Sunday, 25 October 2009
သာဓု - “အိမ္ေထာင္ဆိုတာဘာလဲ”
ပါပု - “အိမ္ေထာင္ဆိုတာ အ၀ိုင္းခံထားရတဲ့ ရဲတုိက္နဲ႔တူတယ္။ အထဲေရာက္ေနတဲ့ လူေတြကအျပင္ကိုထြက္ခ်င္တယ္။ အဲ အျပင္ကလူေတြၾကေတာ႔ အထဲ၀င္ဖို႔ အားခဲေနၾကတယ္”
သာဓု - “လူငယ္ေတြဟာ မိန္းမယူၿပီးတဲ့ေနာက္မွ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ ပိုလာသလား”
ပါပု - “ဆင္ျခင္ဉာဏ္ရွိရင္ သူတို႔ မိန္းမ မယူဘူး”
သာဓု - “လူပ်ဳိနဲ႔ လူအို ဘာကြာသလဲ”
ပါပု - “လူပ်ဳိက အိမ္အလုပ္ကို သူ႔ဟာသူလုပ္တယ္၊ လူအိုကေတာ့ မိန္းမခိုင္းလို႔ လုပ္ရတယ္”
သာဓု - “မိန္းမဆိုတာဘာလဲ”
ပါပု - “မိန္းမဆိုတာ ႏွင္းဆီပန္းပဲ၊ ပြင့္ခ်ပ္ေတြကို ခ်စ္သူ ရည္းစားေတြက ခူးသြားၾကတယ္၊ သူယူတဲ့ ေယာက်္ားအတြက္ ဆူးပဲ က်န္တယ္”
သာဓု - “မယားငယ္ဆိုတာ ဘာလဲ”
ပါပု - “အိမ္ခန္းထဲမွာ ထားစရာ ေနရာမရွိတဲ့ အဖိုးတန္ ပရိေဘာဂ”
သာဓု - “မိန္းမတစ္ေယာက္ထဲ ယူတဲ့စနစ္နဲ႔ မိန္းမႏွစ္ေယာက္ ယူတဲ့စနစ္ ဘာကြာသလဲ”
ပါပု - “ဘာမွ အကြာဘူး၊ ႏွစ္ခုစလံုးမွာ မိန္းမတစ္ေယာက္ ပိုေနတယ္”
သာဓု - “မိုက္တြင္းနက္ၿပီး မိန္းမနဲ႔ ကြာရွင္းႏုိင္သလား”
ပါပု - “မသိဘူး၊ ဒါေပမယ့္ မိုက္တြင္းနက္ၿပီး မိန္းမေတြကို တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေကာက္ယူႏုိ္င္တာေတာ့ အမွန္ပဲ”
သာဓု - “မိန္းမကိုဘာနဲ႔ ႏႈိင္းလို႔ ရမလဲ”
ပါပု - “ေစာင္နဲ႔ ၊ ၿခံဳလိုက္ရင္ အိုက္တယ္၊ ဖယ္လိုက္ရင္ ခ်မ္းတယ္”
သာဓု - “အလြန္အကၽြံ သတိေမ့ျခင္းဆိုတာ ဘာလဲ”
ပါပု - “နယ္ကျပန္လာတဲ့ ေယာက်္ားက ေရႊဆြဲႀကိဳးကို မယားႀကီးကိုေပးၿပီး ညစ္ပတ္ေနတဲ့
အ၀တ္အစားကို ေလွ်ာ္ဖြတ္ဖို႔ မယားငယ္ကိုေပးျခင္း”
သာဓု - “အေကာင္းျမင္သမားဆိုတာ ဘယ္လုိလူမ်ဴိးလဲ”
ပါပု - “အိမ္မွာ ေဆးေပါ့လိပ္တိုကို ျမင္တဲ့အခါ မိန္းမလုပ္တဲ့သူ စီးကရက္ ျဖတ္လုိက္ၿပီလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်တဲ့ ေယာက်္ား”
သာဓု - “ေယာက်္ားနဲ႔ မိန္းမ သူတို႔ရဲ႕ပါတနာေတြကို ဘာေၾကာင့္လဲသလဲ”
ပါပု - “အမ်ဳိးမ်ဳိးခံစားခ်င္တဲ့အခါ ေယာက်္ားဟာ မိန္းမကိုလဲတယ္၊ အဲမိန္းမကေတာ့ ဘာမွမခံစားရတဲ့အခါမွာ ေယာက်္ားကိုလဲတယ္”
သာဓု - “မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ မိေခ်ာင္းနဲ႔ အတူတူေနႏုိင္သလား”
ပါပု - “မိေခ်ာင္းမွာ ပိုက္ဆံရွိရင္ေနမွာေပါ့”
သာဓု - “ေငြသာ ပဓာနဆိုတာ အမွန္ပဲလား”
ပါပု - “မဟုတ္ဘူး၊ အဲဒီေငြရဲ႕ အေရအတြက္ကသာ ပဓာန”
သာဓု - “ဘယ္အရာက မိန္းမတစ္ေယာက္ကို အလွတိုးေစသလဲ”
ပါပု - “ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အစာအိမ္ထဲက ၀ီစကီႏွစ္ခြက္”
သာဓု - “ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ အင္အားခ်ိနဲ႔တဲ့ သေဘာကို ခံစားရသလဲ”
ပါပု - “မိန္းမေခ်ာတစ္ေယာက္က ရွင္အင္မတန္ေတာ္တဲ့ လူပါလားလို႔ ခ်ီးက်ဳးတဲ့အခါမွာ”
သာဓု - “ေယာက်္ား ယူတဲ့မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ကိုဘယ္လို အကဲျဖတ္ႏုိင္သလဲ”
ပါပု - “ေယာက်္ားအမ်ားႀကီးရဲ႕ အာ႐ုံစိုက္မႈကို ခံရတဲ့ဘ၀ကို ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ထဲရဲ႕ အာ႐ံုစိုက္မႈကိုခံရတဲ့ဘ၀နဲ႔ လဲလိုက္ျခင္းပဲေပါ့”
သာဓု - “မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ မွန္သမွ်ကို သိေအာင္ ဘယ္လိုရမလဲ”
ပါပု - “သူ႕ရဲ႕အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေရွ႔မွာသူ႔ကို ခ်ီးမြမ္းၾကည့္”
သာဓု - “မိန္းမျဖစ္တဲ့သူကို အံ့ၾသေအာင္ ဘာလုပ္ရမလဲ”
ပါပု - “သူ တစ္ခ်ိန္လံုးပူဆာေနတဲ့ စိန္နားကပ္အစား လက္ကိုင္ပ၀ါတစ္ထည္ ၀ယ္ေပးလုိက္”
သာဓု - “မိန္းမဟာ ဓားျပထက္ပိုေၾကာက္စရာ ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္၊ ဘာေၾကာင့္လဲ”
ပါပု - “ဓားျပဟာ ပိုက္ဆံအိတ္ကိုေပးမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘ၀ကို အဆံုးခံမလားလို႔ေမးတယ္၊
မိန္းမကေတာ့ ႏွစ္ခုစလံုးကို ေတာင္းတယ္”
သာဓု - “ေျခာက္လံုးျပဴး နဲ႔ စက္ေသနတ္ ဘာကြာသလဲ”
ပါပု - “စကားေျပာေနၾကတဲ့အခါမွာ ေယာက်္ားနဲ႔မိန္းမ ကြာသလဲလုိပဲေပါ့”
သာဓု - “ဘီယာနဲ႔မိန္းမ ဘာကြာသလဲ”
ပါပု - “ဘီယာက ခင္ဗ်ားဘယ္အခ်ိန္ အိမ္ျပန္မလဲဆိုတာ စိတ္မပူဘူး”
သာဓု - “႐ုပ္ေခ်ာ၊ ဉာဏ္ေကာင္း၊ ဂ႐ုစိုက္တတ္ၿပီး ပိုက္ဆံလည္း ခ်မ္းသာတဲ့ ေယာက်္ားကို ယူခ်င္ရင္ ျဖစ္မလား”
ပါပု - “ျဖစ္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ လင္ေလးခါယူရမယ္”
သာဓု - “ ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားရဲ့ ေခြးကို ဘာျဖစ္လို႔ ငထံုႀကီး”လို႔ နာမည္ေပးရတာလဲ”
ပါပု - “လမ္းမွာ ဒီေကာင့္ကို ငထံုႀကီးေခၚလိုက္ရင္ ေယာက်္ားေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား လွည့္ၾကည့္ၾကတာ အရသာရွိလြန္းလို႔”
သာဓု - “ကိုယ့္မိန္းမနဲ႔စကားမ်ားၾကရာမွာ ကိုယ္က အႏိုင္ရတယ္ဆိုရင္ ဘာလုပ္ရမလဲ“
ပါပု - “ရွင္းရွင္းေလးပဲ သူ႔ကုိ ေတာင္းပန္လိုက္”
သာဓု - “ဆင္းရဲတဲ့မိန္းကေလးကို ေပ်ာ္႐ြင္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္သလား”
ပါပု - “လုပ္ႏုိင္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ခ်မ္းသာတဲ့ မိန္းကေလးကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္လုပ္တာ ပိုေကာင္းတယ္”
သာဓု - “ပညာနဲ႔ အသျပာ ဘယ္ဟာကို ယူသင့္သလဲ”
ပါပု - “ကိုယ့္ဆီမွာ မလံုေလာက္တာကို ယူ”
Saturday, 24 October 2009
Dear Dhamma Friends and Supporters of the London Mogok Yeiktha,
Many Thanks to those who have already sent donations in advance to a total of £1144.
For those who arre planning to attend the Kathina Ceremony in London, please be aware that the Ceremony this year today on 24th October (Saturday) from 10.30 am to 3.30 pm is at St Mark's Church & Community Centre at Tollgate Road, 3 minute's walk from the DLR Beckton station and about 15 minutes by 262 Bus from Plaistow Station and 101 Bus from East Ham Station. Car Parking is available onsite at the back of the Centre (first come first serve) and in side streets and in Oliver Gardens.
If you have other commitments and are unable to attend, you can still donate Kathina Robes for the Sangha if you wish, by sending a cheque to the Yeiktha, made payable to BUDDHIST AID or by donating online. All donations received will be credited to Centre Fund.
With best wishes to you,
Mogok Yeiktha Gopaka,
Mogok Yeiktha,
30 Oliver Gardens, Beckton, London E6 5SE
Many Thanks to those who have already sent donations in advance to a total of £1144.
For those who arre planning to attend the Kathina Ceremony in London, please be aware that the Ceremony this year today on 24th October (Saturday) from 10.30 am to 3.30 pm is at St Mark's Church & Community Centre at Tollgate Road, 3 minute's walk from the DLR Beckton station and about 15 minutes by 262 Bus from Plaistow Station and 101 Bus from East Ham Station. Car Parking is available onsite at the back of the Centre (first come first serve) and in side streets and in Oliver Gardens.
If you have other commitments and are unable to attend, you can still donate Kathina Robes for the Sangha if you wish, by sending a cheque to the Yeiktha, made payable to BUDDHIST AID or by donating online. All donations received will be credited to Centre Fund.
With best wishes to you,
Mogok Yeiktha Gopaka,
Mogok Yeiktha,
30 Oliver Gardens, Beckton, London E6 5SE
Politically Correct Jokes
Politically Correct Jokes
(1)The prime Minister of China called President Bush to console him after the
Attack on the Pentagon: "I'm sorry to hear about the attack. It is a very big
tragedy. But in case you are missing any documents from the Pentagon, we
have copies of everything."
2
Musharraf calls Bush on 11th sept:
Musharraf: Mr President, I would like to express my
condolences to you. It is a real tragedy. So many people,
such great bldgs... I would like to ensure that we had nothing in
connection with that..
Bush: What buildings? What people??
Musharraf: Oh, and what time is it in America now?
Bush: It's eight in the morning.
Musharraf: Oops...Will call back in an hour!
3.Vajpayee and Bush are sitting in a bar. A guy walks in and
asks the barman, "Isn't that Bush and Vajpayee?"
The barman says "Yep, that's them." So the guy walks
over and says, "Hello, what are you guys doing?"
Bush says, "We're planning world war 3"
The guy says, "Really? What's going to happen?"
And Vajpayee says, "Well, we're going to kill 14
million Pakistanis and one bicycle repairman."
And the guy exclaimed, "A bicycle repairman?!! !"
Vajpayee turns to Bush and says,
"See, I told you no-one would worry about
the 14 million Pakistanis
!"
4. Pakistani on the moon:
Q: What do you call 1 Pakistani on
the moon?
A: Problem...
Q: What do you call 10 Pakistanis on the moon?
A: Problem...
Q: What do you call a 100
Pakistanis on the moon?
A: Problem...
Q: What do you call ALL the Pakistanis on the moon?
A: ...... Problem Solved!!!
5
A man is! taking a walk in Central park in New York .
Suddenly he sees a little girl being attacked by a pit bull
dog. He runs over and starts fighting with the dog.
He succeeds in killing the dog and saving the
girl's life. A policeman who was watching the
scene walks over and says: "You are a hero, tomorrow
you can read it in all the newspapers:
"Brave New Yorker saves the life of little girl".
The man says: "But I am not a New Yorker!"
Oh then it will say in newspapers in the morning:
"Brave American saves life of
little girl" the policeman answers.
"But I am not an
American!" - says the man. Oh, what are you then?"
The man says: "I am a Pakistani!"
The next day the newspapers say:
"Extremist kills innocent American dog”
(1)The prime Minister of China called President Bush to console him after the
Attack on the Pentagon: "I'm sorry to hear about the attack. It is a very big
tragedy. But in case you are missing any documents from the Pentagon, we
have copies of everything."
2
Musharraf calls Bush on 11th sept:
Musharraf: Mr President, I would like to express my
condolences to you. It is a real tragedy. So many people,
such great bldgs... I would like to ensure that we had nothing in
connection with that..
Bush: What buildings? What people??
Musharraf: Oh, and what time is it in America now?
Bush: It's eight in the morning.
Musharraf: Oops...Will call back in an hour!
3.Vajpayee and Bush are sitting in a bar. A guy walks in and
asks the barman, "Isn't that Bush and Vajpayee?"
The barman says "Yep, that's them." So the guy walks
over and says, "Hello, what are you guys doing?"
Bush says, "We're planning world war 3"
The guy says, "Really? What's going to happen?"
And Vajpayee says, "Well, we're going to kill 14
million Pakistanis and one bicycle repairman."
And the guy exclaimed, "A bicycle repairman?!! !"
Vajpayee turns to Bush and says,
"See, I told you no-one would worry about
the 14 million Pakistanis
!"
4. Pakistani on the moon:
Q: What do you call 1 Pakistani on
the moon?
A: Problem...
