ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ ႏို႔ဖိုးဒုကၡသည္စခန္းမွာ ဒုကၡသည္မ်ားဆိုင္ရာမဟာမင္းႀကီး႐ုံး (ယူအန္ အိပ္ခ်္စီ အာ) ကေန ဒုကၡသည္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳ ခံထားရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္း မ်ားက လူ (၄၀၀) ေလာက္ကို ယူအန္အိပ္ခ်္စီအာက တတိယႏိုင္ငံေတြကို ထြက္ခြာခြင့္ ဆိုင္းငံ့ထား တာ အခုဆိုရင္ (၃) ႏွစ္ ရိွပါၿပီ။ အရင္ မဲေဆာက္မွာေနတဲ့ ဆိုင္းငံ့ခံ ထားရသူေတြ အပါအ၀င္ လူ (၂၀၀၀) ေလာက္ကို ယူအန္အိပ္ခ်္စီအာနဲ႔ အမ္အိုအိုင္တို႔ရဲ႕ အစီအစဥ္နဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလက ႏို႔ဖိုးစခန္း မွာ စခန္းသြင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီထဲက လူ (၁၅၀၀) ေလာက္ ကို ယူအန္အိပ္ခ်္စီအာကေန တတိယႏိုင္ငံ ေတြကို သြားခြင့္ျပဳ ခဲ့ၿပီး ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းက လူေတြက်ေတာ့ (၃၀၀) ေက်ာ္ကို ဆိုင္ငံ့ထားပီး (၆၀) ေက်ာ္က ေတာ့ ဒုကၡသည္အျဖစ္ ပယ္ခ် ျခင္း ခံၾကရပါတယ္။
ႏိုင္ငံျခားထြက္သြားတဲ့လူ(၁၅၀၀) ထဲက အမ်ားစုဟာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔မပတ္သက္ဘဲ အႀကံအဖန္နဲ႔ ထြက္ၾက တဲ့လူေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ယူအန္က ၀န္ထမ္းေတြလည္း သိပါတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္း ကလူေတြကိုေတာ့ ထြက္ခြာခြင့္မျပဳဘဲဆိုင္းငံ့ထားပါတယ္။ ယူအန္အိပ္ခ်္စီအာအေနနဲ႔ ဒုကၡသည္အစစ္ အမွန္နဲ႔ အတုအေယာင္ေတြကိုေသခ်ာစိစစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဟာ စခန္းတြင္းမွာ စိတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာအရေရာ၊ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရပါ ဒုကၡ ေရာက္ေနၾကတာကို ႏိုင္ငံတကာက သိေစခ်င္ပါတယ္။ စခန္းထဲမွာလည္း စား၀တ္ေနေရး၊ က်န္းမာေရးဆိုတာ မေသ႐ုံသာသာ အေျခအေနလို႔ေတာင္ ဆိုႏိုင္ ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔အားလံုး ဟာ ျမန္မာျပည္ျပန္လို႔မရတဲ့သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔ကို ၆-၁-၁၀ ရက္ေန႔က စခန္းမွာ UNHCR က တာ၀န္ရိွသူေတြ လာၿပီး ေဆြးေႏြး ပါတယ္။ အဲဒီအဖြဲ႕ထဲက ႏိုင္ငံျခားသူ အမ်ဳိးသမီးအရာရိွတဦးေျပာတာက က်ေနာ္တို႔အားလံုး အတြက္ လာမယ့္ မတ္လမွာ ရက္(စ္) ေအာ္ ႏိုး အေျဖတခုခု သိရမယ္၊ ဘာအေျဖပဲထြက္ထြက္ အေမရိကန္ကလြဲၿပီး အျခားႏိုင္ငံသြားခြင့္မရိွဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔အားလံုးဟာ အေမရိကန္ကိုထြက္ဘို႔ ေလွ်ာက္ထားၾကတဲ့လူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုင္းငံ့ခံရ သူေတြထဲမွာ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ သားသမီးေျမးေတြ အေမရိကန္မွာ ရိွတဲ့လူေတြ ပါပါ တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလူေတြလည္း အခုထိ သြားခြင့္မရိွေသးပါဘူး။ တျခားႏိုင္ငံကိုလည္း ေလွ်ာက္ခြင့္မရိွတဲ့အျပင္ အေမရိကန္က မေခၚမခ်င္း (၁၀) ႏွစ္လား၊ အႏွစ္ (၂၀) လား ေစာင့္ရမယ့္သေဘာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ပိုၿပီး စိုးရိမ္ဖို႔ေကာင္းတာက က်ေနာ္ တို႔ကို အေမရိကန္ မပို႔ဘဲ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာခိုလံႈေနတဲ့ ေလာႏိုင္ငံက (မုန္) လူမ်ိဳး ဒုကၡသည္ေတြကို ထိုင္းႏိုင္ငံက အတင္းအၾကပ္ဖမ္းၿပီး ျပန္ပို႔သလိုလုပ္မွာကို အထူး စိုးရိမ္မိပါတယ္ခင္ဗ်ား။ (ေခတ္ၿပိဳင္ အြန္လိုင္းေပးစာမွ ကူးယူေဖၚျပသည္။)
အုန္းျပန္႔စခန္းအေျခအေန
အုန္းျပန္႔ဒုကၡသည္စခန္းအတြင္း၌ လက္ရွိ္ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း (၄၇)ဦး ရွိသည့္အနက္ UMP ရရွိၿပီးသူ (၃)ဦးမွာ USA resettlement process တြင္ Hold ျဖစ္ေနၾကပါသည္။ ၎တို႔(၃)ဦးမွာ ႏို႔ဖိုး စခန္းရွိရဲေဘာ္မ်ားက့ဲသို႔ မေရရာ-မေသခ်ာျဖင့္ (၃)ႏွစ္ေက်ာ္ ကန္႔ထဲတြင္ေစာင့္ေနၾကရသူမ်ားျဖစ္ ပါ တယ္။ UMPရွိၿပီး ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းတဦး မိသားစုဆိုရင္ နအဖေထာင္ကလြတ္ၿပီးေနာက္ သားတကြဲ မယားတကြဲျဖစ္ကုန္ၾကပါၿပီ။ သားငယ္ ကိုUSကလက္ခံၿပီး သားႀကီးက Reject ျဖစ္လို႔ အခု Australia ကိုေရာက္ေနၿပီး သားလတ္နဲ႔ သူမကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ဟိုးျဖစ္ေနေသးတ့ဲအတြက္ ဘယ္ႏိုင္ငံ ကိုေရာက္မယ္ဆိုတာ မသိ ႏိုင္ၾကေသးပါဘူး။ ေထာင္ကလြတ္ၿပီးရင္ မိသားစုသိုက္သိုက္ဝန္းဝန္းနဲ႔ ေနခ်င္တ့ဲ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ေဟာင္းတေယာက္ရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္အိမ္မက္ဟာလဲ သဲထဲေရသြန္ ျဖစ္ရံုသာမက ဒီဘဝမွာ ျပန္လည္ ဆံုဆည္း ဖို႔ဆိုတာ အလြန္ကိုေဝးကြာေနပါၿပီ။ ABSDFရဲေဘာ္ ေဟာင္းတဦးျဖစ္တ့ဲ ကိုေအာင္ထူးဆိုရင္ ၁၉၉၂ခုႏွစ္္္ကတည္းက မာနယ္ပုေလာစစ္ဆင္ေရးမွာ ဒဏ္ရာ ရခ့ဲၿပီး ၁၉၉၄ခုႏွစ္ကတည္းက အဖြဲ႔အစည္းကေန ထြက္ခ့ဲေပမ့ဲ အခုအထိကို လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ အစည္း နဲ႔ပတ္သက္တယ္ဆိုၿပီး USဟိုးျဖစ္ေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ က်န္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္း သားေဟာင္း (၄၃) ဦး မွာ 2006 Process ေနာက္ပိုင္းမွေရာက္ရွိလာသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။ သို္႔ေသာ္ အမ်ားစု မွာ၂၀၀၇ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးမတိုင္မီေရာက္ ရွိလာၾက သူမ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။ ၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ေနာက္ပိုင္း ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္လာ သူမ်ားကို အေမရိကန္မွ အထူး အစီအစဥ္ျဖင့္ မဲေဆာက္မွေခၚၾကသည့္အခ်ိန္တြင္ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္မပါတ္ သက္သူ အမ်ားစုသာ UNHCR မွဒုကၡသည္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳလက္မွတ္မ်ားထုတ္ေပးၿပီး အေမရိ ကန္ သို႔ထြက္ခြာသြားၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္မဲေဆာက္မွ ကုလားသူေဌးမ်ားႏွင့္ ေက်ာက္ပြဲစားတန္းမွ ကုန္သည္အမ်ားစုပါသြားၾကပါ တယ္။ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ားမွာ UNHCR၏ ဒုကၡသည္ အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳသည့္ လက္မွတ္ကိုပင္ မရရွိဘဲ ရဲဖမ္းလွ်င္သက္ေသခံ အေထာက္အထားျပစရာ ဘာမွမရွိသည့္အတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမွ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမထိုင္းႏိုင္ငံ သို႔ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ လာၿပီးမွ ေထာင္တြင္း၌ပင္အခ်ဳပ္က်ေနသလို အိမ္တြင္းပုန္းေနၾကရပါတယ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လတြင္ မဲေဆာက္ UNHCR ရံုးသို႔သြားေရာက္တင္ျပၾကသည့္အခါ ဒုကၡသည္စခန္းမ်ားသို႔ ဝင္ရန္အတင္းအၾကပ္တိုက္တြန္းၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ သြားေရးလာေရးကိစၥ ေသာ္၎၊ စားဝတ္ေနေရး ကိစၥေသာ္၎ ဘာမွတာဝန္ယူျခင္းမရွိဘဲ လမ္းခရီးတြင္အကယ္၍ အဖမ္း ခံရပါက သူတို႔ထံသို႔ ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားရန္သာေျပာလိုက္ပါတယ္။ တတိယႏိုင္ငံတြင္ အေျခခ ်ေန ထိုင္ေရးအစီ အစဥ္ကို လက္ခံမည္ဆိုပါက ဒုကၡသည္စခန္းမ်ားသို႔ဝင္ေရာက္ရမည္ဟု ေျပာသည့္အျပင္ မဲေဆာက္ တြင္ဆက္လက္ေနထိုင္ပါကလည္း ထိုင္းရဲမ်ားမွ ဖမ္းဆီးၿပီး ျမန္မာျပည္သို႔ျပန္ပို႔မည္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ၾက သျဖင့္ ၂၀၀၈ၾသဂုတ္လမွစ၍ အုန္းျပန္႔ဒုကၡသည္စခန္းသို႔ ဝင္ေရာက္ခ့ဲၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း အမ်ားစုမွာ ျပည္တြင္း၌ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားျပဳလုပ္ၿပီး ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္လာသူမ်ားျဖစ္သျဖင့္ ျမန္မာျပည္သို႔ျပန္ပို႔ခံရပါက ေနာက္တႀကိမ္ႏွစ္ရွည္ေထာင္ ဒဏ္မ်ားက်မည္မွာ ေသခ်ာသေလာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းမွာက်န္ခ့ဲတ့ဲ မိသားစုမ်ားကလည္း ေရရွည္ခြဲခြာရေတာ့မည္ကို သိၾကတ့ဲအျပင္ ၎တို႔ကိုလည္း နအဖက ဖမ္းေတာ့မည္ကိုတြက္၍ ေနာက္ ကထပ္လိုက္လာၾကတ့ဲအတြက္ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္မိသားစုလိုက္ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနၾကပါေတာ့တယ္။
ဒုကၡသည္စခန္းတြင္းသို႔ ေရာက္ခါစက တတိယႏိုင္ငံေရာက္ရဲေဘာ္မ်ားထံမွ အကူအညီအေထာက္အပ့ံ မ်ားေရာက္လာတတ္ေသာ္လည္း ၾကာလာေတာ့ တျဖည္းျဖည္းႀကဲလာၿပီး ပို၍ၾကာလာေတာ့ အကုန္ အက်ခံဖုန္းဆက္ေသာ္လည္း မကိုင္ေတာ့တ့ဲအတြက္ ဖုန္းဖိုးေတာင္အေၾကြးတင္လို႔ အဆက္အသြယ္ မ်ား တျဖည္းျဖည္းျပတ္သြားၾကပါတယ္။ စခန္းတြင္းက ရဲေဘာ္မ်ားရဲ႕အေျခအေနကိုလည္း သိသူ နည္း သြားၾကပါတယ္။ အျပင္ထြက္အလုပ္လုပ္ၾကသည့္အခါတြင္လည္း ၅မိုင္၊ (၁၀)မိုင္ခရီးကိုလမ္းေလွ်ာက္ သြားၿပီး စပါးရိတ္၊ စပါးထမ္း၊ ေကာ္ဖီထမ္း၊ေျမက်င္းတူးစသည့္အလုပ္ၾကမ္းမ်ားကိုလိုက္လုပ္ၾကရ ေသာ္လည္း စခန္းအျပင္သို႔တရားမဝင္ထြက္ေနၾကရသည့္ အတြက္ ထိုင္းရဲသာမက စခန္းလံုးၿခံဳေရး ေအာ့ေဆာ္ ဖမ္းမွာကိုေတာင္ ေၾကာက္ရြံ႕ေနရပါတယ္။ မိသြား သည့္အခါ တေနကုန္ေခၽြးနဲ႔ေသြးနဲ႔ ရင္းၿပီး ရလာတ့ဲ လုပ္အားခ အားလံုးကို ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္နဲ႔ေပးလိုက္ရတ့ဲအျပင္ တခါတရံမွာ ပါတ့ဲ အေႏြးထည္ အက်ီၤ၊ေဘာင္းဘီပစၥည္းမ်ားပါထပ္ေဆာင္းအေပါင္ထားၿပီး ေနာက္ေန႔ေငြထပ္ေပးေရြးၾကရ ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ဦးစီးကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဒုကၡႏြံထဲမွ ရုန္းထြက္ဖို႔ခက္ေနေတာ့ မိသားစုဝင္ ဇနီး၊သား သမီးမ်ားမွာ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရးကအစ တိရစာၦန္ေတြလိုနိမ့္က်ေနၾကပါတယ္။ ကရင္စာနဲ႔ စကားမတတ္လို႔ စာမသင္ႏိုင္၊ ေဆးရံုကလဲ ေထာင္ထဲကလိုပဲ ေဆးဝါးမလံုေလာက္၊ တတ္သိတ့ဲ ဆရာ ဝန္မရွိသေလာက္၊ ဘာသာေရးေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြမွာေတာင္မွ ဘုန္းႀကီးေတြကို မျမင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနရပါတယ္။ တခါတရံႏိုင္ငံျခားသားအျဖဴတေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္လာရင္ မေတာက္တ ေခါက္ နဲ႔ သြားစကားေျပာၾကၿပီး ကိုယ့္မွာရွိတ့ဲ ေထာင္ထြက္လက္မွတ္ကိုျပၿပီး ျပည္တြင္းတံုးကေတာ့ ငါတို႔ ေထာင္ကတႀကိမ္ေတာ့ လြတ္ၿပီးၿပီ၊ အခုငါတို႔ မိသားစုလိုက္ဘယ္ေတာ့လြတ္မလဲလို႔ ေမးလို႔ေတာင္ သူတို႔က အလြန္အဖိုးတန္တ့ဲ လုပ္အားေတြဆံုး႐ႈံးတာႏွေမ်ာမိလို႔ အခ်ိဳ႕လဲျမန္မာႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ေဟာင္းဒုကၡသည္ေတြအေၾကာင္း ဝက္ဆိုက္ေတြမွာ ေရးၾက၊ ေျပာၾကလို႔ သူတို႔လဲဆုေတြ၊ ဘာေတြ ရကုန္ၾကပါတယ္။ ကာယကံရွင္ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုေတြကေတာ့ ႏိုင္ငံမ့ဲမ်ား ျဖစ္ေနၾကရံုသာမက အနာဂါတ္ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ရည္မွန္းခ်က္မ်ားပါ ေပ်ာက္ေနၾကပါၿပီ။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ စိတ္ဓါတ္က်ေနၾက ရံုသာမက အုန္းျပန္႔ရာသီဥတုကၾကမ္းေတာ့ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာက်န္းမာေရးကလဲ တျဖည္းျဖည္းဆိုးလာ ၾကေနပါၿပီ။ အသက္(၄၀)ေက်ာ္အားလံုးလိုလို ေသြးတိုး၊ႏွလံုး၊ ေလျဖတ္ အေၾကာဆြဲ……ေရာဂါ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနၾကပါတယ္။
၂၀၁၀ဇန္နဝါရီ(၅)ရက္ေန႔က UNHCRလာလို႔ အေျခအေနသြားေမးေတာ့ ၂၀၀၆ခုႏွစ္က ဒုကၡသည္ အေျခခ်ေနထိုင္ေရးအစီအစဥ္သမားမ်ားကိုသာ ေလာေလာဆယ္ဆယ္စဥ္းစားမယ္။ UNအေနနဲ႔လဲ ၂၀၀၆ခုမတိုင္မီကလူအတြက္သာပဲ လက္မွတ္ေရးထိုးထားတာျဖစ္တယ္။ ၂၀၀၆သမားေတာင္မေသခ်ာ ေသးဘူး၊ ေနာက္ပိုင္းလူေတြအတြက္ သူတို႔ဆီမွာ ဘာညႊန္ၾကားခ်က္မွမရွိဘူး၊ အားလံုးဟာဘာမွအသိ အမွတ္မျပဳေသးတ့ဲအတြက္ ထိုင္းႏိုင္ငံကို ခိုးဝင္လာတ့ဲအဆင့္ပဲ ရွိေသးတယ္လို႔ေျပာဆိုတယ္။ လူေဟာင္းကိစၥေတြကလဲ ဘာမွမေရမရာမေသခ်ာတ့ဲအေျဖပဲရွိလို႔ ဝိုင္းဝန္းေမးျမန္းၾကတာဆႏၵျပသလို ပံုစံျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ ဒါကိုUNအရာရွိက ဓါတ္ပံုရိုက္ၿပီး သူ႔ကိုရိုင္းစိုင္းစြာဆက္ဆံတ့ဲသူေတြဆုိၿပီး စခန္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉး ပလာ(ထိုင္း)ကို သြားတိုင္ပါတယ္။ ပလာကိုယ္တိုင္က သူတို႔ဟာရိုင္းစိုင္းၾကသူေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး၊ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ နားလည္မႈလြဲလို႔ျဖစ္မွာပါ ဆိုၿပီးေျဖာင္းျဖလႊတ္လိုက္ပါတယ္။ အရင္ကဆိုရင္ ထိုင္းအာဏာပိုင္က ျမန္မာဒုကၡသည္ကို ဖမ္းမယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ UN ကကယ္တင္ေပး ရေလ့ရွိပါတယ္။ အခုေတာ့ UNကိုယ္တိုင္က ျမန္မာေတြကို ဖမ္းၿပီးျပန္ပို႔ဖို႔ကို တိုက္တြန္းေနတ့ဲသေဘာ ျဖစ္ပါတယ္။ မဲေဆာက္UNရံုးကို ခနခနအေျခအေနသြားေမးၾကည့္တ့ဲသူေတြကိုေတာ့ ငါတို႔UNက travelling agent ခရီးသြားလုပ္ငန္း လုပ္ေနတ့ဲအဖြဲ႔မဟုတ္ဘူးလို႔ မေခ်မငန္ေျပာလႊတ္တာခံရပါတယ္။ ယခင္ UNHCRတာဝန္ခံ အဲလီးဇဘက္လက္ထက္ကဆိုရင္ အခက္အခဲရွိသူမ်ား၊ ေထာင္ထဲတြင္ ႏွစ္ႀကီး က်ခံၿပီးခ့ဲသူမ်ားကို စိတ္ဓါတ္ေရးရာအရအားေပးသည့္အျပင္ တတ္ႏိုင္သည့္ဘက္က လိုက္ၿပီး အကူအညီေပးေလ့ရွိပါတယ္။ (ေထာင္ထဲတြင္ ၂၃ႏွစ္ၾကာေနခ့ဲရေသာ ေစာေဖါကို အားအထူးကိစၥ အျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး USသို႔ အေျခခ်ေရးမွာ ဦးစားေပးေဆာင္ရြက္ေပးခ့ဲပါတယ္။)
၂၀၁၀ဇန္နဝါရီလ(၁၅)ရက္ေန႔မွာ စခန္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးနဲ႔ အုန္းျပန္႔PPအမ်ားစုေနထိုင္တ့ဲ (၁၆)ရပ္ကြက္ နဲ႔အစည္းအေဝးလုပ္တ့ဲအခါမွာ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာေနတာ ထိုင္းဥပေဒကိုလိုက္နာရမ့ဲအေၾကာင္းမ်ားေျပာဆို ၿပီးမဲေဆာက္ UNရံုးမွာဆႏၵျပမ့ဲသတင္းကိုေျပာၿပီး စခန္းျပင္ပထြက္ခြင့္ ခြင့္လက္မွတ္ကိုရက္အကန္႔အ သတ္မရွိပိတ္ထားေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ စည္းကမ္းခ်က္မ်ားကို တခုၿပီးတခု ထုတ္ျပန္ခ့ဲပါတယ္။ အခု ဆိုရင္ ေသေရးရွင္ေရးခြင့္ ေတာင္မွမေပးေတာ့တ့ဲသေဘာျဖစ္ေနပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္းမွာရွိတ့ဲ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားကို ပတ္စ္ပို႔လုပ္ဖို႔အတြက္ ၂၀၁၀ခု ေဖေဖၚဝါရီ လကုန္မွာေနာက္ဆံုးထားၿပီးလုပ္ခိုင္းထားပါတယ္။ ၎ေနာက္ပိုင္းမွာ တရားဝင္ေနထိုင္ခြင့္ လက္မွတ္မရွိေသးသူမ်ားအားလံုးကို ဖမ္းဆီးမွာျဖစ္ပါတယ္။ အခုကၽြန္ေတာ္တို႔ PP အမ်ားစုဟာ ဘာလက္မွတ္မွ အသိအမွတ္ျပဳခံရတာမရွိၾကပါဘူး။ ဖမ္းဆီးၿပီးျပန္ပို႔မယ္ဆိုရင္လဲ နအဖလက္ထဲမွာ မွတ္တမ္းဝင္ထားတ့ဲအတြက္ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္က်ခံၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တိုင္းရင္းသားကရင္လူမ်ဳိး စုမ်ားကေတာ့ Displaced Person မ်ားျဖစ္တ့ဲအတြက္ သူတို႔မူလေနရာမွာေနထိုင္ခြင့္မရွိေပမ့ဲ ျမန္မာ ႏိုင္ငံတြင္းမွာရွိတ့ဲ အျခား ေနရာေဒသေတြမွာ သြားေရာက္ေနထိုင္ၾကလို႔ရၾကပါတယ္။ သီးျခားမွတ္တမ္း လည္းမရွိတ့ဲအတြက္ ဘယ္သူေတြဆိုတာလဲမသိၾကပါဘူး။ ဥပမာ- မူဆလင္အမ်ားစုေနထိုင္တ့ဲကပူးရြာ ကိုနအဖစစ္တပ္က မီးရိႈ႕လို႔ထြက္ေျပးလာတယ္ဆိုေပမ့ဲ ရန္ကုန္၊ ေမာ္လၿမိဳင္က မူဆလင္လူမ်ဳိး (၅)သိန္း ေက်ာ္ဟာ ဒီကပူးရြာ ဘိုင္အိုနဲ႔ USကို အမ်ားႀကီးေရာက္သြားၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္း သားေဟာင္းအမ်ားစုဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္း မည္သည့္ေနရာေဒသမွာမဆို ဖမ္းမိရင္ႏွစ္ရွည္ေထာင္ခ်ဖို႔ မွတ္တမ္းေတြ နအဖဆီမွာရွိတ့ဲအျပင္ တတိယႏိုင္ငံကိုထြက္သြားတ့ဲ PP ဆိုတာလဲ ရာဂဏန္းပဲရွိပါေသး တယ္။ ေထာင္ဂဏန္းေတာင္မရွိပါဘူး။
ယခု၂၀၀၉ စက္တင္ဘာလမွလြတ္ေသာ ၁၀ဦးထက္မနည္းေသာ PPမ်ားမွာ အျပင္ေလာကျဖင့္ ထိေတြ႔ ဆက္စပ္မိသည္မွာ မၾကာေသးေသာ္လည္း နအဖ၏ ေစာင့္ၾကည့္မႈႏွင့္ ဖိႏွိပ္မႈေၾကာင့္ ခ်က္ျခင္းထိုင္း ႏိုင္ငံ သို႔ ထြက္ေျပး တိမ္းေရွာင္လာခ့ဲၾကရသျဖင့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်န္းမာေရးမွာ အလြန္ ပင္ အားနည္းလွ်က္ ပင္ရွိေနၾကပါေသးသည္။ ကန္႔ထဲတြင္ေနစရာအိမ္မရွိ၊ စားစရာမရွိ/ မရၾကေသးေတာ့ ေရာဂါမ်ားပိုဆိုး လို႔ပင္ေနၾကရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ထပ္လာေရာက္ၾကမည့္ PP မ်ား လဲရွိေနၾကပါေသးတယ္။ ႏို႔ဖိုးမွာ Pre Screening ၿပီးလို႔ အုန္းျပန္႔ကိုပဲ လူသစ္မ်ားဝင္ၾကရပါတယ္။
ဒီေတာ့ အုန္းျပန္႔စခန္းအတြင္းမွာရွိတ့ဲ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း(၄၆)ဦးနဲ႔ မိသားစုမ်ားဟာ အခု ေလာေလာဆယ္ UNHCR ကဒုကၡသည္အျဖစ္ေတာင္ အသိအမွတ္ျပဳမခံရေသးတ့ဲအတြက္ ေရႊ႕ေျပာင္း လုပ္သားေတြထက္ေတာင္ အဆင့္နိမ့္ေနေသးတ့ဲအတြက္ တတိယႏိုင္ငံကို အေျခခ်ေနထိုင္ေရးဆိုတာ ပိုလို႔ေတာင္မွ ေဝးလို႔ေနၾကပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ႏိုင္ငံတကာမွာရွိတ့ဲ ရဲေဘာ္မ်ားအေနနဲ႔ ႏို႔ဖိုးနဲ႔ အုန္းျပန္႔ ဒုကၡသည္စခန္းမွာရွိတ့ဲ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ားကိုယ္စား သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံ၊ သက္ဆိုင္ရာအဖြဲ႔အစည္းမ်ားကို အေၾကာင္းၾကားေတာင္းဆို ဆႏၵျပေပးၾကပါလို႔ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါ တယ္။ အထူးသျဖင့္ UNHCR က့ဲသို႔ရံုးမ်ားကို အဓိကထားေတာင္းဆိုေပးေစခ်င္ၾကပါတယ္။ ပူးတြဲပါ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း (၄၉)ဦးမ်ားကလဲ လက္မွတ္ေရးထိုးေတာင္းဆိုဖို႔ အဆင္သင့္ရွိေနၾက ပါတယ္။ ထိေရာက္မ့ဲ စကားလံုးအသံုးအႏႈံးမ်ားသံုး၍ အဂၤလိပ္လိုဘာသာျပန္ေပးၾကေစလိုပါတယ္။
အုန္းျပန္႔ ဒုကၡသည္စခန္းအတြင္း လက္ရွိေနထိုင္လွ်က္ရွိေသာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား
=========================================================================
စဥ္၊ အ မည္ ၊ အဘ အမည္ ၊ ပုဒ္မ ၊ အက်ဥ္းေထာင္ ၊ ခုႏွစ္ ၊ ကန္႔လိပ္စာ ၊ မွတ္ခ်က္
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
၁၊ ဦးလြင္ျမင့္ ၊ ဦးသန္း ၊၅(ည)၁၇(၁) ၊အင္းစိန္၊သရက္ ၊၁၉၉၀-၉၈ ၊၁၁၃/၁၆ ၊
၂၊ဦးေက်ာ္စိုးဝင္း ၊ဦးေအးျမင့္ ၊၅(ည)၁၇(၁) ၊အင္းစိန္ ၊၁၉၉၃-၉၇ ၊၁၁၁/၁၆ ၊
၃၊ဦးသီဟ ၊ဦးေအာင္သန္း ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သရက္ ၊၁၉၉၆-၂၀၀၄ ၊၁၂၆/၁၆ ၊
၄၊ဦးတင့္လြင္(ခ)သိဂီေအါင္၊ဦးခင္ေမာင္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သရက္ ၊၁၉၉၀-၉၈ ၊၁၂၆/၁၆ ၊
၅၊ဦးေဌးေဇာ္ ၊ဦးဘထြန္း ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သရက္ ၊၂၀၀၂-၂၀၀၈ ၊၁၃၅/၁၆ ၊
၆၊ဦးသန္းလွ ၊ဦးတာကြဲ ၊၁၂၂(၁) ၊အင္းစိန္၊သရက္ ၊၁၉၈၃-၂၀၀၆ ၊(၂)ရပ္ကြက္ ၊
၇၊ဦးလွသန္း ၊ဦးခင္ေမါင္ျမင့္ ၊၅(ည)၁၇(၁) ၊အင္းစိန္၊သရက္ ၊၁၉၉၀-၂၀၀၃ ၊(၁၃)ရပ္ကြက္၊
၈၊မေအးေအးမိုး ၊ဦးတင္ေအာင္ ၊၅(ည)၁၇(၁) ၊အင္းစိန္၊ေတာင္ေလးလံုး ၊၁၉၉၈-၂၀၀၀ ၊၂၇၆/၁၆ ၊
၉၊ဦးဝင္းျမင့္ ၊ဦးျမေမာင္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သါယါဝတီ ၊၁၉၉၆-၂၀၀၅ ၊၁၀၉/၁၆ ၊
၁၀၊ဦးေစာညီညီ ၊ဦးထြန္းျမေက်ာ္ ၊၅(ည) ၊စစ္ေတြ၊အင္းစိန္၊သါယါဝတီ၊၁၉၉၁-၂၀၀၂ ၊(၄)ရပ္ကြက္ ၊
၁၁၊ဦးၾကည္ဝင္း ၊ဦးေမာင္ဟိန္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သရက္ ၊၁၉၉၄-၂၀၀၀ ၊(၁၃)ရပ္ကြက္၊
၁၂၊ေဒၚေဌးေဌးဝင္း ၊ဦးေအာင္ခင္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္ ၊၁၉၇၅/၂၀၀၇-၀၉၊၁၉၉/၁၆ ၊UMP
၁၃၊မသန္းသန္းဆင့္ ၊ဦးေအာင္သိန္း ၊၅(ည)၁၃(၁) ၊အင္းစိန္ ၊၂၀၀၅-၂၀၀၉ ၊ ၁၆၃/၁၆ ၊
၁၄၊ဦးရန္ေအာင္ေရႊ ၊ဦးေရႊသိီးေအာင္ ၊၅(ည)၁၇(၁) ၊အင္းစိန္၊သရက္ ၊၁၉၉၉-၂၀၀၉ ၊(၄)ရပ္ကြက္ ၊
၁၅၊ဦးတိုးေအာင္ ၊ဦးေမာင္ႏု ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊မႏၱေလး ၊၁၉၉၅-၂၀၀၅ ၊(၁)ရပ္ကြက္ ၊
၁၆၊ဦးေက်ာ္ေက်ာ္လြင္ ၊ဦးေမာင္လြင္ ၊၅(ည) ၊ေကာ့ေသာင္း၊ၿမိတ္ ၊၂၀၀၃-၂၀၀၉ ၊(၃)ရပ္ကြက္ ၊
၁၇၊ဦးႏိုင္မင္းေထြး ၊ဦးတင္ဝင္း ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊ေျမာင္းျမ ၊၁၉၉၆-၂၀၀၂ ၊(၃)ရပ္ကြက္ ၊
၁၈၊ဦးေက်ာ္ေက်ာ္ခိုင္ ၊ဦးခင္ေဖ ၊၅(ည)၁၂၂(၁) ၊အင္းစိန္၊ေျမာင္းျမ ၊၁၉၈၈-၂၀၀၈ ၊(၁၁)ရပ္ကြက္၊
၁၉၊ဦးေဇာ္ဝင္း ၊ဦးအုန္းခိုင္ ၊၅(ည)၁၇(၁) ၊အင္းစိန္၊ေတာင္ငူ ၊၁၉၉၀-၁၉၉၇ ၊(၂)ရပ္ကြက္ ၊
၂၀၊ဦးေဇာ္မိုးျမင့္ ၊ဦးျမင့္ေဆြ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊ေျမာင္းျမ ၊၁၉၉၈-၂၀၀၂ ၊(၁၁)ရပ္ကြက္၊
၂၁၊ဦးေစာပလာေဖါ ၊ဦး ၊၁၂၂(၁) ၊အင္းးစိန္၊ျမင္းၿခံ ၊၁၉၈၂-၁၉၉၃ ၊(၁၀)ရပ္ကြက္၊UMP
၂၂၊ဦးထြန္းလင္းေက်ာ္ ၊ဦးေက်ာ္စိန္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္ ၊၂၀၀၄-၂၀၀၇ ၊(၂)ရပ္ကြက္ ၊
၂၃၊ဦးေအာင္ပန္ ၊ဦးဘိုနီ ၊၅(ည) ၅၀၅(၁) ၊မံုရြာ ၊၁၉၈၉-၁၉၉၀ ၊၁၀၉/၁၆ ၊
၂၄၊ဦးစိုးျမင့္ ၊ဦးေဖသန္း ၊၅(ည) ၊ထားဝယ္ ၊၁၉၉၀-၉၃ ၊(၃)ရပ္ကြက္ ၊
၂၅၊ဦးေအာင္သန္း ၊ဦးေမာင္ေမာင္ ၊၅(ည)၁၇(၁) ၊အင္းစိန္၊ သာယာဝတီ ၊၁၉၉၁-၂၀၀၉ ၊MYA/၇-ရပ္ကြက္၊
၂၆၊ဦးေအာင္မိုး ၊ဦးစိုးညြန္႔ ၊၅(ည) ၊ပဲခူး ၊၁၉၉၈-၂၀၀၄ ၊(၈)ရပ္ကြက္ ၊
၂၇၊မသင္းမင္းစိုး ၊ဦးစိုးသိန္း ၊၁၇(၁)၁၃(၁) ၊အင္းစိန္ ၊၂၀၀ -၂၀၀၉ ၊(၁၃)ရပ္ကြက္၊
၂၈၊ဦးဇဝန(ဘုန္းႀကီး) ၊ဦးတင္စိန္ ၊၅(ည)၁၂၂(၁) ၊အင္းစိန္၊ေတာင္ငူ ၊၁၉၉၃-၂၀၀၉ ၊၁၆-ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၊
၂၉၊ဦးဝိသုတ(ဘုန္းႀကီး) ၊ဦးဦးေမာင္ ၊၅(ည) ၊သာယာဝတီ၊စစ္ေတြ ၊၁၉၈၈-၁၉၉၇ ၊ ။ ၊
၃၀၊ဦးခိုင္ေသာင္းေက်ၚေအါင္၊ဦးေအါင္ဖိုးေခ် ၊၁၇(၁)၁၇(၂) ။ေကာ့ေသာင္၊ျမိတ္ ၊၁၉၉၈-၂၀၀၆ ၊၂၈၄၊၂-ရပ္ကြက္
၃၁၊ဦးေအာင္ေငြဆန္း ၊ဦးတင္လွ ၊၁၇(၁/၂) ၊ေျမာင္းျမ၊ေမၚလၿမိဳင္၊အင္းစိန္၊၂၀၀၀-၂၀၀၃ ၊(၄)ရပ္ကြက္ ၊
၃၂၊ဦးဥကၠံသ(ဘုန္းႀကီး) ၊ဦးယဥ္ထြန္းခိုင္ ၊၂၉၅ ၊အင္းစိန္၊မအူပင္၊သါယါဝတီ၊၁၉၉၂-၂၀၀၁ ၊အင္ၾကင္ေက်ာင္း၊
၃၃၊ဦးကုသလ(ဘုန္းႀကီး) ၊ဦးနံ႔သာေအာင္ ၊၁၇(၁) ၊စစ္ေတြ၊ေတာင္ငူ ၊၁၉၉၁-၉၅ ၊ ။ ၊
၃၄၊ဦးေသာဘိတ(ဘုန္းႀကီး)၊ဦးစိုးႏိုင္ ၊၂၉၅ ၊ေတာင္ငူ၊အင္းစိန္ ၊၂၀၀၅-၂၀၀၆ ၊၁၆-ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း
၊ ၊ ၊ ၊ ၊ ၊ ၊
UMPလူေဟာင္း(၃)ဦးမွာ USAကို ဆိုင္းင့ံျဖစ္ေနပါေသးသည္။
အုန္းျပန္႔ ဒုကၡသည္စခန္းအတြင္း စာရင္းသြင္းထားေသာ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ေန ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား
=========================================================================
စဥ္၊ အ မည္ ၊ အဘ အမည္ ၊ ပုဒ္မ ၊ အက်ဥ္းေထာင္ ၊ ခုႏွစ္ ၊ ကန္႔လိပ္စာ ၊ မွတ္ခ်က္
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
၁၊ ဦးေဌးလိႈင္ ၊ ဦးစိန္လိႈင္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊ေတာင္ငူ ၊၁၉၉၆-၂၀၀၅ ၊(၃)ရပ္ကြက္ ၊
၂၊ဦးေက်ာ္ေက်ာ္ခိုင္ ၊ဦးအုန္းေက်ာ္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊ေတာင္ငူ ၊၁၉၉၆-၉၈ ၊၂၇၄/၁၆ ၊
၃၊မသႏၱာ ၊ဦးျမတ္ေက်ာ္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္ ၊၁၉၉၆-၂၀၀၂ ၊ ။ ၊
၄၊ဦးမိုးျမင့္ ၊ဦးစိန္ဝင္း ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္ ၊၁၉၇၅/၁၉၈၉-၉၅ ၊(၂)ရပ္ကြက္ ၊
၅၊ဦးေအးမင္းစိုး ၊ဦးစိုးသိန္း ၊၅(ည) ၊ေတာင္ငူ ၊၁၉၉၀-၉၃ ၊၁၄၀/၁၆ ၊
၆၊ဦးစိုးႏိုင္ ၊ဦးတင္ေအး ၊၅(ည) ၊မႏၱေလး ၊၁၉၉၃-၉၆ ၊၂၇၆/၁၆ ၊
၇၊ဦးသက္ဦး ၊ဦးသိန္းလြင္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သာယာဝတီ ၊၁၉၉၃-၂၀၀၄ ၊၂၇၆/၁၆ ၊
၈၊ဦးေအာင္ခိုင္ ၊ဦးတင္ဝင္းသင္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊ပုသိမ္ ၊၁၉၉၆-၂၀၀၃ ၊၁၁၃/၁၆ ၊
၉၊ဦးသီဟရာဇာ ၊ဦးဘေထြး ၊၅(ည)၁၂၂(၁) ၊အင္းစိန္၊ေတာင္ႀကီး ၊၊၁၉၉၁-၂၀၀၈ ၊၁၃၁/၁၆ ၊
၁၀၊ဦးယဥ္ေထြး ၊ဦးသိန္းႏြယ္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သာယာဝတီ ၊၁၉၉၂-၂၀၀၀ ၊၃၀၇/၁၆ ၊
၁၁၊ဦးေက်ာ္သိန္း ၊ဦးရဲျမင့္ ၊၅(ည) ၊ေမာ္လၿမိဳင္ ၊၁၉၈၂-၈၄ ၊၆၁ /၁၆ ၊
၁၂၊ဦးစိုးထိုက္ ၊ဦးဘိုသန္း ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သာယာဝတီ ၊၁၉၉၁-၂၀၀၀ ၊၁၀၉/၁၆ ၊
၁၃၊မမိုးကလ်ာဦး ၊ဦးေအါင္ေက်ာ္မိုး ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သာယာဝတီ ၊၁၉၉၅-၂၀၀၁ ၊၁၀၉/၁၆ ၊
၁၄၊ဦးသက္ႏိုင္ ၊ဦးဝင္းၾကည္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊ျမစ္ႀကီးနား ၊၁၉၈၉-၉၇ ၊(၁၃)ရပ္ကြက္၊
၁၅၊ဦးရဲထြန္းဦး ၊ဦးမ်ဳိးေအာင္ ၊၅(ည)၁၇(၁) ၊အင္းစိန္၊မအူပင္၊သာယာဝတီ၊၁၉၉၂-၂၀၀၁ ၊၁၀၉/၁၆ ၊ UMP
Thanks to the email sender
Monday, 18 January 2010
Updated Dialogue Between Military Government and NLD
Thanks to Yeyintnge Blogspot
Thanks to Yeyintnge Blogspot
THAN SHWE’S STRATEGY
DICTATOR WATCH
(www.dictatorwatch.org)
Contact: Roland Watson, roland@dictatorwatch.org
THE BURMA ARMY: A HOUSE OF CARDS
January 17, 2010
Please forward.
