 38 U.N. resolutions condemning these abuses, yet the horrors continue unabated. Under the junta's brutal rule, too many lives have been wasted, lives whose talents could have helped all of Burma prosper.
But Aung San Suu Kyi's continued example of civil courage -- like those brave protesters in Iran -- reminds all of us that no matter how callous the regime, it cannot lock up what she stands for: the fundamental desire of all people to live in freedom and with dignity. During the brief moments that foreign diplomats were allowed to observe her show trial, Aung San Suu Kyi calmly apologized for having to greet them in a prison, saying, "I hope to meet you in better times." We should all share her hope -- and add our voices to those who risk so much to protest tyranny and injustice in Burma and beyond.
The writer is the former first lady of the United States.
By Laura Bush
Sunday, June 28, 2009
For two weeks, the world has been transfixed by images of Iranians taking to the streets to demand the most basic human freedoms and rights. Watching these courageous men and women, I am reminded of a similar scene nearly two years ago in Burma, when tens of thousands of Buddhist monks peacefully marched through their nation's streets. They, too, sought to reclaim basic human dignity for all Burmese citizens, but they were beaten back by that nation's harsh regime.
Since those brutal days in September 2007, Burma's suffering has intensified. In the past 21 months, the number of political prisoners incarcerated by the junta has doubled. Within the past 10 days, two Burmese citizens were sentenced to 18 months in prison. Their offense: praying in a Buddhist pagoda for the release of the jailed opposition leader Aung San Suu Kyi. That is only the tip of the regime's brutality. Inside Burma, more than 3,000 villages have been "forcibly displaced" -- a number exceeding the mass relocations in genocide-racked Darfur. The military junta has forced tens of thousands of child soldiers into its army and routinely uses civilians as mine-sweepers and slave laborers. It has closed churches and mosques; it has imprisoned comedians for joking about the government and bloggers for writing about it. Human trafficking, where women and children are snatched and sold, is pervasive. Summary executions pass for justice, while lawyers are arrested for the "crime" of defending the persecuted.
Rape is routinely used as a "weapon of war." In 2006, I convened a roundtable at the United Nations to address the situation in Burma and listened as Burmese activist Hseng Noung described the rape victims she had aided. The youngest victim was 8; the oldest was 80. Her words silenced the room.
Yet time and again, the women of Burma, who are often the regime's chief targets, have responded to this brutality with inspiring courage. I will never forget visiting the remote and crowded refugee camps on the mountainous border between Burma and Thailand. There, I watched the tireless efforts of Dr. Cynthia Maung to provide lifesaving medical aid for hundreds of Burmese in need, many of them ill or injured. I sat with victims of land mines who had lost legs or feet and were waiting quietly, often for hours, for basic care. Last fall, it was my great privilege to present a Vital Voices award to Charm Tong, who testified before U.N. officials at the age of 17 and eloquently described the systematic military campaign of rape and abuse that is being waged against women in Burma's Shan state. She spoke unflinchingly even though her audience included representatives of the very regime she condemned.
More of us in America should make such courage our courage. At this moment, Aung San Suu Kyi, 64 and in fragile health, faces sentencing on trumped-up charges that could force her to endure five more years of brutal captivity. The junta leaders wish to undermine the Nobel Peace laureate's influence ahead of next year's elections. Leaders from around the world -- including the United States -- have called forcefully for the junta to release Aung San Suu Kyi and the 2,100 other political prisoners it is holding. Even Burma's closest allies in the Association of Southeast Asian Nations have called for her to receive proper medical care and have warned that Burma's "honor and credibility" are at stake. But the world must do more than express concern.
A new report from Harvard Law School asks the U.N. Security Council to establish a "commission of inquiry" into crimes against humanity and war crimes in Burma. Harvard's panel of international law experts has carefully catalogued what it deems as the junta's "widespread and systemic" human rights violations. The Security Council has already referred the crisis in Darfur to the International Criminal Court. It should do the same for Burma.
With U.N. Secretary General Ban Ki-moon planning to visit Burma this summer, it is crucial that he press the regime to take immediate steps to end human rights abuses, particularly in ethnic minority areas. There have been 38 U.N. resolutions condemning these abuses, yet the horrors continue unabated. Under the junta's brutal rule, too many lives have been wasted, lives whose talents could have helped all of Burma prosper.
But Aung San Suu Kyi's continued example of civil courage -- like those brave protesters in Iran -- reminds all of us that no matter how callous the regime, it cannot lock up what she stands for: the fundamental desire of all people to live in freedom and with dignity. During the brief moments that foreign diplomats were allowed to observe her show trial, Aung San Suu Kyi calmly apologized for having to greet them in a prison, saying, "I hope to meet you in better times." We should all share her hope -- and add our voices to those who risk so much to protest tyranny and injustice in Burma and beyond.
The writer is the former first lady of the United States.
Subscribe to:
Posts (Atom)