Q: What do you call 10 Pakistanis on the moon?
A: Problem...
Q: What do you call a 100
Pakistanis on the moon?
A: Problem...
Q: What do you call ALL the Pakistanis on the moon?
A: ...... Problem Solved!!!
5
A man is! taking a walk in Central park in New York .
Suddenly he sees a little girl being attacked by a pit bull
dog. He runs over and starts fighting with the dog.
He succeeds in killing the dog and saving the
girl's life. A policeman who was watching the
scene walks over and says: "You are a hero, tomorrow
you can read it in all the newspapers:
"Brave New Yorker saves the life of little girl".
The man says: "But I am not a New Yorker!"
Oh then it will say in newspapers in the morning:
"Brave American saves life of
little girl" the policeman answers.
"But I am not an
American!" - says the man. Oh, what are you then?"
The man says: "I am a Pakistani!"
The next day the newspapers say:
"Extremist kills innocent American dog”
Friday, 23 October 2009
Poem for Myo Yan Naung Thein
ငါ့ေျမးလဲရင္ အဖြား ထူမယ္..သား မပူနဲ ့
သားမွာ အခ်စ္..ေျမးအႏွစ္တဲ့
ပုလုေကြး ကထဲက
လက္ေပၚၾကီးတဲ့ ငါ့ေျမး
အဖြားေပါင္ေပၚ ထိုင္ တီတီတာတာေျပာ
"သားၾကီးလာ...အဖြားကို ရွာေၾကြးမတဲ့"
သူေတာ္ေကာင္း ကေလးေလးပါေတာ္..
က်ဳပ္ဘဲခ်ီမ..ရပ္နိုင္ပါေပ့..ရပ္နိုင္ေပ့
လမ္းေလွ်ာက္သင္ေပးခဲ့တာ..
အဖြားအသည္းေက်ာ္ ေျမးကေလးတေယာက္ပါ။
ကၾကီး ခေခြး..ေက်ာင္းစာဆို ထူးခ်ြန္တဲ့ေျမး..
အဖြား ဂုဏ္ယူရတဲ့ ေျမး..
ဂုဏ္ထူးမ်ားစြာနဲ ့ (၁၀)တန္းေအာင္..
အင္ဂ်င္နီယာၾကီး လုပ္ခ်င္တဲ့ေမာင္
ျဖစ္လာခဲ့တာ သူ ပိသုကာအင္ဂ်င္နီယာ
ျပင္သစ္ စကားေျပာသင္ ဆရာ..
ဧည့္လမ္းညႊန္ တစ္ဦး..
အညြန္ ့အဖူးေ၀တဲ့ ကေလးငယ္.
ေနာင္တစ္ေခတ္ အတြက္ တက္လူငယ္။
ကံမေကာင္းစြာ လူျဖစ္တာ နအဖေခတ္
စစ္က်ြန္စံနစ္ဆိုး ေရတိမ္မွာနစ္..
၁၉၉၆ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ဆိုျပီး
ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်..(၇) ႏွစ္
၂၀၀ရ ေရႊ၀ါေရာင္မွာ..သံဃာကို ကူလို ့
စြမ္းအားရွင္ေတြ ရိုက္ႏွက္ၾကတာ..
ေဒါင္ေဒါင္မည္တဲ့ က်ဳပ္ေျမး
ခုေတာ့ ဦးေခါင္းရိုက္တဲ့ ဒဏ္ရာ
ဦးေႏွာက္ထိ..အာရုံေၾကာ ထိလို ့
ဘယ္ဘက္တျခမ္းေသ..
မစြမ္းမသန္…လမ္းမေလွ်ာက္နိူင္ေတာ့ဖူး။
ရံုးခ်ိန္းဆို ထမ္းစင္နဲ ့မ..
လူတြဲ မ ကာခ်..
ဘယ္သူ မကယ္နိုင္..ပံုရက္က်ေနခဲ့
ေသြးပ်က္ရတဲ့ျမင္ကြင္း..
မိခင္အရင္းက အိပ္ယာထဲ..ဗုန္းဗုန္းလဲပါေရာ့
သူ ့ဇနီးသည္ ေအးျမနႏၵီလည္း..
ဖမ္းဆီးသြားၾက..ရိုက္ႏွက္ၾက.
လူမဆန္တာ…ဒီ..နအဖေပါ့။
အဖြားေတာ့ တစ္သက္မေၾကဘူး။
မိသားစု ရဲ့အေ၀းဆံုး တေနရာ..
သံတြဲေထာင္မွာ ဆရာ၀န္မရွိ
ရခိုင္ရဲ့ေဆာင္း..ႏွိပ္စက္ေထာင္းတာ..
လူမမာ သက္သက္..
အသက္ရွိရက္ ဒုကၡိတကေလးငယ္.
အျပစ္မဲ့သူကို
နအဖ..တင္တဲ့ စြဲခ်က္…
တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္ျမတ္နိုးမွဳ တဲ့..
ထြီ...ေျပာမေျပာခ်င္ဘူး..
ေျမးေလးေရ လူေလး မ်ိဳးရန္ေနာင္သိမ္း..
အာဇာနည္ မည္သည္…
က်ဴပင္လို ေလယူရာမတိမ္းဘူး..
ယံုၾကည္ရာသာ ရဲရင့္..
ေျခလက္ မသန္ေပကာလင့္…
စိတ္လက္ ခိုင္မာ..
ေခါင္းေမာ့၀င့္ပါ..လူကေလးရယ္..
အဖြား ဂုဏ္ယူစြာ
လမ္းေလွ်ာက္ထပ္သင္ေပးမယ္
အဖြား လက္ကို ဆြဲကိုင္မ..
ကဲ မတ္တတ္ ၾကိဳးစားျပန္ထ။
မသဒၶါ ( ၉။၂၃။၂၀၀၉)
ေျမးအေပၚခ်စ္ေသာ အဖြားနဲ့ ေျမးငယ္ ကိုမ်ိဳးရန္ေနာင္သိမ္းတို ့အတြက္..
အဖြားေရ..လမ္းေလ်ွာက္ ျပန္သင္ေပးေပါ့။..
စိတ္ဓါတ္သာ ျပည့္ေစ…ရပ္နိုင္ပါေပ့..ဆိုပါေလ.။
သူ..ျပန္လမ္းေလွ်ာက္နိုင္ပါေစ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။
Special Thanks to Ma Thadar
Thursday, 22 October 2009
Dramatic decrease in illegal timber trade between Burma and China but smuggling continues
The illegal cross-border timber trade between Burma and China has decreased significantly since 2005. However, ‘snake business' is widespread and the authorities in China should do more to clamp down, according to a new detailed review by the campaign group Global Witness.
A Disharmonious Trade, the third in a series of reports on illegal logging in Burma, is based on field research carried out between 2005 and 2009 in Kachin State, along the Burma-China border, and on China's eastern seaboard. The field research is supported by an analysis of the latest trade data which shows that imports of logs and sawn wood across the land border from Burma fell by more than 70% between 2005 and 2008. However, 270,000 m3 of logs, and 170,000 m3 of sawn timber, were still imported into Kunming customs district in 2008, more than 90% of which was illegal.
The decline in the illegal cross-border timber trade can be largely attributed to measures put in place by the Chinese authorities following the publication of Global Witness' report A Choice for China in October 2005. At that time, an average of one truck carrying 15 tonnes of illegally logged timber crossed an official Chinese checkpoint every 7 minutes, 24 hours a day, 365 days a year. In stark contrast, Global Witness saw very few log trucks along the border during 2006-07 and 2009.
However, some illicit trade continues, causing serious damage to the environment in Kachin State as the forest is cleared, often to make way for plantations. Timber is transported at night, official checkpoints avoided and documentation routinely falsified. In some instances, local enforcement agencies have turned a blind eye to smuggling; sources claim that corruption and bribery are rife.
"Clearly action taken by authorities in China and Burma to combat illegal logging in Kachin state has had a significant positive impact. But they should do more to close down the remaining industry, which is almost wholly reliant on the illegal timber supply from Burma," said Jon Buckrell, Global Witness' Head of Forest Policy. "The Chinese government aspires to achieve a ‘harmonious society' but the continued destruction of Burma's northern frontier forests, largely by Chinese companies, provides a striking counterpoint to that vision."
In late 2006 as part of their research, Global Witness investigators posed as buyers at flooring companies. At the time, thirteen out of 14 companies said that it was still possible for them to obtain timber from Burma across the land border despite import restrictions. These companies export timber throughout the world, including to Europe and America. A number of US-based companies are still advertising Burmese wood flooring on their websites despite the fact that the Lacey Act now bans commerce in illegally obtained timber and wood products.
This is just part of a wider problem. Half of China's timber imports from all countries are probably illegal and China accounts for roughly a quarter of all illegal timber being traded internationally. Chinese timber exports account for 10% of the global trade in illegal timber. This has a knock-on effect for other countries. For example, the UK imports more illegal timber than any other EU country because it buys so much from China.
Main recommendations:
The Government of the People's Republic of China should make all relevant authorities and businesses in China aware of the 11 May 2006 'Interim Measures to Manage Timber and Mineral Cooperation between Myanmar and Yunnan Province.' The 'Interim Measures' should be enforced;
The Burmese authorities should continue efforts to stop illegal and unsustainable logging in Kachin state and end the illegal cross-border timber trade with China.
Timber importing nations, including China, should adopt national legislation to prohibit the importation and sale of timber, which has been harvested, transported, bought or sold in violation of national laws.
/ Ends
Contact: Amy Barry on +44 207 4925858 or +44 7908 664397; Jon Buckrell in Bangkok on +66 (0)8 2446 8753
http://www.globalwitness.org/
Wednesday, 21 October 2009
Demonstration für Shwe Gas Kampagne
Message By; BDC
Dear All, Wir möchten Sie einladen, globalen Aktionstag gegen Shwe Gas Projekt in Birma. Bitte beigefügten View-Dateien für weitere Informationen und die folgenden Informationen.
Demonstration für Shwe Gas Kampagne
Datum:
Zwischen 28 und 10 - 09 (Mittwoch)
Time:
12:00 bis 13:00
Veranstaltungsort:
Infront der chinesischen Botschaft
49-51 Portland Place London W1B 1JL UK
Freuen Sie zu sehen. Sie können auch gerne die Einladung für jeden, der Free Burma unterstützt.
In Solidarität,
Shwe Gas Movement
NLD-LA UK
Birmanischen Muslim Association
Burma demokratischer Fragen
und alle demokratischen Organisationen
Message By; BDC
Dear All, Wir möchten Sie einladen, globalen Aktionstag gegen Shwe Gas Projekt in Birma. Bitte beigefügten View-Dateien für weitere Informationen und die folgenden Informationen.
Demonstration für Shwe Gas Kampagne
Datum:
Zwischen 28 und 10 - 09 (Mittwoch)
Time:
12:00 bis 13:00
Veranstaltungsort:
Infront der chinesischen Botschaft
49-51 Portland Place London W1B 1JL UK
Freuen Sie zu sehen. Sie können auch gerne die Einladung für jeden, der Free Burma unterstützt.
In Solidarität,
Shwe Gas Movement
NLD-LA UK
Birmanischen Muslim Association
Burma demokratischer Fragen
und alle demokratischen Organisationen
Demonstration for Shwe Gas Campaign
Dear All, We would like to invite you global day of action against Shwe gas project in Burma. Please, view attached files for more information and following information.
Demonstration for Shwe Gas Campaign
Date:
28 - 10 - 09 (Wednesday)
Time:
12:00 - 13:00
Venue:
Infront of Chinese Embassy
49-51 Portland Place London W1B 1JL UK
Look forward to see you. You may also send this invitation to anyone who supports free Burma.
In Solidarity,
Shwe Gas Movement
NLD-LA UK
Burmese Muslim Association
Burma Democratic Concern
and all democratic organisations
GDA Summary
Demonstration for Shwe Gas Campaign
Date:
28 - 10 - 09 (Wednesday)
Time:
12:00 - 13:00
Venue:
Infront of Chinese Embassy
49-51 Portland Place London W1B 1JL UK
Look forward to see you. You may also send this invitation to anyone who supports free Burma.