We have a new article, Than Shwe's Strategy, which describes the dictator
of Burma's plan to stay in power, and how the pro-democracy movement can
make it fail. Than Shwe's hold on power now is actually quite weak. The
Burma Army is a House of Cards. It is ready to fall - to collapse upon
itself. All this requires is a little push.
We also have photos of the country's armed resistance, which is actively
preparing to fight, and an Army order describing the Border Guard Force,
which many of the ceasefire resistance groups refuse to accept; as well as
two revolutionary fliers that Dictator Watch helped distribute inside
Burma in the run-up to the 2007 Saffron Uprising, to illustrate the types
of revolutionary materials that underground groups and individuals should
be publishing nationwide right now.
http://www.dictatorwatch.org/articles/thanshwe.html
http://www.dictatorwatch.org/phshows/resistance2010.html
http://www.dictatorwatch.org/phshows/burmafliers.html
THAN SHWE’S STRATEGY
By Roland Watson
January 17, 2010
Than Shwe’s goal is to stay in power, even if and when he relinquishes nominal control. To achieve this he must quell all threats to his rule, both internal and external. It is apparent that he has thought through this challenge very carefully. He has plans in place to counter all such threats, including by recruiting allies and other types of support.
Having said this, his efforts have failed to achieve several specific objectives. While it is true that military rule in Burma is now completing its fifth decade, his hold on power is actually quite weak. It could collapse at any moment, and, with the correct prompting, it would.
The internal opposition to Than Shwe and the other top generals of the SPDC comprises: the people of Burma, who through a variety of avenues are pressing peacefully for freedom and democracy (significant subsets within the popular movement include the National League for Democracy, students, and Buddhist monks); the ethnic and student armed resistance groups that have not accepted ceasefires; and the ethnic groups that have signed ceasefires. (For the last, the ceasefires are only a temporary peace: the groups - if only in theory - could renounce them at any time and return to active armed resistance.) Externally, the opposition comprises Burmese expatriates, including refugees (most refugees, though, are not politically active, due to their need to concentrate on survival), and their international activist backers.
Than Shwe’s internal support comes from the Armed Forces; the family members and related businesses of senior officers; and organized support groups including the USDA, police, fire brigades, and the paramilitary Swan Arr Shin. External allies include direct supporters such as China, Russia, North Korea, Singapore and India (anyone who provides arms to the SPDC is a direct supporter); Thailand, which is also a direct supporter due to its role as customer of Burma’s natural gas, and because of its repression of Thai-based pro-democracy groups; and indirect supporters including the other nations of Asean as well as the multi-national corporations that are active in Burma (which are largely from these countries and also South Korea and Japan).
For the popular resistance inside Burma, Than Shwe employs a variety of tactics. In general terms, the people of the country are being kept poor, hungry, and with inadequate medical care and education, as it is extremely difficult for such a population to rebel. (Such conditions would remain the norm even were international sanctions to be lifted.) While it is likely not an explicit goal, it is not an overstatement to say that the SPDC aspires for Burma to have one of the world’s highest rates of child mortality, and HIV transmission, and lowest life expectancies.
For Burma’s ethnic minorities, Than Shwe has additionally engaged in the crime against humanity of ethnic cleansing.
Specific tactics include psychological warfare, disinformation and propaganda, foremost of which is the Seven Step Roadmap, which is intended to signal a seeming willingness to accept democracy, and which comprises associated sham events such as the drafting of and then referendum on a new constitution, plans for a “democratic” election, etc.; infiltration of both above and underground pro-democracy groups; arrest and torture of dissidents; violent suppression of protestors (e.g., the attacks on monasteries following the Saffron uprising); the “Four Cuts” scorched earth offensives against the minorities (first implemented by Ne Win in the 1960s against the Kachin); and assassination. For the last, assassination has been a tactic of choice by pro-dictatorship parties in Burma since independence, reflecting the belief that the easiest way to defeat or at least disrupt the opposition is to kill its leaders.
For the active armed resistance groups, the Burma Army launches military offensives, especially during the dry season, and assassination plots. For the ceasefire groups, the leaders of such groups are tamed through corruption – the offering or acceptance of lucrative business dealings, usually for the extraction of natural resources or the production of narcotics; and the groups are systematically restricted and weakened, at the same time Army units in their vicinity are increased. Than Shwe’s ultimate goal is to disarm such groups, but as this has proved unachievable he has substituted a program of reorganizing them as Border Guard Forces (BGF) under Burma Army command. As last summer’s attack on the Kokang illustrated, he is even willing to terminate the ceasefires unilaterally and resort to military action in an attempt to bring such a group under his direct control.
Thank Shwe has further committed the war crime of using chemical weapons in offensives against both non-ceasefire and ceasefire groups. It has been reported that the Burma Army now has significant supplies of chemical weapon artillery shells distributed throughout Shan State for use in future offensives.
Also, for all opposition groups, including peaceful pro-democracy and both non-ceasefire and ceasefire armed resistance, Than Shwe has employed a variant of the aforementioned infiltration, by recruiting traitors within the groups to help with assassinations and offensives and more generally to foment division. (This too was evidenced most recently with the Kokang.)
Externally, the SPDC uses the same divide and conquer infiltration with expatriate pro-democracy organizations. The junta will also engage in assassinations on foreign soil, although to-date this has been limited to border areas in Thailand. Than Shwe apparently does not yet have the ability or the willingness to commit assassinations in such places as Chiang Mai and Bangkok, much less Europe, Australia and the United States.
With the International Community, he has followed a strategy of isolation, continuing the policy of Ne Win, together with the unlikely combination of stonewalling – complete intransigence, and a false openness to negotiation. Maintaining this charade has only been possible with the support of international parties – China, Russia, Singapore and the United Nations have been the most vocal – which have claimed again and again that such openness is sincere. (The U.N., though, clearly has a different agenda – to put a positive spin on its efforts, than the former, who are dedicated SPDC allies.)
For his internal support, Than Shwe has constructed a fine balance within its foundation, the Armed Forces. The loyalty of senior officers is secured financially, duplicating the corruption of the ceasefire group leaders. Officers are also routinely reassigned or purged. Rank and file troops are kept in line with brutality (many are press-ganged child soldiers), and also restrained by sub-subsistence pay and rations. While the SPDC has engaged in a massive modernization program, which includes the acquisition and/or production of a wide range of arms, it further has denied front-line troops their use, for fear that the weapons would be turned against the officers or given or sold to the resistance.
The other internal foundation of the SPDC’s rule, its supposed backing by the country’s religious leaders – Buddhist monks, was revealed to be the farce that most independent observers had already concluded, as a result of the Saffron crackdown.
External support from allies such as China and multi-national corporations is secured by business relationships, focused on the extraction of natural resources or the acquisition of arms, and, for Thailand, the supply of exploitable migrant workers. Thailand, and perhaps India as well, are also believed to be the subjects of diplomatic extortion, for Thailand, over the natural gas supply, and for both through the threat of the SPDC’s increasingly sophisticated arsenal. Certain national allies, including China and North Korea, further cooperate because of their shared fear of democracy. Freedom for one would lead to exponentially increased pressure for change against the others.
Lastly, Than Shwe has embarked on a nuclear weapons program, as a defense against the most severe international threat to his rule, a foreign military intervention, and also to satisfy his vanity that he is Burma’s latest King.
The House of Cards
Even with this complex strategy, and as noted at the beginning, Than Shwe’s hold on power is fragile. It could be broken at any time, as a result of internal disputes within the Tatmadaw. Moreover, by acting wisely and with decisiveness, we, Burma’s pro-democracy movement, can make it fail.
The SPDC, notwithstanding its natural gas revenues, appears to have a significant funding shortfall. The economic sanctions are having a big impact. Also, it is possible that a large amount of the junta’s money is tied up: by unannounced sanctions implementation steps against foreign bank holdings and funds transfers; for weapons systems already paid for but not yet delivered – e.g., for the weapons on the North Korean cargo flight that landed, or was forced to land, in Bangkok; etc. (One wonders how the junta has agreed to compensate Russia for the new MIG-29s?)
This shortfall is causing severe hardship within Burma Army units, which have inadequate pay and provisions. There is now a regular stream of desertions, and not only from the Tatmadaw’s ethnic allies such as the DKBA. The soldiers are unhappy, and increasingly they are expressing this, by disobeying orders, by defecting, and by refusing to return from leave.
These conditions in turn appear to have forced the junta to postpone planned offensives against the ethnic resistance groups.
The strongest ceasefire groups further refuse to transform into BGF, meaning that they will remain outside of the SPDC’s control. Most of these groups are preparing to resume active armed resistance, if attacked by the Burma Army.
Also, the junta still does not know what to do with Daw Aung San Suu Kyi. Daw Suu and the NLD remain the primary legitimate source of power in Burma. Were she to be freed, the popular movement could re-ignite at any time. An election with her participation therefore effectively spells the doom of the SPDC. However, without her it will be meaningless.
All of these issues have led the top generals to postpone announcing the date of the 2010 election. Than Shwe is actually trapped by the election; it is a trap of his own making. There is no way that he can hold it where the result will help cement his control.
These problems, which are of the utmost severity, and together with heavy international pressure, have likely caused significant disagreements within the SPDC. After all, a split between Than Shwe and Maung Aye has been rumored for years. Now is the time to do everything possible to increase this division and uncertainty. The SPDC is a House of Cards. It is ready to fall.
It is within our power to make 2010 the year of freedom for Burma.
Specific steps
We need to attack the Tatmadaw in as many ways as possible, and at all levels. Appeals should be posted or painted on walls throughout Burma for ordinary soldiers to desert, and even to turn their guns on their officers.
As an example of such an appeal, this is a flier that we helped distribute inside Burma a couple of years ago while the national convention was being held. Statements such as this should be seen everywhere, and also the Fighting Peacock image.
Similarly, someone should write an appeal to Burma Army officers not to follow the orders of their superiors when such orders contravene international law and even the Tatmadaw’s own military regulations. In this document it should be made clear that to act on such orders eposes the officers to international prosecution for war crimes (which prosecution has already been found to be justified by legal scholars at Harvard Law School). This appeal should then be broadcast into Burma on as many of the international TV and radio media outlets as possible.
Indeed, the time is long overdue for a United Nations investigation of the SPDC’s war crimes, as the recent demand by a large group of British MPs underlines. The UN promptly completed such an investigation for the murderous crackdown last year by the government of Guinea on unarmed protestors. There is no reason that an investigation should not be launched immediately for Burma, where the military government’s crimes against humanity are now in their fifth decade.
(One wonders: Is the U.S. also holding up this investigation, not only China and Russia, because it has not joined the International Criminal Court and because of concerns that Bush Administration officials may some day be charged for committing torture in Iraq? The U.S. may be taking the view, the fewer war crimes prosecutions, the better.)
Simply launching an investigation would have a profound effect on the officers of the Tatmadaw, likely causing many to defect or otherwise to act to protect themselves – by turning against their superiors. As we have suggested before, the NLD should consider making an offer of amnesty to officers and other soldiers who turn against the top generals.
Internationally, we need to mobilize funding sources to offer financial inducements to Burma Army soldiers who desert, with the payments based on the number of weapons that they bring. Such an initiative would be extraordinarily effective. If you have any ideas about such funding, please get in touch.
Next, if the Burma Army is delaying offensives against the ethnic groups, this is a good time to turn the tables. The KNU should do everything humanly possible to reunite with the DKBA, or otherwise recruit large numbers of DKBA soldiers, even entire battalions. All of the members of the Military Alliance should launch a general and coordinated offensive, with attacks against Burma Army camps and outposts, columns, etc. Finally, the ceasefire groups including the Wa, KIO, NMSP, Mongla and the remnants of the Kokang should not only continue their rejection of BGF, they should attack as well.
These groups are prepared. Please see the accompanying photos, and also an SPDC document describing the BGF plan.
Accompanying this, we need as many underground activities inside Burma as possible, from agitation, to small strikes and demonstrations, to more aggressive action. As an example of the first, this is another flier that we distributed in Burma in the run-up to the 2007 Saffron Uprising. Again, such statements should appear on walls and buildings throughout the country.
When Burma Army soldiers see increasing signs of unrest, they will have a great temptation to change sides and join the people. Moreover, if this plan is implemented in its entirety, it means that everyone in Burma outside of the SPDC will have participated. Everyone will have played a role in winning the country’s freedom. Not only is this right and just, it would further set the stage for the cooperation that will be necessary to establish a functioning federal democracy.
Than Shwe may be acquiring an atomic bomb, but this is no defense against the people of Burma!
(www.dictatorwatch.org)
Contact: Roland Watson, roland@dictatorwatch.org
THE BURMA ARMY: A HOUSE OF CARDS
January 17, 2010
Please forward.
We have a new article, Than Shwe's Strategy, which describes the dictator
of Burma's plan to stay in power, and how the pro-democracy movement can
make it fail. Than Shwe's hold on power now is actually quite weak. The
Burma Army is a House of Cards. It is ready to fall - to collapse upon
itself. All this requires is a little push.
We also have photos of the country's armed resistance, which is actively
preparing to fight, and an Army order describing the Border Guard Force,
which many of the ceasefire resistance groups refuse to accept; as well as
two revolutionary fliers that Dictator Watch helped distribute inside
Burma in the run-up to the 2007 Saffron Uprising, to illustrate the types
of revolutionary materials that underground groups and individuals should
be publishing nationwide right now.
http://www.dictatorwatch.org/articles/thanshwe.html
http://www.dictatorwatch.org/phshows/resistance2010.html
http://www.dictatorwatch.org/phshows/burmafliers.html
THAN SHWE’S STRATEGY
By Roland Watson
January 17, 2010
Than Shwe’s goal is to stay in power, even if and when he relinquishes nominal control. To achieve this he must quell all threats to his rule, both internal and external. It is apparent that he has thought through this challenge very carefully. He has plans in place to counter all such threats, including by recruiting allies and other types of support.
Having said this, his efforts have failed to achieve several specific objectives. While it is true that military rule in Burma is now completing its fifth decade, his hold on power is actually quite weak. It could collapse at any moment, and, with the correct prompting, it would.
The internal opposition to Than Shwe and the other top generals of the SPDC comprises: the people of Burma, who through a variety of avenues are pressing peacefully for freedom and democracy (significant subsets within the popular movement include the National League for Democracy, students, and Buddhist monks); the ethnic and student armed resistance groups that have not accepted ceasefires; and the ethnic groups that have signed ceasefires. (For the last, the ceasefires are only a temporary peace: the groups - if only in theory - could renounce them at any time and return to active armed resistance.) Externally, the opposition comprises Burmese expatriates, including refugees (most refugees, though, are not politically active, due to their need to concentrate on survival), and their international activist backers.
Than Shwe’s internal support comes from the Armed Forces; the family members and related businesses of senior officers; and organized support groups including the USDA, police, fire brigades, and the paramilitary Swan Arr Shin. External allies include direct supporters such as China, Russia, North Korea, Singapore and India (anyone who provides arms to the SPDC is a direct supporter); Thailand, which is also a direct supporter due to its role as customer of Burma’s natural gas, and because of its repression of Thai-based pro-democracy groups; and indirect supporters including the other nations of Asean as well as the multi-national corporations that are active in Burma (which are largely from these countries and also South Korea and Japan).
For the popular resistance inside Burma, Than Shwe employs a variety of tactics. In general terms, the people of the country are being kept poor, hungry, and with inadequate medical care and education, as it is extremely difficult for such a population to rebel. (Such conditions would remain the norm even were international sanctions to be lifted.) While it is likely not an explicit goal, it is not an overstatement to say that the SPDC aspires for Burma to have one of the world’s highest rates of child mortality, and HIV transmission, and lowest life expectancies.
For Burma’s ethnic minorities, Than Shwe has additionally engaged in the crime against humanity of ethnic cleansing.
Specific tactics include psychological warfare, disinformation and propaganda, foremost of which is the Seven Step Roadmap, which is intended to signal a seeming willingness to accept democracy, and which comprises associated sham events such as the drafting of and then referendum on a new constitution, plans for a “democratic” election, etc.; infiltration of both above and underground pro-democracy groups; arrest and torture of dissidents; violent suppression of protestors (e.g., the attacks on monasteries following the Saffron uprising); the “Four Cuts” scorched earth offensives against the minorities (first implemented by Ne Win in the 1960s against the Kachin); and assassination. For the last, assassination has been a tactic of choice by pro-dictatorship parties in Burma since independence, reflecting the belief that the easiest way to defeat or at least disrupt the opposition is to kill its leaders.
For the active armed resistance groups, the Burma Army launches military offensives, especially during the dry season, and assassination plots. For the ceasefire groups, the leaders of such groups are tamed through corruption – the offering or acceptance of lucrative business dealings, usually for the extraction of natural resources or the production of narcotics; and the groups are systematically restricted and weakened, at the same time Army units in their vicinity are increased. Than Shwe’s ultimate goal is to disarm such groups, but as this has proved unachievable he has substituted a program of reorganizing them as Border Guard Forces (BGF) under Burma Army command. As last summer’s attack on the Kokang illustrated, he is even willing to terminate the ceasefires unilaterally and resort to military action in an attempt to bring such a group under his direct control.
Thank Shwe has further committed the war crime of using chemical weapons in offensives against both non-ceasefire and ceasefire groups. It has been reported that the Burma Army now has significant supplies of chemical weapon artillery shells distributed throughout Shan State for use in future offensives.
Also, for all opposition groups, including peaceful pro-democracy and both non-ceasefire and ceasefire armed resistance, Than Shwe has employed a variant of the aforementioned infiltration, by recruiting traitors within the groups to help with assassinations and offensives and more generally to foment division. (This too was evidenced most recently with the Kokang.)
Externally, the SPDC uses the same divide and conquer infiltration with expatriate pro-democracy organizations. The junta will also engage in assassinations on foreign soil, although to-date this has been limited to border areas in Thailand. Than Shwe apparently does not yet have the ability or the willingness to commit assassinations in such places as Chiang Mai and Bangkok, much less Europe, Australia and the United States.
With the International Community, he has followed a strategy of isolation, continuing the policy of Ne Win, together with the unlikely combination of stonewalling – complete intransigence, and a false openness to negotiation. Maintaining this charade has only been possible with the support of international parties – China, Russia, Singapore and the United Nations have been the most vocal – which have claimed again and again that such openness is sincere. (The U.N., though, clearly has a different agenda – to put a positive spin on its efforts, than the former, who are dedicated SPDC allies.)
For his internal support, Than Shwe has constructed a fine balance within its foundation, the Armed Forces. The loyalty of senior officers is secured financially, duplicating the corruption of the ceasefire group leaders. Officers are also routinely reassigned or purged. Rank and file troops are kept in line with brutality (many are press-ganged child soldiers), and also restrained by sub-subsistence pay and rations. While the SPDC has engaged in a massive modernization program, which includes the acquisition and/or production of a wide range of arms, it further has denied front-line troops their use, for fear that the weapons would be turned against the officers or given or sold to the resistance.
The other internal foundation of the SPDC’s rule, its supposed backing by the country’s religious leaders – Buddhist monks, was revealed to be the farce that most independent observers had already concluded, as a result of the Saffron crackdown.
External support from allies such as China and multi-national corporations is secured by business relationships, focused on the extraction of natural resources or the acquisition of arms, and, for Thailand, the supply of exploitable migrant workers. Thailand, and perhaps India as well, are also believed to be the subjects of diplomatic extortion, for Thailand, over the natural gas supply, and for both through the threat of the SPDC’s increasingly sophisticated arsenal. Certain national allies, including China and North Korea, further cooperate because of their shared fear of democracy. Freedom for one would lead to exponentially increased pressure for change against the others.
Lastly, Than Shwe has embarked on a nuclear weapons program, as a defense against the most severe international threat to his rule, a foreign military intervention, and also to satisfy his vanity that he is Burma’s latest King.
The House of Cards
Even with this complex strategy, and as noted at the beginning, Than Shwe’s hold on power is fragile. It could be broken at any time, as a result of internal disputes within the Tatmadaw. Moreover, by acting wisely and with decisiveness, we, Burma’s pro-democracy movement, can make it fail.
The SPDC, notwithstanding its natural gas revenues, appears to have a significant funding shortfall. The economic sanctions are having a big impact. Also, it is possible that a large amount of the junta’s money is tied up: by unannounced sanctions implementation steps against foreign bank holdings and funds transfers; for weapons systems already paid for but not yet delivered – e.g., for the weapons on the North Korean cargo flight that landed, or was forced to land, in Bangkok; etc. (One wonders how the junta has agreed to compensate Russia for the new MIG-29s?)
This shortfall is causing severe hardship within Burma Army units, which have inadequate pay and provisions. There is now a regular stream of desertions, and not only from the Tatmadaw’s ethnic allies such as the DKBA. The soldiers are unhappy, and increasingly they are expressing this, by disobeying orders, by defecting, and by refusing to return from leave.
These conditions in turn appear to have forced the junta to postpone planned offensives against the ethnic resistance groups.
The strongest ceasefire groups further refuse to transform into BGF, meaning that they will remain outside of the SPDC’s control. Most of these groups are preparing to resume active armed resistance, if attacked by the Burma Army.
Also, the junta still does not know what to do with Daw Aung San Suu Kyi. Daw Suu and the NLD remain the primary legitimate source of power in Burma. Were she to be freed, the popular movement could re-ignite at any time. An election with her participation therefore effectively spells the doom of the SPDC. However, without her it will be meaningless.
All of these issues have led the top generals to postpone announcing the date of the 2010 election. Than Shwe is actually trapped by the election; it is a trap of his own making. There is no way that he can hold it where the result will help cement his control.
These problems, which are of the utmost severity, and together with heavy international pressure, have likely caused significant disagreements within the SPDC. After all, a split between Than Shwe and Maung Aye has been rumored for years. Now is the time to do everything possible to increase this division and uncertainty. The SPDC is a House of Cards. It is ready to fall.
It is within our power to make 2010 the year of freedom for Burma.
Specific steps
We need to attack the Tatmadaw in as many ways as possible, and at all levels. Appeals should be posted or painted on walls throughout Burma for ordinary soldiers to desert, and even to turn their guns on their officers.
As an example of such an appeal, this is a flier that we helped distribute inside Burma a couple of years ago while the national convention was being held. Statements such as this should be seen everywhere, and also the Fighting Peacock image.
Similarly, someone should write an appeal to Burma Army officers not to follow the orders of their superiors when such orders contravene international law and even the Tatmadaw’s own military regulations. In this document it should be made clear that to act on such orders eposes the officers to international prosecution for war crimes (which prosecution has already been found to be justified by legal scholars at Harvard Law School). This appeal should then be broadcast into Burma on as many of the international TV and radio media outlets as possible.
Indeed, the time is long overdue for a United Nations investigation of the SPDC’s war crimes, as the recent demand by a large group of British MPs underlines. The UN promptly completed such an investigation for the murderous crackdown last year by the government of Guinea on unarmed protestors. There is no reason that an investigation should not be launched immediately for Burma, where the military government’s crimes against humanity are now in their fifth decade.
(One wonders: Is the U.S. also holding up this investigation, not only China and Russia, because it has not joined the International Criminal Court and because of concerns that Bush Administration officials may some day be charged for committing torture in Iraq? The U.S. may be taking the view, the fewer war crimes prosecutions, the better.)
Simply launching an investigation would have a profound effect on the officers of the Tatmadaw, likely causing many to defect or otherwise to act to protect themselves – by turning against their superiors. As we have suggested before, the NLD should consider making an offer of amnesty to officers and other soldiers who turn against the top generals.
Internationally, we need to mobilize funding sources to offer financial inducements to Burma Army soldiers who desert, with the payments based on the number of weapons that they bring. Such an initiative would be extraordinarily effective. If you have any ideas about such funding, please get in touch.
Next, if the Burma Army is delaying offensives against the ethnic groups, this is a good time to turn the tables. The KNU should do everything humanly possible to reunite with the DKBA, or otherwise recruit large numbers of DKBA soldiers, even entire battalions. All of the members of the Military Alliance should launch a general and coordinated offensive, with attacks against Burma Army camps and outposts, columns, etc. Finally, the ceasefire groups including the Wa, KIO, NMSP, Mongla and the remnants of the Kokang should not only continue their rejection of BGF, they should attack as well.
These groups are prepared. Please see the accompanying photos, and also an SPDC document describing the BGF plan.
Accompanying this, we need as many underground activities inside Burma as possible, from agitation, to small strikes and demonstrations, to more aggressive action. As an example of the first, this is another flier that we distributed in Burma in the run-up to the 2007 Saffron Uprising. Again, such statements should appear on walls and buildings throughout the country.
When Burma Army soldiers see increasing signs of unrest, they will have a great temptation to change sides and join the people. Moreover, if this plan is implemented in its entirety, it means that everyone in Burma outside of the SPDC will have participated. Everyone will have played a role in winning the country’s freedom. Not only is this right and just, it would further set the stage for the cooperation that will be necessary to establish a functioning federal democracy.
Than Shwe may be acquiring an atomic bomb, but this is no defense against the people of Burma!
Sunday, 17 January 2010
Bloggers view on 2010 Election
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပဲြကုိ NLD ၀င္ေရး၊ မ၀င္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘေလာ္ဂါတခ်ဳိ႕ရဲ႕ အျမင္
အင္တာဗ်ဴး
ဇန္န၀ါရီ ၁၇၊ ၂၀၁၀
၁။ ဒီႏွစ္ထဲမွာ လုပ္မယ္ဆုိတ့ဲ ေရြးေကာက္ပဲြကုိ NLD က ၀င္သင့္သလား။
၂။ (မ၀င္သင့္ဘူးလုိ႔ ယူဆရင္ ဒီေမးခြန္းကုိ ဆက္ေျဖပါ။) ပါတီ ဆက္လက္ ရပ္တည္ခြင့္ ရေအာင္ မဲဆႏၵနယ္တခ်ဳိ႕မွာ ၀င္ျပိဳင္တာမ်ဳိးေရာ မလုပ္သင့္ဘူးလား။ ေရြးေကာက္ပဲြမ၀င္ရင္ ထြက္ေပၚလာမယ့္ ဥပေဒအရ ပါတီ ဖ်က္သိမ္းခံရဖြယ္ ရိွေနတယ္။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္အတြက္ ထုတ္ျပန္ခ့ဲတ့ဲ ေရြးေကာက္ပဲြ ဥပေဒအရ ဆုိရင္ အနည္းဆုံး မဲဆႏၵနယ္ ၃ ခုမွာ ၀င္ျပိဳင္ရမယ္တ့ဲ။
မုိးမခက ျမန္မာဘေလာ္ဂါတခ်ဳိ႕ကုိ အဲဒီလုိဆက္သြယ္ ေမးျမန္းထားပါတယ္။ သူတုိ႔ ဘာေျပာထားၾကသလဲ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။
မင္းဒင္ mindin.info
ဝင္သင့္တယ္လို႕ ေျဖပါရေစ ။ ပါတီေထာင္တယ္ဆုိတာ ျပည္သူကုိ အလုပ္အေကၽြးျပဳႏိုင္ဖုိ႔၊ လႊတ္ေတာ္မွာ ေနရာယူႏိုင္ဖို႕ အဓိက က်လွပါတယ္။ မဟုတ္တမ္းတရား၊ မေတာ္တေလ်ာ္၊ မတရား မွဳေတြ၊ ညစ္ပတ္နည္း မ်ဳိးစုံ ၾကံဳရမယ္ဆိုတာ က်ေနာ္လုိ ခပ္တံုးတံုး လူေတာင္ ၾကိဳတင္ တြက္ဆလို႕ ရပါတယ္။ သုိ႕ေသာ္ “ရွဳံးႏိုင္ႏွစ္တန္၊ ရင္ဆုိင္ တုိက္ခိုက္ ေက်ာ၌ ဒဏ္ရာ မထိရာတည့္ ရင္၌ ထိမွ ျမတ္ရာ၏” ဆုိသမို႕လား။
----------------------------------------------------
အညာေႏြ တမာေျမ anyarnwaytamarmyay.blogspot.com
မ၀င္သင့္ပါ။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ တရားမွ်တျပီးသားပါ။ အားလံုး အဆင္ေျပေစခ်င္ရင္ တိုင္းရင္းသားေတြ၊ NLD နဲ႔ နအဖ ေတြ႕ဆံု ေဆြးေႏြးဖို႔ လုိပါတယ္။ ဒုတိယေမးခြန္းကေတာ့ ေမးစရာမလုိပါဘူး ခုလည္း ပါတီက ဖ်က္သိမ္းခံရတ့ဲ့ ပါတီနဲ႕ အတူတူပါပဲ။
----------------------------------------------------
ကုိေပါ kopaw07.blogspot.com
၁။ ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္းပါ ေတာင္းဆုိခ်က္မ်ားကုိ နအဖက မလိုက္ေလ်ာခဲ့လွ်င္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ လုံးဝ မဝင္သင့္ပါ။ ဘာေၾကာင့္မဝင္သင့္သလဲဆုိလွ်င္….
(က) ဒီမုိကေရစီႏွင့္ မညီေသာ ဖြဲ႕စည္းပုံကုိ အလုိတူအလုိပါ အသက္သြင္းေပးရာေရာက္သြားႏုိင္သည္။
(ခ) လူထုက တခဲနက္ ေထာက္ခံထားေသာ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကုိ ပစ္ပယ္ရာေရာက္သည္။
(ဂ) ဤဖြဲ႕စည္းပုံအတုိ္င္း ဝင္အေရြးခံလွ်င္လည္း လႊတ္ေတာ္တြင္းမွတဆင့္ ထိေရာက္ေသာျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးမ်ား လုပ္ႏုိင္မည္ မဟုတ္သျဖင့္ စစ္ကၽြန္သက္ တာရွည္ရန္သာ အေထာက္အကူ ျဖစ္သြားမည္။
(ဃ) ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာခ်က္ကုိ ထုတ္ခဲ့ၿပီးေနာက္ နအဖက မလုိက္ေလ်ာဘဲ ဝင္အေရြးခံလွ်င္ NLD အေနျဖင့္ (႐ႈံ႕ခ်ည္ႏွပ္ခ်ည္ႏွင့္) ႏုိင္ငံေရးသိကၡာမရွိရာ ေရာက္သြားႏုိင္သည္။ ………စတဲ့ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ဝင္မၿပဳိင္သင့္ပါ။
၂။ ပါတီဖ်က္သိမ္းခံရျခင္းသည္ အေရးမႀကီးပါ။ ပါတီ မရွိေတာ့ေသာ္လည္း အဓိက အတုိက္အခံအင္အားစုမ်ားမွာ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမည္ မဟုတ္ပါ။ မူလရပ္တည္ခ်က္ကုိပင္ ဆုပ္ကုိင္လ်က္ အျခားအသြင္တမ်ဳိးႏွင့္ ရပ္တည္ႏုိင္ပါသည္။ ေညာင္ႏွစ္ပင္ ဖြဲ႕စည္းပုံေအာက္တြင္ တရားဝင္ပါတီ အျဖစ္ ရပ္တည္ေနၿပီး ဘာတခုမွ ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္ခြင့္ မရျခင္းထက္ ေျမေအာက္အဖြဲ႕အစည္းအျဖစ္ လူထုကုိ လွ်ဳိ႕ဝွက္ စည္း႐ုံးႏုိင္သည္က ပုိမုိ ထိေရာက္ႏုိင္ပါသည္။
----------------------------------------------------
ေအာင္သာငယ္ aungthange.blogspot.com
၁။ မ၀င္သင့္ပါ။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် တရားမ၀င္ပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ ၀င္စရာ မလိုပါ။ ဒီ/ခ်ဳပ္သည္ ၁၉၉၀ အေထြေထြ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ျပည္သူလူထုက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ေပးခဲ့ေသာ မဲမ်ားျဖင့္ အႏိုင္ ရခဲ့ေသာ ပါတီ ျဖစ္ပါသည္။ ဒီခ်ဳပ္ကို အာဏာ လႊဲျခင္း/မလႊဲျခင္းသည္ ထိုအာဏာကို အတင္းအဓမၼ သိမ္းယူထားေသာ စစ္အုပ္စု၏ ျပႆနာသာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ဒီ/ခ်ဳပ္သည္ ၁၉၉၀ ေမလ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္အရ ျပည္သူလူထုက ေပးအပ္လိုက္ေသာ အခြင့္အာဏာကို ရရွိျပီး ျဖစ္ပါသည္။ ထို အာဏာကို ဆက္လက္ ဆုပ္ကိုင္ျပီး လႊတ္ေတာ္ ေခၚကာ အစိုးရဖြဲ႕ရန္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ဒီ/ခ်ဳပ္ ၾကည့္ဖို႕ရာ မ်က္ႏွာတခုသာ ရွိပါသည္ - ခေမာက္တခုအတြက္ ေသနတ္ေျပာင္း၀ေအာက္မွ အသက္ကို ရင္းျပီး မဲမ်ား ေပးခဲ့ၾကေသာ ျပည္သူလူထု၏ မ်က္နွာသာ ျဖစ္ပါသည္။
၂။ တကယ့္ တကယ္ ေမးခြန္းမွာ ဒီ/ခ်ဳပ္ ဆက္လက္ ရွင္သန္ဖို႕ လိုအပ္သလား- မလိုအပ္ဘူးလားသာ ျဖစ္ပါသည္။ ဒီ/ခ်ဳပ္သည္ ျပည္သူလူထုအတြက္ ဆက္လက္ ရွင္သန္ေနသလား- ဒီ/ခ်ဳပ္အတြက္သာ ဆက္လက္ ရွင္သန္ေနသလား- ဆိုေသာ ေမးခြန္းကို ကိုယ့္ဘာသာ ေျဖဆိုရပါလိမ့္မည္။
----------------------------------------------------
ႏွင္းခါးမုိး ( စိတ္ကူးေတးသီ ) nykomme.blogspot.com
၀င္မၿပိဳင္သင့္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိေတာ့ - ပထမဆုံးအခ်က္ကေတာ့ အမ်ား ေျပာေနတဲ့ အတုိင္းပဲ။ နအဖက ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ တနည္းနည္းနဲ႔ အသိအမွတ္ျပဳဖုိ႔ စိတ္မ၀င္စားလုိ႔ပဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္လုိက္ရင္ ကုိယ္တုိင္ကပါ ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ကုိ ဖ်က္သိမ္းလိုက္သလုိ ျဖစ္သြားမယ္။ ၉၀ ရလဒ္ ဆုိတာ လူထုသေဘာထားပဲ။ ဒီသေဘာထားကုိ ဒီေန႔အထိ NLDက တာ၀န္ခံ ဆုပ္ကုိင္ထားလုိ႔ လူထုက အခုအထိ ဆက္လက္ ေထာက္ခံေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။
- ေနာက္အခ်က္ကေတာ့ စစ္တပ္ရဲ႕ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ NLD အေပၚ စုိးရိမ္ခ်က္က ႀကီးတယ္။ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကုိ ေရပက္မ၀င္ေအာင္ သူတုိ႔အတြက္ အေပါက္ေတြ ေလွ်ာက္ပိတ္ထားတာကုိက ေနာင္ ေရြးေကာက္ပြဲေတြမွာ NLD ဒါမွမဟုတ္ အလားတူ ႏုိင္ငံေရးပါတီတခု အင္အား ႀကီးမားစြာ အႏုိင္ရခဲ့ေသာ္ဆုိတဲ့ စဥ္းစားခ်က္ေၾကာင့္ပါပဲ။ ဒီေတာ့ အခု ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ကုိယ္ေတာင္းဆုိထားတဲ့ အေျခအေနေတြ ျဖစ္ေပၚလာလုိ႔ ၀င္ၿပိဳင္ခဲ့သည့္ တုိင္ေအာင္ ၉၀ လုိ အႏုိင္မ်ား ထပ္ရခဲ့ေသာ္ စစ္တပ္က ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒပါ သူတုိ႔ အခြင့္အေရးေတြကုိ မရမက ဆုပ္ကုိင္ၿပီး ပိတ္ဖုိ႔ ဆုိ႔ဖုိ႔ လႊမ္းမုိးဖုိ႔ ႀကဳိးစားလာမွာပဲ။ အဲဒီအခါ အခုရွိေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရး ျပႆနာေတြ မေျပလည္တဲ့အျပင္ ေနာက္ထပ္ ဗုိလ္လုပြဲေတြနဲ႔ ျမန္မာ့ ႏုိင္ငံေရးဟာ ပုိရွဳတ္ေထြးလာႏုိင္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခုေရြးေကာက္ပြဲကုိ ဘယ္လုိ အေျခအေနေကာင္းေတြနဲ႔ က်င္းပသည္ ျဖစ္ေစ တည္တည္ ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ လက္ေရွာင္ေနသင့္တယ္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအလြန္မွာ NLD ဟာ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပက ၾသဇာႀကီးမားတဲ့ ႏုိင္ငံေရး အင္အားစု တခု အျဖစ္ ဆက္ရပ္တည္ၿပီး လႊြတ္ေတာ္ထဲကေန သူ႔နည္း သူ႔ဟန္နဲ႔ ဒီမုိကေရစီေရး ရပ္တည္ ႀကိဳးပမ္းသူေတြကုိ ေထာက္ခံ ပံ့ပုိးေပးသင့္ပါတယ္။
- အေပၚက ေျပာခဲ့သလုိ NLD ဟာ အာဏာစည္း၀ုိင္း အျပင္မွာ ေနလုိက္ျခင္းအားျဖင့္ စစ္တပ္ရဲ႕ စုိးရိမ္ခ်က္ေတြကုိ ေလ်ာ့ခ်ႏုိင္မွာ ျဖစ္သလုိ စစ္တပ္အေနနဲ႔လည္း NLD ရဲ႕ အာဏာ ခ်ဳပ္ကုိင္လာႏုိင္မွဳေတြကုိ လက္ညိဳးထုိး ေျခာက္လွန္႔ၿပီး သူ႔ေနရာ သူခ်ဲ႔ႏုိင္မယ့္ အခြင့္အေရးေတြကုိ ဖန္တီးရယူဖုိ႔ ခက္သြားပါလိမ့္မယ္။
- ေနာက္ လက္ေတြ႔က်တဲ့ အခ်က္တခုကေတာ့ NLD ဟာ အႏွစ္၂၀ ကာလ တုိက္ပြဲႀကီးကုိ ျဖတ္သန္းလာရလုိ႔ အေတာ္ ပမ္းေနပါၿပီ။ လူထုေထာက္ခံမွဳအရ ပါတီႀကီးတခုအျဖစ္ ရပ္တည္ေပမယ့္ အရည္အေသြးျပည့္ ႏုိင္ငံေရးပါတီတရပ္ ျဖစ္လာေအာင္ တည္ေဆာက္ဖုိ႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြက နည္းမ်ဳိးစုံနဲ႔ ဖိနွိပ္ၿပီး ပိတ္ဆုိ႔ ခ်ဳပ္ျခယ္ထားခဲ့ပါတယ္။ အခုလက္ရွိ အေျခအေန အတုိင္းဆုိ အခ်ိန္တုိ အတြင္းမွာ တက္သုတ္ရုိက္ၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ခဲ့ရင္ NLD နာမည္နဲ႔ လႊတ္ေတာ္ထဲ ၀င္မယ့္သူေတြထဲမွာ လူမ်ဳိးစုံ ပါ၀င္လာပါလိမ့္မယ္။ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒအတုိင္း စစ္တပ္ရဲ႕ အားစမ္းမွဳေတြနဲ႔ ဒီမုိကေရစီေရး အတြက္ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ရုန္းကန္ရတဲ့အခါ ပုဆုိးၿပဲနဲ႔ စင္ေပၚ တက္ထုိင္သလုိ ေသာက္ရွက္ေတြ ကြဲကုန္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြက ငါမေျပာလား ဆုိၿပီး သူတုိ႔ရဲ႕ ၂၀၀၈ နာဂစ္ဥပေဒႀကီးကုိ လွလွပပ အေနကဇာ တင္သြားပါလိမ့္မယ္။
- ဒါေၾကာင့္ ၂၀၁၀လြန္ ကာလမွာ NLD ဟာ လႊတ္ေတာ္အျပင္က လူထုကုိယ္စားလွယ္ အျဖစ္နဲ႔ ရပ္တည္ရင္း ပါတီ တည္ေဆာက္ေရးကုိ ေဇာက္ခ် လုပ္သင့္ပါတယ္။
- ပါတီ ရပ္တည္ေရး အတြက္ အနည္းဆုံး ၃ ေနရာေတာ့ ၀င္ၿပိဳင္မွ ျဖစ္မယ္လည္း မေတြးပါနဲ႔။ စစ္တပ္ဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ မျဖစ္ေအာင္ NLD ပါတီ ဖ်က္သိမ္းေရးကုိ မသိမသာ လက္ေရွာင္သြားပါလိမ့္မယ္။ NLD က ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ဆန္႔က်င္တဲ့အေနနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ ပါတီ အေျခအေနေၾကာင့္ ၀င္မၿပိဳင္ေတာ့ပါဘူးလုိ႔ လက္ဦးမွဳယူ ေၾကညာႏုိင္ခဲ့ရင္ စစ္တပ္က NLD နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူတကြ ေနထုိင္ေရး အတြက္ ရတက္ ေအးသြားႏုိင္ပါတယ္။
- အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ၊ စစ္ဘက္ အရပ္ဘက္ အာဏာခြဲေ၀တဲ့ပြဲမွာ NLD က ေဘးထုိင္ၿပီး ဒုိင္လူႀကီး လုပ္လုိက္ျခင္းအားျဖင့္ ၂၀၁၀လြန္ ကာလ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ အထုိင္ခ်တဲ့ လြတ္ေတာ္တြင္း လႊတ္ေတာပ ႏုိင္ငံေရး အားၿပိဳင္မွဳေတြမွာ လူထု အက်ဳိးစီးပြား တခုတည္း လက္ကုိင္ထားၿပီး ရပ္တည္လာႏုိင္မွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ ပုိမုိ အင္အားႀကီးမားတဲ့ ပါတီႀကီးတရပ္ အျဖစ္ ဆက္ရပ္တည္သြားႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ပါေၾကာင္း။
----------------------------------------------------
ခင္မင္းေဇာ္ khinminzaw.blogspot.com
၁) မ၀င္သင့္ပါ။ ဘာ့ေၾကာင့္ဆို ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ကို ကုိယ့္ဖာသာ ဖ်က္သိမ္းသလို ျဖစ္သြားမွာ ျဖစ္လို႕ပါ။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို အမ်ားႀကီး ရင္းႏွီးထားရတာ ျဖစ္သလို အဲဒီတုန္းက ျပည္သူေတြရဲ႕ ဆႏၵေတြကို လ်စ္လ်ဴရႈရာ ေရာက္ပါလိမ့္မယ္။ နအဖရဲ႕ အတုအေယာင္ ဒီမိုကေရစီ ေဖာ္ေဆာင္ေရးမွာ ၀င္ေရာက္ မပူးေပါင္းဘူး ဆိုတာကို ဒီနည္းနဲ႕ ျပသရပါမယ္။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုကို ျပင္လုိ႕ ရႏုိင္မယ္ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ ေလထဲမွာပဲ ရွိႏုိင္မယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီေရြးေကာက္ပြဲကို တပ္ဦး ပါတီအေနနဲ႕ ဦးေဆာင္ၿပီး သပိတ္ေမွာက္သင့္တယ္။
၂) ပါတီဆက္လက္ ရပ္တည္ခြင့္ရေအာင္ ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႕လည္း ၀င္ၿပိဳင္ဖို႕ မသင့္ပါဘူး။ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကို အသက္သြင္းမယ့္ ဒီေရြးေကာက္ပြဲကို သပိတ္ေမွာက္ရမွာမိုို႕ ပါတီကို နအဖက ဖ်က္သိမ္းမယ္ ဆိုလဲ ရင္ဆုိင္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါမွသာ ႏိုင္ငံတကာနဲ႕ လူထုရဲ႕ NLD အေပၚ ယံုၾကည္္မႈ ရႏိုင္မယ္။ တိုင္းျပည္အတြက္ လိုအပ္ရင္ ပါတီကို ဖ်က္သိမ္းေပးႏုိင္တယ္လို႕ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာခဲ့သလိုပဲ နအဖရဲ႕ မတရားတဲ့ ၂၀၀၈ ဖဲြ႕စည္းပံုကို ေနာက္ဆံုးအဆင့္ထိ တုိက္ပြဲ၀င္ရလိမ့္မယ္။ ေရႊဂံုတုိင္ ေၾကညာစာတမ္းကို တင္သြင္းခဲ့တဲ့ NLD ပါတီအေနနဲ႕ အဲဒီ ရပ္တည္ခ်က္အတိုင္း ခိုင္ခုိင္မာမာ ရပ္တည္ျပသင့္တယ္။
http://moemaka.com/index.php?option=com_content&task=view&id=5713&Itemid=1
အင္တာဗ်ဴး
ဇန္န၀ါရီ ၁၇၊ ၂၀၁၀
၁။ ဒီႏွစ္ထဲမွာ လုပ္မယ္ဆုိတ့ဲ ေရြးေကာက္ပဲြကုိ NLD က ၀င္သင့္သလား။
၂။ (မ၀င္သင့္ဘူးလုိ႔ ယူဆရင္ ဒီေမးခြန္းကုိ ဆက္ေျဖပါ။) ပါတီ ဆက္လက္ ရပ္တည္ခြင့္ ရေအာင္ မဲဆႏၵနယ္တခ်ဳိ႕မွာ ၀င္ျပိဳင္တာမ်ဳိးေရာ မလုပ္သင့္ဘူးလား။ ေရြးေကာက္ပဲြမ၀င္ရင္ ထြက္ေပၚလာမယ့္ ဥပေဒအရ ပါတီ ဖ်က္သိမ္းခံရဖြယ္ ရိွေနတယ္။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္အတြက္ ထုတ္ျပန္ခ့ဲတ့ဲ ေရြးေကာက္ပဲြ ဥပေဒအရ ဆုိရင္ အနည္းဆုံး မဲဆႏၵနယ္ ၃ ခုမွာ ၀င္ျပိဳင္ရမယ္တ့ဲ။
မုိးမခက ျမန္မာဘေလာ္ဂါတခ်ဳိ႕ကုိ အဲဒီလုိဆက္သြယ္ ေမးျမန္းထားပါတယ္။ သူတုိ႔ ဘာေျပာထားၾကသလဲ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။
မင္းဒင္ mindin.info
ဝင္သင့္တယ္လို႕ ေျဖပါရေစ ။ ပါတီေထာင္တယ္ဆုိတာ ျပည္သူကုိ အလုပ္အေကၽြးျပဳႏိုင္ဖုိ႔၊ လႊတ္ေတာ္မွာ ေနရာယူႏိုင္ဖို႕ အဓိက က်လွပါတယ္။ မဟုတ္တမ္းတရား၊ မေတာ္တေလ်ာ္၊ မတရား မွဳေတြ၊ ညစ္ပတ္နည္း မ်ဳိးစုံ ၾကံဳရမယ္ဆိုတာ က်ေနာ္လုိ ခပ္တံုးတံုး လူေတာင္ ၾကိဳတင္ တြက္ဆလို႕ ရပါတယ္။ သုိ႕ေသာ္ “ရွဳံးႏိုင္ႏွစ္တန္၊ ရင္ဆုိင္ တုိက္ခိုက္ ေက်ာ၌ ဒဏ္ရာ မထိရာတည့္ ရင္၌ ထိမွ ျမတ္ရာ၏” ဆုိသမို႕လား။
----------------------------------------------------
အညာေႏြ တမာေျမ anyarnwaytamarmyay.blogspot.com
မ၀င္သင့္ပါ။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ တရားမွ်တျပီးသားပါ။ အားလံုး အဆင္ေျပေစခ်င္ရင္ တိုင္းရင္းသားေတြ၊ NLD နဲ႔ နအဖ ေတြ႕ဆံု ေဆြးေႏြးဖို႔ လုိပါတယ္။ ဒုတိယေမးခြန္းကေတာ့ ေမးစရာမလုိပါဘူး ခုလည္း ပါတီက ဖ်က္သိမ္းခံရတ့ဲ့ ပါတီနဲ႕ အတူတူပါပဲ။
----------------------------------------------------
ကုိေပါ kopaw07.blogspot.com
၁။ ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္းပါ ေတာင္းဆုိခ်က္မ်ားကုိ နအဖက မလိုက္ေလ်ာခဲ့လွ်င္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ လုံးဝ မဝင္သင့္ပါ။ ဘာေၾကာင့္မဝင္သင့္သလဲဆုိလွ်င္….
(က) ဒီမုိကေရစီႏွင့္ မညီေသာ ဖြဲ႕စည္းပုံကုိ အလုိတူအလုိပါ အသက္သြင္းေပးရာေရာက္သြားႏုိင္သည္။
(ခ) လူထုက တခဲနက္ ေထာက္ခံထားေသာ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကုိ ပစ္ပယ္ရာေရာက္သည္။
(ဂ) ဤဖြဲ႕စည္းပုံအတုိ္င္း ဝင္အေရြးခံလွ်င္လည္း လႊတ္ေတာ္တြင္းမွတဆင့္ ထိေရာက္ေသာျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးမ်ား လုပ္ႏုိင္မည္ မဟုတ္သျဖင့္ စစ္ကၽြန္သက္ တာရွည္ရန္သာ အေထာက္အကူ ျဖစ္သြားမည္။
(ဃ) ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာခ်က္ကုိ ထုတ္ခဲ့ၿပီးေနာက္ နအဖက မလုိက္ေလ်ာဘဲ ဝင္အေရြးခံလွ်င္ NLD အေနျဖင့္ (႐ႈံ႕ခ်ည္ႏွပ္ခ်ည္ႏွင့္) ႏုိင္ငံေရးသိကၡာမရွိရာ ေရာက္သြားႏုိင္သည္။ ………စတဲ့ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ဝင္မၿပဳိင္သင့္ပါ။
၂။ ပါတီဖ်က္သိမ္းခံရျခင္းသည္ အေရးမႀကီးပါ။ ပါတီ မရွိေတာ့ေသာ္လည္း အဓိက အတုိက္အခံအင္အားစုမ်ားမွာ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမည္ မဟုတ္ပါ။ မူလရပ္တည္ခ်က္ကုိပင္ ဆုပ္ကုိင္လ်က္ အျခားအသြင္တမ်ဳိးႏွင့္ ရပ္တည္ႏုိင္ပါသည္။ ေညာင္ႏွစ္ပင္ ဖြဲ႕စည္းပုံေအာက္တြင္ တရားဝင္ပါတီ အျဖစ္ ရပ္တည္ေနၿပီး ဘာတခုမွ ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္ခြင့္ မရျခင္းထက္ ေျမေအာက္အဖြဲ႕အစည္းအျဖစ္ လူထုကုိ လွ်ဳိ႕ဝွက္ စည္း႐ုံးႏုိင္သည္က ပုိမုိ ထိေရာက္ႏုိင္ပါသည္။
----------------------------------------------------
ေအာင္သာငယ္ aungthange.blogspot.com
၁။ မ၀င္သင့္ပါ။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် တရားမ၀င္ပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ ၀င္စရာ မလိုပါ။ ဒီ/ခ်ဳပ္သည္ ၁၉၉၀ အေထြေထြ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ျပည္သူလူထုက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ေပးခဲ့ေသာ မဲမ်ားျဖင့္ အႏိုင္ ရခဲ့ေသာ ပါတီ ျဖစ္ပါသည္။ ဒီခ်ဳပ္ကို အာဏာ လႊဲျခင္း/မလႊဲျခင္းသည္ ထိုအာဏာကို အတင္းအဓမၼ သိမ္းယူထားေသာ စစ္အုပ္စု၏ ျပႆနာသာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ဒီ/ခ်ဳပ္သည္ ၁၉၉၀ ေမလ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္အရ ျပည္သူလူထုက ေပးအပ္လိုက္ေသာ အခြင့္အာဏာကို ရရွိျပီး ျဖစ္ပါသည္။ ထို အာဏာကို ဆက္လက္ ဆုပ္ကိုင္ျပီး လႊတ္ေတာ္ ေခၚကာ အစိုးရဖြဲ႕ရန္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ဒီ/ခ်ဳပ္ ၾကည့္ဖို႕ရာ မ်က္ႏွာတခုသာ ရွိပါသည္ - ခေမာက္တခုအတြက္ ေသနတ္ေျပာင္း၀ေအာက္မွ အသက္ကို ရင္းျပီး မဲမ်ား ေပးခဲ့ၾကေသာ ျပည္သူလူထု၏ မ်က္နွာသာ ျဖစ္ပါသည္။
၂။ တကယ့္ တကယ္ ေမးခြန္းမွာ ဒီ/ခ်ဳပ္ ဆက္လက္ ရွင္သန္ဖို႕ လိုအပ္သလား- မလိုအပ္ဘူးလားသာ ျဖစ္ပါသည္။ ဒီ/ခ်ဳပ္သည္ ျပည္သူလူထုအတြက္ ဆက္လက္ ရွင္သန္ေနသလား- ဒီ/ခ်ဳပ္အတြက္သာ ဆက္လက္ ရွင္သန္ေနသလား- ဆိုေသာ ေမးခြန္းကို ကိုယ့္ဘာသာ ေျဖဆိုရပါလိမ့္မည္။
----------------------------------------------------
ႏွင္းခါးမုိး ( စိတ္ကူးေတးသီ ) nykomme.blogspot.com
၀င္မၿပိဳင္သင့္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိေတာ့ - ပထမဆုံးအခ်က္ကေတာ့ အမ်ား ေျပာေနတဲ့ အတုိင္းပဲ။ နအဖက ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ တနည္းနည္းနဲ႔ အသိအမွတ္ျပဳဖုိ႔ စိတ္မ၀င္စားလုိ႔ပဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္လုိက္ရင္ ကုိယ္တုိင္ကပါ ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ကုိ ဖ်က္သိမ္းလိုက္သလုိ ျဖစ္သြားမယ္။ ၉၀ ရလဒ္ ဆုိတာ လူထုသေဘာထားပဲ။ ဒီသေဘာထားကုိ ဒီေန႔အထိ NLDက တာ၀န္ခံ ဆုပ္ကုိင္ထားလုိ႔ လူထုက အခုအထိ ဆက္လက္ ေထာက္ခံေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။
- ေနာက္အခ်က္ကေတာ့ စစ္တပ္ရဲ႕ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ NLD အေပၚ စုိးရိမ္ခ်က္က ႀကီးတယ္။ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကုိ ေရပက္မ၀င္ေအာင္ သူတုိ႔အတြက္ အေပါက္ေတြ ေလွ်ာက္ပိတ္ထားတာကုိက ေနာင္ ေရြးေကာက္ပြဲေတြမွာ NLD ဒါမွမဟုတ္ အလားတူ ႏုိင္ငံေရးပါတီတခု အင္အား ႀကီးမားစြာ အႏုိင္ရခဲ့ေသာ္ဆုိတဲ့ စဥ္းစားခ်က္ေၾကာင့္ပါပဲ။ ဒီေတာ့ အခု ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ကုိယ္ေတာင္းဆုိထားတဲ့ အေျခအေနေတြ ျဖစ္ေပၚလာလုိ႔ ၀င္ၿပိဳင္ခဲ့သည့္ တုိင္ေအာင္ ၉၀ လုိ အႏုိင္မ်ား ထပ္ရခဲ့ေသာ္ စစ္တပ္က ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒပါ သူတုိ႔ အခြင့္အေရးေတြကုိ မရမက ဆုပ္ကုိင္ၿပီး ပိတ္ဖုိ႔ ဆုိ႔ဖုိ႔ လႊမ္းမုိးဖုိ႔ ႀကဳိးစားလာမွာပဲ။ အဲဒီအခါ အခုရွိေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရး ျပႆနာေတြ မေျပလည္တဲ့အျပင္ ေနာက္ထပ္ ဗုိလ္လုပြဲေတြနဲ႔ ျမန္မာ့ ႏုိင္ငံေရးဟာ ပုိရွဳတ္ေထြးလာႏုိင္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခုေရြးေကာက္ပြဲကုိ ဘယ္လုိ အေျခအေနေကာင္းေတြနဲ႔ က်င္းပသည္ ျဖစ္ေစ တည္တည္ ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ လက္ေရွာင္ေနသင့္တယ္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအလြန္မွာ NLD ဟာ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပက ၾသဇာႀကီးမားတဲ့ ႏုိင္ငံေရး အင္အားစု တခု အျဖစ္ ဆက္ရပ္တည္ၿပီး လႊြတ္ေတာ္ထဲကေန သူ႔နည္း သူ႔ဟန္နဲ႔ ဒီမုိကေရစီေရး ရပ္တည္ ႀကိဳးပမ္းသူေတြကုိ ေထာက္ခံ ပံ့ပုိးေပးသင့္ပါတယ္။
- အေပၚက ေျပာခဲ့သလုိ NLD ဟာ အာဏာစည္း၀ုိင္း အျပင္မွာ ေနလုိက္ျခင္းအားျဖင့္ စစ္တပ္ရဲ႕ စုိးရိမ္ခ်က္ေတြကုိ ေလ်ာ့ခ်ႏုိင္မွာ ျဖစ္သလုိ စစ္တပ္အေနနဲ႔လည္း NLD ရဲ႕ အာဏာ ခ်ဳပ္ကုိင္လာႏုိင္မွဳေတြကုိ လက္ညိဳးထုိး ေျခာက္လွန္႔ၿပီး သူ႔ေနရာ သူခ်ဲ႔ႏုိင္မယ့္ အခြင့္အေရးေတြကုိ ဖန္တီးရယူဖုိ႔ ခက္သြားပါလိမ့္မယ္။
- ေနာက္ လက္ေတြ႔က်တဲ့ အခ်က္တခုကေတာ့ NLD ဟာ အႏွစ္၂၀ ကာလ တုိက္ပြဲႀကီးကုိ ျဖတ္သန္းလာရလုိ႔ အေတာ္ ပမ္းေနပါၿပီ။ လူထုေထာက္ခံမွဳအရ ပါတီႀကီးတခုအျဖစ္ ရပ္တည္ေပမယ့္ အရည္အေသြးျပည့္ ႏုိင္ငံေရးပါတီတရပ္ ျဖစ္လာေအာင္ တည္ေဆာက္ဖုိ႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြက နည္းမ်ဳိးစုံနဲ႔ ဖိနွိပ္ၿပီး ပိတ္ဆုိ႔ ခ်ဳပ္ျခယ္ထားခဲ့ပါတယ္။ အခုလက္ရွိ အေျခအေန အတုိင္းဆုိ အခ်ိန္တုိ အတြင္းမွာ တက္သုတ္ရုိက္ၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ခဲ့ရင္ NLD နာမည္နဲ႔ လႊတ္ေတာ္ထဲ ၀င္မယ့္သူေတြထဲမွာ လူမ်ဳိးစုံ ပါ၀င္လာပါလိမ့္မယ္။ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒအတုိင္း စစ္တပ္ရဲ႕ အားစမ္းမွဳေတြနဲ႔ ဒီမုိကေရစီေရး အတြက္ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ရုန္းကန္ရတဲ့အခါ ပုဆုိးၿပဲနဲ႔ စင္ေပၚ တက္ထုိင္သလုိ ေသာက္ရွက္ေတြ ကြဲကုန္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြက ငါမေျပာလား ဆုိၿပီး သူတုိ႔ရဲ႕ ၂၀၀၈ နာဂစ္ဥပေဒႀကီးကုိ လွလွပပ အေနကဇာ တင္သြားပါလိမ့္မယ္။
- ဒါေၾကာင့္ ၂၀၁၀လြန္ ကာလမွာ NLD ဟာ လႊတ္ေတာ္အျပင္က လူထုကုိယ္စားလွယ္ အျဖစ္နဲ႔ ရပ္တည္ရင္း ပါတီ တည္ေဆာက္ေရးကုိ ေဇာက္ခ် လုပ္သင့္ပါတယ္။
- ပါတီ ရပ္တည္ေရး အတြက္ အနည္းဆုံး ၃ ေနရာေတာ့ ၀င္ၿပိဳင္မွ ျဖစ္မယ္လည္း မေတြးပါနဲ႔။ စစ္တပ္ဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ မျဖစ္ေအာင္ NLD ပါတီ ဖ်က္သိမ္းေရးကုိ မသိမသာ လက္ေရွာင္သြားပါလိမ့္မယ္။ NLD က ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ဆန္႔က်င္တဲ့အေနနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ ပါတီ အေျခအေနေၾကာင့္ ၀င္မၿပိဳင္ေတာ့ပါဘူးလုိ႔ လက္ဦးမွဳယူ ေၾကညာႏုိင္ခဲ့ရင္ စစ္တပ္က NLD နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူတကြ ေနထုိင္ေရး အတြက္ ရတက္ ေအးသြားႏုိင္ပါတယ္။
- အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ၊ စစ္ဘက္ အရပ္ဘက္ အာဏာခြဲေ၀တဲ့ပြဲမွာ NLD က ေဘးထုိင္ၿပီး ဒုိင္လူႀကီး လုပ္လုိက္ျခင္းအားျဖင့္ ၂၀၁၀လြန္ ကာလ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ အထုိင္ခ်တဲ့ လြတ္ေတာ္တြင္း လႊတ္ေတာပ ႏုိင္ငံေရး အားၿပိဳင္မွဳေတြမွာ လူထု အက်ဳိးစီးပြား တခုတည္း လက္ကုိင္ထားၿပီး ရပ္တည္လာႏုိင္မွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ ပုိမုိ အင္အားႀကီးမားတဲ့ ပါတီႀကီးတရပ္ အျဖစ္ ဆက္ရပ္တည္သြားႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ပါေၾကာင္း။
----------------------------------------------------
ခင္မင္းေဇာ္ khinminzaw.blogspot.com
၁) မ၀င္သင့္ပါ။ ဘာ့ေၾကာင့္ဆို ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ကို ကုိယ့္ဖာသာ ဖ်က္သိမ္းသလို ျဖစ္သြားမွာ ျဖစ္လို႕ပါ။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို အမ်ားႀကီး ရင္းႏွီးထားရတာ ျဖစ္သလို အဲဒီတုန္းက ျပည္သူေတြရဲ႕ ဆႏၵေတြကို လ်စ္လ်ဴရႈရာ ေရာက္ပါလိမ့္မယ္။ နအဖရဲ႕ အတုအေယာင္ ဒီမိုကေရစီ ေဖာ္ေဆာင္ေရးမွာ ၀င္ေရာက္ မပူးေပါင္းဘူး ဆိုတာကို ဒီနည္းနဲ႕ ျပသရပါမယ္။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံုကို ျပင္လုိ႕ ရႏုိင္မယ္ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ ေလထဲမွာပဲ ရွိႏုိင္မယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီေရြးေကာက္ပြဲကို တပ္ဦး ပါတီအေနနဲ႕ ဦးေဆာင္ၿပီး သပိတ္ေမွာက္သင့္တယ္။
၂) ပါတီဆက္လက္ ရပ္တည္ခြင့္ရေအာင္ ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႕လည္း ၀င္ၿပိဳင္ဖို႕ မသင့္ပါဘူး။ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကို အသက္သြင္းမယ့္ ဒီေရြးေကာက္ပြဲကို သပိတ္ေမွာက္ရမွာမိုို႕ ပါတီကို နအဖက ဖ်က္သိမ္းမယ္ ဆိုလဲ ရင္ဆုိင္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါမွသာ ႏိုင္ငံတကာနဲ႕ လူထုရဲ႕ NLD အေပၚ ယံုၾကည္္မႈ ရႏိုင္မယ္။ တိုင္းျပည္အတြက္ လိုအပ္ရင္ ပါတီကို ဖ်က္သိမ္းေပးႏုိင္တယ္လို႕ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာခဲ့သလိုပဲ နအဖရဲ႕ မတရားတဲ့ ၂၀၀၈ ဖဲြ႕စည္းပံုကို ေနာက္ဆံုးအဆင့္ထိ တုိက္ပြဲ၀င္ရလိမ့္မယ္။ ေရႊဂံုတုိင္ ေၾကညာစာတမ္းကို တင္သြင္းခဲ့တဲ့ NLD ပါတီအေနနဲ႕ အဲဒီ ရပ္တည္ခ်က္အတိုင္း ခိုင္ခုိင္မာမာ ရပ္တည္ျပသင့္တယ္။
http://moemaka.com/index.php?option=com_content&task=view&id=5713&Itemid=1
Saturday, 16 January 2010
ပည္သူ႕တပ္မေတာ္သားမ်ားသို႔ ပန္ၾကားလႊာ
ပည္သူ႕တပ္မေတာ္သားမ်ားသို႔ ပန္ၾကားလႊာ
-WFWW-
၀၁-၁၅.၂၀၁၀-
ၿမန္မာၿပည္လြတ္ေၿမာက္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္သားမ်ားထံသို႔ ပန္ၾကားလႊာ ကုိ ဇန္န၀ါရီလ (၁၄) ရက္ေန႔စြဲၿဖင့္ ထုတ္ၿပန္ေၾကညာခဲ့ၿပီး၊ ယင္းေၾကညာခ်က္ မိတၱဴအေစာင္ ၁၀၀၀၀ ကုိ ၿမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းရွိ တပ္တြင္းအိမ္ယာမ်ား၊တပ္အမ်ားစု အေၿခစုိက္ထားသည့္ၿမိဳ႕နယ္မ်ားသုိ႔ ၿဖန္႔ခ်ီသြားမွာၿဖစ္ေၾကာင္း ၾကားသိရပါသည္။ ၿမန္မာၿပည္လြတ္ေၿမာက္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ၿပည္တြင္း သတင္းၿဖန္႔ခ်ီေရးနက္၀ပ္ အင္အားစုမ်ား မွ ပဲခူးတိုင္း၊ မႏၱေလးတုိင္း၊ ဧရာ၀တီတိုင္း၊ ရွမ္းၿပည္နယ္၊ ကရင္ျပည္နယ္၊ မြန္ျပည္နယ္ ေဒသတစ္၀ိုက္ရွိ တပ္မ်ားမွ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္သားမ်ားထံသို႔ ေပးပုိ႔ေသာ ပန္ၾကားလႊာ အလြယ္တကူ ေရာက္ရွိေအာင္ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ လုပ္ေဆာင္သြားၾကလိမ့္မယ္လုိ႔ သိရွိရပါသည္။ တခ်ိဳ႕ တပ္စခန္းမ်ားရွိရာ ၿမိဳ႕မ်ား၌ ၿဖန္႔ခ်ီသြားၿပီးၿဖစ္ေၾကာင္းလည္းသိရွိရပါသည္။
ရန္ကုန္တုိင္းအတြင္းရွိ ေဘာက္ေထာ္တပ္တြင္းအိမ္ယာမ်ား၊ သနက ၄ တပ္တြင္းအိမ္ရာမ်ား၊မဂၤလာဒုံ ႏွင့္ ေမွာ္ဘီတပ္တြင္းရွိ အိမ္ယာမ်ား၊ ၿပည္ၿမိဳ႕ ရွိ တပ္မ ၆၆ လက္ေအာက္ခံတပ္ရင္းမ်ား၏ တပ္တြင္းအိမ္ယာမ်ား၊ အုပ္ဖို၊ အင္းမ ရွိ တပ္တြင္းအိမ္ယာမ်ား၊ မိတၱီလာ ရွိ တပ္မ ၉၉ လက္ေအာက္ခံ တပ္တြင္းအိမ္ယာမ်ား၊ ကရင္ၿပည္နယ္ရွိ တပ္မ ၄၄၊ တပ္မ ၂၂ လက္ေအာက္ခံတပ္ရင္းမ်ား၏ တပ္တြင္းအိမ္ယာမ်ား၊ ရွမ္းၿပည္နယ္ သီေပါ၊ ေက်ာက္မဲ ခလရ ၂၂၊ ခလရ ၂၃ တပ္တြင္းအိမ္ယာမ်ား၊အပါအ၀င္ တပ္စခန္းမ်ားရွိရာ ၿမိဳ႕မ်ား၌ ၿဖန္႔ခ်ီသြားမွာၿဖစ္ၿပီး၊ ၿပည္နယ္ ႏွင့္တုိင္းအသီးသီးရွိ စစ္ရုံးမ်ားသုိ႔လည္း စာတုိက္မွၿဖစ္ေစ၊ အီးေမးမွတဆင့္ၿဖစ္ေစ ေပးပုိ႔သြားမွာၿဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။
ပန္းၾကားလႊာ ကုိ တပ္မေတာ္သားမ်ား၊ တပ္တြင္းအရာရွိမ်ားအားလုံး ဖတ္ရွဳ႕ႏုိင္ရန္ စာတုိက္မ်ားမွတဆင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အီးေမးမ်ားမွတဆင့္ေသာ္လည္းေကာင္း လက္ဆင့္ကမ္း စာေပးပုိ႔သြားၾကဖုိ႔ ၿပည္သူထူထုတရပ္လုံးအား တုိက္တြန္းႏွဳိးေဆာ္ ထားေၾကာင္းသိရွိရပါသည္။
Statement by Free Burma Federation (14.1.2010)
-WFWW-
၀၁-၁၅.၂၀၁၀-
ၿမန္မာၿပည္လြတ္ေၿမာက္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္သားမ်ားထံသို႔ ပန္ၾကားလႊာ ကုိ ဇန္န၀ါရီလ (၁၄) ရက္ေန႔စြဲၿဖင့္ ထုတ္ၿပန္ေၾကညာခဲ့ၿပီး၊ ယင္းေၾကညာခ်က္ မိတၱဴအေစာင္ ၁၀၀၀၀ ကုိ ၿမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းရွိ တပ္တြင္းအိမ္ယာမ်ား၊တပ္အမ်ားစု အေၿခစုိက္ထားသည့္ၿမိဳ႕နယ္မ်ားသုိ႔ ၿဖန္႔ခ်ီသြားမွာၿဖစ္ေၾကာင္း ၾကားသိရပါသည္။ ၿမန္မာၿပည္လြတ္ေၿမာက္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ၿပည္တြင္း သတင္းၿဖန္႔ခ်ီေရးနက္၀ပ္ အင္အားစုမ်ား မွ ပဲခူးတိုင္း၊ မႏၱေလးတုိင္း၊ ဧရာ၀တီတိုင္း၊ ရွမ္းၿပည္နယ္၊ ကရင္ျပည္နယ္၊ မြန္ျပည္နယ္ ေဒသတစ္၀ိုက္ရွိ တပ္မ်ားမွ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္သားမ်ားထံသို႔ ေပးပုိ႔ေသာ ပန္ၾကားလႊာ အလြယ္တကူ ေရာက္ရွိေအာင္ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ လုပ္ေဆာင္သြားၾကလိမ့္မယ္လုိ႔ သိရွိရပါသည္။ တခ်ိဳ႕ တပ္စခန္းမ်ားရွိရာ ၿမိဳ႕မ်ား၌ ၿဖန္႔ခ်ီသြားၿပီးၿဖစ္ေၾကာင္းလည္းသိရွိရပါသည္။
ရန္ကုန္တုိင္းအတြင္းရွိ ေဘာက္ေထာ္တပ္တြင္းအိမ္ယာမ်ား၊ သနက ၄ တပ္တြင္းအိမ္ရာမ်ား၊မဂၤလာဒုံ ႏွင့္ ေမွာ္ဘီတပ္တြင္းရွိ အိမ္ယာမ်ား၊ ၿပည္ၿမိဳ႕ ရွိ တပ္မ ၆၆ လက္ေအာက္ခံတပ္ရင္းမ်ား၏ တပ္တြင္းအိမ္ယာမ်ား၊ အုပ္ဖို၊ အင္းမ ရွိ တပ္တြင္းအိမ္ယာမ်ား၊ မိတၱီလာ ရွိ တပ္မ ၉၉ လက္ေအာက္ခံ တပ္တြင္းအိမ္ယာမ်ား၊ ကရင္ၿပည္နယ္ရွိ တပ္မ ၄၄၊ တပ္မ ၂၂ လက္ေအာက္ခံတပ္ရင္းမ်ား၏ တပ္တြင္းအိမ္ယာမ်ား၊ ရွမ္းၿပည္နယ္ သီေပါ၊ ေက်ာက္မဲ ခလရ ၂၂၊ ခလရ ၂၃ တပ္တြင္းအိမ္ယာမ်ား၊အပါအ၀င္ တပ္စခန္းမ်ားရွိရာ ၿမိဳ႕မ်ား၌ ၿဖန္႔ခ်ီသြားမွာၿဖစ္ၿပီး၊ ၿပည္နယ္ ႏွင့္တုိင္းအသီးသီးရွိ စစ္ရုံးမ်ားသုိ႔လည္း စာတုိက္မွၿဖစ္ေစ၊ အီးေမးမွတဆင့္ၿဖစ္ေစ ေပးပုိ႔သြားမွာၿဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။
ပန္းၾကားလႊာ ကုိ တပ္မေတာ္သားမ်ား၊ တပ္တြင္းအရာရွိမ်ားအားလုံး ဖတ္ရွဳ႕ႏုိင္ရန္ စာတုိက္မ်ားမွတဆင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အီးေမးမ်ားမွတဆင့္ေသာ္လည္းေကာင္း လက္ဆင့္ကမ္း စာေပးပုိ႔သြားၾကဖုိ႔ ၿပည္သူထူထုတရပ္လုံးအား တုိက္တြန္းႏွဳိးေဆာ္ ထားေၾကာင္းသိရွိရပါသည္။
Statement by Free Burma Federation (14.1.2010)
Friday, 15 January 2010
ဘယ္မေအရိုးမွမေကာင္းပါဘူး
ေဟာေၿပာသူ=သခင္ကိုယ္ေတာ္မိွဳင္း
ေရးသားမွတ္တမ္းတင္သူ=သခင္ဘေမာင္
အုတ္က်စ္ေက်ာ္ေအးမႏၱေလးတဲ့။ ၁၂၂၁ မွာမႏၱေလးၿမိဳ.ကိုတည္ေထာင္ပါတယ္။မႏၱေလးၿမိဳ.နွင့္
နန္းေတာ္ၾကီးကိုတည္ေဆာက္ရာမွာလိုအပ္တဲ့ပစၥည္းပစၥယေတြကိုအသစ္စက္စက္သံုးသင့္
တာသံုးၿပီးအမရပူရၿမိဳ.ေဟာင္းကပစၥည္းေတြသံုးသင့္တာထည္.သံုးရေသးတယ္။ေရႊ.ဘို.