In Solidarity,
Shwe Gas Movement
NLD-LA UK
Burmese Muslim Association
Burma Democratic Concern
and all democratic organisations
GDA Summary
သတင္းစာဆင္ဆာၿဖတ္ခံလိုက္ရေသာ
ပူးတြဲတပ္ခ်ဳပ္ၾကီးဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးေမာင္ေအး
ယေန ့၂၀ ရက္ အဂၤါေန ့ထုတ္သတင္းစာမ်က္ႏွာဖံုးမ်ားတြင္
တရုတ္ၿပည္သို ့ထြက္ခြာသြားေသာ
မိုင္းယမ္းတင္ေအာင္ၿမင့္ဦးအား
တပ္ခ်ဳပ္ၾကီးႏွင္ ့အတူပို ့ေဆာင္ႏွုတ္ဆက္သည့့္
ပူးတြဲတပ္ခ်ဳပ္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးေမာင္ေအးအား
ေဆာင္းေပးထားသည္ ့ထီးကို ၿပန္ၾကားေရး၀န္ၾကီးမွ
ၿမန္မာ့အလင္းသတင္းစာအား ဆင္ဆာၿဖတ္ခိုင္းသၿဖင္ ့
ပူးတြဲတပ္ခ်ဳပ္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးေမာင္ေအးရဲ ့ေခါင္းေပၚက
ထီးမွာ ဆင္ဆာၿဖတ္ခံလိုက္ရၿပီး တပ္ခ်ဳပ္ၾကီး ကိုမိုးေပးထားေသာ
ထီးတေခ်ာင္းကိုသာ ထင္ထင္၇ွားရွား ၿဖစ္ေအာင္ ၀န္ၾကီးကလုပ္ခိုင္းထားေၾကာင္း
စံုစမ္းသိ၇ွိ၇ပါတယ္
ပူးတြဲတပ္ခ်ဳပ္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးေမာင္ေအးခင္မ်ာ
ဒါဟာ တပ္ခ်ဳပ္ၾကီးက ပူးတြဲတပ္ခ်ဳပ္ၾကီးရဲ ့အာဏာထီးေတာ္ကိုၿဖဳတ္ခ်သိမ္းယူေတာ ့မယ္ဆိုတဲ ့အဓိပၸါယ္
သက္ေရာင္ေနပါတယ္ မိုင္းယမ္းတင္ေအာင္ၿမင္ ့ဦးက လဲ အေ၀းမွာ ေရာက္၇ွိေနခ်ိန္ၿဖစ္တာမို ့
ပူးတြဲတပ္ခ်ဳပ္ၾကီး အေနၿဖင္ ့ အထူးသတိထားရပါမယ္ခင္မ်ာ
ေနာက္ဆက္တြဲစံုစမ္းခ်က္မ်ားအရ ဒီဆင္ဆာကိစၥကို ၿပန္ၾကားေရး၀န္ၾကီးက လံုး၀ မသိရွိပါတဲ့ခင္မ်ာ
ပူးတြဲတပ္ခ်ဳပ္ၾကီး ရဲ ့အထက္မွာ တပ္ခ်ဳပ္ၾကီးပဲရွိတာေၾကာင္ ့တပ္ခ်ဳပ္ၾကီးသာ အသိဆံုးပါတဲ့ခင္မ်ာ
Prev: တြဲဖက္တပ္ခ်ဳပ္ၾကီးခင္မ်ာ
http://mindhamma.multiply.com/journal/item/7/7
Monday, 19 October 2009
မန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရးႏွင့္
အမ်ဳိးသားေသြးစည္း ညီၫြတ္ေရး ျပႆနာ
ေမာင္စိန္ေသာ္
post by Saturday, October 17, 2009
ျမန္မာ့ႏိ္ုင္ငံအေရး၏ အရင္းခံျပႆနာသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရးႏွင့္ အမ်ဳိးသားေသြးစည္းညီၫြတ္ေရး ျပႆနာဟုျမင္သည္။
ဤျပႆနာ (၃) ခုႏွင့္ပတ္သက္၍ စစ္အာဏာရွင္အဆက္ဆက္ စစ္အုပ္စုနည္း စစ္အုပ္စုဟန္ျဖင့္ ေျဖရွင္းခဲ့ၾကပံုကို ေဝဖန္ဆန္းစစ္ လွ်င္ တိုးတက္မႈလကၡဏာ မေတြ႔ရဟုဆိုရမည္။ ရာစုႏွစ္ ထက္ဝက္ရွိေတာ့မည္။ ျပႆနာမေျဖရွင္းႏိုင္႐ံုမက ပို၍ပင္ဆိုးဝါးေစခဲ့ ေၾကာင္း လက္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္မ်ားက သက္ေသျပေနသည္။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျပႆနာ
စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ေအာက္မွာ ျပည္တြြင္းစစ္အရွိန္ျမင့္၍ မတရားအသင္းေၾကျငာခံထားရသည့္ အဖြဲ႔စည္းမ်ား၊ လူမ်ဳိးစုလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔စည္းမ်ား တိိုးမ်ားလာခဲ့သည္။ ျပည္သူလုထုအတြင္း မိကြဲဖကြဲ၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း ပို၍ ခံစားၾကရသည္။ ျပည္တြင္းစစ္မရပ္စဲပဲ အ မွန္တကယ္ ျပည္သူလူထု လိုလားေတာင့္တေနသည့္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရႏိုင္ပါ။
စစ္အစိုးရ ေႂကြးေၾကာ္ေနသည့္ ေသာင္းက်န္းသူ အျမစ္ျပတ္ ေခ်မႈန္းေရးဆိုေသာ မွားယြင္းေဖာက္ျပန္သည့္ ေပၚလစီျဖင့္ ျပည္တြင္း စစ္ ရပ္စဲႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။ (နဝတ၊ နအဖ) ေခတ္မွာ ေပၚေပါက္ခဲ့သည့္ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ ရယူခဲ့သည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုသည္ မွာ ရွစ္ေလးလံုးအရွိန္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးအၾကပ္႐ိုက္ေနသည့္ စစ္အစိုးရ ယာယီထြက္ေပါက္ တခုအေနျဖင့္ မလိမ့္တပတ္လုပ္ထား သည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသာျဖစ္သည္။
စီးပြားေရးလုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ားျဖင့္ လာဘ္ထိုး၍ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲခဲ့သည့္ စစ္အုပ္စု၏လုပ္ရပ္သည္ စိတ္ရင္းေစတနာမွန္ မဟုတ္ေၾကာင္း လူတိုင္းသေဘာေပါက္ၾကသည္။ ဤလုပ္ရပ္ျဖင့္ စစ္အစိုးရက ႏိုင္ငံေရး အျမတ္ထုတ္သည္။ ဗကပကို ေရွ႕တိုးမရေအာင္ ထိုးႏွက္ သည္။ NLD ႏွင့္ ျပည္တြင္းဒီမိုကေရစီီ အင္အားစုမ်ားအေပၚ ၿဖိဳခြဲဖိႏွိပ္ရန္ အခ်ိန္ယူသည္။ အပစ္ရပ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔မ်ားကို ေညာင္ႏွစ္ပင္ညီလာခံ ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ ေသြးေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။
စစ္အုပ္စုသည္ သမိုင္းမွာမရွိစဘူး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္သူမ်ားအျဖစ္ သူတ႔ိုကိုယ္သူတို႔ ႂကြားလံုးထုတ္ခဲ့ၾကသည္ ယာယီအား ျဖင့္ ေႁမြမေသ တုတ္မက်ဳိး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိး ရခဲ့ၾကေသာ္လည္း ႏိုင္ငံေရးအရ တူတူတန္တန္ ေဆြးေႏြးရယူသည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မဟုတ္ေခ်။
အက်ဳိးဆက္တခုမွာ တိုင္းျပည္၏ သဘာဝသယံဇာတမ်ား ေျပာင္သလင္းခါသြားေအာင္ ျပဳန္းတီးေစခဲ့သည္။ စစ္အုပ္စုေခတ္မွာ အ ထူးသျဖင့္ သဘာဝသစ္ေတာမ်ား ကုန္သေလာက္ျဖစ္သြားသည္။ အစားထိုး ျပန္မရႏိုင္သည့္ အေျခအေနျဖစ္သည္။ ဘယ္သူတရားခံ လဲ၊ ျပည္သူေတြက သမိုင္းမွတ္တမ္းတင္ၾကေပလိမ့္မည္။
ေနာက္ဒီကာလမွာ အပစ္ရပ္ ၿငိမ္းအဖြဲ႔တဖြဲ႔ျဖစ္သည့္ မံုဂူေဒသမွ ေမာက္ဆန္လႏွင့္ လီနင္မင္တို႔အဖြဲ႔မ်ားအား အဖြဲ႔တြင္း အကြဲဲအၿပဲကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ႏွစ္ဘက္စလံုးကိုေျခမႈန္း သတ္ျဖတ္၍ မံုဂူေဒသတခုလံုး အျပတ္သိမ္းယူလိုက္သည္။ မံံုဂူတပ္ ၂ဝဝ/၃ဝဝ ခန္႔အထိ ရက္ရက္စက္စက္ ပစ္သတ္ခံၾကရေၾကာင္း ခိုင္လံုသည့္ သတင္းမ်ားအရ သိခဲ့ရသည္။
စစ္အုပ္စု၏ လုပ္ဟန္အတိုင္း သေဘာထားေကာက္က်စ္မႈ သေႏၶပါ ဇာတိ႐ုပ္ေပၚလာျခင္း ျဖစ္သည္။ ယခုေတာ့ အပစ္ရပ္ၿငိမ္းအဖြဲ႔မ်ား ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္မီ နယ္ျခားေစာင့္တပ္အမည္ႏွင့္ စစ္အစိုးရလက္ေအာက္ သိမ္္းသြင္းဖြဲ႔စည္းေရးလုပ္လာသည္။
အဖြဲ႔ငယ္မ်ား သိမ္းယူဝါးမ်ဳိႏိုင္ျခင္းႏွင့္ ကိုယ့္အမ်ဳိးသားအက်ဳိးထက္ ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားကို အဓိကထားသည့္ ကိုယ္က်ဳိးရွာ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ဆိုသူ တခ်ဳိ႕ကိုနယ္ျခားေစာင့္တပ္လုပ္ေရး သိမ္းသြင္းႏိုင္ေသာ္လည္း အင္အားတစံုတရာရွိသည့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားက စစ္ အုပ္စုထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္ နယ္ျခားေစာင့္တပ္ မလုပ္ႏိုင္သည့္ ျပႆနာေပၚလာသည္။ ထုိအခါ အားနည္း၍ေပ်ာ့ကြက္ရွိသည့္ ကုိးကန္႔ ကိုတိုက္ခိုက္ သိမ္းပိုက္ျပလိုက္သည္။ ကိုးကန္႔မွာေသနတ္သံျပန္ျမည္၍ ထြက္ေျပးခိုလႈံ ဒုကၡေတြ႔ၾကရသည္မွာ ေဒသခံျပည္သူမ်ား သာျဖစ္သည္။ စစ္အုပ္စု၏ လုပ္ဟန္အတိုင္း နယ္ျခားေစာင့္တပ္ မလုပ္ႏိုင္သည့္ က်န္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေပၚ အင္အားျပၿခိမ္းေျခာက္ ျခင္းျဖင့္ ဖိအားအမ်ဳိးမ်ဳိးသံုးေနသည္။
အေမရိကန္ႏွင့္ နအဖဆက္ဆံေရးေျခလွမ္း ေျပာင္းလွမ္းလာေနၿပီ စစ္အစိုးရအေနႏွင့္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ဆက္လက္တည္ၿမဲေရး ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်လိမ့္မည္။ အပစ္ရပ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆက္ထိန္းႏိုင္ မထိန္းႏိုင္ ေစာင့္ၾကည့္ရမည္။ ေသခ်ာတာ္ခုမွာ နအဖ စစ္ အုပ္စုသက္တမ္းတေလွ်ာက္လံုး ကိုယ့္ျပည္တြင္း အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေပၚ အေလ်ာ့ေပးလိုက္ေလ်ာမႈ လံုးဝမလုပ္သည့္ ျဖစ္စဥ္သာရွိ သည္။ အမ်ဳိးသားေပါင္းစံုျပည္သူမ်ား မိမိ၏ ႏိုင္ငံေရးရပိုင္ခြင့္ႏွင့္ အသက္အိုးအိမ္ ကာကြယ္ပိုင္ခြင့္ရွိသည္။ တျပည္လံုး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအ တြက္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို တိုက္ဖ်က္ေသာနည္းျဖင့္သာ ရယူႏိုင္မည္။
ဒီမိုကေရစီေရးျပႆနာ
ျပည္တြင္းစစ္မီး ေတာက္ေလာင္ရျခင္းသည္ အရင္းစစ္လွ်င္ ဒီမိုကေရစီ မရွိမႈေၾကာင့္ ေတာက္ေလာင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ စစ္အာဏာရွင္စ နစ္က မီးေလာင္ရာေလပင့္ ေပးသည့္နည္း က်င့္သံုးသည္။ စစ္အစိုးရေခတ္ အဆက္ဆက္ သဏၭာန္မ်ိိဳးစံုျဖင့္ ေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ ဒီမို ကေရစီေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ေသြးထြက္သံယို အၾကမ္းဖက္ႏိွပ္ကြပ္မႈမ်ားျဖင့္ တုန္႔ျပန္ေျဖရွင္းသည္။
ရွစ္ေလးလံုး ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံုသည္ ျပည္သူ႔တိုက္ပြဲ အထြ႗္အထိပ္တခုထိ ေရာက္ခဲ့သည္။ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုကို ၿဖိဳ ခြင္း အာဏာသိမ္းခဲ့သည့္ စစ္အုပ္စု ယခုထိ အာဏာဆုပ္ကိုင္ထားသျဖင့္ ဒီမိုကေရစီေရး ေဝးေနရဆဲျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီေရးေရွ႕႐ႈ ႏိိုင္သည့္ (၉ဝ) ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို စစ္အစိုးရက အသိအမွတ္မျပဳသည္မွာ ဒီမိုကေရစီကို မလိုလားေၾကာင္းေဖၚျပသည္။
ေရြးေကာက္ပြဲအႏိုင္ရ NLD ၏ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးအေျဖရွာေရး ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို စစ္အစိုးရက ပယ္ခ်ေနျခင္းသည္ ဒီမိုကေရစီကို လက္မခံျငင္းဆန္သည့္ အဓိပၸါယ္ျဖစ္သည္။ ျပည္သူလူထုႏွင့္ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ား ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ေနသည့္ၾကားက စစ္အာ ဏာရွင္စနစ္ တရားဝင္ခြင့္ျပဳမည့္ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု တဖက္သတ္္ေရးဆြဲ အဓမၼနည္းျဖင့္ အတည္ျပဳထားၿပီး (၂ဝ၁ဝ) မွာ ေရြး ေကာက္ပြဲလုပ္ေရး ျပင္ဆင္ေနၾကသည္။
ဤေရြးေကာက္ပြဲသည္ (၂ဝဝ၈) ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု မျပဳျပင္လွ်င္ ဒီမိုကေရစီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ (၂ဝဝ၈) ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု ကို စစ္အစိုးရက ျပင္ဆင္ႏိုင္မည္မဟုတ္ဟု အခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ား ေရွ႕ေနလိုက္ ထင္ေၾကးေပးေနၾကသည္။ မျပဳျပင္လွ်င္ ျပည္သူလူထု ေတာင္း ဆိုေနသည့္ ဒီမိုကေရစီရရွိေရး မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း တထစ္ခ်ေျပာႏိုင္သည္။
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတကာအလယ္မွာ တိုင္းျပည္ဂုဏ္သိကၡာမဲ့ၿပီး ရစရာမရွိေအာင္ ခၽြတ္ျခံဳက်ေနရသည္။ ယခုတဖန္ စစ္တပ္လႊမ္းမိုးေရး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို တရားဝင္အတည္ျပဳရန္ (၂ဝဝ၈) ဖြဲ႔စည္းပံု လုပ္လာျပန္သည္။ ၎ဖြဲ႔စည္းပံုက ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္ကိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ခြင့္မေပး သူတို႔စစ္တပ္ကိုေတာ့ ေရြးေကာက္ခံစရာမလိုဘဲ လႊတ္ေတာ္မွာ (၄) ပံု (၁) ပံု ေနရာယူ ခြင့္ ျပဳထားသည္။
သမၼတအာဏာကိုလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက ခ်ဳပ္ကိုင္ၾကဦးမည္။ မေၾကနပ္လွ်င္လည္း အာဏာသိမ္းခြင့္ ေပးထားသည့္ ဖြဲ႔စည္းပံုျဖစ္ သည္။ “တရား မလြန္လြန္းဘူလား” နအဖ စစ္အုပ္စုရယ္လို႔သာ ေအာ္ဟစ္ကေလာ္တုတ္ ေနဖို႔ေကာင္းသည္။ ဒါကိုမ်ား ဒီမိုကေရစီအ ေရးေတာ္ပံု သစၥာေဖာက္ေတြက အာဏာရွင္အႀကိဳက္လိုက္ေရးေနၾကၿပီး ျဖစ္ႏိုင္တာလုပ္ေရးဆိုၿပီး ဒူးေထာက္ေရးေလသံေတြ ပစ္ေန ၾကသည္။