ေၿပာင္းဘို.ခဲယဥ္းတဲ့အေဆာက္အဦးအရာ၀ထၱဳၾကီးေတြကလြဲရင္အကုန္လိုလိုေၿပာင္းေရႊ.ၾကရတယ္။ဒီလိုေၿပာင္းရေရႊ.ရတဲ.အခါဆင္းရဲသားေတာင္သူလယ္သမားမ်ားကသူတို.လွည္းမ်ားႏွင့္သူတို.အမရပူရၿမိဳ.ေဟာင္းကမႏၱေလးၿမိဳ.သစ္ေနရာအထိသယ္ယူပို.ေဆာင္ေပးရတယ္။သယ္ယူပို.ေဆာင္ခရယ္လို.နန္းးေတာ္ၾကီးကတေန. တက်ပ္ခြဲသတ္မွတ္ေပးထားသတဲ။ဒါေပမ့ဲအခု
ေခတ္မွာလိုေပါ.လွီးၾကၿဖတ္ၾကေတာ့ဆင္းရဲသားလွည္းသမားမ်ားလဲတက်ပ္ငါးမတ္ဆိုသလိုရ
ၾကတယ္။ဒီအခ်က္ကိုဆင္းရဲသားလွည္းသမားမ်ားကမေက်နပ္ၾကဘူး။က်ယ္က်ယ္ေလာင္
ေလာင္လဲမေၿပာရဲၾကေတာ.တိုးတိုးတိတ္တိတ္ၾကိတ္ၿပီးေၿပာၾကသတဲ့။မင္္းနားတေထာင္ဆိုတဲ့အတိုင္းအဲဒီလိုတိုးတိုးတိတ္တိတ္ေၿပာဒါကိုပဲနန္းေတာ္ၾကီးကသိရလို.အိမ္ေရွ.မင္းသားကိုယ္
တိုင္ရုပ္ဖ်က္ၿပီးဆင္းရဲသားလယ္သမားမ်ားထံသြားေရာက္စံုစမ္းတယ္။
တေန.ေတာ့အိမ္ေရွ.မင္းသားၾကီးဟာေန.ခင္း ၁၂ နာရီေလာက္မွာဆင္းရဲသားလွည္းသမား
မ်ားသစ္ပင္ရိပ္မွာထမင္းစားရင္းအနားယူေနတံုး ခ်ည္လံုခ်ီ ခ်ည္အက်ႍီ တဘက္(မ်က္ႏွာသုတ္
ပု၀ါ)ေခါင္းေပါင္းၾကီးနဲ.ဆင္းရဲသားလိုရုပ္ေၿပာင္း၀င္သြားသတဲ.။ၿပီးေတာ.လွည္းသမားမ်ားနွင့္
ေရာက္တတ္ရာရာစကားေၿပာရင္းအမရပူရၿမိဳ.ေဟာင္းက မႏၱေလးၿမိဳ.သစ္ကိုပစၥည္းေတြသယ္
ယူပို.ေဆာင္ရတဲ.အတြက္တေန.လွည္းခဘယ္ေလာက္ရသလဲလို.ေမးၿမန္းၾကည္.သတဲ.။
အသက္ေၿခာက္ဆယ္ခုနွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိတဲ.အဖိုးၾကီးတေယာက္ကနန္းေတာ္ၾကီးကေတာ့
တက်ပ္ခြဲေပးဘို.အမိန္.ခ်ထားသတဲ.။ဒါနဲ.အိမ္ေရွ.မင္းသားကအဖိုးၾကီ.ကို"ဘၾကီးကအသက္ဘယ္ေလာက္ရွိပါၿပီလဲ" လို.ထပ္ေမးေတာ့အဘိုးၾကီးက"ဘၾကီးအသက္လား ခုနွစ္ဆယ္ဆိုပါ
ေတာ့ကြယ္" လို.ၿပန္ေၿဖသတဲ့။
ဒီလိုဆိုဘၾကီးဟာမွန္နန္းရွင္တို. ကုန္းေဘာင္ဘုရင္တို. ပုဂံဘုရင္တို.ကိုေကာင္းေကာင္းမွီတာ
ေပါ.ေနာ္ဟုေမးလိုက္တဲ.အခါ အဖိုးၾကီးက မွီတာေပါ.ေမာင္ရဲ. မွန္နန္းရွင္ ကုန္းေဘာင္တို.တြင္
ဘယ္ကမလဲဘိုးေတာ္ဘုရင္ကိုေတာင္ဘၾကီးတို.ေကာင္းေကာင္းမွီတာေပါ.လို.ၿပန္ေၿပာသတဲ့။
တဖန္ အိမ္ေရွ.မင္းသားကဆက္ၿပီး ဒါၿဖင္.ကြ်န္ေတာ္တို.လူငယ္ေတြဗဟုသုတအၿဖစ္ေမးပါရ
ေစ။အခု မင္းတုန္းရွင္ဘုရင္အထိေပါ.ဗ်ာ အဲဒီဘၾကီးမွီခဲ.ေတြ.ၾကံဳခဲ.တဲ.မင္းေတြ မင္းေတြ
ေခတ္မွာ ဘယ္မင္း ဘယ္လက္ထက္မွာ ဆင္းရဲသားမ်ား တိုင္းသူၿပည္သားမ်ားအတြက္ငဲ့ညွာ
ေထာက္ထားၿပီးစားဝတ္ေနေရးမွ်တေခ်ာင္လယ္ေေအာေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ပါသလဲ။ဘယ္မင္းလက္ထက္မွာ ဆင္းရဲသားမ်ား တိုင္းသူၿပည္သားမ်ားအေပၚငဲ့ညွာေထာက္ထား
ၿခင္းမရွိဘဲမေကာင္းတဲ.အၿပဳအမူေတြနဲ.ဆိုးဆိုးဝါးဝါးအုပ္ခ်ဳပ္ပါသလဲဆိုတာသိပါရေစခင္ဗ်ာ
လို. ေမးလိုက္သတဲ.။
အဲဒီအခါမွာေတာ့အဖိုးၾကီးကမ်က္ႏွာၾကီးရွံဳ.မဲ.လိုက္ၿပီး အင္း ေမးမွေမးတက္ပေလတူေမာင္ရာ သူတို.ၾကားေအာင္ေတာ့မေၿပာရဲပါဘူး ဘၾကီးေတြ.ခဲ.သိခဲ.ရသမွ်ေတာ. မင္းဆိုတဲ.အေကာင္
ေတြဟာ ဘယ္မေအရိုးမွမေကာင္းဘူးကြဲ.၊ မယားၾကီး မယားငယ္ မယားအေၿမွာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးယူ
ၿပီး သူတို.သားမယားေဆြမ်ိဳးတစုေကာင္းစားေရးအတြက္လုပ္ၾကတာပါပဲ။တို.ဆင္းရဲသား
ေတာင္သူလယ္သမား အလုပ္သမားေတြကေတာ့သူတို.ေကာင္းစားေရးအတြက္အစေတးခံ
ဘဝက မတက္ၾကရပါဘူးလို.ေၿပာလိုက္တဲ.အခါ အိမ္ေရွ.မင္းသားၾကီးလဲေနာက္ထပ္ဘာမွ
မေမးရဲေတာ့ဘဲ အသာထၿပန္လာခဲ့ရသတဲ့။
အခုေခတ္မွာလဲ ဆရာေတြ.ခဲ.ၾကံဳခဲ.ရသမွ် မင္းအစီုးရဆိုတဲ.အေကာင္ေတြဟာ အဲဒီ
ဆင္းရဲသားလွည္းသမားၾကီးေၿပာသလိုဘဲ။ၿပည္သူလူထုေကာင္းက်ိဳးကိုအဓိကထားလုပ္
ၾကတာမေတြ.ရေသးပါဘူး။တအိမ္ေထာင္ ကားတစီး တိုက္တလံုး တလဝင္ေငြရွစ္ရာ
ဆိုတာလဲသူတို.တစုအတြက္ပါဘဲဟု ေၿပာဆိုကာ ရယ္ေမာေနေတာ့သည္။
ေမာင္ အဲရိုး ၿပည္တြင္းမွေရးသားေပးပို.ပါသည္။
ေဟာေၿပာသူ=သခင္ကိုယ္ေတာ္မိွဳင္း
ေရးသားမွတ္တမ္းတင္သူ=သခင္ဘေမာင္
အုတ္က်စ္ေက်ာ္ေအးမႏၱေလးတဲ့။ ၁၂၂၁ မွာမႏၱေလးၿမိဳ.ကိုတည္ေထာင္ပါတယ္။မႏၱေလးၿမိဳ.နွင့္
နန္းေတာ္ၾကီးကိုတည္ေဆာက္ရာမွာလိုအပ္တဲ့ပစၥည္းပစၥယေတြကိုအသစ္စက္စက္သံုးသင့္
တာသံုးၿပီးအမရပူရၿမိဳ.ေဟာင္းကပစၥည္းေတြသံုးသင့္တာထည္.သံုးရေသးတယ္။ေရႊ.ဘို.
ေၿပာင္းဘို.ခဲယဥ္းတဲ့အေဆာက္အဦးအရာ၀ထၱဳၾကီးေတြကလြဲရင္အကုန္လိုလိုေၿပာင္းေရႊ.ၾကရတယ္။ဒီလိုေၿပာင္းရေရႊ.ရတဲ.အခါဆင္းရဲသားေတာင္သူလယ္သမားမ်ားကသူတို.လွည္းမ်ားႏွင့္သူတို.အမရပူရၿမိဳ.ေဟာင္းကမႏၱေလးၿမိဳ.သစ္ေနရာအထိသယ္ယူပို.ေဆာင္ေပးရတယ္။သယ္ယူပို.ေဆာင္ခရယ္လို.နန္းးေတာ္ၾကီးကတေန. တက်ပ္ခြဲသတ္မွတ္ေပးထားသတဲ။ဒါေပမ့ဲအခု
ေခတ္မွာလိုေပါ.လွီးၾကၿဖတ္ၾကေတာ့ဆင္းရဲသားလွည္းသမားမ်ားလဲတက်ပ္ငါးမတ္ဆိုသလိုရ
ၾကတယ္။ဒီအခ်က္ကိုဆင္းရဲသားလွည္းသမားမ်ားကမေက်နပ္ၾကဘူး။က်ယ္က်ယ္ေလာင္
ေလာင္လဲမေၿပာရဲၾကေတာ.တိုးတိုးတိတ္တိတ္ၾကိတ္ၿပီးေၿပာၾကသတဲ့။မင္္းနားတေထာင္ဆိုတဲ့အတိုင္းအဲဒီလိုတိုးတိုးတိတ္တိတ္ေၿပာဒါကိုပဲနန္းေတာ္ၾကီးကသိရလို.အိမ္ေရွ.မင္းသားကိုယ္
တိုင္ရုပ္ဖ်က္ၿပီးဆင္းရဲသားလယ္သမားမ်ားထံသြားေရာက္စံုစမ္းတယ္။
တေန.ေတာ့အိမ္ေရွ.မင္းသားၾကီးဟာေန.ခင္း ၁၂ နာရီေလာက္မွာဆင္းရဲသားလွည္းသမား
မ်ားသစ္ပင္ရိပ္မွာထမင္းစားရင္းအနားယူေနတံုး ခ်ည္လံုခ်ီ ခ်ည္အက်ႍီ တဘက္(မ်က္ႏွာသုတ္
ပု၀ါ)ေခါင္းေပါင္းၾကီးနဲ.ဆင္းရဲသားလိုရုပ္ေၿပာင္း၀င္သြားသတဲ.။ၿပီးေတာ.လွည္းသမားမ်ားနွင့္
ေရာက္တတ္ရာရာစကားေၿပာရင္းအမရပူရၿမိဳ.ေဟာင္းက မႏၱေလးၿမိဳ.သစ္ကိုပစၥည္းေတြသယ္
ယူပို.ေဆာင္ရတဲ.အတြက္တေန.လွည္းခဘယ္ေလာက္ရသလဲလို.ေမးၿမန္းၾကည္.သတဲ.။
အသက္ေၿခာက္ဆယ္ခုနွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိတဲ.အဖိုးၾကီးတေယာက္ကနန္းေတာ္ၾကီးကေတာ့
တက်ပ္ခြဲေပးဘို.အမိန္.ခ်ထားသတဲ.။ဒါနဲ.အိမ္ေရွ.မင္းသားကအဖိုးၾကီ.ကို"ဘၾကီးကအသက္ဘယ္ေလာက္ရွိပါၿပီလဲ" လို.ထပ္ေမးေတာ့အဘိုးၾကီးက"ဘၾကီးအသက္လား ခုနွစ္ဆယ္ဆိုပါ
ေတာ့ကြယ္" လို.ၿပန္ေၿဖသတဲ့။
ဒီလိုဆိုဘၾကီးဟာမွန္နန္းရွင္တို. ကုန္းေဘာင္ဘုရင္တို. ပုဂံဘုရင္တို.ကိုေကာင္းေကာင္းမွီတာ
ေပါ.ေနာ္ဟုေမးလိုက္တဲ.အခါ အဖိုးၾကီးက မွီတာေပါ.ေမာင္ရဲ. မွန္နန္းရွင္ ကုန္းေဘာင္တို.တြင္
ဘယ္ကမလဲဘိုးေတာ္ဘုရင္ကိုေတာင္ဘၾကီးတို.ေကာင္းေကာင္းမွီတာေပါ.လို.ၿပန္ေၿပာသတဲ့။
တဖန္ အိမ္ေရွ.မင္းသားကဆက္ၿပီး ဒါၿဖင္.ကြ်န္ေတာ္တို.လူငယ္ေတြဗဟုသုတအၿဖစ္ေမးပါရ
ေစ။အခု မင္းတုန္းရွင္ဘုရင္အထိေပါ.ဗ်ာ အဲဒီဘၾကီးမွီခဲ.ေတြ.ၾကံဳခဲ.တဲ.မင္းေတြ မင္းေတြ
ေခတ္မွာ ဘယ္မင္း ဘယ္လက္ထက္မွာ ဆင္းရဲသားမ်ား တိုင္းသူၿပည္သားမ်ားအတြက္ငဲ့ညွာ
ေထာက္ထားၿပီးစားဝတ္ေနေရးမွ်တေခ်ာင္လယ္ေေအာေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ပါသလဲ။ဘယ္မင္းလက္ထက္မွာ ဆင္းရဲသားမ်ား တိုင္းသူၿပည္သားမ်ားအေပၚငဲ့ညွာေထာက္ထား
ၿခင္းမရွိဘဲမေကာင္းတဲ.အၿပဳအမူေတြနဲ.ဆိုးဆိုးဝါးဝါးအုပ္ခ်ဳပ္ပါသလဲဆိုတာသိပါရေစခင္ဗ်ာ
လို. ေမးလိုက္သတဲ.။
အဲဒီအခါမွာေတာ့အဖိုးၾကီးကမ်က္ႏွာၾကီးရွံဳ.မဲ.လိုက္ၿပီး အင္း ေမးမွေမးတက္ပေလတူေမာင္ရာ သူတို.ၾကားေအာင္ေတာ့မေၿပာရဲပါဘူး ဘၾကီးေတြ.ခဲ.သိခဲ.ရသမွ်ေတာ. မင္းဆိုတဲ.အေကာင္
ေတြဟာ ဘယ္မေအရိုးမွမေကာင္းဘူးကြဲ.၊ မယားၾကီး မယားငယ္ မယားအေၿမွာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးယူ
ၿပီး သူတို.သားမယားေဆြမ်ိဳးတစုေကာင္းစားေရးအတြက္လုပ္ၾကတာပါပဲ။တို.ဆင္းရဲသား
ေတာင္သူလယ္သမား အလုပ္သမားေတြကေတာ့သူတို.ေကာင္းစားေရးအတြက္အစေတးခံ
ဘဝက မတက္ၾကရပါဘူးလို.ေၿပာလိုက္တဲ.အခါ အိမ္ေရွ.မင္းသားၾကီးလဲေနာက္ထပ္ဘာမွ
မေမးရဲေတာ့ဘဲ အသာထၿပန္လာခဲ့ရသတဲ့။
အခုေခတ္မွာလဲ ဆရာေတြ.ခဲ.ၾကံဳခဲ.ရသမွ် မင္းအစီုးရဆိုတဲ.အေကာင္ေတြဟာ အဲဒီ
ဆင္းရဲသားလွည္းသမားၾကီးေၿပာသလိုဘဲ။ၿပည္သူလူထုေကာင္းက်ိဳးကိုအဓိကထားလုပ္
ၾကတာမေတြ.ရေသးပါဘူး။တအိမ္ေထာင္ ကားတစီး တိုက္တလံုး တလဝင္ေငြရွစ္ရာ
ဆိုတာလဲသူတို.တစုအတြက္ပါဘဲဟု ေၿပာဆိုကာ ရယ္ေမာေနေတာ့သည္။
ေမာင္ အဲရိုး ၿပည္တြင္းမွေရးသားေပးပို.ပါသည္။
Please show your support!
မၾကာမီရက္မ်ားတြင္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ၊ တိုက်ဳိၿမိဳ႔၌က်င္းပျပဳလုပ္မည့္ အေရွ႔အာရွႏွင့္ လက္တင္အေမရိကားႏိုင္ငံမ်ား၏ ႏိုင္ငံေရး၀န္ႀကီးမ်ားအဆင့္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပဲြသို႔ နအဖစစ္အုပ္စု၏ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဆိုသူ ဘိုဥာဏ္၀င္းတက္ေရာက္မည္ဟု သိရွိရသျဖင့္ု ဂ်ပန္ေရာက္ျမန္မာ့ဒီမိုအင္အားစုမ်ားမွ အင္အားအျပည့္ႏွင့္ ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပဖို႔ျပင္ဆင္ေနလ်က္ရွိသည္။
၄ ႀကိမ္ေျမာက္ အေရွ႕အာရွႏွင့္ လက္တင္အေမရိကားႏိုင္ငံမ်ား၏ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးအဆင့္ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပဲြ (The 4th Forum for East Asia-Latin America Cooperation (FEALAC) Foreign Ministers’ Meeting)ကို တိုက်ဳိၿမိဳ႔တြင္ ယခုလ ၁၆ ရက္(စေန)ႏွင့္ ၁၇(တနဂၤေႏြ)ေန႔မ်ားတြင္ က်င္းပျပဳလုပ္မည္ဟု ဂ်ပန္ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဌာန ဟုမ္းေပ့၌ထုတ္ျပန္ေၾကျငာထားၿပီး ၎အစည္းအေ၀းသို႔ ဗိုလ္ဥာဏ္၀င္းတက္ေရာက္၍ မၾကာမွီက်င္းပျပဳလုပ္မည့္ ၂၀၁၀ ေ႐ြးေကာက္ပဲြအေၾကာင္း ရွင္းလင္းတင္ျပမည္ဟုစံုစမ္းသိရွိရသည္။
ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ဂ်ပန္ေရာက္ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ားမွ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ျမန္မာျပည္သူလူထု၏သေဘာထားရပ္တည္ခ်က္ကို ဂ်ပန္အစိုးရႏွင့္တကြ ႏိုင္ငံတကာမွေခါင္းေဆာင္မ်ားသိရွိရန္ ဆိုင္းပုဒ္မ်ား၊ ပိုစတာမ်ားကိုင္ေဆာင္၍ ေႂကြးေၾကာ္ဆႏၵျပၾကမည္ျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွ ထုတ္ျပန္ေတာင္းဆိုထားသည့္ ေ႐ႊဂံုတိုင္ေၾကျငာခ်က္ကို ဂ်ပန္-အဂၤလိပ္ႏွစ္ဘာသာ႐ိုက္ႏွိပ္၍ ျဖန္႔ေ၀မည္ဟုလည္းသိရသည္။
လံုျခံဳေရးအရ အစည္းအေ၀းက်င္းပမည့္ေနရာကို ထုတ္ျပန္ထားျခင္းမရွိေသးေသာ္လည္း တည္းခိုမည့္ေနရာမွာ Yotsuya ဘူတာအနီးရွိ New Otani Hotel(ယခင္ၾကံဖြံ႔ေခါင္းေဆာင္ဘိုေဌးဦးႏွင့္ ဘိုသိန္းစိန္တည္းခိုခဲ့သည့္ေနရာ)ျဖစ္သည္ဟု အဆိုပါဆႏၵျပပဲြကိုဦးစီးဦးေဆာင္ျပဳလုပ္မည့္ JAC ၏ထုတ္ျပန္ခ်က္တြင္ ေဖာ္ျပထားပါသည္။
အေသးစိပ္သိရွိလိုပါက-
ႏိုင္ငံေပါင္း ၃၃ ႏိုင္ငံျဖစ္ ဖဲြ႔စည္းထားသည့္ FEALACကို ၁၉၉၉ ခုႏွစ္တြင္ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ပါ၀င္သည့္ႏိုင္ငံမ်ားမွာ အာရွ ၁၅ ႏိုင္ငံ(Japan, China, Korea, Indonesia, Cambodia, Singapore, Thailand, the Philippines, Brunei, Vietnam, Malaysia, Myanmar, Laos, Australia, New Zealand)ႏွင့္ လက္တင္အေမရိကား ၁၈ ႏိုင္ငံ(Argentina, Uruguay, Ecuador, El Salvador, Cuba, Guatemala, Costa Rica, Colombia, Chile, the Dominican Republic, Nicaragua, Panama, Paraguay, Brazil, Venezuela, Peru, Bolivia, Mexico)တို႔ျဖစ္သည္။
ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးအဆင့္ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပဲြကို ၂ ႏွစ္တႀကိမ္က်င္းပေလ့ရွိၿပီး ေဒသဆိုင္ရာႏိုင္ငံေရးကိစၥရပ္မ်ားအပါအ၀င္ စိုက္ပ်ဳိးေရး, ပညာေရး, စီးပြားေရး, လူမႈေရး, သိပၸံႏွင့္နည္းပညာရပ္မ်ားကို အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြးၾကမည္ျဖစ္သည္။
အျပည့္အစံုဖတ္႐ႈလိုပါက-
The 4th Forum for East Asia-Latin America Cooperation (FEALAC) Foreign Ministers’ Meeting
January 12, 2010
Japanese
1.The 4th Forum for East Asia-Latin America Cooperation (FEALAC) Foreign Ministers’ Meeting will be held in Tokyo on January 16 (Sat) and 17 (Sun).
2.FEALAC is an international framework consisting of thirty-three countries including fifteen countries in Asia and eighteen countries in Latin America, with the purpose of strengthening cooperative relations in a wide variety of areas between Asia and Latin America. Foreign Ministers’ Meetings are generally held once every two years. The previous Foreign Ministers’ Meeting was held in 2007 in Brazil, where it was decided that the 2010 meeting would be held in Japan.
3.At the Meeting, discussions will be held on various issues facing the international community and both regions, specifically 1) environment and sustainable development, 2) economic and financial crisis, and 3) social inclusion such as reducing disparities, while also looking back on FEALAC’s activities in the ten years since it was established. Methods of promoting exchange between Asia and Latin America are also to be discussed.
(Reference) The Forum for East Asia-Latin America Cooperation (FEALAC)
1.Established in1999
2.Thirty-three countries (Fifteen countries in Asia [Japan, China, Korea, Indonesia, Cambodia, Singapore, Thailand, the Philippines, Brunei, Vietnam, Malaysia, Myanmar, Laos, Australia, New Zealand] and eighteen countries in Latin America [Argentina, Uruguay, Ecuador, El Salvador, Cuba, Guatemala, Costa Rica, Colombia, Chile, the Dominican Republic, Nicaragua, Panama, Paraguay, Brazil, Venezuela, Peru, Bolivia, Mexico])
3.Purpose: Strengthening cooperative relations on a broad scale between Asia and Latin America
4.Organization: The Foreign Ministers’ Meeting is the highest decision-making framework. There are also Senior Officials Meetings and three Working Groups ((1) Politics, Culture and Education (2) Economy and Society (3) Science and Technology).
http://www.mofa.go.jp/announce/event/2010/1/0112_04.html
မွကူးယူေဖာ္ျပျုခင္းျဖစ္ပါသည္။ Read More!
Copy from http://www.moethaukkye.co.cc/
Thursday, 14 January 2010
Ethnic Leaders Reject Election
(Photo:ZomiDC)
News-The Irrawady
14 Jan 2010
Several ethnic leaders elected in Burma's 1990 election reaffirmed this week that they will not participate in the planned election this year without a review of the 2008 Constitutional and the release of all political prisoners—two major demands they have been pressing for since early last year.
“We will not found any political party if the 2008 Constitution cannot guarantee us equality and autonomy,” said 76-year-old Thar Ban, the acting chairman of the Arakan League for Democracy.
Pu Cin Sian Thang, a spokesman for the United Nationalities Alliance (UNA), a coalition of 12 ethnic parties which contested and won 67 seats in the 1990 election, said that the alliance's attitude toward the planned election is not much different from the National League for Democracy's (NLD) Shwegondaing Declaration.
The Shwegondaing Declaration, released by the NLD in April last year, calls for a review of the controversial Constitution, political dialogue and the unconditional release of all political prisoners, including its leader, Aung San Suu Kyi.
“The reason for this stand is that we contributed to the Shwegondaing Declaration even though it was not publicly known,” said Pu Cin Sian Thang, who is also the chairman of the Zomi National Congress, an ethnic Chin political party.
Many of the 12 parties comprising the UNA were abolished after the 1990 election by the military regime, which cited various reasons—one of them for not having enough membership on their central executive committees.
In February last year, the UNA issued a statement condemning the Constitution as a means to make Burma's ethnic nationalities subordinates to the Burman majority, and because it hands “supreme power” to the military's commander in chief.
“Our participation in the election without changing the undemocratic elements of the Constitution would validate this whole Constitution as soon as the first session of parliament is held,” said Pu Cin Sian Thang in a telephone interview with The Irrawaddy.
He said the Zomi National Congress will base its decision on how the NLD responds at that time. However, soon after the regime announces the electoral law, many political groups including the NLD and the UNA will have to announce their final decision on whether to participate or not.
“We will not follow exactly what the NLD does,” he added. “But we have to look at its responses since it represents the majority of the people.
“However,” he added, “if the Constitution remains unchanged, we will in no way join in the election.”
Another ethnic leader, Naing Ngwe Thein, who is the chairman of the Mon National Democratic Front, said his political party's position on the election is the same as the UNA's.
But while a stalemate remains between the regime and several ethnic cease-fire groups, such as the United Wa State Army and the Kachin Independence Army, over the Border Guard Force proposal, other ethnic leaders like Dr. Tuja, the former vice-president of the Kachin Independence Organization, have stated their willingness to participate in the election.
“We have no objection if anyone wants to join in the election,” said Naing Ngwe Thein. “But history will judge who is on the right side and who is on the wrong side.”
Wednesday, 13 January 2010
ႏြားႏွင့္သပိတ္
ေေရးသူ=ညိဳၿမ
လူတို.သည္တိုင္းေရးၿပည္ေရးအေၾကာင္းကိုေၿပာဆိုၾက၏။နစ္နာခ်က္မ်ားကိုေၾကြးေက်ာ္ၾက၏။မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရွိအပ္ေေၾကာင္းဟစ္ၾက၏။ညီညာမွၿပည္သာမည္ဟုေအာ္ၾက၏။ထိုသို.ေၿပာဆိုေၾကြးေၾကာ္ေအာ္ဟစ္ၾကသူတို.အားတကယ္ၿမင့္ၿမတ္သည့္မ်ိဳးခ်စ္ၾကီးေတြဟုအေၾကာင္းမသိသူမ်ားကထင္စရာအေၾကာင္းရွိေသာ္လည္းအမ်ားအားၿဖင့္စၿဖီးမ််ားေခြးမ်ားသာၿဖစ္ကုန္သည္။သူတို.
သည္လူစည္စည္ရွိေသာအရပ္မ်ားတြင္စင္ၿမင္.သို.တက္ၿပီးစြာေလာင္စြာေလာင္လုပ္ၾက၏။ဟုမၼရွဳး-ဒိုင္အာခီ-ေနာင္လာမည္.အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစသည္ၿဖင္.လွ်ာရုိးမရွိသည္.ဖိုးေၿပာခ်င္-ဖိုးေအာ္ခ်င္
ၾကီးမ်ားပင္။သို.ေသာ္အေပါင္းအေဖာ္မ်ားႏွင္.ပင္ကိုယ္ေနေသာ္အခါမ်ားတြင္ကားတိုင္းၿပည္ကိုအလ်င္းသတိမရၾကကုန္။ကိုယ္.ႏွမလင္ေနေၾကာင္းႏွင္.သူ.ႏွမသားေမြးေၾကာင္းဖရုသာ၀ါစာအတင္းတို.က္ိုသာပြါးမ်ားၾကေလသည္။
မ်ိဳးခ်စ္စိတ္အမွန္ထက္သန္ၿပီးၿဖစ္ကတက္ဆန္းတပါးကြ်န္ဘ၀ကိုတကယ္နာၾကီးသူၿဖစ္ကထိုသို.မေနနိုင္ရာ။ဘယ္နံေရာအခါမဆိုုမ်ိဳးခ်စ္မီးေလာင္ကြ်မ္းလ်က္အမ်ိဳး၏နစ္နာခ်က္မ်ားကိုသာအႏုလံုပဋိလံုစၿမံဳၿပန္စီစစ္ကာ = စားလွ်င္လည္းအမိၿမန္မာၿပည္
အိပ္လွ်င္လည္းၿမန္မာၿပည္အမိ
လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္လည္းၿမန္မာအမိၿပည္ စာေရးလွွ်င္လည္းၿပည္အမိၿမန္မာ ဟုသာလွ်င္ၿဖစ္ေစရာ၏။
အႏွီသို.ေသာသူမ်ားကိုယ္သာမ်ိဳးခ်စ္ဟုသမုတ္ကာေရႊပန္းကုန္းေငြပန္းကုန္းမ်ားစြပ္ၾကသင္.ေပသည္။
ကြ်ႏ္ုပ္သည္တကၠသိုလ္သပိတ္စံုစမ္းေရးေကာ္မတီလူၾကီးမ်ားေရွ.၀ယ္အလြန္မေကာင္းဆိုး၀ါး
ေသာတကၠသိုလ္အေၾကာင္းခ်င္းရာတို.ကိုၾကားသိသမွ်ယထာဘူတသက္ေသခံၿပီးသည္၏အ
ၿခားမဲ.တြင္ (၁)တႏွစ္ေက်ာ္မွ်ခြဲခြါလာခဲ.ရေသာမိဘႏွစ္ပါးကိုဖူးေမွ်ာ္လိုၿခင္း
(၂)အၾကင္အညာေဒသတြင္သပိတ္အေၿခအေနမည္သို.မည္ပံုရွိသည္ကိုစံုစမ္းလ်က္တကယ္လိုေလေသးရွွိကမိမိဇာတိခ်က္ေၾကြေတာအရပ္တ၀ိုက္တြင္ေတာသူေတာင္သားတို.အားသ
ပိတ္တရားေရေအးတို.ကိုေကြ်းလိုၿခင္း ဟူေသာဆႏၷႏွစ္ပါးဖိစီးလွသၿဖင္.ေခါင္းေဆာင္အၾကင္
ေနာင္ႏု၊ေနာင္အုန္း၊ဘိုင္ရွစ္တို.အား ဆယ္ရက္အတြင္းၿပန္လာခဲ.ပါမည္စိတ္ခ်ပါ ဟုအဖန္ဖန္
က်ိန္ဆိုခြင္.ပန္ၿပီးသကာထိုမည္ေသာသပိတ္ၿပန္ၾကားေရး႒ာနကိုလည္းကိုေက်ာ္ၿငိမ္းအား
ေခတၱလႊဲအပ္ခဲ.ၿပီးေသာ္တတိယတြဲသို.ခုန္တက္ကာအညာသို.ဆန္ခဲ.ေလေသာဟူ၏ ။ အညာႏုိင္ငံတြင္ကားသပိတ္အေရးသာယာပါေပ၏။မင္းဘူး,မံုရြာ,ပခုကၠဴ,ေရႊဘို ,စစ္ကိုင္း,မႏၱေလးစေသာအညာၿမိဳ.မ်ား ၌ေက်ာင္းတိုင္းလိုပင္ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္
သပိတ္ေမွာက္လွ်က္ရွိၾကကုန္၏။အစီုးရကြ်န္မ်ားမွတပါးသပိတ္ကိုခ်ီးၾကဴ းေထာက္ပံ့ၾကသူ
ခ်ည္းသာတည္း။ေသာတာပန္ရြာတြင္လည္းလြန္ေလးၿပီးေသာအခါကေရႊေတာင္ၾကားပါတီ၀င္
မင္းတိုင္ပင္အမတ္တဦးၿဖစ္ေလသူ တီ၊ပီ၊အက္စ္ ေဖေဖ မွတပါးသပိတ္ကိုအားရသူခ်ည္းပင္။
မင္းတို.သက္ေသေမဒေပးရတာနဲ.ရာစုတ္အုတ္ကညုင္းတာကေတာ္ေသးတယ္။ဒို.တကၠသိုလ္
မွာဘာမွအသံုးမၾကဘူး။အိုကြာအလကားပါပဲ။လေခြးလိုပဲ ။လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြကစြန္ပါဘူး ဟု
ကြ်န္ေတာ္ကေၿပာၿပေသာအခါစာရင္းဌါးစံရႊန္းႏွင့္သာေၿဗ.တို.ကဂြမ္းႏုဆီစီမ္သကဲ.သို.တအိအိ
ေခါင္းညိမ္.ၾကေပ၏။
သာယာေသာညေနခင္းတြင္သန္.ၿပန္.ေသာေလညွင္းကိုရွဳရွိဳက္ရင္းတၿဖည္းၿဖည္းလမ္းေလွ်က္ထြက္လာခဲ့၏။ေက်ာက္ေဆာင္အိုင္ေစာင္းကိုေက်ာ္လြန္လ်က္ဦးကြ်န္းသရက္ၿခံ၀သို.ဆိုက္ေလေေတာ.သည္။ၾကည္နဳးဘြယ္ေန၀င္ခ်ိန္တည္း။အုန္းပင္ထက္၀ယ္အုန္းလက္တို.သည္ၿဖည္းညွင္းစြာလွဳပ္ရွားလွ်က္ရွိကုန္၏။ကြယ္လုဆဲေနေရာင္ၿခည္သည္သရက္ၿခံေပါက္၀တြင္ၿမက္စားလ်ွက္ေနေသာအမည္မသိႏြားၾကားၾကီးတေကာင္အားတမ်ိဳးပင္လွပဖြင့္ၿဖိဳးၾကက္သေရတိုးေအာင္
လႊမ္းမိုးလ်က္ရွိေနေလသည္။ ကြ်န္ေနာ္သည္ထိုႏြားၾကီးကိုခ်ဥ္းကပ္ေတာ့၏။
``ဗ်ိဳ.ႏြားၾကီး ဘာလုပ္ေနတာလဲ ၿမက္စားေနတာလား"ဟုကြ်န္ေတာ္ကပင္စတင္၍ရုတ္တရက္
ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ေပ၏။ႏြားၾကီးကားစိုစီမ္းေသာေၿမစာပင္မ်ား၀ယ္စိတ္ေရာပစပ္ပါ၀င္စားခ်က္
ေကာင္းလွ၏။
အခုကြ်န္ေတာ္တို.ေရႊတိဂံုေပၚမွာသပိတ္ေမွာက္ေနၾကတယ္ သိလား။ေက်ာင္းသားေတြကိုအ
လကားေနရင္းေက်ာင္းထုတ္ခံရလြန္းလို.
ႏြားၾကီးသည္စားၿမဲစားေန၏။
" နဲနဲမွမတရားဘူးဗ်ာ။တကယ္ဆိုရင္ကြ်န္ေတာ္တို.ဟာနိဳင္လိုမင္းထက္မုဆိုလီနီကေလးေတြ
လဲမဟုတ္ပါဘူး။ ေက်ာင္းကိုစာသင္ဘို.လာၾကတာပါ။ေစာ္ကားဘို.လဲမဟုတ္ဘူး။ေစာ္ကား
တာကိုခံေနဘို.လဲမဟုတ္ဘူး။ကိုစီုးၿမင့္ကို"ဆာ"မထူးလိုေက်ာင္းထုတ္သတဲ.။ထုတ္ၿပစ္ပံုကလဲရွင္းရွင္းလင္းလင္းမဟုတ္ဘူး။ၿပန္သြင္းမလိုလိုဘာလိုလိုနဲ.ေလးငါးလေလာက္ေက်ာင္းတက္ခြင့္မေပးဘဲညွင္းထားတယ္။ကုန္ကုန္ေၿပာၾကစီု.-အခု ကိုစီုးၿမင္.တံတားကေလးကိုေရာက္ေေနပီေလ။
အႏွာဘယ္လူူ.အၿပစ္လဲစဥ္းစားၾကည္.ေတာ့။ဆရာ့၀တ္တရားဆိုတာတပည့္ကိုအညႊန္.ခ်ိဳးဘို.
ဘဲလားလို......"
"ေနာက္ၿပီးကိုေအာင္ၿမင္.ဆိုတဲ.ေက်ာင္းသားကိုလဲအသံုးမ၀င္ေတာ.တဲ့ႏုိ.တစ္စကၠဴကိုသင္ပုန္းေပၚကခြါမိလို.တဲ.။ေက်ာင္းထုတ္ၿပန္ေရာ။မတရားသၿဖင့္ေက်ာင္းထုတ္ခံရတဲ.အတြက္ေက်ာင္းစရိတ္ေတြကိုတရားစြဲၿပီးေလွ်ာ္ေၾကးေတာင္းမယ္လုပ္ေတာ့မွ "ေက်ာင္းမထုတ္ရေသးပါဘူး။
ေအာင္ၿမင့္ကနားၾကားလြဲလို. ။အဂႍလိပ္စကားကိုေကာင္းေကာင္းနားမလည္လို."နဲ.လုပ္လာ
တယ္။ဘာဟုတ္မလဲ ညိဳၿမတို.သိတာေပါ.-အႏွီေန.ကအဂႍလိပ္စာပါေမ ာကၡအခန္းကိုေရာက္
ေတာ့ကိုေအာင္ၿမင့္နာမည္ကိုေက်ာင္းစားရင္းကဖ်က္ၿပစ္ဖို.အမိန္.စာရြက္ကိုဆရာကၿပလို.ဖတ္
ခဲ.ရတယ္။ခုထုတ္-ခုသြင္းမို.မ်င္နာၿဖဴဆရာတေယာက္ကေတာင္"ဒို.သခင္မ်ိဳးေတြဘယ္.နဲ.ၿဖစ္
ကုန္ၿပီလဲတဲ."။ "ကြ်န္ေတာ္တို.အရုိအေသေပးၿပီးတင္ေၿမွက္ထားတဲ.သမဂဥကၠဌကိုႏုကို
ေက်ာင္းထုတ္တာကေတာ့ဘာၿဖစ္လို.ထုတ္ထုတ္ကြ်န္ေတာ္တို.အားလံုးကိုေစာ္ကားတာနဲ.
အတူတူေပါ.။ဟုတ္ကဲ.မွဳတ္လား။"
ႏြားၾကီးသည္ေရွ.သို.ေၿခတလွမ္းတိုး၍ၿမက္မ်ားကိုဆက္လက္စားေန၏။
"ေနာက္ဆံုးေက်ာင္းထုတ္ခံရတာကေတာ့ကိုေအာင္ဆန္းေပါ.။အိုးေ၀မဂဇင္းအဂၤလိပ္စာပိုင္း
မွာညစ္ညမ္းတဲ.ေဆာင္းပါးတိုတခုထည္.မိလို.တဲ့။ရန္ကုန္တိုင္းသတင္းစာအယ္ဒီတာကသူ.မွာ
အႏွာကိုဖတ္ၿပီးတုန္လွဳပ္ေခ်ာက္ၿခားသြားရွာဆိုကိုး။ေက်ာင္းထုတ္ဖို.ေၿမွာက္ေပးရွာတယ္။အစီုးရကေတာ.ဘာမွအၿပစ္မဆိုပါဘူး။မိန္းမမ်ားကေတာင္ထိုေဆာင္းပါးဟာညစ္ညမ္းေသာလဲ
ေကာင္းေစခ်င္စိတ္ထားကပိုမိုထင္ရွားလို.မို.ဘာမွအေရးယူဘို.မလိုဘူးတဲ့။ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးကေတာ့မထုတ္ဘဲမေနႏုိင္ရွာဘူးေပါ.ေလ။ေက်ာင္းအုပ္ေပမဲ.စိတ္ကေတာ့ႏြားသတ္သမားလိုလဲ။ထုတ္ပံုကလဲမွတ္ဘို.ေကာင္းတယ္။အိုးေ၀မဂဇင္းထြက္ၿပီးတလေလာက္ၾကာလို.စာေမးပြဲနဲ.
ကပ္ေနမွထုတ္ဖို.ဆံုးၿဖတ္ထားတယ္။စာေမးပြဲမလုပ္္ခင္တရက္ႏွစ္ရက္မွာဆိုေတာ့ကိုေအာင္
ဆန္းအတြက္အၿခားမခံခ်င္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြဟာကူညီၾကံဖန္ႏုိင္ဘို.ခဲယဥ္းၾကမယ္ေပါ.။
သူတို.တြက္ပံုခ်က္ပံုကသိတ္ဟုတ္တာ....။အၾကမ္းဘတန္းမဟုတ္ဘဲေသေသခ်ာခ်ာနားနားေနေနနဲ.လည္လွီးတဲ့သေဘာေပါ.-တပည့္နဲ.ဆရာဆိုတာတကၠသိုလ္မွာအႏွာလိုၿဖစ္ေနၾကတာက
လား။"
ႏြားၾကီးကားနားရြက္တခတ္ခတ္ႏွင့္တၿပဳတ္ၿပဳတ္စားလ်က္ၿမိန္လ်က္ပင္။။
" သဟာေၾကာင့္ကြ်န္ေတာ္တို.သပိတ္ေမွာက္ခဲ့တယ္ေလ..ဘာၿဖစ္ေသးလဲ...ေမွာက္တယ္-ေမွာက္တာ္ေပါ.။ကိုယ္.ကိုလူမထင္တဲ့သူကိုကိုယ္ကၿပန္ၿပီးလူထင္ေနဘို.ကိစၥကခဲယဥ္းသားဘဲ
ဟုတ္ကဲ.မွဳတ္လား။အခုတေလာေတာ့ဆရာေတြနဲ.ေကာက္ဘဲ၊ကြ်န္ေနာ္.ပါေမာကၡ၀ရုတ္ဆီကစာရတယ္။"မင္းတို.သပိတ္ေမွာက္ေကာင္စီကေကာင္ေတြဟာေမ်ာက္ေတြ၊ဘဲေတြ"တဲ့တၿခား
ပါေမာကၡကေတာ့လဲ"ေက်းဇူးကန္းေခြးေကာင္ေလးေတြ၊ငါ.အိမ္ကလက္ဘက္ေရကိုေတာ့လာေသာက္သြားတယ္" တဲ့ ။နစ္နာခ်က္ဘာမွမရွိဘုူးတဲ့။ဘုရင္ခံကစံုစမ္းေရးေကာ္မတီမခန္.သင့္
ဘူးတဲ့။သိတ္ဟုတ္တဲ့အာစရိေတြဘဲ။ဆရာလဲဆရာ၊မ်က္ႏွာကလဲမမဲေတာ့ဒီစကားမ်ိဳးေၿပာအား
ရွိတာေပါ.ေနာ္။"
ရုတ္တရက္ႏြားၾကီးသည္ေနာက္ေခ်းမ်ားယိုေနသည္ကိုၿမင္ရ၍ႏွစ္မိနစ္ခန္.စကားကိုရပ္တန္.
ထားရ၏။
"ကြ်န္ေတာ္တို.အခုလိုသပိတ္ေမွာက္တာကို...ဒီေကာင္ကန္းကေလးေတြဟာေမြးကတဲက ဥပေဒၾကဴးလြန္တက္တဲ့သူပုန္၀သီပါလို." တဲ့။ေနာက္တခါလမ္းေပၚမွာလွဲအိပ္ရင္ဥပေဒၾကဴး
လြန္နဲ.ေဆာ္ပစ္လိုက္မယ္တဲ့၊၊၊ဟုတ္ကဲ့မွဳတ္လား။အႏွာေၾကာင့္ဒီလိုလူစားေတြကိုဘာမွထူးးထူးေထြေထြၿပန္မေၿပာေနခ်င္ပါဘူးဗ်ာ။ဟို-သူတို.အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး"ဆစ္တနီ-စမစ္" ေရးတဲ့စာကိုသာ
ရြတ္ၿပလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။" *အိုင္ယာလန္သည္အဘယ္ေၾကာင့္ဤမွ်ဆူပူေနသနည္း။
အေၾကာင္းရင္းဇစ္ၿမစ္ကိုသိလ်က္ႏွင့္ပင္ထီမ္ၿမွပ္၍သင္တို.သည္ေခ်ာ္ေတာေငါ့ကာထင္ရာေၿပာဘို.သာတက္ၾက၏။သင္တို.ဖိစီးႏိွွပ္ကြပ္သည္ကိုမခံႏုိင္ၿခင္းေၾကာင့္သာမဟုတ္ပါေလာ။သင္
သည္ၿမင္းတေကာင္ကိုၾကိဳးႏွင္.တုတ္၍ရက္ရက္စက္စက္ရိုက္ႏွက္လွ်င္-ထိုၿမင္းသင့္ကိုၿပန္၍
ကန္ေၾကာက္ကၿမင္းကိုအဆိုး ဆိုမည္ေလာ။ေခြးတေကာင္ကိုႏွစ္ရွည္လမ်ားညွင္းဆဲႏွိပ္စက္ခဲ့
ၿပီးလွ်င္-ထိုေခြးသင့္ကိုၿမင္တိုင္းေဟာင္ေသာေၾကာင့္ေခြးကိုရူးသည္ဆိုအံ့ေလာ။အိုင္ယာလန္
တိုင္းရင္းသားတို.သည္ပ႗ိသေႏၵအားၿဖင့္ယုတ္ညံေသာသေဘာရွိၾက၍အလြန္ဆူဆူပူပူလုပ္
တက္သည္ဟုသင္ကမစြပ္စြဲမွီ-သင္သည္သူတို.အားတန္းတူမိတ္ေဆြလူလူခ်င္းဟုသေဘာ
ထားခဲ့ဘူးပါသလားေမးခ်င္၏။သင္သည္သူတို.၏ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးတြင္သူတို.အက်ိဳးကို
ၾကည္.ရွဳကာကြယ္ခဲ.ဘူးပါ၏ေလာ။သင္သည္သူတို.၏အမ်ိဳး,ဘာသာ,သာသနာကိုေလးစားခဲ့
ပါ၏ေလာ။သူတို.၏လြတ္လပ္ေရးကိုသင္၏လြတ္လပ္ေရးကဲ.သို.ခင္မင္လိုလားခဲ.ပါ၏ေလာ။
အမွန္အားၿဖင့္သင္သည္ဤသည္တို.ကိုဘာမွဂရုမစိုက္ခဲ့။သင္ကားသူတို.ေၿမယာမ်ားကို
သိမ္းခဲ့၏။သူတုိ.ကိုသတ္ၿပစ္ခဲ့၏။တကြ်န္းသို.ပို.ခဲ့၏။သူတို.ႏွင့္ထိုက္တန္ေသာအခြင့္အေရးမ်ား
ကိုမေပးခဲ့။သို.စဥ္လ်က္အိုင္ယာလန္တိုင္းသားမ်ားဆူပူ၍သင္တို.ကိုမုန္းေသာအခါ-ထိုမုန္းတီး
ၿခင္းမွာ၎တို.၏ပင္ကိုယ္သေဘာထားယုတ္ညံေသာေၾကာင့္ဟူ၍လည္းေကာင္း၊အမ်ိဳးကိုက
ပင္ ေခတ္မမွီႏိုင္ေအာင္ရိုင္းစီုင္းလ်က္ယဥ္ေက်းသီမ္ေမြ.ၿခင္းငွါလံုးလံုးမစြမ္းႏိုင္ၾကသူမ်ားၿဖစ္
သည္ဟုသင္ဆိုရက္ေလသည္......."။
နီလာေရာင္ေၿပးလ်က္ေနေသာေေကာင္းကင္သို.ေမာ့လ်က္ကြ်န္ေတာ္သည္စိတ္ပါလက္ပါ
ထို ဆစ္တနီ-စမစ္၏ရြက္ေလၿပီးသည္၏အဆံုး၌.....ၾကည့္လိုက္ရာ...သရက္ပင္မ်ားၾကားတြင္
ႏြားနီမကေလးတေကာင္ေနာက္သို.သုတ္ေၿခတင္၍သြားေလေသာႏြားၾကီးကိုၿမင္လိုက္ရပါ
သည္။
လာလမ္းၿဖင့္ၿပန္ခဲ့ေသာကြ်န္ေတာ္ကားစိတ္မေကာင္းေခ်။ႏြားၾကီးကိုသပိတ္အေၾကာင္းေၿပာရ
သည္မွာကြ်ဲပါးေစာင္းတီးရွိလွ၏။ဂရုစိုက္ပံုလည္းမေပၚ။နားလည္ဟန္လည္းမရွိ။ေဟာရေၿပာရသူတြင္ကားေမာလွ၏။အို....ႏြားေတြ-ႏြားေတြ-ႏြားတို.သည္ကားအဟိတ္တိရစၦာန္မ်ားသာၿဖစ္
ကုန္၏။အႏၵမ်ားသာၿဖစ္ကုန္၏။သပိတ္ကိုလည္းနားမလည္။တရားကိုလည္းနားမ၀င္။ဒင္းတို.၏၀ါဒႏွင့္လုပ္ငန္းကားသံသရာတေလွ်ာက္လံုးၿမက္စား၍ေနာက္ေခ်းယိုၿပီးလွ်င္ႏြာားမေနာက္
လို က္ရန္သာတတ္ၾကေလေတာ့ သတည္း။
ၿပည္တြင္းမွေရးသားေပးပို.ပါသည္။
ေေရးသူ=ညိဳၿမ
လူတို.သည္တိုင္းေရးၿပည္ေရးအေၾကာင္းကိုေၿပာဆိုၾက၏။နစ္နာခ်က္မ်ားကိုေၾကြးေက်ာ္ၾက၏။မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရွိအပ္ေေၾကာင္းဟစ္ၾက၏။ညီညာမွၿပည္သာမည္ဟုေအာ္ၾက၏။ထိုသို.ေၿပာဆိုေၾကြးေၾကာ္ေအာ္ဟစ္ၾကသူတို.အားတကယ္ၿမင့္ၿမတ္သည့္မ်ိဳးခ်စ္ၾကီးေတြဟုအေၾကာင္းမသိသူမ်ားကထင္စရာအေၾကာင္းရွိေသာ္လည္းအမ်ားအားၿဖင့္စၿဖီးမ််ားေခြးမ်ားသာၿဖစ္ကုန္သည္။သူတို.
သည္လူစည္စည္ရွိေသာအရပ္မ်ားတြင္စင္ၿမင္.သို.တက္ၿပီးစြာေလာင္စြာေလာင္လုပ္ၾက၏။ဟုမၼရွဳး-ဒိုင္အာခီ-ေနာင္လာမည္.အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစသည္ၿဖင္.လွ်ာရုိးမရွိသည္.ဖိုးေၿပာခ်င္-ဖိုးေအာ္ခ်င္
ၾကီးမ်ားပင္။သို.ေသာ္အေပါင္းအေဖာ္မ်ားႏွင္.ပင္ကိုယ္ေနေသာ္အခါမ်ားတြင္ကားတိုင္းၿပည္ကိုအလ်င္းသတိမရၾကကုန္။ကိုယ္.ႏွမလင္ေနေၾကာင္းႏွင္.သူ.ႏွမသားေမြးေၾကာင္းဖရုသာ၀ါစာအတင္းတို.က္ိုသာပြါးမ်ားၾကေလသည္။
မ်ိဳးခ်စ္စိတ္အမွန္ထက္သန္ၿပီးၿဖစ္ကတက္ဆန္းတပါးကြ်န္ဘ၀ကိုတကယ္နာၾကီးသူၿဖစ္ကထိုသို.မေနနိုင္ရာ။ဘယ္နံေရာအခါမဆိုုမ်ိဳးခ်စ္မီးေလာင္ကြ်မ္းလ်က္အမ်ိဳး၏နစ္နာခ်က္မ်ားကိုသာအႏုလံုပဋိလံုစၿမံဳၿပန္စီစစ္ကာ = စားလွ်င္လည္းအမိၿမန္မာၿပည္
အိပ္လွ်င္လည္းၿမန္မာၿပည္အမိ
လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္လည္းၿမန္မာအမိၿပည္ စာေရးလွွ်င္လည္းၿပည္အမိၿမန္မာ ဟုသာလွ်င္ၿဖစ္ေစရာ၏။
အႏွီသို.ေသာသူမ်ားကိုယ္သာမ်ိဳးခ်စ္ဟုသမုတ္ကာေရႊပန္းကုန္းေငြပန္းကုန္းမ်ားစြပ္ၾကသင္.ေပသည္။
ကြ်ႏ္ုပ္သည္တကၠသိုလ္သပိတ္စံုစမ္းေရးေကာ္မတီလူၾကီးမ်ားေရွ.၀ယ္အလြန္မေကာင္းဆိုး၀ါး
ေသာတကၠသိုလ္အေၾကာင္းခ်င္းရာတို.ကိုၾကားသိသမွ်ယထာဘူတသက္ေသခံၿပီးသည္၏အ
ၿခားမဲ.တြင္ (၁)တႏွစ္ေက်ာ္မွ်ခြဲခြါလာခဲ.ရေသာမိဘႏွစ္ပါးကိုဖူးေမွ်ာ္လိုၿခင္း
(၂)အၾကင္အညာေဒသတြင္သပိတ္အေၿခအေနမည္သို.မည္ပံုရွိသည္ကိုစံုစမ္းလ်က္တကယ္လိုေလေသးရွွိကမိမိဇာတိခ်က္ေၾကြေတာအရပ္တ၀ိုက္တြင္ေတာသူေတာင္သားတို.အားသ
ပိတ္တရားေရေအးတို.ကိုေကြ်းလိုၿခင္း ဟူေသာဆႏၷႏွစ္ပါးဖိစီးလွသၿဖင္.ေခါင္းေဆာင္အၾကင္
ေနာင္ႏု၊ေနာင္အုန္း၊ဘိုင္ရွစ္တို.အား ဆယ္ရက္အတြင္းၿပန္လာခဲ.ပါမည္စိတ္ခ်ပါ ဟုအဖန္ဖန္
က်ိန္ဆိုခြင္.ပန္ၿပီးသကာထိုမည္ေသာသပိတ္ၿပန္ၾကားေရး႒ာနကိုလည္းကိုေက်ာ္ၿငိမ္းအား
ေခတၱလႊဲအပ္ခဲ.ၿပီးေသာ္တတိယတြဲသို.ခုန္တက္ကာအညာသို.ဆန္ခဲ.ေလေသာဟူ၏ ။ အညာႏုိင္ငံတြင္ကားသပိတ္အေရးသာယာပါေပ၏။မင္းဘူး,မံုရြာ,ပခုကၠဴ,ေရႊဘို ,စစ္ကိုင္း,မႏၱေလးစေသာအညာၿမိဳ.မ်ား ၌ေက်ာင္းတိုင္းလိုပင္ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္
သပိတ္ေမွာက္လွ်က္ရွိၾကကုန္၏။အစီုးရကြ်န္မ်ားမွတပါးသပိတ္ကိုခ်ီးၾကဴ းေထာက္ပံ့ၾကသူ
ခ်ည္းသာတည္း။ေသာတာပန္ရြာတြင္လည္းလြန္ေလးၿပီးေသာအခါကေရႊေတာင္ၾကားပါတီ၀င္
မင္းတိုင္ပင္အမတ္တဦးၿဖစ္ေလသူ တီ၊ပီ၊အက္စ္ ေဖေဖ မွတပါးသပိတ္ကိုအားရသူခ်ည္းပင္။
မင္းတို.သက္ေသေမဒေပးရတာနဲ.ရာစုတ္အုတ္ကညုင္းတာကေတာ္ေသးတယ္။ဒို.တကၠသိုလ္
မွာဘာမွအသံုးမၾကဘူး။အိုကြာအလကားပါပဲ။လေခြးလိုပဲ ။လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြကစြန္ပါဘူး ဟု
ကြ်န္ေတာ္ကေၿပာၿပေသာအခါစာရင္းဌါးစံရႊန္းႏွင့္သာေၿဗ.တို.ကဂြမ္းႏုဆီစီမ္သကဲ.သို.တအိအိ
ေခါင္းညိမ္.ၾကေပ၏။
သာယာေသာညေနခင္းတြင္သန္.ၿပန္.ေသာေလညွင္းကိုရွဳရွိဳက္ရင္းတၿဖည္းၿဖည္းလမ္းေလွ်က္ထြက္လာခဲ့၏။ေက်ာက္ေဆာင္အိုင္ေစာင္းကိုေက်ာ္လြန္လ်က္ဦးကြ်န္းသရက္ၿခံ၀သို.ဆိုက္ေလေေတာ.သည္။ၾကည္နဳးဘြယ္ေန၀င္ခ်ိန္တည္း။အုန္းပင္ထက္၀ယ္အုန္းလက္တို.သည္ၿဖည္းညွင္းစြာလွဳပ္ရွားလွ်က္ရွိကုန္၏။ကြယ္လုဆဲေနေရာင္ၿခည္သည္သရက္ၿခံေပါက္၀တြင္ၿမက္စားလ်ွက္ေနေသာအမည္မသိႏြားၾကားၾကီးတေကာင္အားတမ်ိဳးပင္လွပဖြင့္ၿဖိဳးၾကက္သေရတိုးေအာင္
လႊမ္းမိုးလ်က္ရွိေနေလသည္။ ကြ်န္ေနာ္သည္ထိုႏြားၾကီးကိုခ်ဥ္းကပ္ေတာ့၏။
``ဗ်ိဳ.ႏြားၾကီး ဘာလုပ္ေနတာလဲ ၿမက္စားေနတာလား"ဟုကြ်န္ေတာ္ကပင္စတင္၍ရုတ္တရက္
ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ေပ၏။ႏြားၾကီးကားစိုစီမ္းေသာေၿမစာပင္မ်ား၀ယ္စိတ္ေရာပစပ္ပါ၀င္စားခ်က္
ေကာင္းလွ၏။
အခုကြ်န္ေတာ္တို.ေရႊတိဂံုေပၚမွာသပိတ္ေမွာက္ေနၾကတယ္ သိလား။ေက်ာင္းသားေတြကိုအ
လကားေနရင္းေက်ာင္းထုတ္ခံရလြန္းလို.
ႏြားၾကီးသည္စားၿမဲစားေန၏။
" နဲနဲမွမတရားဘူးဗ်ာ။တကယ္ဆိုရင္ကြ်န္ေတာ္တို.ဟာနိဳင္လိုမင္းထက္မုဆိုလီနီကေလးေတြ
လဲမဟုတ္ပါဘူး။ ေက်ာင္းကိုစာသင္ဘို.လာၾကတာပါ။ေစာ္ကားဘို.လဲမဟုတ္ဘူး။ေစာ္ကား
တာကိုခံေနဘို.လဲမဟုတ္ဘူး။ကိုစီုးၿမင့္ကို"ဆာ"မထူးလိုေက်ာင္းထုတ္သတဲ.။ထုတ္ၿပစ္ပံုကလဲရွင္းရွင္းလင္းလင္းမဟုတ္ဘူး။ၿပန္သြင္းမလိုလိုဘာလိုလိုနဲ.ေလးငါးလေလာက္ေက်ာင္းတက္ခြင့္မေပးဘဲညွင္းထားတယ္။ကုန္ကုန္ေၿပာၾကစီု.-အခု ကိုစီုးၿမင္.တံတားကေလးကိုေရာက္ေေနပီေလ။
အႏွာဘယ္လူူ.အၿပစ္လဲစဥ္းစားၾကည္.ေတာ့။ဆရာ့၀တ္တရားဆိုတာတပည့္ကိုအညႊန္.ခ်ိဳးဘို.