ဒီသစၥာေဖာက္ေတြဟာ ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲ ဒီေရျမင့္ခ်ိန္မွာ ျပည္သူ႔ဘက္မွ ေရွ႕တန္းအထိတိုးဝင္လာၾကၿပီး ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲ အခက္ အခဲေတြ႔ခ်ိန္မွာ အာဏာရွင္မ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းေရးတဘက္သတ္ အေလ်ာ့ေပးေရး တရားေတြ ထူေထာင္၍ ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲ႐ႈပ္ေထြး ေအာင္ လုပ္ၾကသည္။
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ မတရားတည္ရွိေနသည္ကိုေတာ့ မျပာရဲၾကဘူး။ ဒါမ်ဳိးဘက္ေျပာင္းေအာ္ၾကတာ တခ်ဳိ႕က တႀကိမ္မကဘူး။ ရပ္ တည္ခ်က္ ေျပာင္းလြယ္သည့္ သူမ်ားက ရပ္တည္ခ်က္မေျပာင္းသည့္ ဒီမိုကေရစီေရးတိုက္ပြဲ တက္ႂကြသူမ်ားကို မလိုတမာ သခင္အား ရ အပုတ္ခ်ေနၾကသည္မွာ အလြန္စက္ဆုုပ္ဖြယ္ေကာင္းသည္။
စစ္တပ္ေခါင္းေဆာင္မႈျဖင့္ ဒီမိုကေရစီ မေျပာင္းလဲႏိုင္ပါ။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္တြင္ ဒီမိုကေရစီေရး အဓိက တားဆီးျပဳေနသည္မွာ စစ္ တပ္ျဖစ္သည္။ ပို၍တိတိက်က် ေျပာရလွ်င္ စစ္တပ္အားကိုး ျပဳထားသည့္ အာဏာပိုင္ (အာဏာရွင္) စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ တစု၏ ဒီမိုကေရစီ ေရး တားဆီးထားမႈ ျပႆနာပင္ျဖစ္သည္။
၎တို႔က စစ္ဗ်ဳ႐ိုကရက္ယႏၱယားျဖင့္ စစ္အစိုးရထူေထာင္၍ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ က်င့္သံုးေနၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ (၂ဝ၁ဝ) ေရြး ေကာက္ပြဲ လုပ္သည္ျဖစ္ေစ မလုပ္သည္ျဖစ္ေစ (၂ဝဝ၈) ဖြဲ႔စည္းပံုႏွင့္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ျပႆနာ မေျဖရွင္းႏိုင္လွ်င္ ဒီမိိုကေရစီေရး ေဝးေန မည္သာ ျဖစ္သည္။
ျပည္သူကို အေျခခံလႈပ္ရွားေနသည့္ ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လွန္ေရး တိုက္ပြဲမ်ား ဒီမိုကေရစီမရမခ်င္း သဏၭာန္မ်ဳိးစံုျဖင့္ ျဖစ္ပြားေနလိမ့္ မည္။ မည္သည့္ ေဖါက္ျပန္ေရးအင္အားမွ ေႏွာင့္ယွက္ တားဆီးႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ။ ေနာက္ဆံုးမွာ ဗမာျပည္၏ ပင္မႏိုင္ငံေရးကို ေရွ႕ ေဆာင္မႈ ေပးႏိုင္မည့္ ဥပေဒတြင္း ဥပေဒပရွိ္ ပါတီစံု ႏိုင္ငံေရးအင္အားမ်ား ပါဝင္လာႏိုင္ၾကၿပီး စစ္အာဏာရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ျပႆနာကို ေျဖရွင္း ႏိုင္မွသာ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရး ေဖာ္ေဆာင္ ႏို္င္ေပလိမ့္မည္။
အမ်ဳိးသား ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရးျပႆနာ ဦးႏုေခါင္းေဆာင္ၿပီး ျပည္ေထာင္စုအေရး ေဆြးေႏြးရန္ ျပည္နယ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ရန္ ကုန္မွာ စုစည္းထားခ်ိန္ ျပည္ေထာင္စုၿပိဳကြဲမည့္ အႏၱရာယ္မွ ကယ္တင္လိုက္သည္ဆိုေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ကို သံုး၍ ဗိုလ္ေနဝင္း၊ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတို႔ ေခါင္းေဆာင္သည့္ စစ္တပ္က (၁၉၆၂) မတ္လ (၂) ရက္ေန႔မွာ အာဏာသိမ္းယူလိုက္သည့္ ျဖစ္ရပ္ကို ႏိုင္ငံေရး စိတ္ဝင္စားသူတိုင္း သိၾကၿပီးျဖစ္လိမ့္မည္။
ခ်ီကထဲက ယဥ္သကို ဆိုသလို ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုႏွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတ အပါအဝင္ ျပည္နယ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ႏိုင္ငံေရးသမား အ ေတာ္မ်ားမ်ားပါ ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းလိုက္ၿပီး စစ္အာဏာျဖင့္ တျပည္လံုးကို လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္လာခဲ့သည္မွာ ယေန႔တိုင္ျဖစ္သည္။ လူေတြ ေျပာင္းသြားေသာ္လည္း စစ္အာဏာရွင္စနစ္က မေျပာင္းေပ။
အမ်ဳိးသားေရး ျပႆနာ အေၾကာင္းျပဳ အာဏာသိမ္းခဲ့သည့္ စစ္အစိုးရသည္ အမ်ဳိးသားေရး ဖိႏိွပ္မႈေတြ အခ်ဳိ႕ဖမ္းဆီးေထာင္ခ် အခ်ဳိ႕သတ္ပစ္သည္အထိ ပိုကဲလုပ္လာ၍ သူပုန္ထမႈမ်ား အမ်ဳိးသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား တိုးပြားလာသည္။ ဗာမာျပည္မွာ လူမ်ဳိးတမ်ဳိး လက္နက္ကိုင္တဖြဲ႔ ဆိုရမလို ျဖစ္လာသည္။ တခ်ဳိ႕လူမ်ဳိးစုေတြ စစ္အစိုးရ၏ ေသြးခြဲသပ္လွ်ိဳမႈေၾကာင့္ လက္နက္ကိုင္တပ္ တဖြဲ႔မက ႏွစ္ဖြဲ႔ သံုးဖြဲ႔အထိ ရွိလာေနေၾကာင္း ၾကားသိေနရသည္။
စစ္အစိုးရတပ္မ်ားႏွင့္ တိုက္ပြဲမ်ားျဖစ္ပြားၾက၍ စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ခံစားၾကရသည္ကတမ်ဳိး တိုးခ်ဲ႕ဖြဲ႔စည္းထားသည့္ စစ္အစိုးရတပ္မ်ား ျဖန္႔က်က္ ေနရာယူထားမႈဒဏ္ ျပည္သူေတြ ရင္ဆိုင္ေနၾကရသည္က တဖံုျဖစ္လာသည္။ အထက္ေဖာ္ျပပါ မံုဂူေဒသလူသတ္ပြဲႏွင့္ ေနာက္လုပ္ရပ္တခုမွာ အပစ္ရပ္ၿငိမ္းအဖြဲ႔တခုျဖစ္သည့္ ရွမ္းအဖြဲ႔မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဆထင္ႏွင့္ SNLD ေခါင္းေဆာင္မ်ားအား ႏွစ္ရွည္ေထာင္ ဒဏ္ ႏွစ္ (၉ဝ) ႏွစ္ (၁ဝဝ) ေက်ာ္ထိ မတရားခ်ပစ္ေနျခင္းသည္ အမ်ဳိးသားအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေပၚ စစ္အုပ္စု၏ အာဃာတစိတ္ လြန္ကဲမႈကို ျပ ျခင္းျဖစ္သည္။ သမိုင္းတြင္ေလာက္ပါေပသည္။
ဤစိတ္ဓာတ္ ဤလုပ္ရပ္မ်ဳိးႏွင့္ အမ်ဳိးသား ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရး မျဖစ္ႏိုင္ စစ္အာဏာပိုင္မ်ားသည္ ၎တို႔ တပ္တြင္းမွာလည္း ဗမာ အမ်ဳိးသားေရးဝါဒ က်င့္သံုးသည္။ (နဝတ၊ နအဖ) ၏ ႏွစ္ (၂ဝ) ေက်ာ္ကာလအတြင္း စစ္တိုင္းေတြအလိုက္ တိုင္းမွဴးမ်ား လုပ္ပိုင္ခြင့္ ပိုင္စားေပးထားသည္။
တိုင္းမွဴး ဗမာဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ ျပည္နယ္ေတြမွာ မင္းမူခဲ့ၾကျခင္းသည္လည္း လူမ်ဳိးေရးဆန္သည့္ ႐ိုက္ခတ္မႈကိုျဖစ္ေစသည္။ တန္းတူေရး၊ ေသြးစည္းေရးႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ကို အာမ မခံဘဲ စစ္တပ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ထည့္သြင္္းထားမည့္ (၂ဝဝ၈) ဖြဲ႔စည္းပံုျဖင့္ အမ်ဳိး သား ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရးကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။
ဗမာျပည္တြင္ ဗမာအမ်ဳိးသား တမ်ဳိးတည္း ၿငိမ္းခ်မ္းတည္ၿငိမ္သည့္ ဒီမိုကေရစီေရး လြတ္လပ္ခြင့္မရႏိုင္သလို ျပည္နယ္မ်ားရွိ လူမ်ဳိးစု အသီးသီးသည္လည္း တျပည္နယ္ တေဒသခ်င္း ကြက္၍ ၿငိမ္းခ်မ္းတည္ၿငိမ္မႈႏွင့္ ဒီမိုကေရစီမရႏိုင္။ အမ်ဳိးသားေပါင္းစံု ျပည္သူေတြ ေသြးစည္းညီၫြတ္စြာ လက္တြဲ၍ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ဖယ္ရွားပစ္ႏိုင္မွသာ အမ်ဳိးသားျပည္လည္ ေပါင္းစည္းေရးျဖစ္၍ တျပည္လံုး ၿငိမ္းခ်မ္းၿပီး ေသြးစည္းညီၫြတ္ေသာ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ ထူေထာင္ႏိုင္လိမ့္မည္။
ေမာင္စိန္ေသာ္
၁-၁ဝ-၂ဝဝ၈
(လူ႔ေဘာင္သစ္ ဂ်ာနယ္ အမွတ္ ၈၊ ေအာက္တိုဘာလ ၂၀၀၉)
http://www.naytthit.com/articals/October09/mgseinthaw-arti-oct17.html
အမ်ဳိးသားေသြးစည္း ညီၫြတ္ေရး ျပႆနာ
ေမာင္စိန္ေသာ္
post by Saturday, October 17, 2009
ျမန္မာ့ႏိ္ုင္ငံအေရး၏ အရင္းခံျပႆနာသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရးႏွင့္ အမ်ဳိးသားေသြးစည္းညီၫြတ္ေရး ျပႆနာဟုျမင္သည္။
ဤျပႆနာ (၃) ခုႏွင့္ပတ္သက္၍ စစ္အာဏာရွင္အဆက္ဆက္ စစ္အုပ္စုနည္း စစ္အုပ္စုဟန္ျဖင့္ ေျဖရွင္းခဲ့ၾကပံုကို ေဝဖန္ဆန္းစစ္ လွ်င္ တိုးတက္မႈလကၡဏာ မေတြ႔ရဟုဆိုရမည္။ ရာစုႏွစ္ ထက္ဝက္ရွိေတာ့မည္။ ျပႆနာမေျဖရွင္းႏိုင္႐ံုမက ပို၍ပင္ဆိုးဝါးေစခဲ့ ေၾကာင္း လက္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္မ်ားက သက္ေသျပေနသည္။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျပႆနာ
စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ေအာက္မွာ ျပည္တြြင္းစစ္အရွိန္ျမင့္၍ မတရားအသင္းေၾကျငာခံထားရသည့္ အဖြဲ႔စည္းမ်ား၊ လူမ်ဳိးစုလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔စည္းမ်ား တိိုးမ်ားလာခဲ့သည္။ ျပည္သူလုထုအတြင္း မိကြဲဖကြဲ၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း ပို၍ ခံစားၾကရသည္။ ျပည္တြင္းစစ္မရပ္စဲပဲ အ မွန္တကယ္ ျပည္သူလူထု လိုလားေတာင့္တေနသည့္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရႏိုင္ပါ။
စစ္အစိုးရ ေႂကြးေၾကာ္ေနသည့္ ေသာင္းက်န္းသူ အျမစ္ျပတ္ ေခ်မႈန္းေရးဆိုေသာ မွားယြင္းေဖာက္ျပန္သည့္ ေပၚလစီျဖင့္ ျပည္တြင္း စစ္ ရပ္စဲႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။ (နဝတ၊ နအဖ) ေခတ္မွာ ေပၚေပါက္ခဲ့သည့္ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ ရယူခဲ့သည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုသည္ မွာ ရွစ္ေလးလံုးအရွိန္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးအၾကပ္႐ိုက္ေနသည့္ စစ္အစိုးရ ယာယီထြက္ေပါက္ တခုအေနျဖင့္ မလိမ့္တပတ္လုပ္ထား သည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသာျဖစ္သည္။
စီးပြားေရးလုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ားျဖင့္ လာဘ္ထိုး၍ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲခဲ့သည့္ စစ္အုပ္စု၏လုပ္ရပ္သည္ စိတ္ရင္းေစတနာမွန္ မဟုတ္ေၾကာင္း လူတိုင္းသေဘာေပါက္ၾကသည္။ ဤလုပ္ရပ္ျဖင့္ စစ္အစိုးရက ႏိုင္ငံေရး အျမတ္ထုတ္သည္။ ဗကပကို ေရွ႕တိုးမရေအာင္ ထိုးႏွက္ သည္။ NLD ႏွင့္ ျပည္တြင္းဒီမိုကေရစီီ အင္အားစုမ်ားအေပၚ ၿဖိဳခြဲဖိႏွိပ္ရန္ အခ်ိန္ယူသည္။ အပစ္ရပ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔မ်ားကို ေညာင္ႏွစ္ပင္ညီလာခံ ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ ေသြးေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။
စစ္အုပ္စုသည္ သမိုင္းမွာမရွိစဘူး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္သူမ်ားအျဖစ္ သူတ႔ိုကိုယ္သူတို႔ ႂကြားလံုးထုတ္ခဲ့ၾကသည္ ယာယီအား ျဖင့္ ေႁမြမေသ တုတ္မက်ဳိး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိး ရခဲ့ၾကေသာ္လည္း ႏိုင္ငံေရးအရ တူတူတန္တန္ ေဆြးေႏြးရယူသည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မဟုတ္ေခ်။
အက်ဳိးဆက္တခုမွာ တိုင္းျပည္၏ သဘာဝသယံဇာတမ်ား ေျပာင္သလင္းခါသြားေအာင္ ျပဳန္းတီးေစခဲ့သည္။ စစ္အုပ္စုေခတ္မွာ အ ထူးသျဖင့္ သဘာဝသစ္ေတာမ်ား ကုန္သေလာက္ျဖစ္သြားသည္။ အစားထိုး ျပန္မရႏိုင္သည့္ အေျခအေနျဖစ္သည္။ ဘယ္သူတရားခံ လဲ၊ ျပည္သူေတြက သမိုင္းမွတ္တမ္းတင္ၾကေပလိမ့္မည္။
ေနာက္ဒီကာလမွာ အပစ္ရပ္ ၿငိမ္းအဖြဲ႔တဖြဲ႔ျဖစ္သည့္ မံုဂူေဒသမွ ေမာက္ဆန္လႏွင့္ လီနင္မင္တို႔အဖြဲ႔မ်ားအား အဖြဲ႔တြင္း အကြဲဲအၿပဲကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ႏွစ္ဘက္စလံုးကိုေျခမႈန္း သတ္ျဖတ္၍ မံုဂူေဒသတခုလံုး အျပတ္သိမ္းယူလိုက္သည္။ မံံုဂူတပ္ ၂ဝဝ/၃ဝဝ ခန္႔အထိ ရက္ရက္စက္စက္ ပစ္သတ္ခံၾကရေၾကာင္း ခိုင္လံုသည့္ သတင္းမ်ားအရ သိခဲ့ရသည္။
စစ္အုပ္စု၏ လုပ္ဟန္အတိုင္း သေဘာထားေကာက္က်စ္မႈ သေႏၶပါ ဇာတိ႐ုပ္ေပၚလာျခင္း ျဖစ္သည္။ ယခုေတာ့ အပစ္ရပ္ၿငိမ္းအဖြဲ႔မ်ား ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္မီ နယ္ျခားေစာင့္တပ္အမည္ႏွင့္ စစ္အစိုးရလက္ေအာက္ သိမ္္းသြင္းဖြဲ႔စည္းေရးလုပ္လာသည္။