ဘဲလားလို......"
"ေနာက္ၿပီးကိုေအာင္ၿမင္.ဆိုတဲ.ေက်ာင္းသားကိုလဲအသံုးမ၀င္ေတာ.တဲ့ႏုိ.တစ္စကၠဴကိုသင္ပုန္းေပၚကခြါမိလို.တဲ.။ေက်ာင္းထုတ္ၿပန္ေရာ။မတရားသၿဖင့္ေက်ာင္းထုတ္ခံရတဲ.အတြက္ေက်ာင္းစရိတ္ေတြကိုတရားစြဲၿပီးေလွ်ာ္ေၾကးေတာင္းမယ္လုပ္ေတာ့မွ "ေက်ာင္းမထုတ္ရေသးပါဘူး။
ေအာင္ၿမင့္ကနားၾကားလြဲလို. ။အဂႍလိပ္စကားကိုေကာင္းေကာင္းနားမလည္လို."နဲ.လုပ္လာ
တယ္။ဘာဟုတ္မလဲ ညိဳၿမတို.သိတာေပါ.-အႏွီေန.ကအဂႍလိပ္စာပါေမ ာကၡအခန္းကိုေရာက္
ေတာ့ကိုေအာင္ၿမင့္နာမည္ကိုေက်ာင္းစားရင္းကဖ်က္ၿပစ္ဖို.အမိန္.စာရြက္ကိုဆရာကၿပလို.ဖတ္
ခဲ.ရတယ္။ခုထုတ္-ခုသြင္းမို.မ်င္နာၿဖဴဆရာတေယာက္ကေတာင္"ဒို.သခင္မ်ိဳးေတြဘယ္.နဲ.ၿဖစ္
ကုန္ၿပီလဲတဲ."။ "ကြ်န္ေတာ္တို.အရုိအေသေပးၿပီးတင္ေၿမွက္ထားတဲ.သမဂဥကၠဌကိုႏုကို
ေက်ာင္းထုတ္တာကေတာ့ဘာၿဖစ္လို.ထုတ္ထုတ္ကြ်န္ေတာ္တို.အားလံုးကိုေစာ္ကားတာနဲ.
အတူတူေပါ.။ဟုတ္ကဲ.မွဳတ္လား။"
ႏြားၾကီးသည္ေရွ.သို.ေၿခတလွမ္းတိုး၍ၿမက္မ်ားကိုဆက္လက္စားေန၏။
"ေနာက္ဆံုးေက်ာင္းထုတ္ခံရတာကေတာ့ကိုေအာင္ဆန္းေပါ.။အိုးေ၀မဂဇင္းအဂၤလိပ္စာပိုင္း
မွာညစ္ညမ္းတဲ.ေဆာင္းပါးတိုတခုထည္.မိလို.တဲ့။ရန္ကုန္တိုင္းသတင္းစာအယ္ဒီတာကသူ.မွာ
အႏွာကိုဖတ္ၿပီးတုန္လွဳပ္ေခ်ာက္ၿခားသြားရွာဆိုကိုး။ေက်ာင္းထုတ္ဖို.ေၿမွာက္ေပးရွာတယ္။အစီုးရကေတာ.ဘာမွအၿပစ္မဆိုပါဘူး။မိန္းမမ်ားကေတာင္ထိုေဆာင္းပါးဟာညစ္ညမ္းေသာလဲ
ေကာင္းေစခ်င္စိတ္ထားကပိုမိုထင္ရွားလို.မို.ဘာမွအေရးယူဘို.မလိုဘူးတဲ့။ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးကေတာ့မထုတ္ဘဲမေနႏုိင္ရွာဘူးေပါ.ေလ။ေက်ာင္းအုပ္ေပမဲ.စိတ္ကေတာ့ႏြားသတ္သမားလိုလဲ။ထုတ္ပံုကလဲမွတ္ဘို.ေကာင္းတယ္။အိုးေ၀မဂဇင္းထြက္ၿပီးတလေလာက္ၾကာလို.စာေမးပြဲနဲ.
ကပ္ေနမွထုတ္ဖို.ဆံုးၿဖတ္ထားတယ္။စာေမးပြဲမလုပ္္ခင္တရက္ႏွစ္ရက္မွာဆိုေတာ့ကိုေအာင္
ဆန္းအတြက္အၿခားမခံခ်င္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြဟာကူညီၾကံဖန္ႏုိင္ဘို.ခဲယဥ္းၾကမယ္ေပါ.။
သူတို.တြက္ပံုခ်က္ပံုကသိတ္ဟုတ္တာ....။အၾကမ္းဘတန္းမဟုတ္ဘဲေသေသခ်ာခ်ာနားနားေနေနနဲ.လည္လွီးတဲ့သေဘာေပါ.-တပည့္နဲ.ဆရာဆိုတာတကၠသိုလ္မွာအႏွာလိုၿဖစ္ေနၾကတာက
လား။"
ႏြားၾကီးကားနားရြက္တခတ္ခတ္ႏွင့္တၿပဳတ္ၿပဳတ္စားလ်က္ၿမိန္လ်က္ပင္။။
" သဟာေၾကာင့္ကြ်န္ေတာ္တို.သပိတ္ေမွာက္ခဲ့တယ္ေလ..ဘာၿဖစ္ေသးလဲ...ေမွာက္တယ္-ေမွာက္တာ္ေပါ.။ကိုယ္.ကိုလူမထင္တဲ့သူကိုကိုယ္ကၿပန္ၿပီးလူထင္ေနဘို.ကိစၥကခဲယဥ္းသားဘဲ
ဟုတ္ကဲ.မွဳတ္လား။အခုတေလာေတာ့ဆရာေတြနဲ.ေကာက္ဘဲ၊ကြ်န္ေနာ္.ပါေမာကၡ၀ရုတ္ဆီကစာရတယ္။"မင္းတို.သပိတ္ေမွာက္ေကာင္စီကေကာင္ေတြဟာေမ်ာက္ေတြ၊ဘဲေတြ"တဲ့တၿခား
ပါေမာကၡကေတာ့လဲ"ေက်းဇူးကန္းေခြးေကာင္ေလးေတြ၊ငါ.အိမ္ကလက္ဘက္ေရကိုေတာ့လာေသာက္သြားတယ္" တဲ့ ။နစ္နာခ်က္ဘာမွမရွိဘုူးတဲ့။ဘုရင္ခံကစံုစမ္းေရးေကာ္မတီမခန္.သင့္
ဘူးတဲ့။သိတ္ဟုတ္တဲ့အာစရိေတြဘဲ။ဆရာလဲဆရာ၊မ်က္ႏွာကလဲမမဲေတာ့ဒီစကားမ်ိဳးေၿပာအား
ရွိတာေပါ.ေနာ္။"
ရုတ္တရက္ႏြားၾကီးသည္ေနာက္ေခ်းမ်ားယိုေနသည္ကိုၿမင္ရ၍ႏွစ္မိနစ္ခန္.စကားကိုရပ္တန္.
ထားရ၏။
"ကြ်န္ေတာ္တို.အခုလိုသပိတ္ေမွာက္တာကို...ဒီေကာင္ကန္းကေလးေတြဟာေမြးကတဲက ဥပေဒၾကဴးလြန္တက္တဲ့သူပုန္၀သီပါလို." တဲ့။ေနာက္တခါလမ္းေပၚမွာလွဲအိပ္ရင္ဥပေဒၾကဴး
လြန္နဲ.ေဆာ္ပစ္လိုက္မယ္တဲ့၊၊၊ဟုတ္ကဲ့မွဳတ္လား။အႏွာေၾကာင့္ဒီလိုလူစားေတြကိုဘာမွထူးးထူးေထြေထြၿပန္မေၿပာေနခ်င္ပါဘူးဗ်ာ။ဟို-သူတို.အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး"ဆစ္တနီ-စမစ္" ေရးတဲ့စာကိုသာ
ရြတ္ၿပလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။" *အိုင္ယာလန္သည္အဘယ္ေၾကာင့္ဤမွ်ဆူပူေနသနည္း။
အေၾကာင္းရင္းဇစ္ၿမစ္ကိုသိလ်က္ႏွင့္ပင္ထီမ္ၿမွပ္၍သင္တို.သည္ေခ်ာ္ေတာေငါ့ကာထင္ရာေၿပာဘို.သာတက္ၾက၏။သင္တို.ဖိစီးႏိွွပ္ကြပ္သည္ကိုမခံႏုိင္ၿခင္းေၾကာင့္သာမဟုတ္ပါေလာ။သင္
သည္ၿမင္းတေကာင္ကိုၾကိဳးႏွင္.တုတ္၍ရက္ရက္စက္စက္ရိုက္ႏွက္လွ်င္-ထိုၿမင္းသင့္ကိုၿပန္၍
ကန္ေၾကာက္ကၿမင္းကိုအဆိုး ဆိုမည္ေလာ။ေခြးတေကာင္ကိုႏွစ္ရွည္လမ်ားညွင္းဆဲႏွိပ္စက္ခဲ့
ၿပီးလွ်င္-ထိုေခြးသင့္ကိုၿမင္တိုင္းေဟာင္ေသာေၾကာင့္ေခြးကိုရူးသည္ဆိုအံ့ေလာ။အိုင္ယာလန္
တိုင္းရင္းသားတို.သည္ပ႗ိသေႏၵအားၿဖင့္ယုတ္ညံေသာသေဘာရွိၾက၍အလြန္ဆူဆူပူပူလုပ္
တက္သည္ဟုသင္ကမစြပ္စြဲမွီ-သင္သည္သူတို.အားတန္းတူမိတ္ေဆြလူလူခ်င္းဟုသေဘာ
ထားခဲ့ဘူးပါသလားေမးခ်င္၏။သင္သည္သူတို.၏ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးတြင္သူတို.အက်ိဳးကို
ၾကည္.ရွဳကာကြယ္ခဲ.ဘူးပါ၏ေလာ။သင္သည္သူတို.၏အမ်ိဳး,ဘာသာ,သာသနာကိုေလးစားခဲ့
ပါ၏ေလာ။သူတို.၏လြတ္လပ္ေရးကိုသင္၏လြတ္လပ္ေရးကဲ.သို.ခင္မင္လိုလားခဲ.ပါ၏ေလာ။
အမွန္အားၿဖင့္သင္သည္ဤသည္တို.ကိုဘာမွဂရုမစိုက္ခဲ့။သင္ကားသူတို.ေၿမယာမ်ားကို
သိမ္းခဲ့၏။သူတုိ.ကိုသတ္ၿပစ္ခဲ့၏။တကြ်န္းသို.ပို.ခဲ့၏။သူတို.ႏွင့္ထိုက္တန္ေသာအခြင့္အေရးမ်ား
ကိုမေပးခဲ့။သို.စဥ္လ်က္အိုင္ယာလန္တိုင္းသားမ်ားဆူပူ၍သင္တို.ကိုမုန္းေသာအခါ-ထိုမုန္းတီး
ၿခင္းမွာ၎တို.၏ပင္ကိုယ္သေဘာထားယုတ္ညံေသာေၾကာင့္ဟူ၍လည္းေကာင္း၊အမ်ိဳးကိုက
ပင္ ေခတ္မမွီႏိုင္ေအာင္ရိုင္းစီုင္းလ်က္ယဥ္ေက်းသီမ္ေမြ.ၿခင္းငွါလံုးလံုးမစြမ္းႏိုင္ၾကသူမ်ားၿဖစ္
သည္ဟုသင္ဆိုရက္ေလသည္......."။
နီလာေရာင္ေၿပးလ်က္ေနေသာေေကာင္းကင္သို.ေမာ့လ်က္ကြ်န္ေတာ္သည္စိတ္ပါလက္ပါ
ထို ဆစ္တနီ-စမစ္၏ရြက္ေလၿပီးသည္၏အဆံုး၌.....ၾကည့္လိုက္ရာ...သရက္ပင္မ်ားၾကားတြင္
ႏြားနီမကေလးတေကာင္ေနာက္သို.သုတ္ေၿခတင္၍သြားေလေသာႏြားၾကီးကိုၿမင္လိုက္ရပါ
သည္။
လာလမ္းၿဖင့္ၿပန္ခဲ့ေသာကြ်န္ေတာ္ကားစိတ္မေကာင္းေခ်။ႏြားၾကီးကိုသပိတ္အေၾကာင္းေၿပာရ
သည္မွာကြ်ဲပါးေစာင္းတီးရွိလွ၏။ဂရုစိုက္ပံုလည္းမေပၚ။နားလည္ဟန္လည္းမရွိ။ေဟာရေၿပာရသူတြင္ကားေမာလွ၏။အို....ႏြားေတြ-ႏြားေတြ-ႏြားတို.သည္ကားအဟိတ္တိရစၦာန္မ်ားသာၿဖစ္
ကုန္၏။အႏၵမ်ားသာၿဖစ္ကုန္၏။သပိတ္ကိုလည္းနားမလည္။တရားကိုလည္းနားမ၀င္။ဒင္းတို.၏၀ါဒႏွင့္လုပ္ငန္းကားသံသရာတေလွ်ာက္လံုးၿမက္စား၍ေနာက္ေခ်းယိုၿပီးလွ်င္ႏြာားမေနာက္
လို က္ရန္သာတတ္ၾကေလေတာ့ သတည္း။
ၿပည္တြင္းမွေရးသားေပးပို.ပါသည္။
Tuesday, 12 January 2010
၂၀၁၀ မဟာဗ်ဴဟာ
ေမာင္ေမာင္လွႀကိဳင္ | တနလၤာေန႔၊ ဇန္နဝါရီလ ၁၁ ရက္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ၁၄ နာရီ ၀၈ မိနစ္ ေဆာင္းပါး
နအဖ က အဆင့္ ၇ ဆင့္ပါ ဒီမုိကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး လမ္းျပေျမပုံကုိ အေသဆုပ္ကုိင္ထားလ်က္ပါ။ ဒီ လမ္းျပေျမပုံရဲ႕ “အုဋ္ျမစ္” ျဖစ္တဲ့ အတုအေယာင္ အမ်ဳိးသားညီလာခံကုိ နည္းမ်ဳိးစုံနဲ႔ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အေႏွာင့္အယွက္ ကင္းတဲ့အခါ အခ်ိန္ဆြဲၿပီး က်င္းပခဲ့တယ္။ အေရးေပၚ လုိအပ္တဲ့အခါ ေကာက္ကာငင္ကာ ဝုန္းကနဲထ ျမန္ျမန္ထက္ထက္ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၃ ခု ဇန္နဝါရီလ ၉ ရက္ေန႔ကေန စတင္က်င္းပခဲ့တဲ့ နအဖရဲ႕ အတုအေယာင္ အမ်ဳိးသားညီလာခံဟာ ၂ဝဝ၇ ခု စက္တင္ဘာ ၃ ရက္ေန႔မွာ အဆုံးသတ္ ခဲ့ပါတယ္။ ကမၻာ့ အ႐ွည္ၾကာဆုံး က်င္းပခဲ့တဲ့ ညီလာခံ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ဒီလမ္းျပေျမပုံရဲ႕ “အသက္” ျဖစ္တဲ့ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒအတြက္ ျပည္လုံးကြ်တ္ ဆႏၵခံယူပြဲကုိ ၂ဝဝ၈ ခု ေမလ ၁ဝ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပမယ္လုိ႔ ၂ဝဝ၈ ခု ေဖေဖာ္ဝါရီလမွာ နအဖက ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။ ဆႏၵခံယူပြဲ က်င္းပေရး ဥပေဒနဲ႔ ေကာ္မ႐ွင္ ဖြဲ႔စည္းၿပီးေၾကာင္း ၂ဝဝ၈ ခု ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၆ ရက္ေန႔မွာ ထုတ္ျပန္ ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒ မူၾကမ္းကုိေတာ့ ၂ဝဝ၈ ခု ဧၿပီလ ၉ ရက္ေန႔မွာ အမ်ားေလ့လာဖုိ႔ ထုတ္ေဝေရာင္းခ်ေပးခဲ့ပါတယ္။
ဆႏၵခံယူပြဲကုိေတာ့ ေၾကညာထားတဲ့အတုိင္း ေမလ ၁ဝ ရက္ေန႔မွာ လုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ေမလ ၂ ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္ခဲ့တဲ့ ေဒသအတြင္း အဆုိးဆုံးလုိ႔ သတ္မွတ္ခံရတဲ့ နာဂစ္မုန္တုိင္းဒဏ္သင့္ ျပည္သူမ်ား မ်က္ႏွာမွမေထာက္ ဇြတ္အတင္း က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ မလႊဲသာလြန္းလုိ႔ ‘လူစိတ္မ႐ွိဆုံးလုိ႔ အေျပာခံ လြတ္႐ံုေလး’ နာဂစ္ေဘးဒဏ္သင့္ ေဒသတခ်ဳိ႕မွာ ေမလ ၂၄ ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။
နာဂစ္မုန္တိုင္းဒဏ္ေၾကာင့္ လူေပါင္း ၁၄ဝဝဝဝ ေလာက္ ေသဆုံးကာ လူ ၂ သန္းခြဲေက်ာ္ အတိဒုကၡေရာက္ခဲ့ရၿပီး၊ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁ဝ ဘီလ်ံအထက္ နစ္နာဆုံး႐ႈံးခဲ့တယ္လုိ႔ မွတ္တမ္းတင္မ်ားက ဆုိပါတယ္။
ဆႏၵခံယူပြဲအတြက္လည္း မသမာမႈေတြ ေျဗာင္က်က် မ်ားမ်ားသုံးခဲ့ပါတယ္။ ၿခိမ္းေျခာက္မႈေတြ၊ ျဖားေယာင္းမႈေတြ၊ ေထာက္ခံမဲမ်ားကုိ ၾကိဳတင္လွည့္ျဖား ေကာက္ယူမႈေတြ၊ လွ်ဳိ႕ဝွက္မဲေပးစနစ္သာဆုိတယ္ ထည့္ရမယ့္ မဲျပားေပၚမွာ မဲဆႏၵ႐ွင္ရဲ႕ အမည္နဲ႔ အဘအမည္ ေရးခုိင္းမႈေတြ စတာေတြနဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ အသည္းၾကားက မဲတျပားကုိ မတရားမႈမ်ဳိးစုံနဲ႔ ‘ေအးဓားျပ’ တုိက္ယူခဲ့ၾကပါတယ္။ မတရားဆႏၵခံယူပဲြၿပီးေတာ့ ျပည္သူ႔ဆႏၵ ၉၂.၄ ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ တရားဝင္ အတည္ျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္း ကမၻာကုိ အတိအလင္း ေၾကညာခဲ့တယ္။
ဆႏၵခံယူပြဲရလဒ္ဟာ မသမာမႈမ်ားစြာျဖင့္ ရယူထားတာေၾကာင့္ ယခု ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒဟာ အတုအေယာင္ျဖစ္ၿပီး တရားဝင္ အသိအမွတ္မျပဳေၾကာင္း ကမၻာ့ႏိုင္ငံအမ်ားအျပားက ထုတ္ေဖာ္ ေျပာခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲေျပာေျပာ နအဖကေတာ့ “ဘယ္သူေသေသ ငေတမာဖုိ႔” လမ္းစဥ္က တဖဝါးမွ မခြာပါ။ ၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္မွာ ေ႐ြးေကာက္ပြဲက်င္းပမယ္လုိ႔လည္း ထုတ္ေဖာ္ ေၾကညာ ခဲ့ပါတယ္။ တိက်တဲ့ အခ်ိန္ သတ္မွတ္မႈကုိေတာ့ ယခုအခ်ိန္အထိ တရားဝင္ ထုတ္ျပန္ေပးျခင္း မ႐ွိေသးပါဘူး။ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒအတြက္ ဆႏၵခံယူပြဲတုန္းကလုိပဲ လအနည္းငယ္ အလုိမွာ ၂ဝ၁ဝ ေ႐ြးေကာက္ပြဲအတြက္ လုိအပ္တာေတြ ေၾကညာမယ့္ ပုံပါ။ ၂ဝ၁ဝ ဆုိတာ ဒီဇင္ဘာလ အထိကုိး။
လာမယ့္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကုိ အတားအဆီးျဖစ္မယ့္ လႈပ္႐ွားမႈေတြ ျပဳစြမ္းႏိုင္သူေတြကုိ မလႈပ္႐ွားႏိုင္ေအာင္ မတရားသျဖင့္ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ထားပါတယ္။ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဒုဥကၠ႒ ဦးတင္ဦးကုိေတာ့ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္အျဖစ္ ဆက္လက္ခ်ဳပ္ပုိင္ခြင့္ ႐ွိေသးလို႔ ေနာက္ထပ္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္သက္တမ္း တႏွစ္ထပ္တုိးကာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားဆဲပါ။ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိေတာ့ ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ သက္တမ္းအေနနဲ႔ ထပ္မံတုိးပုိင္ခြင့္ မ႐ိွေတာ့လို႔ မစၥတာ ဂၽြန္ယက္ေထာကုိ အေၾကာင္းျပဳကာ မတရားအမႈဆင္ၿပီး ေထာင္ဒဏ္ ၃ ႏွစ္ ခ်မွတ္လုိက္ပါတယ္။ နအဖ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ သက္ညႇာ ေထာက္ထားမႈေၾကာင့္ဟုဆုိကာ ေနအိမ္မွာ အက်ယ္ခ်ဳပ္အျဖစ္ ၁၈ လ က်ခံေစခဲ့ပါတယ္။ ျဖစ္စဥ္ကုိ ၿခံဳၾကည့္လုိက္ရင္ လာမယ့္ ၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ က်င္းပၿပီးစီးခ်ိန္အထိ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ၂ ဦးကုိ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းထားလုိက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
လူထုအတြင္း စိမ့္ဝင္လႈပ္႐ွားႏို္င္စြမ္း႐ွိတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတြ၊ ၈၈ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္႐ွားသူေတြ၊ စစ္မွန္တဲ့ ဒီမုိကေရစီေရးအတြက္ လႈပ္႐ွားသူေတြကိုလည္း ရာဇဝတ္မႈ ပုဒ္မေတြတပ္ကာ ႏွစ္႐ွည္ ေထာင္ဒဏ္ေတြနဲ႔ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားပါတယ္။ ၂ဝ၁ဝ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ အႏၲရာယ္႐ွင္းေအာင္ စီစဥ္ထားတာပါ။
နအဖက သူတုိ႔အေပၚ အေနာက္ႏိုင္ငံၾကီးေတြက ဒဏ္ခတ္အေရးယူထားတဲ့ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ၊ ပစ္မွတ္ ပိတ္ဆုိ႔မႈေတြကုိ အျမန္ဆုံး ႐ုတ္သိမ္းေပးဖို႔ အထူးလုိလားေနပါတယ္။ ဒီပိတ္ဆုိ႔မႈေတြဟာ သာမန္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား အမ်ားစုထက္ နအဖမိသားစုေတြနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ အေပါင္းပါေတြကုိ ပုိမုိ ထိခုိက္နစ္နာ ေနေစတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ အခြင့္ရတုိင္းလည္း အေနာက္ႏိုင္ငံအစုိးရေတြကုိ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔ အေရးယူမႈ ႐ုတ္သိမ္းေပးဖုိ႔ နအဖက ေျပာဆုိေနပါတယ္။ အျမင့္ဆုံးအေနနဲ႔ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ၂၈ ရက္ေန႔တြင္ ကုလသမဂၢ ညီလာခံၾကီးမွာ နအဖ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ၾကီးက ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ ဒဏ္ခတ္ အေရးယူထားတဲ့ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈေတြကုိ ဖယ္႐ွားေပးဖုိ႔ တရားဝင္ ေတာင္းဆုိခဲ့ပါတယ္။
အဓိက စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈျပဳလုပ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြကေတာ့ အေမရိကန္နဲ႔ ဥေရာပသမဂၢတုိ႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အုိဘားမား အစုိးရ တက္လာၿပီးေနာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံေပၚထား႐ွိတဲ့ အေမရိကန္ ေပၚလစီသစ္ကုိ ထုတ္ျပန္ ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ စံခ်ိန္မီ ဒီမုိကေရစီစနစ္ အျမန္ထြန္းကားေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ဖုိ႔အတြက္ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔ ဒဏ္ခတ္မႈေတြကုိ လက္႐ွိအတုိင္း ဆက္လက္ထား႐ွိၿပီး အဆင့္ျမင့္ ေတြ႔ဆုံ ေဆြးေႏြးမႈေတြ ျပဳလုပ္သြားမယ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးအတြက္ ခုိင္မာတဲ့ တုိးတက္မႈေတြ ရ႐ွိတဲ့အထိ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔ ဒဏ္ခတ္မႈေတြကုိ ဆက္လက္ ထား႐ွိမွာ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ၾကီး မစၥ ကလင္တန္က ၂ဝဝ၉ ခု စက္တင္ဘာ ၂၃ ရက္ေန႔မွာ အတိအလင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ အဆင့္ျမင့္ ထိေတြ႔ေဆြးေႏြးေရး ေပၚလစီသစ္အရ အေမရိကန္ လက္ေထာက္ ႏိုင္ငံျခားေရး ဝန္ႀကီး ကြတ္ကဲန္ဘယ္လယ္နဲ႔ အဖြဲ႔ကုိ နအဖ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္နဲ႔အဖြဲ႔က ေနျပည္ေတာ္မွာ ၂ဝဝ၉ ခု ႏိုဝင္ဘာ ၃ ရက္ေန႔မွာ ေတြ႔ဆုံခဲ့ပါတယ္။ ေဒၚစုကုိလည္း မၾကာခင္ လႊတ္ေပးဖုိ႔ အစီအစဥ္႐ွိၿပီး ေဒၚစုအေနနဲ႔ သူ႔ပါတီကုိ စည္း႐ုံး ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္လုိ႔ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံျခားေရးဌာနရဲ႕ ၫႊန္ၾကားေရးမႉးခ်ဳပ္ ဦးမင္းလြင္က ေအပီသတင္းကုိ ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ကုလသမဂၢ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္က ေဒၚစုနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ေတာင္းခဲ့တာကုိ ခြင့္မျပဳခဲ့တဲ့ နအဖ က မစၥတာ ကြတ္ ကဲန္ဘယ္လယ္တုိ႔ကုိ ေဒၚစုနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဂၽြန္ယက္ေတာကို လာေခၚသြားတဲ့ အေမရိကန္ ဆီးနိတ္အမတ္ ဂ်င္မ္ဝက္ဘ္ကုိလည္း ေဒၚစုနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ ေပးခဲ့ပါတယ္။ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ ဖယ္႐ွားေရးဆုိတဲ့ ‘မက္လုံး’ ေၾကာင့္ လိုက္ေလ်ာတာ ျဖစ္မွာပါ။
ေဒၚစုက ၂ဝဝ၉ ခု စက္တင္ဘာ ၂၅ ရက္ေန႔စြဲျဖင့္ နအဖ ေခါင္းေဆာင္ထံ စာေပးပုိ႔ခဲ့ပါတယ္။ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈ ဖယ္႐ွားေရးကုိ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္လုိေၾကာင္း၊ ဒီ့အတြက္ အေမရိကန္၊ အီးယူ၊ ၾသစေၾတးလ် သံအမတ္ႀကီးေတြနဲ႔လည္းေကာင္း၊ မိမိရဲ႕ အမ်ဳိးသား ဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔၎ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးလုိေၾကာင္း စာမွာ ေဖာ္ျပေတာင္းဆုိထားပါတယ္။ နအဖကလည္း ခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ၂ဝဝ၉ ခု ႏိုဝင္ဘာလ ၁၁ ရက္ေန႔မွာလည္း ေဒၚစုက နအဖ ေခါင္းေဆာင္ဆီ တုိက္႐ိုက္ေဆြးေႏြးခြင့္ျပဳဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံစာ ထပ္မံ ေပးပုိ႔ခဲ့ပါတယ္။
ေဒၚစုကုိ အန္အယ္ဒီ ဗဟုိေကာ္မီတီဝင္ၾကီးေတြကို ဂါရဝျပဳခြင့္နဲ႔ အန္အယ္ဒီ ဗဟုိေကာ္မတီ ျပန္လည္ ဖြဲ႔စည္းခြင့္လည္း ေပးခဲ့ပါတယ္။
ဒီအေျခအေနေတြ ျဖစ္ေပၚလာေတာ့ နအဖ သေဘာထား ေပ်ာ့ေပ်ာင္းလာတယ္၊ အမွန္တကယ္ပဲ စစ္မွန္တဲ့ ေျပာင္းလဲမႈေတြ လုပ္ေပးဖုိ႔ ‘တာစူ’ လာတယ္လုိ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ရင္ေတာ့ မွားပါလိမ့္မယ္။ သူတုိ႔အေပၚ အေရးယူ ပိတ္ဆုိ႔မႈေတြ ပယ္ဖ်က္ေရးအတြက္ အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းတာပါ။ သူတုိ႔ရဲ႕ ၇ ခ်က္ပါ လမ္းျပေျမပုံ စီမံကိန္းကုိ မထိပါးမျခင္း ေဒၚစုနဲ႔ အန္အယ္ဒီကုိ လူျမင္ေကာင္းေအာင္ လႈပ္႐ွားခြင့္ ေပးထားမွာပါ။ ထိပါး လာရင္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ခ်ဳပ္ခ်ယ္ပစ္မွာ ေျမၾကီးလက္ခတ္မလြဲပါ။
နအဖ ဟာ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒကုိလည္း ျပင္ဆင္ေပးမွာ မဟုတ္သလုိ ၂ဝ၁ဝ ခု ေ႐ြးေကာက္ပြဲကုိ သူတုိ႔ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္း ေအာင္ျမင္ထေျမာက္ေအာင္ လုပ္သြားမွာပါ။ ဒါကုိ နအဖ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ ေျပာၾကားခ်က္ေတြက သက္ေသထူေနပါတယ္။ ၈၉ ႏွစ္ေျမာက္ အမ်ဳိးသားေအာင္ပြဲေန႔ အခမ္းအနားမွာ တၾကိမ္၊ ၂ဝ၁ဝ ခု ဇန္နဝါရီလ ၄ ရက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ သဝဏ္လႊာမွာ တၾကိမ္ ၂ဝ၁ဝ ေ႐ြးေကာက္ပြဲက်င္းပဖုိ႔ အသင့္ျပင္ဆင္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း အတိအလင္း ေျပာဆုိေဖာ္ျပထားပါတယ္။
ျပည္တြင္းကလာတဲ့ သတင္းေတြအရ ေ႐ြးေကာက္ပြဲဝင္မယ့္ အမတ္ေလာင္းေတြ လ်ာထားတာ၊ နအဖရဲ႕ ေဒါက္တုိင္ေတြ လွ်ဳိ႕ဝွက္စည္း႐ံုးေနတာ၊ မဲဆႏၵ႐ွင္စာရင္းအတြက္ မွတ္ပုံတင္ေတြ ျပဳလုပ္ေပးၿပီး သန္းေခါင္စာရင္းေတြ ေကာက္ခံေနတာ၊ အၿငိမ္းစားေတြ စာရင္းေကာက္ယူျပဳစုေနတာ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ယူထားတဲ့ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္တပ္ဖြဲ႔ေတြကုိ စည္း႐ုံးသိမ္းသြင္းေနတာ စတာေတြဟာလည္း ၂ဝ၁ဝ ခု ေ႐ြးေကာက္ပြဲကုိ စီစဥ္ထားတဲ့အတုိင္း စင္းလုံးေခ်ာ အထေျမာက္ ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ေရရာေသခ်ာေနတာကေတာ့ ၂ဝဝ၈ ခု ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒအရ ၂ဝ၁ဝ ေ႐ြးေကာက္ပြဲက ထြက္ေပၚလာမယ့္ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ အစုိးရသစ္ဟာ ျမန္မာတုိင္းရင္းသား တရပ္လုံးကုိ သားစဥ္မ်ဳိးဆက္ ႏြံနစ္ေနေအာင္ ဖန္တီးမွာပါပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
နအဖရဲ႕ တဖက္သတ္ ေအာင္ပြဲခံမယ့္ ၂ဝ၁ဝ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ မျဖစ္ေပၚလာေရးအတြက္ ေရရာေသခ်ာ ေစမွာကေတာ့ ၂ဝ၁ဝ မဟာဗ်ဴဟာကုိ လက္ေတြ႔က်က် ထိထိမိမိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဗ်ဴဟာကေတာ့ “စု-လႊတ္-ေတြ႔” ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဗ်ဴဟာကုိ ထိေရာက္စြာ အေထာက္အကူ ေပးႏိုင္မွာကေတာ့ နည္းဗ်ဴဟာတခုျဖစ္တဲ့ ‘နအဖ အ႐ႈိက္ကုိ ထိေစမယ့္ လက္နက္ေကာင္း’ ျဖစ္ပါတယ္။
http://www.mizzimaburmese.com/edop/songpa/4550-2010-01-11-07-55-51.html
Copy reposted article from Yeyintnge Blogspot
ေမာင္ေမာင္လွႀကိဳင္ | တနလၤာေန႔၊ ဇန္နဝါရီလ ၁၁ ရက္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ၁၄ နာရီ ၀၈ မိနစ္ ေဆာင္းပါး
နအဖ က အဆင့္ ၇ ဆင့္ပါ ဒီမုိကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး လမ္းျပေျမပုံကုိ အေသဆုပ္ကုိင္ထားလ်က္ပါ။ ဒီ လမ္းျပေျမပုံရဲ႕ “အုဋ္ျမစ္” ျဖစ္တဲ့ အတုအေယာင္ အမ်ဳိးသားညီလာခံကုိ နည္းမ်ဳိးစုံနဲ႔ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အေႏွာင့္အယွက္ ကင္းတဲ့အခါ အခ်ိန္ဆြဲၿပီး က်င္းပခဲ့တယ္။ အေရးေပၚ လုိအပ္တဲ့အခါ ေကာက္ကာငင္ကာ ဝုန္းကနဲထ ျမန္ျမန္ထက္ထက္ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၃ ခု ဇန္နဝါရီလ ၉ ရက္ေန႔ကေန စတင္က်င္းပခဲ့တဲ့ နအဖရဲ႕ အတုအေယာင္ အမ်ဳိးသားညီလာခံဟာ ၂ဝဝ၇ ခု စက္တင္ဘာ ၃ ရက္ေန႔မွာ အဆုံးသတ္ ခဲ့ပါတယ္။ ကမၻာ့ အ႐ွည္ၾကာဆုံး က်င္းပခဲ့တဲ့ ညီလာခံ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ဒီလမ္းျပေျမပုံရဲ႕ “အသက္” ျဖစ္တဲ့ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒအတြက္ ျပည္လုံးကြ်တ္ ဆႏၵခံယူပြဲကုိ ၂ဝဝ၈ ခု ေမလ ၁ဝ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပမယ္လုိ႔ ၂ဝဝ၈ ခု ေဖေဖာ္ဝါရီလမွာ နအဖက ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။ ဆႏၵခံယူပြဲ က်င္းပေရး ဥပေဒနဲ႔ ေကာ္မ႐ွင္ ဖြဲ႔စည္းၿပီးေၾကာင္း ၂ဝဝ၈ ခု ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၆ ရက္ေန႔မွာ ထုတ္ျပန္ ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒ မူၾကမ္းကုိေတာ့ ၂ဝဝ၈ ခု ဧၿပီလ ၉ ရက္ေန႔မွာ အမ်ားေလ့လာဖုိ႔ ထုတ္ေဝေရာင္းခ်ေပးခဲ့ပါတယ္။
ဆႏၵခံယူပြဲကုိေတာ့ ေၾကညာထားတဲ့အတုိင္း ေမလ ၁ဝ ရက္ေန႔မွာ လုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ေမလ ၂ ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္ခဲ့တဲ့ ေဒသအတြင္း အဆုိးဆုံးလုိ႔ သတ္မွတ္ခံရတဲ့ နာဂစ္မုန္တုိင္းဒဏ္သင့္ ျပည္သူမ်ား မ်က္ႏွာမွမေထာက္ ဇြတ္အတင္း က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ မလႊဲသာလြန္းလုိ႔ ‘လူစိတ္မ႐ွိဆုံးလုိ႔ အေျပာခံ လြတ္႐ံုေလး’ နာဂစ္ေဘးဒဏ္သင့္ ေဒသတခ်ဳိ႕မွာ ေမလ ၂၄ ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။
နာဂစ္မုန္တိုင္းဒဏ္ေၾကာင့္ လူေပါင္း ၁၄ဝဝဝဝ ေလာက္ ေသဆုံးကာ လူ ၂ သန္းခြဲေက်ာ္ အတိဒုကၡေရာက္ခဲ့ရၿပီး၊ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁ဝ ဘီလ်ံအထက္ နစ္နာဆုံး႐ႈံးခဲ့တယ္လုိ႔ မွတ္တမ္းတင္မ်ားက ဆုိပါတယ္။
ဆႏၵခံယူပြဲအတြက္လည္း မသမာမႈေတြ ေျဗာင္က်က် မ်ားမ်ားသုံးခဲ့ပါတယ္။ ၿခိမ္းေျခာက္မႈေတြ၊ ျဖားေယာင္းမႈေတြ၊ ေထာက္ခံမဲမ်ားကုိ ၾကိဳတင္လွည့္ျဖား ေကာက္ယူမႈေတြ၊ လွ်ဳိ႕ဝွက္မဲေပးစနစ္သာဆုိတယ္ ထည့္ရမယ့္ မဲျပားေပၚမွာ မဲဆႏၵ႐ွင္ရဲ႕ အမည္နဲ႔ အဘအမည္ ေရးခုိင္းမႈေတြ စတာေတြနဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ အသည္းၾကားက မဲတျပားကုိ မတရားမႈမ်ဳိးစုံနဲ႔ ‘ေအးဓားျပ’ တုိက္ယူခဲ့ၾကပါတယ္။ မတရားဆႏၵခံယူပဲြၿပီးေတာ့ ျပည္သူ႔ဆႏၵ ၉၂.၄ ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ တရားဝင္ အတည္ျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္း ကမၻာကုိ အတိအလင္း ေၾကညာခဲ့တယ္။
ဆႏၵခံယူပြဲရလဒ္ဟာ မသမာမႈမ်ားစြာျဖင့္ ရယူထားတာေၾကာင့္ ယခု ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒဟာ အတုအေယာင္ျဖစ္ၿပီး တရားဝင္ အသိအမွတ္မျပဳေၾကာင္း ကမၻာ့ႏိုင္ငံအမ်ားအျပားက ထုတ္ေဖာ္ ေျပာခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲေျပာေျပာ နအဖကေတာ့ “ဘယ္သူေသေသ ငေတမာဖုိ႔” လမ္းစဥ္က တဖဝါးမွ မခြာပါ။ ၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္မွာ ေ႐ြးေကာက္ပြဲက်င္းပမယ္လုိ႔လည္း ထုတ္ေဖာ္ ေၾကညာ ခဲ့ပါတယ္။ တိက်တဲ့ အခ်ိန္ သတ္မွတ္မႈကုိေတာ့ ယခုအခ်ိန္အထိ တရားဝင္ ထုတ္ျပန္ေပးျခင္း မ႐ွိေသးပါဘူး။ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒအတြက္ ဆႏၵခံယူပြဲတုန္းကလုိပဲ လအနည္းငယ္ အလုိမွာ ၂ဝ၁ဝ ေ႐ြးေကာက္ပြဲအတြက္ လုိအပ္တာေတြ ေၾကညာမယ့္ ပုံပါ။ ၂ဝ၁ဝ ဆုိတာ ဒီဇင္ဘာလ အထိကုိး။
လာမယ့္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကုိ အတားအဆီးျဖစ္မယ့္ လႈပ္႐ွားမႈေတြ ျပဳစြမ္းႏိုင္သူေတြကုိ မလႈပ္႐ွားႏိုင္ေအာင္ မတရားသျဖင့္ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ထားပါတယ္။ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဒုဥကၠ႒ ဦးတင္ဦးကုိေတာ့ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္အျဖစ္ ဆက္လက္ခ်ဳပ္ပုိင္ခြင့္ ႐ွိေသးလို႔ ေနာက္ထပ္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္သက္တမ္း တႏွစ္ထပ္တုိးကာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားဆဲပါ။ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိေတာ့ ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ သက္တမ္းအေနနဲ႔ ထပ္မံတုိးပုိင္ခြင့္ မ႐ိွေတာ့လို႔ မစၥတာ ဂၽြန္ယက္ေထာကုိ အေၾကာင္းျပဳကာ မတရားအမႈဆင္ၿပီး ေထာင္ဒဏ္ ၃ ႏွစ္ ခ်မွတ္လုိက္ပါတယ္။ နအဖ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ သက္ညႇာ ေထာက္ထားမႈေၾကာင့္ဟုဆုိကာ ေနအိမ္မွာ အက်ယ္ခ်ဳပ္အျဖစ္ ၁၈ လ က်ခံေစခဲ့ပါတယ္။ ျဖစ္စဥ္ကုိ ၿခံဳၾကည့္လုိက္ရင္ လာမယ့္ ၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ က်င္းပၿပီးစီးခ်ိန္အထိ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ၂ ဦးကုိ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းထားလုိက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
လူထုအတြင္း စိမ့္ဝင္လႈပ္႐ွားႏို္င္စြမ္း႐ွိတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတြ၊ ၈၈ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္႐ွားသူေတြ၊ စစ္မွန္တဲ့ ဒီမုိကေရစီေရးအတြက္ လႈပ္႐ွားသူေတြကိုလည္း ရာဇဝတ္မႈ ပုဒ္မေတြတပ္ကာ ႏွစ္႐ွည္ ေထာင္ဒဏ္ေတြနဲ႔ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားပါတယ္။ ၂ဝ၁ဝ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ အႏၲရာယ္႐ွင္းေအာင္ စီစဥ္ထားတာပါ။
နအဖက သူတုိ႔အေပၚ အေနာက္ႏိုင္ငံၾကီးေတြက ဒဏ္ခတ္အေရးယူထားတဲ့ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ၊ ပစ္မွတ္ ပိတ္ဆုိ႔မႈေတြကုိ အျမန္ဆုံး ႐ုတ္သိမ္းေပးဖို႔ အထူးလုိလားေနပါတယ္။ ဒီပိတ္ဆုိ႔မႈေတြဟာ သာမန္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား အမ်ားစုထက္ နအဖမိသားစုေတြနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ အေပါင္းပါေတြကုိ ပုိမုိ ထိခုိက္နစ္နာ ေနေစတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ အခြင့္ရတုိင္းလည္း အေနာက္ႏိုင္ငံအစုိးရေတြကုိ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔ အေရးယူမႈ ႐ုတ္သိမ္းေပးဖုိ႔ နအဖက ေျပာဆုိေနပါတယ္။ အျမင့္ဆုံးအေနနဲ႔ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ၂၈ ရက္ေန႔တြင္ ကုလသမဂၢ ညီလာခံၾကီးမွာ နအဖ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ၾကီးက ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ ဒဏ္ခတ္ အေရးယူထားတဲ့ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈေတြကုိ ဖယ္႐ွားေပးဖုိ႔ တရားဝင္ ေတာင္းဆုိခဲ့ပါတယ္။
အဓိက စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈျပဳလုပ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြကေတာ့ အေမရိကန္နဲ႔ ဥေရာပသမဂၢတုိ႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အုိဘားမား အစုိးရ တက္လာၿပီးေနာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံေပၚထား႐ွိတဲ့ အေမရိကန္ ေပၚလစီသစ္ကုိ ထုတ္ျပန္ ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ စံခ်ိန္မီ ဒီမုိကေရစီစနစ္ အျမန္ထြန္းကားေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ဖုိ႔အတြက္ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔ ဒဏ္ခတ္မႈေတြကုိ လက္႐ွိအတုိင္း ဆက္လက္ထား႐ွိၿပီး အဆင့္ျမင့္ ေတြ႔ဆုံ ေဆြးေႏြးမႈေတြ ျပဳလုပ္သြားမယ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးအတြက္ ခုိင္မာတဲ့ တုိးတက္မႈေတြ ရ႐ွိတဲ့အထိ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔ ဒဏ္ခတ္မႈေတြကုိ ဆက္လက္ ထား႐ွိမွာ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ၾကီး မစၥ ကလင္တန္က ၂ဝဝ၉ ခု စက္တင္ဘာ ၂၃ ရက္ေန႔မွာ အတိအလင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ အဆင့္ျမင့္ ထိေတြ႔ေဆြးေႏြးေရး ေပၚလစီသစ္အရ အေမရိကန္ လက္ေထာက္ ႏိုင္ငံျခားေရး ဝန္ႀကီး ကြတ္ကဲန္ဘယ္လယ္နဲ႔ အဖြဲ႔ကုိ နအဖ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္နဲ႔အဖြဲ႔က ေနျပည္ေတာ္မွာ ၂ဝဝ၉ ခု ႏိုဝင္ဘာ ၃ ရက္ေန႔မွာ ေတြ႔ဆုံခဲ့ပါတယ္။ ေဒၚစုကုိလည္း မၾကာခင္ လႊတ္ေပးဖုိ႔ အစီအစဥ္႐ွိၿပီး ေဒၚစုအေနနဲ႔ သူ႔ပါတီကုိ စည္း႐ုံး ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္လုိ႔ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံျခားေရးဌာနရဲ႕ ၫႊန္ၾကားေရးမႉးခ်ဳပ္ ဦးမင္းလြင္က ေအပီသတင္းကုိ ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ကုလသမဂၢ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္က ေဒၚစုနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ေတာင္းခဲ့တာကုိ ခြင့္မျပဳခဲ့တဲ့ နအဖ က မစၥတာ ကြတ္ ကဲန္ဘယ္လယ္တုိ႔ကုိ ေဒၚစုနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဂၽြန္ယက္ေတာကို လာေခၚသြားတဲ့ အေမရိကန္ ဆီးနိတ္အမတ္ ဂ်င္မ္ဝက္ဘ္ကုိလည္း ေဒၚစုနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ ေပးခဲ့ပါတယ္။ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ ဖယ္႐ွားေရးဆုိတဲ့ ‘မက္လုံး’ ေၾကာင့္ လိုက္ေလ်ာတာ ျဖစ္မွာပါ။
ေဒၚစုက ၂ဝဝ၉ ခု စက္တင္ဘာ ၂၅ ရက္ေန႔စြဲျဖင့္ နအဖ ေခါင္းေဆာင္ထံ စာေပးပုိ႔ခဲ့ပါတယ္။ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈ ဖယ္႐ွားေရးကုိ ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္လုိေၾကာင္း၊ ဒီ့အတြက္ အေမရိကန္၊ အီးယူ၊ ၾသစေၾတးလ် သံအမတ္ႀကီးေတြနဲ႔လည္းေကာင္း၊ မိမိရဲ႕ အမ်ဳိးသား ဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔၎ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးလုိေၾကာင္း စာမွာ ေဖာ္ျပေတာင္းဆုိထားပါတယ္။ နအဖကလည္း ခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ၂ဝဝ၉ ခု ႏိုဝင္ဘာလ ၁၁ ရက္ေန႔မွာလည္း ေဒၚစုက နအဖ ေခါင္းေဆာင္ဆီ တုိက္႐ိုက္ေဆြးေႏြးခြင့္ျပဳဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံစာ ထပ္မံ ေပးပုိ႔ခဲ့ပါတယ္။
ေဒၚစုကုိ အန္အယ္ဒီ ဗဟုိေကာ္မီတီဝင္ၾကီးေတြကို ဂါရဝျပဳခြင့္နဲ႔ အန္အယ္ဒီ ဗဟုိေကာ္မတီ ျပန္လည္ ဖြဲ႔စည္းခြင့္လည္း ေပးခဲ့ပါတယ္။
ဒီအေျခအေနေတြ ျဖစ္ေပၚလာေတာ့ နအဖ သေဘာထား ေပ်ာ့ေပ်ာင္းလာတယ္၊ အမွန္တကယ္ပဲ စစ္မွန္တဲ့ ေျပာင္းလဲမႈေတြ လုပ္ေပးဖုိ႔ ‘တာစူ’ လာတယ္လုိ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ရင္ေတာ့ မွားပါလိမ့္မယ္။ သူတုိ႔အေပၚ အေရးယူ ပိတ္ဆုိ႔မႈေတြ ပယ္ဖ်က္ေရးအတြက္ အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းတာပါ။ သူတုိ႔ရဲ႕ ၇ ခ်က္ပါ လမ္းျပေျမပုံ စီမံကိန္းကုိ မထိပါးမျခင္း ေဒၚစုနဲ႔ အန္အယ္ဒီကုိ လူျမင္ေကာင္းေအာင္ လႈပ္႐ွားခြင့္ ေပးထားမွာပါ။ ထိပါး လာရင္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ခ်ဳပ္ခ်ယ္ပစ္မွာ ေျမၾကီးလက္ခတ္မလြဲပါ။
နအဖ ဟာ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒကုိလည္း ျပင္ဆင္ေပးမွာ မဟုတ္သလုိ ၂ဝ၁ဝ ခု ေ႐ြးေကာက္ပြဲကုိ သူတုိ႔ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္း ေအာင္ျမင္ထေျမာက္ေအာင္ လုပ္သြားမွာပါ။ ဒါကုိ နအဖ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ ေျပာၾကားခ်က္ေတြက သက္ေသထူေနပါတယ္။ ၈၉ ႏွစ္ေျမာက္ အမ်ဳိးသားေအာင္ပြဲေန႔ အခမ္းအနားမွာ တၾကိမ္၊ ၂ဝ၁ဝ ခု ဇန္နဝါရီလ ၄ ရက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ သဝဏ္လႊာမွာ တၾကိမ္ ၂ဝ၁ဝ ေ႐ြးေကာက္ပြဲက်င္းပဖုိ႔ အသင့္ျပင္ဆင္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း အတိအလင္း ေျပာဆုိေဖာ္ျပထားပါတယ္။
ျပည္တြင္းကလာတဲ့ သတင္းေတြအရ ေ႐ြးေကာက္ပြဲဝင္မယ့္ အမတ္ေလာင္းေတြ လ်ာထားတာ၊ နအဖရဲ႕ ေဒါက္တုိင္ေတြ လွ်ဳိ႕ဝွက္စည္း႐ံုးေနတာ၊ မဲဆႏၵ႐ွင္စာရင္းအတြက္ မွတ္ပုံတင္ေတြ ျပဳလုပ္ေပးၿပီး သန္းေခါင္စာရင္းေတြ ေကာက္ခံေနတာ၊ အၿငိမ္းစားေတြ စာရင္းေကာက္ယူျပဳစုေနတာ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ယူထားတဲ့ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္တပ္ဖြဲ႔ေတြကုိ စည္း႐ုံးသိမ္းသြင္းေနတာ စတာေတြဟာလည္း ၂ဝ၁ဝ ခု ေ႐ြးေကာက္ပြဲကုိ စီစဥ္ထားတဲ့အတုိင္း စင္းလုံးေခ်ာ အထေျမာက္ ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ေရရာေသခ်ာေနတာကေတာ့ ၂ဝဝ၈ ခု ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒအရ ၂ဝ၁ဝ ေ႐ြးေကာက္ပြဲက ထြက္ေပၚလာမယ့္ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ အစုိးရသစ္ဟာ ျမန္မာတုိင္းရင္းသား တရပ္လုံးကုိ သားစဥ္မ်ဳိးဆက္ ႏြံနစ္ေနေအာင္ ဖန္တီးမွာပါပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
နအဖရဲ႕ တဖက္သတ္ ေအာင္ပြဲခံမယ့္ ၂ဝ၁ဝ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ မျဖစ္ေပၚလာေရးအတြက္ ေရရာေသခ်ာ ေစမွာကေတာ့ ၂ဝ၁ဝ မဟာဗ်ဴဟာကုိ လက္ေတြ႔က်က် ထိထိမိမိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဗ်ဴဟာကေတာ့ “စု-လႊတ္-ေတြ႔” ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဗ်ဴဟာကုိ ထိေရာက္စြာ အေထာက္အကူ ေပးႏိုင္မွာကေတာ့ နည္းဗ်ဴဟာတခုျဖစ္တဲ့ ‘နအဖ အ႐ႈိက္ကုိ ထိေစမယ့္ လက္နက္ေကာင္း’ ျဖစ္ပါတယ္။
http://www.mizzimaburmese.com/edop/songpa/4550-2010-01-11-07-55-51.html
Copy reposted article from Yeyintnge Blogspot
"ေအာင္ဇံ
၁၁ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၁၀
၂၀၀၉ ခု ႏွစ္ကုန္ဆုံးလုိ႔ ၂၀၁၀ ဆုိတဲ့ သကၠရာဇ္ႏွစ္တခုကို ေျပာင္းခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေတာ့ ထူးျခားသိသာတဲ့ အေျပာင္းအလဲရယ္လုိ႔မရွိ။ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး အက်ပ္အတည္းေတြက အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ လုိအပ္ေနပါတယ္။ ျပည္သူေတြကလည္း ခါးသီးတဲ့ ဘ၀အေတြ႔အႀကံဳေတြအရ အေျပာင္းအလဲကုိ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကပါတယ္။ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတဲ့ ႏွစ္ေတြ၊ တုိက္ပြဲေတြ မနည္းသလုိ ေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ေတြ၊ အသက္ေတြကလည္း မနည္းမေနာပါပဲ။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ရဲ႕ ဒီဘက္ေခတ္ဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ေခတ္ ျဖစ္ပါတယ္။ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ တုိက္ပြဲ၀င္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ ၁၉၈၈ ခု အေရးေတာ္ပုံႀကီးဟာ ရက္ရက္စက္စက္ ၿဖဳိခြဲခံမႈေၾကာင့္ ေအာင္ပြဲမရမီ ၿပိဳကြဲၿပီးဆုံးခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဆုိတဲ့ တပ္ဦးပါတီတရပ္ကိုေတာ့ ေမြးဖြားေပးခဲ့ႏုိင္ပါတယ္။ ျပည္သူေတြကလည္း တခဲနက္ ေထာက္ခံၾကတယ္။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ျပည္သူ႔ဆႏၵမဲနဲ႔ အျပတ္အသတ္ အႏုိင္ရခဲ့တာဟာ မၿပီးဆုံးေသးတဲ့ တုိက္ပြဲကို ဆက္လက္ဦးေဆာင္တုိက္ပြဲ၀င္ဖုိ႔ ျပည္သူေတြက တာ၀န္ေပးအပ္ျခင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲအႏုိင္ရအၿပီးမွာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ေပၚေပါက္ေရး၊ ၉၀ ရလဒ္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေရးအတြက္ အမ်ဳိးမ်ဳိးႀကိဳးစားခဲ့သလုိ ေနာက္ပုိင္းမွာ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးေရး၊ အမ်ဳိးသားျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရး ျဖစ္ေပၚလာဖုိ႔အတြက္လည္း နည္းလမ္းေပါင္းစုံနဲ႔ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ သုိ႔ေပမယ့္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈ မွန္သမွ်ဟာ န၀တ၊ နအဖ အာဏာပုိင္မ်ားရဲ႕ ဟန္႔တားေႏွာင့္ယွက္မႈ ပိတ္ဆုိ႔အေရးယူမႈမ်ားနဲ႔သာ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရၿပီး အဖြဲ႔၀င္မ်ားကိုလည္း ဖမ္းဆီးေထာင္ခ် ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ သတ္ျဖတ္မႈမ်ားနဲ႔သာ တု႔ံျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈဟာ အရာမထင္ ခရီးမေရာက္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာဆုိရင္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္႐ုံးတခုသာ ဖြင့္ခြင့္ရၿပီး စည္း႐ုံးလႈပ္ရွားႏုိင္မႈ လုံး၀မရွိတဲ့ အေျခအေနမွာ ရွိေနသလုိ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနနဲ႔လည္း ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္ျခင္းခံထားရပါတယ္။
ကုလသမဂၢအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ ႀကိဳးပမ္းမႈျဖစ္တဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြ၊ တုိက္တြန္းခ်က္ေတြဟာလည္း ထိေရာက္မႈမရွိဘဲ ကြၽဲပါးေစာင္းတီး ျဖစ္ခဲ့ရသလုိ ကုလသမဂၢအထူးကုိယ္စားလွယ္မ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ဒီဆုိးတုိး၊ ရာဇာလီအစၥေမးလ္၊ ဂမ္ဘာရီ အစရွိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္မ်ားရဲ႕ ျမန္မာႏုိင္ငံကို အေခါက္ေခါက္အခါခါ လာေရာက္ႀကိဳးပမ္းခဲ့မႈမ်ားဟာလည္း အေရးမပါ အရာမေရာက္တဲ့ အေျခအေနမ်ားသာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ကမာၻ႔ႏုိင္ငံႀကီးတႏုိင္ငံျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္ႏုိင္ငံရဲ႕ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး အေျခအေန အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈ မ်ားဟာလည္း အလားတူ ေအာင္ျမင္မႈမရဘဲ ရွိေနပါတယ္။ အေမရိကန္အစုိးရဟာ မူလက အေရးယူပိတ္ဆုိ႔မႈနဲ႔ ျပင္းထန္တဲ့ ဖိအားေပးမႈေတြနဲ႔ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ တြန္းအားေပးခဲ့ပါတယ္။ အုိဘားမားအစိုးရ တက္လာတဲ့ေနာက္ပုိင္းမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံ အေပၚမွာထားရွိတဲ့ မူ၀ါဒကို အေျပာင္းအလဲလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ပိတ္ဆုိ႔အေရးယူမႈေတြကို ဆက္လက္ထားၿပီးေတာ့ တဖက္မွာလည္း အျပဳသေဘာဆက္ဆံေရးေတြနဲ႔ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္မႈမူ၀ါဒကို ခ်မွတ္ခဲ့ပါတယ္။
ဒီမူ၀ါဒကို အေကာင္အထည္ေဖာ္တဲ့အေနနဲ႔ လက္ေထာက္ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ကတ္ကမ္းဘဲလ္ ဦးေဆာင္တဲ့ အဖြဲ႔တဖြဲ႔ဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံကို လာေရာက္ၿပီးေတာ့ အစိုးရတာ၀န္ရွိ ပုဂၢဳိလ္မ်ား၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အန္အယ္လ္ဒီေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားနဲ႔ ေတြ႔ဆုံၿပီး အခ်က္အလက္ရွာေဖြတဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္ျဖင့္ စတင္ႀကိဳးပမ္းခဲ့ပါတယ္။ ဒီႀကိဳးပမ္းမႈဟာလည္း ခရီးေရာက္ အရာထင္မယ့္ပုံမေပၚသလုိ ကတ္ကမ္းဘဲလ္အေနနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ခရီးစဥ္ မေအာင္ျမင္ဘူးဆုိတဲ့ ေျပာဆုိသံေတြကိုလည္း ၾကားလာရပါတယ္။
ဒီလုိအေျခအေနမ်ဳိးမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊထံ ေပးပုိ႔တဲ့ စာႏွစ္ေစာင္ ေပၚထြက္လာပါတယ္။ ပထမစာမွာ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈကို ဖယ္ရွားႏုိင္ဖုိ႔ သက္ဆုိင္ရာႏုိင္ငံမ်ားရဲ႕ သံတမန္မ်ားနဲ႔ ေတြ႔ဆုံခြင့္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆုိတဲ့ စာျဖစ္ၿပီး ဒုတိယစာမွာေတာ့ တုိင္းျပည္အတြက္ အက်ဳိးရွိမယ့္ လုပ္ငန္းမ်ားကို နအဖေခါင္းေဆာင္မ်ားနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ႏုိင္ဖုိ႔ …
၁။ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ က်န္းမာေရးအေျခအေနမေကာင္းတဲ့ ဦးေအာင္ေရႊ၊ ဦးလြင္၊ ဦးလြန္းတင္ အစရွိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္မ်ားကုိ ေတြ႔ဆုံဂါ၀ရျပဳခြင့္ေပးဖုိ႔၊
၂။ ဗဟုိအလုပ္အမႈေဆာင္အဖြဲ႔၀င္အားလုံးနဲ႔ ေတြ႔ဆုံခြင့္ေပးဖုိ႔၊
၃။ တုိင္းျပည္အတြက္ အက်ဳိးရွိမယ့္ လုပ္ငန္းမ်ားကို ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ႏုိင္ရန္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊနဲ႔ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးခြင့္ျပဳဖုိ႔ ေတာင္းဆုိတဲ့စာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီစာေတြအေပၚ တုံ႔ျပန္တဲ့အေနနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အေမရိကန္၊ ဥေရာပသံတမန္အခ်ဳိ႕နဲ႔ ေတြ႔ဆုံခြင့္ေပးခဲ့သလုိ က်န္းမာေရးအေျခအေနမေကာင္းတဲ့ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ေခါင္းေဆာင္ (၃) ဦးကုိလည္း ေတြ႔ဆုံဂါရ၀ျပဳခြင့္ ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိလုိက္ေလ်ာမႈေတြကတဆင့္ နအဖ အာဏာပုိင္မ်ားနဲ႔ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးခြင့္၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊနဲ႔ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးခြင့္ရၿပီး အျပန္အလွန္ ယုံၾကည္မႈ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာမယ္ဆုိပါက တုိင္းျပည္အတြက္ ျပည္သူေတြအတြက္ အလြန္အက်ဳိးမ်ားမယ့္ တုိးတက္မႈ၊ ေျပာင္းလဲမႈျဖစ္မွာ အမွန္ပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ ဒီလုိျဖစ္ႏုိင္မလား၊ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလားဆုိတာကို အမွန္အတုိင္း သုံးသပ္႐ႈျမင္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ က်ေနာ့္အျမင္ကို ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ဒီလုိျဖစ္ႏုိင္မယ့္ အေျခအေန၊ ျဖစ္ႏုိင္မယ့္ အလားအလာမရွိဘူးလုိ႔ဘဲ ျမင္ပါတယ္။ ဒီလုိဆုိ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ဆုိတာကေရာ ျမန္မာျပည္ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစုံတရာထားလုိ႔ ရႏုိင္မလားဆုိတာ ေမးစရာရွိတယ္။ က်ေနာ့္အျမင္ေျပာရရင္ နအဖဘက္က တဖက္သတ္ ေရွ႕ေနလုိက္ေပးေနၾကတဲ့ ပုဂၢဳိလ္မ်ားေျပာသလုိ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကလြဲလုိ႔ အျခားနည္းလမ္းမရွိ ဆုိတာတုိ႔၊ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲသည္သာ တခုတည္းေသာ ထြက္ေပါက္ဆုိတာတုိ႔ဟာ လက္ေတြ႔မွာ လုံး၀ျဖစ္ႏုိင္ေျခမရွိပါဘူး။
တကယ္ေတာ့ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ ၂၀၀၈ ခု ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံအေျခခံဥပေဒဆုိတဲ့ ႀကိဳးမ်ားနဲ႔ အထပ္ထပ္ ခ်ည္ေႏွာင္ တုပ္ေႏွာင္ထားၿပီး က်င္းပမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ျပည္သူေတြေမွ်ာ္မွန္းတဲ့ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာ လုံး၀မျဖစ္ႏုိင္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ဒီလုိေျပာရတာဟာ အဆုိးျမင္ဘက္ကၾကည့္ၿပီး ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါဘူး။ အႏွစ္ (၂၀) ေက်ာ္ ႏုိင္ငံေရးအေတြ႔အႀကံဳမ်ား၊ ၿပီးေတာ့ န၀တ၊ နအဖရဲ႕ ေျပာဆုိခ်က္၊ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္၊ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားနဲ႔တကြ အႏွစ္ (၂၀) ေက်ာ္လုပ္ရပ္မ်ားကို ပကတိ အေျခအေနအတုိင္း သုံးသပ္ျခင္းျဖင့္ ရရွိလာတဲ့ အျမင္သာျဖစ္ပါတယ္။
နအဖရဲ႕လုပ္ရပ္ေတြကို သုံးသပ္မယ္ဆုိရင္ နအဖေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးဆႏၵ Political Will ကို ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ ျမင္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ နအဖ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးဆႏၵကေတာ့ စစ္တပ္ကသာ မအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ရင္ တုိင္းျပည္ၿပိဳကြဲ သြားမယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ နအဖ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားအေနနဲ႔ တုိင္းျပည္ကို စစ္တပ္က ရာသက္ပန္ စိုးမုိးျခယ္လွယ္ အုပ္ခ်ဳပ္သြားေရးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ တခ်ိန္က ဗုိလ္ေန၀င္း တုိင္းျပည္အာဏာသိမ္းစဥ္က တုိင္းျပည္ေခ်ာက္ထဲက်ဖုိ႔ လက္တလုံး အလုိမွာ ကယ္တင္ခဲ့ရပါတယ္ဆုိတဲ့ ဆင္ေျခဆင္လက္မ်ဳိးပါပဲ။
ဒီလုိစစ္တပ္က ရာသက္ပန္အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ဖုိ႔ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံအေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲရာမွာ အေျခခံမူ (၆) ခ်က္အနက္ အဓိကအေျခခံ မူတရပ္အျဖစ္ အမ်ဳိးသားႏုိင္ငံေရးမွာ တပ္မေတာ္က ဦးေဆာင္အခန္းက႑မွ ပါ၀င္ေရးဆုိတဲ့ အေျခခံမူကို ခ်မွတ္ျပ႒ာန္း ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအေျခခံမူေပၚမွာ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံအေျခခံဥပေဒကိုလည္း တပ္မေတာ္မွ စိုးမုိးျခယ္လွယ္အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ေရး ရာသက္ပန္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ေရးအတြက္ ဖြဲ႔စည္းပုံကို ပုံစံခ် ေရးဆြဲထားတာျဖစ္ပါတယ္။ ဖြဲ႔စည္းပုံကုိ ျပင္ဆင္၍မရေအာင္လည္း ေရးဆြဲထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေတြကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲတခုျဖစ္ဖုိ႔ဆုိရင္ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးဆႏၵကို ေျပာင္းလဲေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ဘဲနဲ႔ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားက မည္သုိ႔ပင္ အေလွ်ာ့ေပး ေဆြးေႏြးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိေစကာမူ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္ႏုိင္မယ့္ အလားအလာ မရွိဘူးလုိ႔ဘဲ သုံးသပ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အဓိကအေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ဆုိရင္၊ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ႕ မွားယြင္းတဲ့အျမင္၊ မွားယြင္းတဲ့လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးဆႏၵကို ေျပာင္းလဲႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ဆုိရင္ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ တုိင္းရင္းသားပါတီမ်ား၊ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအားလုံး ညီညီၫြတ္ၫြတ္နဲ႔ ဘက္ေပါင္းစုံကေန နည္းလမ္းေပါင္းစုံကို အသံုးျပဳၿပီး တုိက္ပြဲ၀င္ႀကိဳးပမ္းမွသာ စစ္မွန္တဲ့ အေျပာင္းအလဲကို ရရွိႏုိင္မွာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း တုိက္တြန္းေရးသားတင္ျပအပ္ပါတယ္။ ။
http://www.khitpyaing.org/articles/2010/January/11110b.php
၁၁ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၁၀
၂၀၀၉ ခု ႏွစ္ကုန္ဆုံးလုိ႔ ၂၀၁၀ ဆုိတဲ့ သကၠရာဇ္ႏွစ္တခုကို ေျပာင္းခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေတာ့ ထူးျခားသိသာတဲ့ အေျပာင္းအလဲရယ္လုိ႔မရွိ။ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး အက်ပ္အတည္းေတြက အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ လုိအပ္ေနပါတယ္။ ျပည္သူေတြကလည္း ခါးသီးတဲ့ ဘ၀အေတြ႔အႀကံဳေတြအရ အေျပာင္းအလဲကုိ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကပါတယ္။ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတဲ့ ႏွစ္ေတြ၊ တုိက္ပြဲေတြ မနည္းသလုိ ေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ေတြ၊ အသက္ေတြကလည္း မနည္းမေနာပါပဲ။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ရဲ႕ ဒီဘက္ေခတ္ဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ေခတ္ ျဖစ္ပါတယ္။ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ တုိက္ပြဲ၀င္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ ၁၉၈၈ ခု အေရးေတာ္ပုံႀကီးဟာ ရက္ရက္စက္စက္ ၿဖဳိခြဲခံမႈေၾကာင့္ ေအာင္ပြဲမရမီ ၿပိဳကြဲၿပီးဆုံးခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဆုိတဲ့ တပ္ဦးပါတီတရပ္ကိုေတာ့ ေမြးဖြားေပးခဲ့ႏုိင္ပါတယ္။ ျပည္သူေတြကလည္း တခဲနက္ ေထာက္ခံၾကတယ္။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ျပည္သူ႔ဆႏၵမဲနဲ႔ အျပတ္အသတ္ အႏုိင္ရခဲ့တာဟာ မၿပီးဆုံးေသးတဲ့ တုိက္ပြဲကို ဆက္လက္ဦးေဆာင္တုိက္ပြဲ၀င္ဖုိ႔ ျပည္သူေတြက တာ၀န္ေပးအပ္ျခင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲအႏုိင္ရအၿပီးမွာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ေပၚေပါက္ေရး၊ ၉၀ ရလဒ္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေရးအတြက္ အမ်ဳိးမ်ဳိးႀကိဳးစားခဲ့သလုိ ေနာက္ပုိင္းမွာ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးေရး၊ အမ်ဳိးသားျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရး ျဖစ္ေပၚလာဖုိ႔အတြက္လည္း နည္းလမ္းေပါင္းစုံနဲ႔ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ သုိ႔ေပမယ့္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈ မွန္သမွ်ဟာ န၀တ၊ နအဖ အာဏာပုိင္မ်ားရဲ႕ ဟန္႔တားေႏွာင့္ယွက္မႈ ပိတ္ဆုိ႔အေရးယူမႈမ်ားနဲ႔သာ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရၿပီး အဖြဲ႔၀င္မ်ားကိုလည္း ဖမ္းဆီးေထာင္ခ် ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ သတ္ျဖတ္မႈမ်ားနဲ႔သာ တု႔ံျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈဟာ အရာမထင္ ခရီးမေရာက္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာဆုိရင္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္႐ုံးတခုသာ ဖြင့္ခြင့္ရၿပီး စည္း႐ုံးလႈပ္ရွားႏုိင္မႈ လုံး၀မရွိတဲ့ အေျခအေနမွာ ရွိေနသလုိ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနနဲ႔လည္း ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္ျခင္းခံထားရပါတယ္။
ကုလသမဂၢအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ ႀကိဳးပမ္းမႈျဖစ္တဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြ၊ တုိက္တြန္းခ်က္ေတြဟာလည္း ထိေရာက္မႈမရွိဘဲ ကြၽဲပါးေစာင္းတီး ျဖစ္ခဲ့ရသလုိ ကုလသမဂၢအထူးကုိယ္စားလွယ္မ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ဒီဆုိးတုိး၊ ရာဇာလီအစၥေမးလ္၊ ဂမ္ဘာရီ အစရွိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္မ်ားရဲ႕ ျမန္မာႏုိင္ငံကို အေခါက္ေခါက္အခါခါ လာေရာက္ႀကိဳးပမ္းခဲ့မႈမ်ားဟာလည္း အေရးမပါ အရာမေရာက္တဲ့ အေျခအေနမ်ားသာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ကမာၻ႔ႏုိင္ငံႀကီးတႏုိင္ငံျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္ႏုိင္ငံရဲ႕ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး အေျခအေန အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈ မ်ားဟာလည္း အလားတူ ေအာင္ျမင္မႈမရဘဲ ရွိေနပါတယ္။ အေမရိကန္အစုိးရဟာ မူလက အေရးယူပိတ္ဆုိ႔မႈနဲ႔ ျပင္းထန္တဲ့ ဖိအားေပးမႈေတြနဲ႔ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ တြန္းအားေပးခဲ့ပါတယ္။ အုိဘားမားအစိုးရ တက္လာတဲ့ေနာက္ပုိင္းမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံ အေပၚမွာထားရွိတဲ့ မူ၀ါဒကို အေျပာင္းအလဲလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ပိတ္ဆုိ႔အေရးယူမႈေတြကို ဆက္လက္ထားၿပီးေတာ့ တဖက္မွာလည္း အျပဳသေဘာဆက္ဆံေရးေတြနဲ႔ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္မႈမူ၀ါဒကို ခ်မွတ္ခဲ့ပါတယ္။
ဒီမူ၀ါဒကို အေကာင္အထည္ေဖာ္တဲ့အေနနဲ႔ လက္ေထာက္ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ကတ္ကမ္းဘဲလ္ ဦးေဆာင္တဲ့ အဖြဲ႔တဖြဲ႔ဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံကို လာေရာက္ၿပီးေတာ့ အစိုးရတာ၀န္ရွိ ပုဂၢဳိလ္မ်ား၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အန္အယ္လ္ဒီေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားနဲ႔ ေတြ႔ဆုံၿပီး အခ်က္အလက္ရွာေဖြတဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္ျဖင့္ စတင္ႀကိဳးပမ္းခဲ့ပါတယ္။ ဒီႀကိဳးပမ္းမႈဟာလည္း ခရီးေရာက္ အရာထင္မယ့္ပုံမေပၚသလုိ ကတ္ကမ္းဘဲလ္အေနနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ခရီးစဥ္ မေအာင္ျမင္ဘူးဆုိတဲ့ ေျပာဆုိသံေတြကိုလည္း ၾကားလာရပါတယ္။
ဒီလုိအေျခအေနမ်ဳိးမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊထံ ေပးပုိ႔တဲ့ စာႏွစ္ေစာင္ ေပၚထြက္လာပါတယ္။ ပထမစာမွာ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈကို ဖယ္ရွားႏုိင္ဖုိ႔ သက္ဆုိင္ရာႏုိင္ငံမ်ားရဲ႕ သံတမန္မ်ားနဲ႔ ေတြ႔ဆုံခြင့္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆုိတဲ့ စာျဖစ္ၿပီး ဒုတိယစာမွာေတာ့ တုိင္းျပည္အတြက္ အက်ဳိးရွိမယ့္ လုပ္ငန္းမ်ားကို နအဖေခါင္းေဆာင္မ်ားနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ႏုိင္ဖုိ႔ …
၁။ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ က်န္းမာေရးအေျခအေနမေကာင္းတဲ့ ဦးေအာင္ေရႊ၊ ဦးလြင္၊ ဦးလြန္းတင္ အစရွိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္မ်ားကုိ ေတြ႔ဆုံဂါ၀ရျပဳခြင့္ေပးဖုိ႔၊
၂။ ဗဟုိအလုပ္အမႈေဆာင္အဖြဲ႔၀င္အားလုံးနဲ႔ ေတြ႔ဆုံခြင့္ေပးဖုိ႔၊
၃။ တုိင္းျပည္အတြက္ အက်ဳိးရွိမယ့္ လုပ္ငန္းမ်ားကို ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ႏုိင္ရန္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊနဲ႔ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးခြင့္ျပဳဖုိ႔ ေတာင္းဆုိတဲ့စာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီစာေတြအေပၚ တုံ႔ျပန္တဲ့အေနနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အေမရိကန္၊ ဥေရာပသံတမန္အခ်ဳိ႕နဲ႔ ေတြ႔ဆုံခြင့္ေပးခဲ့သလုိ က်န္းမာေရးအေျခအေနမေကာင္းတဲ့ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ေခါင္းေဆာင္ (၃) ဦးကုိလည္း ေတြ႔ဆုံဂါရ၀ျပဳခြင့္ ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိလုိက္ေလ်ာမႈေတြကတဆင့္ နအဖ အာဏာပုိင္မ်ားနဲ႔ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးခြင့္၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊနဲ႔ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးခြင့္ရၿပီး အျပန္အလွန္ ယုံၾကည္မႈ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာမယ္ဆုိပါက တုိင္းျပည္အတြက္ ျပည္သူေတြအတြက္ အလြန္အက်ဳိးမ်ားမယ့္ တုိးတက္မႈ၊ ေျပာင္းလဲမႈျဖစ္မွာ အမွန္ပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ ဒီလုိျဖစ္ႏုိင္မလား၊ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလားဆုိတာကို အမွန္အတုိင္း သုံးသပ္႐ႈျမင္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ က်ေနာ့္အျမင္ကို ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ဒီလုိျဖစ္ႏုိင္မယ့္ အေျခအေန၊ ျဖစ္ႏုိင္မယ့္ အလားအလာမရွိဘူးလုိ႔ဘဲ ျမင္ပါတယ္။ ဒီလုိဆုိ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ဆုိတာကေရာ ျမန္မာျပည္ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစုံတရာထားလုိ႔ ရႏုိင္မလားဆုိတာ ေမးစရာရွိတယ္။ က်ေနာ့္အျမင္ေျပာရရင္ နအဖဘက္က တဖက္သတ္ ေရွ႕ေနလုိက္ေပးေနၾကတဲ့ ပုဂၢဳိလ္မ်ားေျပာသလုိ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကလြဲလုိ႔ အျခားနည္းလမ္းမရွိ ဆုိတာတုိ႔၊ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲသည္သာ တခုတည္းေသာ ထြက္ေပါက္ဆုိတာတုိ႔ဟာ လက္ေတြ႔မွာ လုံး၀ျဖစ္ႏုိင္ေျခမရွိပါဘူး။
တကယ္ေတာ့ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ ၂၀၀၈ ခု ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံအေျခခံဥပေဒဆုိတဲ့ ႀကိဳးမ်ားနဲ႔ အထပ္ထပ္ ခ်ည္ေႏွာင္ တုပ္ေႏွာင္ထားၿပီး က်င္းပမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ျပည္သူေတြေမွ်ာ္မွန္းတဲ့ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာ လုံး၀မျဖစ္ႏုိင္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ဒီလုိေျပာရတာဟာ အဆုိးျမင္ဘက္ကၾကည့္ၿပီး ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါဘူး။ အႏွစ္ (၂၀) ေက်ာ္ ႏုိင္ငံေရးအေတြ႔အႀကံဳမ်ား၊ ၿပီးေတာ့ န၀တ၊ နအဖရဲ႕ ေျပာဆုိခ်က္၊ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္၊ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားနဲ႔တကြ အႏွစ္ (၂၀) ေက်ာ္လုပ္ရပ္မ်ားကို ပကတိ အေျခအေနအတုိင္း သုံးသပ္ျခင္းျဖင့္ ရရွိလာတဲ့ အျမင္သာျဖစ္ပါတယ္။
နအဖရဲ႕လုပ္ရပ္ေတြကို သုံးသပ္မယ္ဆုိရင္ နအဖေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးဆႏၵ Political Will ကို ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ ျမင္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ နအဖ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးဆႏၵကေတာ့ စစ္တပ္ကသာ မအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ရင္ တုိင္းျပည္ၿပိဳကြဲ သြားမယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ နအဖ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားအေနနဲ႔ တုိင္းျပည္ကို စစ္တပ္က ရာသက္ပန္ စိုးမုိးျခယ္လွယ္ အုပ္ခ်ဳပ္သြားေရးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ တခ်ိန္က ဗုိလ္ေန၀င္း တုိင္းျပည္အာဏာသိမ္းစဥ္က တုိင္းျပည္ေခ်ာက္ထဲက်ဖုိ႔ လက္တလုံး အလုိမွာ ကယ္တင္ခဲ့ရပါတယ္ဆုိတဲ့ ဆင္ေျခဆင္လက္မ်ဳိးပါပဲ။
ဒီလုိစစ္တပ္က ရာသက္ပန္အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ဖုိ႔ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံအေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲရာမွာ အေျခခံမူ (၆) ခ်က္အနက္ အဓိကအေျခခံ မူတရပ္အျဖစ္ အမ်ဳိးသားႏုိင္ငံေရးမွာ တပ္မေတာ္က ဦးေဆာင္အခန္းက႑မွ ပါ၀င္ေရးဆုိတဲ့ အေျခခံမူကို ခ်မွတ္ျပ႒ာန္း ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအေျခခံမူေပၚမွာ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံအေျခခံဥပေဒကိုလည္း တပ္မေတာ္မွ စိုးမုိးျခယ္လွယ္အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ေရး ရာသက္ပန္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ေရးအတြက္ ဖြဲ႔စည္းပုံကို ပုံစံခ် ေရးဆြဲထားတာျဖစ္ပါတယ္။ ဖြဲ႔စည္းပုံကုိ ျပင္ဆင္၍မရေအာင္လည္း ေရးဆြဲထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေတြကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲတခုျဖစ္ဖုိ႔ဆုိရင္ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးဆႏၵကို ေျပာင္းလဲေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ဘဲနဲ႔ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားက မည္သုိ႔ပင္ အေလွ်ာ့ေပး ေဆြးေႏြးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိေစကာမူ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္ႏုိင္မယ့္ အလားအလာ မရွိဘူးလုိ႔ဘဲ သုံးသပ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အဓိကအေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖုိ႔ဆုိရင္၊ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ႕ မွားယြင္းတဲ့အျမင္၊ မွားယြင္းတဲ့လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးဆႏၵကို ေျပာင္းလဲႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ဆုိရင္ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ တုိင္းရင္းသားပါတီမ်ား၊ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအားလုံး ညီညီၫြတ္ၫြတ္နဲ႔ ဘက္ေပါင္းစုံကေန နည္းလမ္းေပါင္းစုံကို အသံုးျပဳၿပီး တုိက္ပြဲ၀င္ႀကိဳးပမ္းမွသာ စစ္မွန္တဲ့ အေျပာင္းအလဲကို ရရွိႏုိင္မွာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း တုိက္တြန္းေရးသားတင္ျပအပ္ပါတယ္။ ။
http://www.khitpyaing.org/articles/2010/January/11110b.php
2010 Campaing of CAC BURMA
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေရးအသားကို မႀကိဳက္လို႔ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွာ အားနည္းခ်က္ေတြ ရွိတယ္ထင္လို႔ လက္မွတ္မထိုးခ်င္ရင္ေတာင္မွ ၾသဇာရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေရး ဦးေဆာင္အဖြဲ႔ႀကီးမ်ားက ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို ဆန္႔က်င္ဖို႔ ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားမႈေတြ ျပဳသင့္ပါၿပီလို႔ အႀကံျပဳခ်င္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား..