အဖြဲ႔ငယ္မ်ား သိမ္းယူဝါးမ်ဳိႏိုင္ျခင္းႏွင့္ ကိုယ့္အမ်ဳိးသားအက်ဳိးထက္ ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားကို အဓိကထားသည့္ ကိုယ္က်ဳိးရွာ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ဆိုသူ တခ်ဳိ႕ကိုနယ္ျခားေစာင့္တပ္လုပ္ေရး သိမ္းသြင္းႏိုင္ေသာ္လည္း အင္အားတစံုတရာရွိသည့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားက စစ္ အုပ္စုထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္ နယ္ျခားေစာင့္တပ္ မလုပ္ႏိုင္သည့္ ျပႆနာေပၚလာသည္။ ထုိအခါ အားနည္း၍ေပ်ာ့ကြက္ရွိသည့္ ကုိးကန္႔ ကိုတိုက္ခိုက္ သိမ္းပိုက္ျပလိုက္သည္။ ကိုးကန္႔မွာေသနတ္သံျပန္ျမည္၍ ထြက္ေျပးခိုလႈံ ဒုကၡေတြ႔ၾကရသည္မွာ ေဒသခံျပည္သူမ်ား သာျဖစ္သည္။ စစ္အုပ္စု၏ လုပ္ဟန္အတိုင္း နယ္ျခားေစာင့္တပ္ မလုပ္ႏိုင္သည့္ က်န္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေပၚ အင္အားျပၿခိမ္းေျခာက္ ျခင္းျဖင့္ ဖိအားအမ်ဳိးမ်ဳိးသံုးေနသည္။
အေမရိကန္ႏွင့္ နအဖဆက္ဆံေရးေျခလွမ္း ေျပာင္းလွမ္းလာေနၿပီ စစ္အစိုးရအေနႏွင့္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ဆက္လက္တည္ၿမဲေရး ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်လိမ့္မည္။ အပစ္ရပ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆက္ထိန္းႏိုင္ မထိန္းႏိုင္ ေစာင့္ၾကည့္ရမည္။ ေသခ်ာတာ္ခုမွာ နအဖ စစ္ အုပ္စုသက္တမ္းတေလွ်ာက္လံုး ကိုယ့္ျပည္တြင္း အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေပၚ အေလ်ာ့ေပးလိုက္ေလ်ာမႈ လံုးဝမလုပ္သည့္ ျဖစ္စဥ္သာရွိ သည္။ အမ်ဳိးသားေပါင္းစံုျပည္သူမ်ား မိမိ၏ ႏိုင္ငံေရးရပိုင္ခြင့္ႏွင့္ အသက္အိုးအိမ္ ကာကြယ္ပိုင္ခြင့္ရွိသည္။ တျပည္လံုး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအ တြက္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို တိုက္ဖ်က္ေသာနည္းျဖင့္သာ ရယူႏိုင္မည္။
ဒီမိုကေရစီေရးျပႆနာ
ျပည္တြင္းစစ္မီး ေတာက္ေလာင္ရျခင္းသည္ အရင္းစစ္လွ်င္ ဒီမိုကေရစီ မရွိမႈေၾကာင့္ ေတာက္ေလာင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ စစ္အာဏာရွင္စ နစ္က မီးေလာင္ရာေလပင့္ ေပးသည့္နည္း က်င့္သံုးသည္။ စစ္အစိုးရေခတ္ အဆက္ဆက္ သဏၭာန္မ်ိိဳးစံုျဖင့္ ေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ ဒီမို ကေရစီေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ေသြးထြက္သံယို အၾကမ္းဖက္ႏိွပ္ကြပ္မႈမ်ားျဖင့္ တုန္႔ျပန္ေျဖရွင္းသည္။
ရွစ္ေလးလံုး ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံုသည္ ျပည္သူ႔တိုက္ပြဲ အထြ႗္အထိပ္တခုထိ ေရာက္ခဲ့သည္။ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုကို ၿဖိဳ ခြင္း အာဏာသိမ္းခဲ့သည့္ စစ္အုပ္စု ယခုထိ အာဏာဆုပ္ကိုင္ထားသျဖင့္ ဒီမိုကေရစီေရး ေဝးေနရဆဲျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီေရးေရွ႕႐ႈ ႏိိုင္သည့္ (၉ဝ) ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို စစ္အစိုးရက အသိအမွတ္မျပဳသည္မွာ ဒီမိုကေရစီကို မလိုလားေၾကာင္းေဖၚျပသည္။
ေရြးေကာက္ပြဲအႏိုင္ရ NLD ၏ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးအေျဖရွာေရး ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို စစ္အစိုးရက ပယ္ခ်ေနျခင္းသည္ ဒီမိုကေရစီကို လက္မခံျငင္းဆန္သည့္ အဓိပၸါယ္ျဖစ္သည္။ ျပည္သူလူထုႏွင့္ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ား ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ေနသည့္ၾကားက စစ္အာ ဏာရွင္စနစ္ တရားဝင္ခြင့္ျပဳမည့္ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု တဖက္သတ္္ေရးဆြဲ အဓမၼနည္းျဖင့္ အတည္ျပဳထားၿပီး (၂ဝ၁ဝ) မွာ ေရြး ေကာက္ပြဲလုပ္ေရး ျပင္ဆင္ေနၾကသည္။
ဤေရြးေကာက္ပြဲသည္ (၂ဝဝ၈) ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု မျပဳျပင္လွ်င္ ဒီမိုကေရစီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ (၂ဝဝ၈) ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု ကို စစ္အစိုးရက ျပင္ဆင္ႏိုင္မည္မဟုတ္ဟု အခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ား ေရွ႕ေနလိုက္ ထင္ေၾကးေပးေနၾကသည္။ မျပဳျပင္လွ်င္ ျပည္သူလူထု ေတာင္း ဆိုေနသည့္ ဒီမိုကေရစီရရွိေရး မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း တထစ္ခ်ေျပာႏိုင္သည္။
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတကာအလယ္မွာ တိုင္းျပည္ဂုဏ္သိကၡာမဲ့ၿပီး ရစရာမရွိေအာင္ ခၽြတ္ျခံဳက်ေနရသည္။ ယခုတဖန္ စစ္တပ္လႊမ္းမိုးေရး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို တရားဝင္အတည္ျပဳရန္ (၂ဝဝ၈) ဖြဲ႔စည္းပံု လုပ္လာျပန္သည္။ ၎ဖြဲ႔စည္းပံုက ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္ကိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ခြင့္မေပး သူတို႔စစ္တပ္ကိုေတာ့ ေရြးေကာက္ခံစရာမလိုဘဲ လႊတ္ေတာ္မွာ (၄) ပံု (၁) ပံု ေနရာယူ ခြင့္ ျပဳထားသည္။
သမၼတအာဏာကိုလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက ခ်ဳပ္ကိုင္ၾကဦးမည္။ မေၾကနပ္လွ်င္လည္း အာဏာသိမ္းခြင့္ ေပးထားသည့္ ဖြဲ႔စည္းပံုျဖစ္ သည္။ “တရား မလြန္လြန္းဘူလား” နအဖ စစ္အုပ္စုရယ္လို႔သာ ေအာ္ဟစ္ကေလာ္တုတ္ ေနဖို႔ေကာင္းသည္။ ဒါကိုမ်ား ဒီမိုကေရစီအ ေရးေတာ္ပံု သစၥာေဖာက္ေတြက အာဏာရွင္အႀကိဳက္လိုက္ေရးေနၾကၿပီး ျဖစ္ႏိုင္တာလုပ္ေရးဆိုၿပီး ဒူးေထာက္ေရးေလသံေတြ ပစ္ေန ၾကသည္။
ဒီသစၥာေဖာက္ေတြဟာ ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲ ဒီေရျမင့္ခ်ိန္မွာ ျပည္သူ႔ဘက္မွ ေရွ႕တန္းအထိတိုးဝင္လာၾကၿပီး ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲ အခက္ အခဲေတြ႔ခ်ိန္မွာ အာဏာရွင္မ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းေရးတဘက္သတ္ အေလ်ာ့ေပးေရး တရားေတြ ထူေထာင္၍ ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲ႐ႈပ္ေထြး ေအာင္ လုပ္ၾကသည္။
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ မတရားတည္ရွိေနသည္ကိုေတာ့ မျပာရဲၾကဘူး။ ဒါမ်ဳိးဘက္ေျပာင္းေအာ္ၾကတာ တခ်ဳိ႕က တႀကိမ္မကဘူး။ ရပ္ တည္ခ်က္ ေျပာင္းလြယ္သည့္ သူမ်ားက ရပ္တည္ခ်က္မေျပာင္းသည့္ ဒီမိုကေရစီေရးတိုက္ပြဲ တက္ႂကြသူမ်ားကို မလိုတမာ သခင္အား ရ အပုတ္ခ်ေနၾကသည္မွာ အလြန္စက္ဆုုပ္ဖြယ္ေကာင္းသည္။
စစ္တပ္ေခါင္းေဆာင္မႈျဖင့္ ဒီမိုကေရစီ မေျပာင္းလဲႏိုင္ပါ။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္တြင္ ဒီမိုကေရစီေရး အဓိက တားဆီးျပဳေနသည္မွာ စစ္ တပ္ျဖစ္သည္။ ပို၍တိတိက်က် ေျပာရလွ်င္ စစ္တပ္အားကိုး ျပဳထားသည့္ အာဏာပိုင္ (အာဏာရွင္) စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ တစု၏ ဒီမိုကေရစီ ေရး တားဆီးထားမႈ ျပႆနာပင္ျဖစ္သည္။
၎တို႔က စစ္ဗ်ဳ႐ိုကရက္ယႏၱယားျဖင့္ စစ္အစိုးရထူေထာင္၍ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ က်င့္သံုးေနၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ (၂ဝ၁ဝ) ေရြး ေကာက္ပြဲ လုပ္သည္ျဖစ္ေစ မလုပ္သည္ျဖစ္ေစ (၂ဝဝ၈) ဖြဲ႔စည္းပံုႏွင့္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ျပႆနာ မေျဖရွင္းႏိုင္လွ်င္ ဒီမိိုကေရစီေရး ေဝးေန မည္သာ ျဖစ္သည္။
ျပည္သူကို အေျခခံလႈပ္ရွားေနသည့္ ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လွန္ေရး တိုက္ပြဲမ်ား ဒီမိုကေရစီမရမခ်င္း သဏၭာန္မ်ဳိးစံုျဖင့္ ျဖစ္ပြားေနလိမ့္ မည္။ မည္သည့္ ေဖါက္ျပန္ေရးအင္အားမွ ေႏွာင့္ယွက္ တားဆီးႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ။ ေနာက္ဆံုးမွာ ဗမာျပည္၏ ပင္မႏိုင္ငံေရးကို ေရွ႕ ေဆာင္မႈ ေပးႏိုင္မည့္ ဥပေဒတြင္း ဥပေဒပရွိ္ ပါတီစံု ႏိုင္ငံေရးအင္အားမ်ား ပါဝင္လာႏိုင္ၾကၿပီး စစ္အာဏာရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ျပႆနာကို ေျဖရွင္း ႏိုင္မွသာ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရး ေဖာ္ေဆာင္ ႏို္င္ေပလိမ့္မည္။
အမ်ဳိးသား ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရးျပႆနာ ဦးႏုေခါင္းေဆာင္ၿပီး ျပည္ေထာင္စုအေရး ေဆြးေႏြးရန္ ျပည္နယ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ရန္ ကုန္မွာ စုစည္းထားခ်ိန္ ျပည္ေထာင္စုၿပိဳကြဲမည့္ အႏၱရာယ္မွ ကယ္တင္လိုက္သည္ဆိုေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ကို သံုး၍ ဗိုလ္ေနဝင္း၊ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးတို႔ ေခါင္းေဆာင္သည့္ စစ္တပ္က (၁၉၆၂) မတ္လ (၂) ရက္ေန႔မွာ အာဏာသိမ္းယူလိုက္သည့္ ျဖစ္ရပ္ကို ႏိုင္ငံေရး စိတ္ဝင္စားသူတိုင္း သိၾကၿပီးျဖစ္လိမ့္မည္။
ခ်ီကထဲက ယဥ္သကို ဆိုသလို ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုႏွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတ အပါအဝင္ ျပည္နယ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ႏိုင္ငံေရးသမား အ ေတာ္မ်ားမ်ားပါ ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းလိုက္ၿပီး စစ္အာဏာျဖင့္ တျပည္လံုးကို လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္လာခဲ့သည္မွာ ယေန႔တိုင္ျဖစ္သည္။ လူေတြ ေျပာင္းသြားေသာ္လည္း စစ္အာဏာရွင္စနစ္က မေျပာင္းေပ။
အမ်ဳိးသားေရး ျပႆနာ အေၾကာင္းျပဳ အာဏာသိမ္းခဲ့သည့္ စစ္အစိုးရသည္ အမ်ဳိးသားေရး ဖိႏိွပ္မႈေတြ အခ်ဳိ႕ဖမ္းဆီးေထာင္ခ် အခ်ဳိ႕သတ္ပစ္သည္အထိ ပိုကဲလုပ္လာ၍ သူပုန္ထမႈမ်ား အမ်ဳိးသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား တိုးပြားလာသည္။ ဗာမာျပည္မွာ လူမ်ဳိးတမ်ဳိး လက္နက္ကိုင္တဖြဲ႔ ဆိုရမလို ျဖစ္လာသည္။ တခ်ဳိ႕လူမ်ဳိးစုေတြ စစ္အစိုးရ၏ ေသြးခြဲသပ္လွ်ိဳမႈေၾကာင့္ လက္နက္ကိုင္တပ္ တဖြဲ႔မက ႏွစ္ဖြဲ႔ သံုးဖြဲ႔အထိ ရွိလာေနေၾကာင္း ၾကားသိေနရသည္။
စစ္အစိုးရတပ္မ်ားႏွင့္ တိုက္ပြဲမ်ားျဖစ္ပြားၾက၍ စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ခံစားၾကရသည္ကတမ်ဳိး တိုးခ်ဲ႕ဖြဲ႔စည္းထားသည့္ စစ္အစိုးရတပ္မ်ား ျဖန္႔က်က္ ေနရာယူထားမႈဒဏ္ ျပည္သူေတြ ရင္ဆိုင္ေနၾကရသည္က တဖံုျဖစ္လာသည္။ အထက္ေဖာ္ျပပါ မံုဂူေဒသလူသတ္ပြဲႏွင့္ ေနာက္လုပ္ရပ္တခုမွာ အပစ္ရပ္ၿငိမ္းအဖြဲ႔တခုျဖစ္သည့္ ရွမ္းအဖြဲ႔မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဆထင္ႏွင့္ SNLD ေခါင္းေဆာင္မ်ားအား ႏွစ္ရွည္ေထာင္ ဒဏ္ ႏွစ္ (၉ဝ) ႏွစ္ (၁ဝဝ) ေက်ာ္ထိ မတရားခ်ပစ္ေနျခင္းသည္ အမ်ဳိးသားအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေပၚ စစ္အုပ္စု၏ အာဃာတစိတ္ လြန္ကဲမႈကို ျပ ျခင္းျဖစ္သည္။ သမိုင္းတြင္ေလာက္ပါေပသည္။
ဤစိတ္ဓာတ္ ဤလုပ္ရပ္မ်ဳိးႏွင့္ အမ်ဳိးသား ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရး မျဖစ္ႏိုင္ စစ္အာဏာပိုင္မ်ားသည္ ၎တို႔ တပ္တြင္းမွာလည္း ဗမာ အမ်ဳိးသားေရးဝါဒ က်င့္သံုးသည္။ (နဝတ၊ နအဖ) ၏ ႏွစ္ (၂ဝ) ေက်ာ္ကာလအတြင္း စစ္တိုင္းေတြအလိုက္ တိုင္းမွဴးမ်ား လုပ္ပိုင္ခြင့္ ပိုင္စားေပးထားသည္။
တိုင္းမွဴး ဗမာဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ ျပည္နယ္ေတြမွာ မင္းမူခဲ့ၾကျခင္းသည္လည္း လူမ်ဳိးေရးဆန္သည့္ ႐ိုက္ခတ္မႈကိုျဖစ္ေစသည္။ တန္းတူေရး၊ ေသြးစည္းေရးႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ကို အာမ မခံဘဲ စစ္တပ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ထည့္သြင္္းထားမည့္ (၂ဝဝ၈) ဖြဲ႔စည္းပံုျဖင့္ အမ်ဳိး သား ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရးကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။
ဗမာျပည္တြင္ ဗမာအမ်ဳိးသား တမ်ဳိးတည္း ၿငိမ္းခ်မ္းတည္ၿငိမ္သည့္ ဒီမိုကေရစီေရး လြတ္လပ္ခြင့္မရႏိုင္သလို ျပည္နယ္မ်ားရွိ လူမ်ဳိးစု အသီးသီးသည္လည္း တျပည္နယ္ တေဒသခ်င္း ကြက္၍ ၿငိမ္းခ်မ္းတည္ၿငိမ္မႈႏွင့္ ဒီမိုကေရစီမရႏိုင္။ အမ်ဳိးသားေပါင္းစံု ျပည္သူေတြ ေသြးစည္းညီၫြတ္စြာ လက္တြဲ၍ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ဖယ္ရွားပစ္ႏိုင္မွသာ အမ်ဳိးသားျပည္လည္ ေပါင္းစည္းေရးျဖစ္၍ တျပည္လံုး ၿငိမ္းခ်မ္းၿပီး ေသြးစည္းညီၫြတ္ေသာ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ ထူေထာင္ႏိုင္လိမ့္မည္။
ေမာင္စိန္ေသာ္
၁-၁ဝ-၂ဝဝ၈
(လူ႔ေဘာင္သစ္ ဂ်ာနယ္ အမွတ္ ၈၊ ေအာက္တိုဘာလ ၂၀၀၉)
http://www.naytthit.com/articals/October09/mgseinthaw-arti-oct17.html
Photo Competitions
ျပည္တြင္းျပည္ပကဓါတ္ပံု၀ါသနာရွင္မ်ားနဲ႔ေၾကးစားမ်ားအားလံုးဆႏၵရွိလို႔ျပိဳင္ပြဲ၀င္ခ်င္ရင္ေတာ့
ေလာေလာဆယ္ Sony World Photography Awards Cannes 2010 က်င္းပေနပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ျပိဳင္ပြဲ၀င္မယ့္ပံုေတြကေတာ့လက္ရွိ ၂၀၀၉ ခုနွစ္ထဲမွာရိုက္ထားတဲ့ပံုေတြပဲျဖစ္ရမွာပါ။
၀ါသနာရွင္မ်ားအေနနဲ႕ ဒီေနရာ http://www.worldphotographyawards.org/register.aspx?type=1
မွာသြားေရာက္ျပီးျပိဳင္ပြဲ၀င္လို႔ရပါတယ္။
ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ေၾကးစားသမားမ်ားအတြက္ကေတာ့ ဒီေနရာ http://www.worldphotographyawards.org/register.aspx?type=2
မွာသြားေရာက္ျပီးျပိဳင္ပြဲ၀င္လို႔ရပါတယ္။
မွတ္ခ်က္။ ။ျပိဳင္ပြဲကိုေသာၾကာေန႔ ၄.၁၂.၂၀၀၉ ေနာက္ဆံုးထားျပီး၀င္ျပိဳင္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ဓါတ္ပံုသံုးပံုအထိျပိဳင္ဆိုင္နိုင္ပါတယ္။
Thanks to the sender for sharing this news.
ေလာေလာဆယ္ Sony World Photography Awards Cannes 2010 က်င္းပေနပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ျပိဳင္ပြဲ၀င္မယ့္ပံုေတြကေတာ့လက္ရွိ ၂၀၀၉ ခုနွစ္ထဲမွာရိုက္ထားတဲ့ပံုေတြပဲျဖစ္ရမွာပါ။
၀ါသနာရွင္မ်ားအေနနဲ႕ ဒီေနရာ http://www.worldphotographyawards.org/register.aspx?type=1
မွာသြားေရာက္ျပီးျပိဳင္ပြဲ၀င္လို႔ရပါတယ္။
ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ေၾကးစားသမားမ်ားအတြက္ကေတာ့ ဒီေနရာ http://www.worldphotographyawards.org/register.aspx?type=2
မွာသြားေရာက္ျပီးျပိဳင္ပြဲ၀င္လို႔ရပါတယ္။
မွတ္ခ်က္။ ။ျပိဳင္ပြဲကိုေသာၾကာေန႔ ၄.၁၂.၂၀၀၉ ေနာက္ဆံုးထားျပီး၀င္ျပိဳင္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ဓါတ္ပံုသံုးပံုအထိျပိဳင္ဆိုင္နိုင္ပါတယ္။
Thanks to the sender for sharing this news.
Happy Birthday Wish From Burma Democratic Concern
May You Be free along with all the other political prisoners!!!!
Sunday, 18 October 2009
Mingalaba!
I’ve been asked why I’ve decided to take a stand for the people of Burma. I pondered this question for a moment then I explained exactly why.
A little over 150 years ago my people along with the rest of the Indigenous population of the United States of America were under siege. With the pseudo religious axiom of Manifest Destiny the US Government declared war on us allowing for the wholesale murder of our sovereign nations. From the land of the Lenapi, Lakota, Cheyenne, Apache and a multitude of other noble tribes we were hunted down like animals.
We were hunted down, tortured raped and murdered in the secret holocaust that killed millions of my brothers and sister in this hellish bloodbath. Children were raped and cut to ribbons while pregnant women had babies carved out of their bellies while U.S. Soldiers laughed and joked. Civilians were offered rewards for our scalps while soldiers paraded through their towns with human body parts ornamenting their ponies and uniforms. And the media pumped the papers full of lies to fostered support for the genocide of those “pesky savages”.
Lusting for the funny yellow medal that makes the white man crazy, soldiers under the stewardship of General George Armstrong Custer they invaded tribal land that was promised by treaties. The Black Hills became a killing field as well as the rest of Indian Country. Screams of agony echoed throughout the land while anyone who could carry a rifle shot innocent men women and children in their slept, as they ate or hunted. Even on territory promised to tribes in the waning years of the holocaust such as Oklahoma the land was opened up to settlers in the most criminal acts of land theft in U.S. history. People were murdered in clod blood by settlers who brought wagons and built farms and communities with no regard for treaties.
Rivers ran with the blood of my people as the land grab continued. Manifest Destiny was their divine right to take what they wanted even though the land was promised to us. Eventually many of our nations ceased to exist and their histories ripped from history books. They could not take away our oral tradition and we remember what they have done to us and the myriad of tribes that disappeared from the face of this Earth. All that remained of these tribes were names in a subdivision street or ally. The countryside was filled with mass graves where the Cavalry buried our slaughtered people, out of sight and out of mine. Many events were never recorded or the facts skewed to justify our demise.
The once bountiful buffalo was all but exterminated in part to destroy our food supply and to introduce their tasteless fat laden cow from English cattle barons. Herds used to span as far as the eye could see. Eye witness accounts told of trains stopped for over a day as herds many miles wild and untold miles long would cross the railroad track. Photos of these so called great buffalo hunters sitting on gigantic piles of carcasses adorn museums to this day. Speaking about the railroad, people would ride the train and take pot shots for sport at Indians who were simply watching the locomotive roll through they land. People would wager who would shoot the most “savages” on a trip killing fathers, mothers and children in their wake.
To add insult to injury we were victims of biological warfare with cholera infested blankets that were distributed to our people on the paltry reservations they finally gave us. The locations were wind driven with no game or a means to survive the cold bitter months. Rancid and putrefied food was distributed to us while greedy brokers kept the good. And the whole world looked on with ambivalence and distain as the media masters pumped out lies after lies with their tabloids raising even more negative press against us. Only after the advent of the 20th Century did the U.S. Government stop a program of rewarding people with $900 for Indian skulls robbed from our graves Government anthropologists were feverishly trying to prove we were sub human. This is only a tiny glimpse of the stories that abound with much more gruesome tales of genocide, betrayal and survival against all odds. All that remains is a fraction of the Indigenous populations who once lived on this land. The few buffalo that survived are relegated to ranches never to roam the plains again.
My uncle once told me that we are related to the coyote since no matter how hard the white man tried to kill us off we still returned. The shooting has stopped for the most part. We are relegated to reservations and in many cases still struggle to survive. But we are still here, witnesses to mans greed and the wholesale slaughter of innocent men women and children. It was one of the greatest acts of genocide in world history. From the tip of Alaska to the tip of South America untold millions of Natives were slaughtered in cold blood by Europeans hunting for gold, land and a multitude of natural resources. In the south the genocide continues throughout Central and South America for gold, oil and other natural resources. So I guess I should feel fortunate living in relative safety, but I’m not so inclined.
When I first met a Karen villager I was curious about their culture so I queried through my interpreter Madam Butterfly. I was taken back by what I heard because it was a carbon copy of what happened to our people in the Americas. The ghoulish and barbaric details brought tears to my eyes because I saw my own relations in these soft spoken tribal people. I was introduced to the political exiles that spent their young years in Insein prison. They were tortured and beaten to till they did not move on a daily basis for the crime of wanting freedom and democracy. An elder told me an ancient story about 7 fabled brothers within their Asian tradition. Then I was told that I and all the Natives of the Americas were descendants of the eldest brother, (Shaun htoi Gam). It was a very intriguing yet humbling story.
As I looked into the eyes of their children I could see my cousins, nieces and my beloved sister who I used to call the Chinaman because of her pronounced Asian features. That’s when I decided to take up this cause and make the world aware of the atrocities that befell these innocent and kind people. The eldest brother has come back home to help his people.
A lot of water has passed under the bridge of life and I’ve traveled many miles since that fateful day. With a wealth of resources including intelligence and advanced technology at my disposal I’ve taken up the cause with a vengeance. Whether they are Kachin, Mon, Karen, Wa, Rvwang or the multitude of tribes who face extinction they are my people. I will utilize my resources in both Asia and the free world to accomplish the common goal, freedom from bondage. I have many aces up my sleeve and some spooky little friends who are already in the trenches fighting for Burma’s democracy. One day I will be drinking tea at a quaint little café with my brother Myo Thein in Rangoon City. Daw Aung San Suu Kyi will be dedicating a new hospital down the street. I can smell the nga pi wafting in the air now.