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို တုိက္ဖ်က္ေရးအတြက္ ဘယ္လို ဦးေဆာင္မႈကိုမဆို ႀကိဳဆိုပါေၾကာင္း ႏွစ္သစ္ကူး သတင္းစကား ပါးလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား....
Collective Action Committee for BURMA
View Current Signatures - Sign the Petition
To: the international community at The United Nations General Assembly�s annual meeting and the European Union
To the dignitaries of the United Nations, except the representatives of Myanmar (BURMA) who claim to represent the peoples of Burma:
To the dignitaries of the European Union:
To world communality who valued Democracy and Human's right:
Dear Sirs and Madams,
Just as much as you appreciate and value your own personal freedoms, we the oppressed peoples of Burma have the same values, and although we have been denied, for many decades, such freedoms, we seek your help as we struggle to regain this freedom.
In 1962 our country, in its early years of freedom, was hijacked by a military dictatorship that eradicated all civil institutions and embarked on a process that has produced devastating consequences for our country. Its leader, General Ne Win, imposed his own brand of ideology on the nation, where military officials replaced almost all civilian workers in the nation�s administrative institutions. Civil society also came under military control and the country degenerated into a terrifying tyranny.
In 1974, the Burma Socialist Program Party (BSPP) drafted their constitution which enabled the dictatorship to establish a pseudo-civilian government, and General Ne Win transformed himself from a military leader into both the President and the Chairman of the only party in the country. His continued misgovernance of the country, including the demonetarization of the currency, produced dire results for the people, who were systematically impoverished by his reckless mismanagement.
Burma, under Ne Win�s mismanagement, degenerated into abject poverty, and the majority of the population suffered greatly. By 1987, Burma had become one the poorest nations in the world, and was given Least Developed Country status by the United Nations. This degeneration culminated in the mass demonstration of 1988, whereby the people protested for the freedoms so long denied them by the dictatorship. In response to the protests, the BSPP disbanded and Ne Win stepped down as President and Chairman.
However, far from relinquishing power, the military clique reemerged in essentially the same form, with Ne Win's henchmen and pro-togas as its leaders. Under the leadership of Saw Maung, the military staged a coup and promised multiparty elections to quell the unrest and mass demonstrations. However, political parties were denied the right to campaign publicly, and had to organize indoors. Nonetheless, when the 1990 elections were held, the National League for Democracy (NLD) won 82% of the vote, winning 383 out of the all seats. Saw Maung acknowledged that the results were fair and genuine, and promised that the military would return to the barracks. This was simply a maneuver on the part of the military, and Saw Maung later states that first there must be a constitution, and the military will not hand over power until it is drafted. The military then proceeded to hand pick their own representatives for a conference to draft the new constitution, and outnumbered the legitimate representatives elected in the 1990 elections, they also demanded that over 20% of the government was to be made up of military personnel. Furthermore, they demanded that the military hold important positions within the government, including Defense, and that the positions of President and Prime Minister had to be approved by the military. This resulted in the NLD, and other elected representatives, boycotting the drafting of the constitution.
There was then over ten years of stalling by State Law and Order Restoration Council (SLORC), and then the State Peace and Development Council (SPDC), the various names the military junta gave itself, and they have conspired to eliminate Daw Aung San Suu Kyi, as well as other prominent elected leaders. There have been more than sufficient indicators that strongly suggest that this was ordered from the top military leaders of the junta. Failing to eradicate the movement for democracy, they then hatched a 7-point plan, or so-called �Road Map to Disciplined Democracy� in 2003. This was another blatant maneuver by a regime that was unwilling to relinquish their power. This was simply a rehashing of Ne Win�s 1974 BSPP dictated constitution.
In 2007, student leaders of 1988 asked the military rulers to consider the plight of the people who faced unrealistic increases in fuel costs imposed by the dictatorship. Their response was to arrest the student leaders, who were then given long jail sentences. In the same period, Buddhist monks approached the military leadership and reminded them of their duty to the people � the dictatorship responded with brutal force. The military shot and arrested monks, and entered many monasteries and destroyed them. Many were killed, with estimates suggesting over 300 monk and civilian victims.
In May, 2008, although foreign meteorological centers warned the military of an impending high force cyclone, the SPDC downplayed the intensity predicted by these sources. The devastating result of this deliberate withholding of information was that over 100,000 people were killed, and over a million people lost their homes and livelihood. Amidst this catastrophe, 8 days after the disaster, on the 10th of May, the SPDC held a referendum for its bogus constitution, and claimed a 93% yes vote. Later in the year, political prisoners were given extended jail sentences, and their lawyers were arrested and given long jail sentences from 20-65 years as well. This was in order to silence all possible political opposition by the democratic movement and its leaders.
The military rulers of Burma now plan to implement the 7th Stage of their so-called �Road Map to Disciplined Democracy� � the 2010 general elections. The abovementioned facts and track record of the military show that they are determined to maintain power, at the expense of the wellbeing of the nation. In 1948 Burma had gained independence and was known as the �Rice bowl of Asia�, and its currency had real value. It was known as a fast developing nation�. However, after 1962, Burma�s position rapidly plummeted, and it eventually reached Least Developed Country status, and had one of the worst human rights abuses records in the world. The military leaders of today are in reality clones spawned by Ne Win � they were the coup leaders of 1988, and none of the promises given by them have ever been kept. Their denial of foreign aid after Cyclone Nargis illustrates that they are not, and have never been, concerned about the welfare of the people. This present day attempt to fool the international community into believing that they will adopt a democratic process is merely a facade. It is no more than a carbon copy of the 1974 constitution which was designed to keep the military in power. Thus, the planned so-called return to civil rule will only further enslave the nation, and will extinguish all genuine democratic opposition to their rule.
In this critical year of 2009, we ask delegates of the international community at the United Nations General Assembly�s annual meeting and the European Union not to recognize this bogus and fraudulent election designed by the military. We ask all to join forces and to use the instruments of the United Nations to bring about a genuine change and true democracy for the people of Burma. We thank you in anticipation for the work you are about to undertake.
Sincerely,
The Undersigned
View Current Signatures
Posted by ၂၀၀၉ စုစည္း လႈပ္ရွားမႈ ေကာ္မတီ at Monday, January 11, 2010 0 comments
Labels:
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေရးအသားကို မႀကိဳက္လို႔ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွာ အားနည္းခ်က္ေတြ ရွိတယ္ထင္လို႔ လက္မွတ္မထိုးခ်င္ရင္ေတာင္မွ ၾသဇာရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေရး ဦးေဆာင္အဖြဲ႔ႀကီးမ်ားက ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို ဆန္႔က်င္ဖို႔ ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားမႈေတြ ျပဳသင့္ပါၿပီလို႔ အႀကံျပဳခ်င္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား..
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို တုိက္ဖ်က္ေရးအတြက္ ဘယ္လို ဦးေဆာင္မႈကိုမဆို ႀကိဳဆိုပါေၾကာင္း ႏွစ္သစ္ကူး သတင္းစကား ပါးလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား....
Collective Action Committee for BURMA
View Current Signatures - Sign the Petition
To: the international community at The United Nations General Assembly�s annual meeting and the European Union
To the dignitaries of the United Nations, except the representatives of Myanmar (BURMA) who claim to represent the peoples of Burma:
To the dignitaries of the European Union:
To world communality who valued Democracy and Human's right:
Dear Sirs and Madams,
Just as much as you appreciate and value your own personal freedoms, we the oppressed peoples of Burma have the same values, and although we have been denied, for many decades, such freedoms, we seek your help as we struggle to regain this freedom.
In 1962 our country, in its early years of freedom, was hijacked by a military dictatorship that eradicated all civil institutions and embarked on a process that has produced devastating consequences for our country. Its leader, General Ne Win, imposed his own brand of ideology on the nation, where military officials replaced almost all civilian workers in the nation�s administrative institutions. Civil society also came under military control and the country degenerated into a terrifying tyranny.
In 1974, the Burma Socialist Program Party (BSPP) drafted their constitution which enabled the dictatorship to establish a pseudo-civilian government, and General Ne Win transformed himself from a military leader into both the President and the Chairman of the only party in the country. His continued misgovernance of the country, including the demonetarization of the currency, produced dire results for the people, who were systematically impoverished by his reckless mismanagement.
Burma, under Ne Win�s mismanagement, degenerated into abject poverty, and the majority of the population suffered greatly. By 1987, Burma had become one the poorest nations in the world, and was given Least Developed Country status by the United Nations. This degeneration culminated in the mass demonstration of 1988, whereby the people protested for the freedoms so long denied them by the dictatorship. In response to the protests, the BSPP disbanded and Ne Win stepped down as President and Chairman.
However, far from relinquishing power, the military clique reemerged in essentially the same form, with Ne Win's henchmen and pro-togas as its leaders. Under the leadership of Saw Maung, the military staged a coup and promised multiparty elections to quell the unrest and mass demonstrations. However, political parties were denied the right to campaign publicly, and had to organize indoors. Nonetheless, when the 1990 elections were held, the National League for Democracy (NLD) won 82% of the vote, winning 383 out of the all seats. Saw Maung acknowledged that the results were fair and genuine, and promised that the military would return to the barracks. This was simply a maneuver on the part of the military, and Saw Maung later states that first there must be a constitution, and the military will not hand over power until it is drafted. The military then proceeded to hand pick their own representatives for a conference to draft the new constitution, and outnumbered the legitimate representatives elected in the 1990 elections, they also demanded that over 20% of the government was to be made up of military personnel. Furthermore, they demanded that the military hold important positions within the government, including Defense, and that the positions of President and Prime Minister had to be approved by the military. This resulted in the NLD, and other elected representatives, boycotting the drafting of the constitution.
There was then over ten years of stalling by State Law and Order Restoration Council (SLORC), and then the State Peace and Development Council (SPDC), the various names the military junta gave itself, and they have conspired to eliminate Daw Aung San Suu Kyi, as well as other prominent elected leaders. There have been more than sufficient indicators that strongly suggest that this was ordered from the top military leaders of the junta. Failing to eradicate the movement for democracy, they then hatched a 7-point plan, or so-called �Road Map to Disciplined Democracy� in 2003. This was another blatant maneuver by a regime that was unwilling to relinquish their power. This was simply a rehashing of Ne Win�s 1974 BSPP dictated constitution.
In 2007, student leaders of 1988 asked the military rulers to consider the plight of the people who faced unrealistic increases in fuel costs imposed by the dictatorship. Their response was to arrest the student leaders, who were then given long jail sentences. In the same period, Buddhist monks approached the military leadership and reminded them of their duty to the people � the dictatorship responded with brutal force. The military shot and arrested monks, and entered many monasteries and destroyed them. Many were killed, with estimates suggesting over 300 monk and civilian victims.
In May, 2008, although foreign meteorological centers warned the military of an impending high force cyclone, the SPDC downplayed the intensity predicted by these sources. The devastating result of this deliberate withholding of information was that over 100,000 people were killed, and over a million people lost their homes and livelihood. Amidst this catastrophe, 8 days after the disaster, on the 10th of May, the SPDC held a referendum for its bogus constitution, and claimed a 93% yes vote. Later in the year, political prisoners were given extended jail sentences, and their lawyers were arrested and given long jail sentences from 20-65 years as well. This was in order to silence all possible political opposition by the democratic movement and its leaders.
The military rulers of Burma now plan to implement the 7th Stage of their so-called �Road Map to Disciplined Democracy� � the 2010 general elections. The abovementioned facts and track record of the military show that they are determined to maintain power, at the expense of the wellbeing of the nation. In 1948 Burma had gained independence and was known as the �Rice bowl of Asia�, and its currency had real value. It was known as a fast developing nation�. However, after 1962, Burma�s position rapidly plummeted, and it eventually reached Least Developed Country status, and had one of the worst human rights abuses records in the world. The military leaders of today are in reality clones spawned by Ne Win � they were the coup leaders of 1988, and none of the promises given by them have ever been kept. Their denial of foreign aid after Cyclone Nargis illustrates that they are not, and have never been, concerned about the welfare of the people. This present day attempt to fool the international community into believing that they will adopt a democratic process is merely a facade. It is no more than a carbon copy of the 1974 constitution which was designed to keep the military in power. Thus, the planned so-called return to civil rule will only further enslave the nation, and will extinguish all genuine democratic opposition to their rule.
In this critical year of 2009, we ask delegates of the international community at the United Nations General Assembly�s annual meeting and the European Union not to recognize this bogus and fraudulent election designed by the military. We ask all to join forces and to use the instruments of the United Nations to bring about a genuine change and true democracy for the people of Burma. We thank you in anticipation for the work you are about to undertake.
Sincerely,
The Undersigned
View Current Signatures
Posted by ၂၀၀၉ စုစည္း လႈပ္ရွားမႈ ေကာ္မတီ at Monday, January 11, 2010 0 comments
Labels:
Sunday, 10 January 2010
Burma Constitutional Conference (Discussion 5)
Pressure on the United Nations Security Council (UNSC) will be imposed until it declares Burmas 2008 Constitution as null and void. It is reasonable to request the nullification of the 2008 Constitution by the UN Security Council. Precedence for such a move can be found in UNSC Resolution 554 regarding South Africas 1983 apartheid-entrenching constitution. UNSC declares that the so-called "new constitution" is contrary to the principles of the Charter of the United Nations, that the results of the referendum of 2 November 1983 are of no validity whatsoever and that the enforcement of the "new constitution" will further aggravate the already explosive situation prevailing inside apartheid South Africa. UNSC strongly rejects and declares as null and void the so-called "new constitution" and the "elections" to be organized in the current month of August for the "coloured" people and people of Asian origin as well as all insidious manoeuvres by the racist minority regime of South Africa further to entrench white minority rule and apartheid;
(or)
The 2008 Constitution must be revised by cancelling
(a) The impunity provision , and
(b) Other provisions which solidify the rule of the military dictatorship.
In order to reject the rule of the military dictatorship to be applied in accordance with the constitution, Burmas 2008 Constitution must be revised.
http://www.bdcburma.org
http://bdcburma.wordpress.com/
http://bdc-burma.blogspot.com/
http://www.gcast.com/u/bdcburma/main
http://www.youtube.com/user/bdcburma
U Nwe Aung, the Director of NCUB (Europe) on "2008 Constitution".
U Nwe Aung, Director of the National Council of the Union of Burma (NCUB) (Europe) on "2008 Constitution". The National Council of the Union of Burma (NCUB) works on democratic principles to achieve a democratic federal system in Burma. Equality for all can be achieved only through transparent and inclusive participation. He said that we are here to discuss the political situation regarding 2008 constitution and junta's planned 2010 election. We are actively discuss and digest political development of Burma in order to adopt the resolution to implement the future working strategy.
Saturday, 9 January 2010
(၆၂)ႏွစ္ေျမာက္လြတ္လပ္ေရးေန႔အထိမ္းအမွတ္(၄)ျမိဳ႕နယ္ကဗ်ာျပိဳင္ပဲြမွာ
က်ေနာ္(ပထမဆု)ရပါတယ္။ဆုရကဗ်ာကို အမွတ္တရေပးပို႔လိုက္ပါတယ္။
“လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ဒို႔အလွည့္”
ေအာင္လံေတာ္တလြင့္လြင့္နဲ႔
ေလေျပေတြအားမာန္၀င့္
ငွက္ကေလးေတြေတးသီဟစ္
ပန္းေတြရဲရဲပြင့္တဲ့ေန႔ ႕႕႕
အဲဒီေန႔ကို ႕႕
ေက်ာက္တိုင္အိုနား
အဖြားပါးစပ္ဖ်ားနဲ႔
စာအုပ္ၾကားမွာ ေတြ႕တယ္ ႕႕႕
ညီေနာင္အသက္ေသြး
ဘ၀ေတြစေတးျပီး
ယူေပးခဲ့ လြတ္လပ္မႈ
သမိုင္းအတုေတြၾကား
မႈန္၀ါး၀ါးပံုျပင္သဖြယ္
ဇာနည္အေပါင္းကို
ိုအာနာတယ္ ႕႕႕။
ရင္မွာအသိတရား ကိုယ္စီပါ ႕႕႕
စစ္ဖိနပ္ထဲက ဖ၀ါး
လံုးပါးပါးလာတဲ့ လြတ္လပ္မႈ
(၈၈)လူထု
အုံၾကြမႈေတြေမြးဖြား
ေရႊ၀ါေရာင္ကိုေစာ္ကား
ျမန္မာျပည္သားဆို ကမာ့အလည္
စံတုစရာမဲ့ မ်က္ႏွာငယ္ ႕႕႕။
“လြတ္လပ္ေရးေန႔”တဲ့လား
သခင္မ်ဳိးေဟ့ဗမာဖြား
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထားခဲ့တဲ့အေမြ
ေခါင္းေဆာင္ေကင္းေတြရွိတယ္ ႕႕
ေဒါင္းလံေတာ္တလြင့္လြင့္
လက္ဆင့္ကမ္းတဲ့ပဲြ
ငါတို႔ပါ၀င္ႏႊဲ ႕႕
တစ္လံတည္းေအာက္မွာ
တစ္သံတည္းထြက္လို႔
စစ္ဖိနပ္ႀကိဳးျဖဳတ္
ရုန္းထြက္စို႔သူငယ္ခ်င္းတို႔ ႕႕
ဗမာ့လူငယ္သမိုင္း
ဒို႔အလွည့္မွ
မရိုင္းေစနဲ႔ေဟ့ ႕႕။ ။
ေဒါင္းလူငယ္(ထား၀ယ္)
Dear members.
Here is a heart touching story for you this week :
There was a blind girl who hated herself because she was blind. She hated everyone, except her loving boyfriend.
But he was always there for her. She told her boyfriend,
"If I could only see the world, I will marry you."
One day, someone donated a pair of eyes to her.
When the bandages came off, she was able to SEE everything, including her boyfriend.
He asked her,
"Now that you can see the world, will you marry me?"
The girl looked at her boyfriend and saw that he was blind.
The sight of his closed eyelids shocked her. She hadn't expected that. The thought of looking at them the rest of her life led her to refuse to marry him.
Her boyfriend left in tears and days later had a note sent to her saying,
"Take good care of your eyes, my dear,
for before they were yours, they were mine."
-------------------------------------------------------
This is often how our human nature works when our status changes. Only a very few remember what life was like before, and who was always by their side in the most painful situations.
Life is a gift.
Today, before you say an unkind word,
think of someone who can't speak.
Before you complain about the taste of your food,
think of someone who has nothing to eat.
Before you complain about your husband or wife,
think of someone who's crying out to God for a companion.
Today, before you complain about life,
think of those who may have died before their time.
Before whining about the distance you drive,
think of those who walk the same distance on foot.
When you are tired and complain about your job,
think of the unemployed, the disabled, and those who wish they had your job.
And, when depressing thoughts seem to get you down,
put a smile on your face and think:
You're alive and still around for a reason...
Have a wondeful week...
Sabby - Seeds of Love
က်ေနာ္(ပထမဆု)ရပါတယ္။ဆုရကဗ်ာကို အမွတ္တရေပးပို႔လိုက္ပါတယ္။
“လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ဒို႔အလွည့္”
ေအာင္လံေတာ္တလြင့္လြင့္နဲ႔
ေလေျပေတြအားမာန္၀င့္
ငွက္ကေလးေတြေတးသီဟစ္
ပန္းေတြရဲရဲပြင့္တဲ့ေန႔ ႕႕႕
အဲဒီေန႔ကို ႕႕
ေက်ာက္တိုင္အိုနား
အဖြားပါးစပ္ဖ်ားနဲ႔
စာအုပ္ၾကားမွာ ေတြ႕တယ္ ႕႕႕
ညီေနာင္အသက္ေသြး
ဘ၀ေတြစေတးျပီး
ယူေပးခဲ့ လြတ္လပ္မႈ
သမိုင္းအတုေတြၾကား
မႈန္၀ါး၀ါးပံုျပင္သဖြယ္
ဇာနည္အေပါင္းကို
ိုအာနာတယ္ ႕႕႕။
ရင္မွာအသိတရား ကိုယ္စီပါ ႕႕႕
စစ္ဖိနပ္ထဲက ဖ၀ါး
လံုးပါးပါးလာတဲ့ လြတ္လပ္မႈ
(၈၈)လူထု
အုံၾကြမႈေတြေမြးဖြား
ေရႊ၀ါေရာင္ကိုေစာ္ကား
ျမန္မာျပည္သားဆို ကမာ့အလည္
စံတုစရာမဲ့ မ်က္ႏွာငယ္ ႕႕႕။
“လြတ္လပ္ေရးေန႔”တဲ့လား
သခင္မ်ဳိးေဟ့ဗမာဖြား
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထားခဲ့တဲ့အေမြ
ေခါင္းေဆာင္ေကင္းေတြရွိတယ္ ႕႕
ေဒါင္းလံေတာ္တလြင့္လြင့္
လက္ဆင့္ကမ္းတဲ့ပဲြ
ငါတို႔ပါ၀င္ႏႊဲ ႕႕
တစ္လံတည္းေအာက္မွာ
တစ္သံတည္းထြက္လို႔
စစ္ဖိနပ္ႀကိဳးျဖဳတ္
ရုန္းထြက္စို႔သူငယ္ခ်င္းတို႔ ႕႕
ဗမာ့လူငယ္သမိုင္း
ဒို႔အလွည့္မွ
မရိုင္းေစနဲ႔ေဟ့ ႕႕။ ။
ေဒါင္းလူငယ္(ထား၀ယ္)
Dear members.
Here is a heart touching story for you this week :
There was a blind girl who hated herself because she was blind. She hated everyone, except her loving boyfriend.
But he was always there for her. She told her boyfriend,
"If I could only see the world, I will marry you."
One day, someone donated a pair of eyes to her.
When the bandages came off, she was able to SEE everything, including her boyfriend.
He asked her,
"Now that you can see the world, will you marry me?"
The girl looked at her boyfriend and saw that he was blind.
The sight of his closed eyelids shocked her. She hadn't expected that. The thought of looking at them the rest of her life led her to refuse to marry him.
Her boyfriend left in tears and days later had a note sent to her saying,
"Take good care of your eyes, my dear,
for before they were yours, they were mine."
-------------------------------------------------------
This is often how our human nature works when our status changes. Only a very few remember what life was like before, and who was always by their side in the most painful situations.
Life is a gift.
Today, before you say an unkind word,
think of someone who can't speak.
Before you complain about the taste of your food,
think of someone who has nothing to eat.
Before you complain about your husband or wife,
think of someone who's crying out to God for a companion.
Today, before you complain about life,
think of those who may have died before their time.
Before whining about the distance you drive,
think of those who walk the same distance on foot.
When you are tired and complain about your job,
think of the unemployed, the disabled, and those who wish they had your job.
And, when depressing thoughts seem to get you down,
put a smile on your face and think:
You're alive and still around for a reason...
Have a wondeful week...
Sabby - Seeds of Love
Subscribe to:
Posts (Atom)