Kyay Zu Tin Pa Te
Your Devil’s Advocate
Buffalohair
Friday, 16 October 2009
ရွာ့ပင္ခရီး၊ ဖိနပ္ပ်ံ ႏွင့္ အတိတ္ေမ့သြားေသာ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး
Wednesday, 14 October 2009 18:51
ရန္ကုန္သားတာေတ
ထုိင္းႏုိင္ငံ၊ ခ်င္းမုိင္ၿမိဳ႕တြင္ နာမည္ေက်ာ္ ပုဂၢဳိလ္မ်ား ေရာက္ရိွေနၾကသည္။ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး၊ ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္၊ သားသမီးမ်ား ႏွင့္ ေျမးျဖစ္သူ ဖုိးေလာက္လန္းတုိ႔ ျဖစ္သည္။ ေဗဒင္ဆရာမ်ားက သူတုိ႔ကုိ ျမန္မာဘုရင္ေခတ္က သိမ္းပုိက္ႏုိင္ခ့ဲသည့္ ခ်င္းမုိင္ ေခၚ ဇင္းမယ္တြင္ ေအာင္ေျမနင္းျခင္းျဖင့္ ယၾတာေခ်ရန္ တညီတညြတ္တည္း ညႊန္ၾကားၾကသျဖင့္ ဤသုိ႔ တၿပဳံတမႀကီး ေရာက္ေနၾကျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
မိသားစု တခုလုံး ခ်င္းမုိင္၏ အထင္ကရ ေနရာတခုျဖစ္သည့္ ဒိြဳင္ဆူေထ့ ေတာင္ေပၚဘုရား ေျခရင္းသုိ႔ သြားၾကသည္။ ေတာင္ေျခရိွ အမွတ္တရပစၥည္း အေရာင္းဆုိင္တန္းတြင္ ေရွာ့ပင္ ထြက္ၿပီး တေယာက္တေပါက္ ေျပာေနၾကေသာ ေျမးေတာ္ ႏွင့္ သမီးေတာ္မ်ားကုိ ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္က လုိအပ္သည္မ်ား ညႊန္ၾကားလ်က္ရိွသည္။
ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္။ ။ ဟ့ဲ ေကာင္မ … ၊ ႀကိဳက္တာေတြ႔ရင္ ျမန္ျမန္ယူ။ ပုိက္ဆံေတာ့ ေပးေနာ္၊ ျမန္မာျပည္မွာလုိ ပုိက္ဆံမေပးဘဲ ဆုိင္ထဲက ထြက္မသြားနဲ႔။ ေတာ္ၾကာ ေနာက္က လုိက္ေတာင္းမွ ငါတုိ႔ အရွက္ကဲြေနဦးမယ္။
သမီးေတာ္(၁)။ ။ ပစၥည္းေတြကလည္း အေပါစားေတြခ်ည္းပဲ။ ေစ်းႀကီးတာလည္း မရိွပါလား။ ဟြန္႔ … … ။
သမီးေတာ္(၂)။ ။ ဒီေစ်းသည္ေတြကလည္း ျမန္မာလုိမတတ္ ဘာမတတ္နဲ႔၊ သင္ထားတာ မဟုတ္ဘူုး … ။
ဖုိးေလာက္လန္း။ ။ ေဘ့စ္ေဘာရုိက္တံ ဒီမွာ ဘာေၾကာင့္ မေရာင္းတာလဲ။ ခက္တာပဲ … ။
ေျမးႏွင့္သမီးမ်ား တေယာက္တေပါက္ ေျပာေနစဥ္ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးက ေဗဒင္ဆရာတုိ႔၏ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ားအေၾကာင္းသာ စဥ္းစားေနသည္။
ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး။ ။ ငါ့ေဗဒင္ဆရာေတြ အေျပာအရဆုိရင္ ဒီလမ္းခရီးက အစစ အရာရာ အဆင္ေျပမယ္ တ့ဲ ကိြဳင္ကိြဳင္ေရ …။
ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္။ ။ ႐ႉး … … ၊ တုိးတုိးေျပာပါရွင္။ ဒီၿမိဳ႕မွာ ျမန္မာျပည္သားေတြ သိပ္မ်ားတယ္ တ့ဲ၊ ဘုရားဖူးေတြထဲမွာလည္း ျမန္မာေတြ ပါႏုိင္တယ္ေနာ္။ က်မတုိ႔လာတာ သိသြားရင္ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕။
ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး။ ။ ေၾသာ္ … ကိြဳင္ကိြဳင္ကလည္း ဘာကုိ စုိးရိမ္ေနတာလဲ။ ငါေၾကာက္တ့ဲလူ ကမၻာေပၚမွာ မေမြးေသးပါဘူးကြ။ ငါတုိ႔လာတာလည္း ဘယ္သူမွ သိမယ္ မထင္ပါဘူး။
ထုိသုိ႔ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးက ယူဆေနေသာ္လည္း သူ၏ ခရီးစဥ္သတင္းကုိ အတိအက် သိထားသည့္ ဘေလာ္ဂါ မုိးသီးဇူလုိင္ ႏွင့္ ဆႏၵျပသူတခ်ဳိ႕က ေတာင္ေျခ တေနရာတြင္ ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကသည္။ အနီးတြင္ သတင္းသမားတခ်ဳိ႕လည္း ရိွေနသည္။
သတင္းသမားမ်ားၾကားထဲတြင္ ရန္ကုန္အေျခစုိက္ အသံတိတ္ဂ်ာနယ္ ထုတ္ေ၀သူကုိလည္း ေတြ႔ရသည္။ သူက က်ပ္ ၅၀၀၀ ေထာင္တန္ ေငြစကၠဴကုိ အထူးႀကိဳဆုိေၾကာင္း သူ႔ဂ်ာနယ္တြင္ ေရးသားလုိက္ရသျဖင့္ ယခုအခ်ိန္အထိ ပီတိျဖစ္ေနသည္။ ယခုလည္း ထူးျခားေသာ အယ္ဒီတာ့ အာေဘာ္မ်ား ေရးသားႏုိင္ေရးအတြက္ ဆႏၵျပသူမ်ား၊ သတင္းသမားမ်ားၾကားတြင္ စနည္းနာေနျခင္းျဖစ္သည္။
မၾကာမီ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးတုိ႔မိသားစု ႏွင့္ ဆႏၵျပရန္ ေစာင့္ေနသူမ်ား ထိပ္တုိက္ ေတြ႔ၾကေလသည္။ ဆႏၵျပသူမ်ားက လက္သီးလက္ေမာင္းမ်ား ဆန္႔တန္းၿပီး တခဲနက္ ေအာ္ဟစ္၊ ကန္႔ကြက္ၾကရာ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးတုိ႔ အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြားၾကသည္။
ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး။ ။ ဟုိက္ … ျမန္မာျပည္သားေတြကြ၊ ဒုကၡပဲ။
ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္။ ။ ေအာင္မယ္ေလးေတာ္၊ ဒီတခါေတာ့ ကုိယ္က်ဳိးနည္းပါေပါ့လား။
သမီးေတာ္(၁)။ ။ ေဖေဖ … ၊ ေမေမ … လုပ္ပါဦး။ သမီးတုိ႔ကုိ ေအာ္ေနၾကၿပီ၊ ေအာ္ေနၾကၿပီ။
သမီးေတာ္(၂)။ ။ အေဖႀကီး … စစ္သားေတြကုိ ေခၚၿပီး ပစ္ခုိင္းလုိက္ေလ … ။
ဖုိးေလာက္လန္း။ ။ မေၾကာက္စမ္းပါနဲ႔ မာမီရယ္၊ ဒီလူေတြက ေလသမားေတြပါ … ။ ေတာက္ … … လက္ထဲမွာ ေဘ့စ္ေဘာရုိက္တံ ရိွလုိ႔ကေတာ့ ဒီလူေတြ နာၿပီသာမွတ္ … ။
ဆႏၵျပ ကန္႔ကြက္ေနသူမ်ားကလည္း “လူသတ္သမား အလုိမရိွ … ၊ အာဏာရွင္ အလုိမရိွ … ” စသည္ျဖင့္ အဆက္မျပတ္ ေအာ္ဟစ္ေနၾကသည္။ ၎တုိ႔ထဲမွ ဦးေဆာင္သူ ျဖစ္သည့္ မုိးသီးဇူလုိင္က သူ၏ ဖိနပ္ကုိ ခြ်တ္လုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဖိနပ္ကုိ ဆုပ္ကုိင္ထားသည့္ သူ၏ ညာဘက္လက္သုိ႔ အတြင္းအားမ်ား စုစည္းလုိက္ၿပီး ဖိနပ္ကုိ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးထံ ပစ္လုိက္ေလသည္။ သူက ဤဆႏၵျပပဲြအတြက္ ထူထဲ ေလးလံသည့္ ႐ႉးဖိနပ္တရံကုိ ကုန္တုိက္တကာ လွည့္လည္ရွာေဖြၿပီး စိတ္ႀကိဳက္ ၀ယ္ယူခ့ဲျခင္း ျဖစ္သည္။
၇ ရက္ၾကာ အခ်ိန္ယူ ရွာေဖြ ၀ယ္ယူထားရသည့္ သူ၏ ဖိနပ္က ၁ စကၠန္႔လွ်င္ ၇ မုိင္ႏႈန္းျဖင့္ ပ်ံသန္းသြားသည္။ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး၏ ေခါင္းကုိ တည့္တည့္ ထိမွန္ေလသည္။ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္ လဲက်သြားသည္။ မုိးသီးဇူလုိင္ ၿပဳံးလုိက္သည္။
မုိးသီးဇူလုိင္။ ။ ကဲ … ရဲေဘာ္တုိ႔၊ ျပန္ၾကမယ္ … ။ တုိ႔ရဲ႕ ဆႏၵျပပဲြ ေအာင္ျမင္တယ္။ ရဲေတြ မလာခင္ ငါတုိ႔ ဒီေနရာကေန ခြာမွ ျဖစ္မယ္။ တနာရီအတြင္း စုရရပ္မွာ ျပန္ဆုံမယ္။ ဒီပဲြကုိ လာၾကတ့ဲ သတင္းေထာက္ေတြကုိလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ထုိသုိ႔ အမိန္႔ေပးၿပီး လူစုခဲြလုိက္ၾကသည္။ မုိးသီးဇူလုိင္က ဆႏၵျပပဲြႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး သူ၏ ဘေလာ့ဂ္တြင္ ေရးသားရန္ အင္တာနက္ကေဖးတခုသုိ႔ သြားသည္။ “ဆႏၵျပပဲြ ေအာင္ျမင္တယ္။ မိမိဘက္မွ အက်အဆံုး မရိွပါ။ လူနည္းေသာ္လည္း ညီညီညာညာ တိုက္ပြဲ၀င္ႏုိင္သျဖင့္ အက်ိဳးအျမတ္ ႀကီးလွပါတယ္” ဟု သူ၏ ဘေလာ့ဂ္တြင္ ေရးသားရန္ စိတ္ကူးထဲတြင္ စာစီသြားသည္။
ရန္ကုန္အေျခစုိက္ အသံတိတ္ဂ်ာနယ္ ထုတ္ေ၀သူကလည္း ဤျဖစ္ရပ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အလြန္႔အလြန္ ၀မ္းနည္းေၾကာင္း ဂ်ာနယ္၏ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္တြင္ ေရးခုိင္းမည္ဟု ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ “႐ုိင္းစုိင္းေသာ ႏုိင္ငံတခုမွ လာသည့္ ဖိနပ္ပ်ံဗ်ဴဟာကုိ ဆန္႔က်င္ၾက” ဟု ေခါင္းစဥ္ေပးသင့္သည္ဟုလည္း ေတြးလုိက္သည္။
ထုိအခ်ိန္တြင္ ဖိနပ္ထိထားေသာ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးက သတိလစ္ေနဆဲျဖစ္ၿပီး ေဘးတြင္ မိသားစုက ပ်ာယာခပ္ေနသည္။ ဒဏ္ရာမွ ေသြးထြက္ျခင္း မရိွေသာ္လည္း အာလူးသီးအလတ္စားအရြယ္ ဘုႀကီး ထြက္လာသည္။ ကြမ္းတရာညက္ခန္႔အၾကာတြင္ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး မ်က္လုံး တျဖည္းျဖည္း ပြင့္လာသည္။ ေတြေ၀ေနေသာ မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ အားလုံးကုိ ၾကည့္ေနသည္။
ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္။ ။ ေဟာ … ေမာင္ေတာ္ … သတိရလာၿပီ၊ သတိရလာၿပီ … ။
သမီးေတာ္(၁)။ ။ ေအာင္မယ္ေလး … ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ ေဖေဖရယ္ … ။
ဖုိးေလာက္လန္း။ ။ အဘုိး၊ အဘုိး … ဘယ္နား နာသြားေသးလဲဟင္။
သမီးေတာ္(၂)။ ။ ေၾသာ္ … ဖုိးေလာက္လန္းရယ္၊ ဘယ္နား နာရမွာလဲဟ့ဲ … ၊ နားထင္မွာ ဘုထြက္ေနတာ နင္ မေတြ႔ဘူးလား … ။
ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္က သူတုိ႔အားလုံးကုိ မာန္မဲလုိက္သျဖင့္ အသံမ်ား တိတ္သြားသည္။ သူတုိ႔အားလုံး ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးကုိ စုိက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးကလည္း သူတုိ႔အားလုံးကုိ ၾကည့္ေနသည္။
ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး။ ။ မင္း … မင္းတုိ႔ ဘယ္သူေတြလဲ၊ ငါ့ကုိ ဘာေၾကာင့္ လာၾကည့္ေနၾကတာလဲ၊ ငါကေရာ ဘယ္သူလဲ … ။
ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး၏ စကားေၾကာင့္ အားလုံး အ့ံၾသသြားၾကသည္။ ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္က ျဖစ္ပ်က္ခ့ဲသည္မ်ားကုိ ျပန္လည္ ရွင္းျပသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးက ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္ကုိ ခုမွ ေတြ႔ဖူးသည့္အလား စုိက္ၾကည့္ေနသည္။ ေနာက္ထပ္ ကြမ္းတရာညက္ခန္႔ အၾကာတြင္ ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္က အေျခအေနမွန္ကုိ ရိပ္စားလုိက္မိသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ႐ိႈက္ႀကီးတငင္ ငုိခ်လုိက္ေလသည္။
ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္။ ။ အီး … ဟီး ဟီး … ၊ ေမာင္ေတာ္ အတိတ္ေမ့သြားၿပီ။
ဖုိးေလာက္လန္း။ ။ ဟင္ … ဘာလုိ႔ငုိတာလဲ။ အတိတ္ေမ့တယ္ဆုိတာ ဘာကုိ ေျပာတာလဲ။
သမီးေတာ္(၁)။ ။ ဖုိးေလာက္လန္းတေကာင္နဲ႔ေတာ့ ခက္ေတာ့တာပဲ၊ အတိတ္ေမ့တယ္ဆုိတာ အတိတ္ေမ့တာေပါ့ကြ။
ဖုိးေလာက္လန္း။ ။ အဲဒါေၾကာင့္ ေျပာတာေပါ့ဗ်၊ ခ်င္းမုိင္ကုိ မသြားနဲ႔၊ ပတၱရားသြားမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ေျပာတာကုိ နား မေထာင္ၾကဘူး။ ရန္ကုန္မွာ ေကာ္ဖီဆုိင္ဖြင့္ၿပီးမွ သြားမယ္ ဆုိတာကုိလည္း လက္မခံဘူး။ ခုေတာ့ ထိၿပီေပါ့၊ ကဲ … ဘုိးဘုိးႀကီး အားကုိးတ့ဲ ေဗဒင္ဆရာေတြ၊ ဘုိးေတာ္ေတြ ဘယ္မွာလဲ။
ဖုိးေလာက္လန္း၏ စကားအဆုံးတြင္ ၀ုန္းခနဲ ျမည္သံႏွင့္အတူ မီးခုိးလုံးႀကီးထသြားသည္။ မီးခုိးမ်ား စဲသြားေသာအခါ သူတုိ႔၏ ေရွ႕တြင္ တစိမ္းတေယာက္ကုိ ေတြ႔လုိက္ၾကသည္။ ထုိသူမွာ တျခားမဟုတ္၊ ခ်င္းမုိင္႐ုကၡစိုးႀကီး ျဖစ္သည္။
သမီးေတာ္(၂)။ ။ ဖုိးေလာက္လန္းေရ ဘုိးေတာ္ ၾကြလာၿပီထင္တယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ နင့္ကုိ ေျပာတာ ေဗဒင္တုိ႔ ဘုိးေတာ္တုိ႔ကုိ ပစ္ထားလုိ႔ မရဘူးဆုိတာ ခုေတာ့ နင္ ယုံၿပီ မဟုတ္လား။
ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္။ ။ အမုိက္အမဲေလးကုိ ေဗြမယူပါနဲ႔ ဘုိးေတာ္ရယ္ … ။ တပည့္ေတာ္မ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေဟာ … ေဟာဒီမွာ ေမာင္ေတာ္ရဲ႕ ေခါင္းမွာ အာလူးသီးႀကီး ထြက္ၿပီး အတိတ္ေမ့ေနပါတယ္။ ျပန္ၿပီး သတိရလာေအာင္ ဘုိးေတာ္က ကူညီ၊ ေစာင္မ၊ ၾကည့္႐ႈ၊ ေစာင့္ေရွာက္၊ ကုသေပးေတာ္မူပါဦး။
ဖုိးေလာက္လန္း။ ။ ဟုတ္တယ္ဗ်ာ။ ကူႏုိင္ရင္ ကူပါဦးဗ်။ က်ေနာ္က ကမၻာ့အႀကီးဆုံး ေကာ္ဖီဆုိင္ႀကီးကုိ ရန္ကုန္မွာ ဖြင့္ဖုိ႔ ျပင္ေနတာ။ က်ေနာ့္ဆုိင္ထက္ႀကီးရင္ အဲဒီဆုိင္ကုိသြားၿပီး ႐ုိက္ခဲြလုိက္မယ္။ ဟဲဟဲ … ဆုိင္ ဖြင့္ၿပီးရင္ ဘုိးေတာ္ ေန႔တုိင္းလာေသာက္ဗ်ာ။
႐ုကၡစိုး။ ။ ေဟ့ … ငါက ဘုိးေတာ္မဟုတ္ဘူးကြ … ။ ဒါေပမယ့္ ငါတတ္ႏုိင္သေလာက္ လုပ္ေပးပါ့မယ္ကြာ။ ေနစမ္းပါဦး၊ ေနစမ္းပါဦး … ၊ ဘယ္လုိဘယ္လုိ ျဖစ္ၾကတာလဲ ေျပာျပပါဦး။
အမွန္တကယ္တြင္မူ ႐ုကၡစိုးႀကီးက ျဖစ္ရပ္ အစအဆုံးကုိ ျမင္ေတြ႔ၿပီး ျဖစ္သည္။ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ေမးလုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္က ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ရွင္းျပလုိက္သည္။ အတိတ္ေမ့ေနေသာ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး သတိျပန္လည္ေရးအတြက္ ထပ္မံ အကူအညီ ေတာင္းျပန္သည္။ ေျခဦးတည့္ရာ သြားမည့္ ဟန္ျပင္ေနသည့္ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးကုိလည္း ၀ုိင္း၍ ဆဲြထားရေသးသည္။ ႐ုကၡစိုးႀကီးက ႏႈတ္ခမ္းေမြးကုိ လက္ျဖင့္ သပ္ၿပီး ေခတၱမွ် စဥ္းစားခန္း ၀င္ကာ ေနာက္ဆုံးတြင္ သူတုိ႔အား အႀကံေကာင္းတခု ေပးလုိက္ေလသည္။
႐ုကၡစိုး။ ။ ငါၾကည့္ဖူးတ့ဲ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေတြမွာေတာ့ အတိတ္ေမ့တ့ဲသူဆုိတာ ေခါင္းမွာ တခုခုနဲ႔ ျပင္းျပင္း ထန္ထန္ ထိခုိက္သြားတ့ဲအခါ ျပန္ၿပီး သတိရလာတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ … ဒီပုဂၢဳိလ္ရဲ႕ ေခါင္းကုိလည္း ခပ္နာနာေလး ႏွက္လုိက္ရင္ အားလုံးကုိ သတိျပန္ရလာႏုိင္တယ္၊ ႐ုပ္ရွင္ထဲကလုိမ်ဳိးေပါ့ကြာ။ ဘယ္လုိလဲ၊ စမ္းၾကည့္ၾကမလား။
ဖုိးေလာက္လန္း။ ။ သိပ္ေကာင္းတာေပါ့ ဘုိးေတာ္ရယ္၊ အဲ … ႐ုကၡစိုးႀကီးရယ္။ က်ေနာ္ ကုိင္လုိက္ပါ့မယ္။ အေတာ္ပဲ လက္စြမ္းျပခ်င္ေနတာနဲ႔။
ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္။ ။ ဟ့ဲ … ဟ့ဲ … ဟ့ဲေကာင္ေလး … ၊ ေနစမ္းပါဦးဟယ္။
သမီးေတာ္(၁)။ ။ ေဟ့ … ေဟ့ … ဖုိးေလာက္လန္း မလုပ္နဲ႔ … မလုပ္လုိက္နဲ႔ … ။
သမီးေတာ္(၂)။ ။ သားေရ … မလုပ္နဲ႔ေနာ္၊ သတိထားေနာ္ … ။
ဖုိးေလာက္လန္းကုိ ၀ုိင္း၀န္း တားျမစ္ရန္ ႀကိဳးပမ္းၾကေသာ္လည္း ေနာက္ၾကသြားေလၿပီ။ ဖုိးေလာက္လန္းက ဟုိဟုိ ဒီဒီ ၾကည့္ၿပီး အနားတြင္ ေတြ႔ရေသာ တုတ္ကုိ ေကာက္ကုိင္ကာ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး၏ ေခါင္းကုိ ခပ္ဆဆေလး ႏွက္လုိက္ေလသည္။
ဖုိးေလာက္လန္း၏ တုတ္ခ်က္ေၾကာင့္ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး ဒုတိယအခ်ီ ေမွာက္သြားေလသည္။ ေခါင္းတြင္လည္း ဒုတိယေျမာက္ အာလူးသီးတလုံး တျဖည္းျဖည္း ထြက္လာသည္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရသည္။
႐ုပ္ရွင္ထဲက က့ဲသုိ႔ အတိတ္ေမ့သည့္ ေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္းသြားျခင္း ရိွမရိွကုိ သိႏုိင္ရန္ သူတုိ႔ အားလုံး ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး ဒုတိယအႀကိမ္ သတိျပန္ရလာသည္အထိ ထုိင္ေစာင့္ေနၾကရေလသည္။
ေထြရာေလးပါး က႑သည္ Satire ေခၚ သေရာ္စာ က႑ ျဖစ္ပါသည္။ သတင္းအခ်က္အလက္ အမွန္မ်ား အေပၚ အေျခခံ ေရးသားထားျခင္း မဟုတ္ပါ။ အားေပး ေဝဖန္ၾကေသာ ပရိသတ္ကို ေလးစားလ်က္ … ။
ဖုိးေလာက္လန္းက ဟုိဟုိ ဒီဒီ ၾကည့္ၿပီး အနားတြင္ ေတြ႔ရေသာ တုတ္ကုိ ေကာက္ကုိင္ကာ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး၏ ေခါင္းကုိ ခပ္ဆဆေလးႏွက္လုိက္ေလသည္။
Wednesday, 14 October 2009 18:51
ရန္ကုန္သားတာေတ
ထုိင္းႏုိင္ငံ၊ ခ်င္းမုိင္ၿမိဳ႕တြင္ နာမည္ေက်ာ္ ပုဂၢဳိလ္မ်ား ေရာက္ရိွေနၾကသည္။ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး၊ ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္၊ သားသမီးမ်ား ႏွင့္ ေျမးျဖစ္သူ ဖုိးေလာက္လန္းတုိ႔ ျဖစ္သည္။ ေဗဒင္ဆရာမ်ားက သူတုိ႔ကုိ ျမန္မာဘုရင္ေခတ္က သိမ္းပုိက္ႏုိင္ခ့ဲသည့္ ခ်င္းမုိင္ ေခၚ ဇင္းမယ္တြင္ ေအာင္ေျမနင္းျခင္းျဖင့္ ယၾတာေခ်ရန္ တညီတညြတ္တည္း ညႊန္ၾကားၾကသျဖင့္ ဤသုိ႔ တၿပဳံတမႀကီး ေရာက္ေနၾကျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
မိသားစု တခုလုံး ခ်င္းမုိင္၏ အထင္ကရ ေနရာတခုျဖစ္သည့္ ဒိြဳင္ဆူေထ့ ေတာင္ေပၚဘုရား ေျခရင္းသုိ႔ သြားၾကသည္။ ေတာင္ေျခရိွ အမွတ္တရပစၥည္း အေရာင္းဆုိင္တန္းတြင္ ေရွာ့ပင္ ထြက္ၿပီး တေယာက္တေပါက္ ေျပာေနၾကေသာ ေျမးေတာ္ ႏွင့္ သမီးေတာ္မ်ားကုိ ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္က လုိအပ္သည္မ်ား ညႊန္ၾကားလ်က္ရိွသည္။
ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္။ ။ ဟ့ဲ ေကာင္မ … ၊ ႀကိဳက္တာေတြ႔ရင္ ျမန္ျမန္ယူ။ ပုိက္ဆံေတာ့ ေပးေနာ္၊ ျမန္မာျပည္မွာလုိ ပုိက္ဆံမေပးဘဲ ဆုိင္ထဲက ထြက္မသြားနဲ႔။ ေတာ္ၾကာ ေနာက္က လုိက္ေတာင္းမွ ငါတုိ႔ အရွက္ကဲြေနဦးမယ္။
သမီးေတာ္(၁)။ ။ ပစၥည္းေတြကလည္း အေပါစားေတြခ်ည္းပဲ။ ေစ်းႀကီးတာလည္း မရိွပါလား။ ဟြန္႔ … … ။
သမီးေတာ္(၂)။ ။ ဒီေစ်းသည္ေတြကလည္း ျမန္မာလုိမတတ္ ဘာမတတ္နဲ႔၊ သင္ထားတာ မဟုတ္ဘူုး … ။
ဖုိးေလာက္လန္း။ ။ ေဘ့စ္ေဘာရုိက္တံ ဒီမွာ ဘာေၾကာင့္ မေရာင္းတာလဲ။ ခက္တာပဲ … ။
ေျမးႏွင့္သမီးမ်ား တေယာက္တေပါက္ ေျပာေနစဥ္ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးက ေဗဒင္ဆရာတုိ႔၏ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ားအေၾကာင္းသာ စဥ္းစားေနသည္။
ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး။ ။ ငါ့ေဗဒင္ဆရာေတြ အေျပာအရဆုိရင္ ဒီလမ္းခရီးက အစစ အရာရာ အဆင္ေျပမယ္ တ့ဲ ကိြဳင္ကိြဳင္ေရ …။
ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္။ ။ ႐ႉး … … ၊ တုိးတုိးေျပာပါရွင္။ ဒီၿမိဳ႕မွာ ျမန္မာျပည္သားေတြ သိပ္မ်ားတယ္ တ့ဲ၊ ဘုရားဖူးေတြထဲမွာလည္း ျမန္မာေတြ ပါႏုိင္တယ္ေနာ္။ က်မတုိ႔လာတာ သိသြားရင္ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕။
ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး။ ။ ေၾသာ္ … ကိြဳင္ကိြဳင္ကလည္း ဘာကုိ စုိးရိမ္ေနတာလဲ။ ငါေၾကာက္တ့ဲလူ ကမၻာေပၚမွာ မေမြးေသးပါဘူးကြ။ ငါတုိ႔လာတာလည္း ဘယ္သူမွ သိမယ္ မထင္ပါဘူး။
ထုိသုိ႔ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးက ယူဆေနေသာ္လည္း သူ၏ ခရီးစဥ္သတင္းကုိ အတိအက် သိထားသည့္ ဘေလာ္ဂါ မုိးသီးဇူလုိင္ ႏွင့္ ဆႏၵျပသူတခ်ဳိ႕က ေတာင္ေျခ တေနရာတြင္ ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကသည္။ အနီးတြင္ သတင္းသမားတခ်ဳိ႕လည္း ရိွေနသည္။
သတင္းသမားမ်ားၾကားထဲတြင္ ရန္ကုန္အေျခစုိက္ အသံတိတ္ဂ်ာနယ္ ထုတ္ေ၀သူကုိလည္း ေတြ႔ရသည္။ သူက က်ပ္ ၅၀၀၀ ေထာင္တန္ ေငြစကၠဴကုိ အထူးႀကိဳဆုိေၾကာင္း သူ႔ဂ်ာနယ္တြင္ ေရးသားလုိက္ရသျဖင့္ ယခုအခ်ိန္အထိ ပီတိျဖစ္ေနသည္။ ယခုလည္း ထူးျခားေသာ အယ္ဒီတာ့ အာေဘာ္မ်ား ေရးသားႏုိင္ေရးအတြက္ ဆႏၵျပသူမ်ား၊ သတင္းသမားမ်ားၾကားတြင္ စနည္းနာေနျခင္းျဖစ္သည္။
မၾကာမီ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးတုိ႔မိသားစု ႏွင့္ ဆႏၵျပရန္ ေစာင့္ေနသူမ်ား ထိပ္တုိက္ ေတြ႔ၾကေလသည္။ ဆႏၵျပသူမ်ားက လက္သီးလက္ေမာင္းမ်ား ဆန္႔တန္းၿပီး တခဲနက္ ေအာ္ဟစ္၊ ကန္႔ကြက္ၾကရာ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးတုိ႔ အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြားၾကသည္။
ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး။ ။ ဟုိက္ … ျမန္မာျပည္သားေတြကြ၊ ဒုကၡပဲ။
ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္။ ။ ေအာင္မယ္ေလးေတာ္၊ ဒီတခါေတာ့ ကုိယ္က်ဳိးနည္းပါေပါ့လား။
သမီးေတာ္(၁)။ ။ ေဖေဖ … ၊ ေမေမ … လုပ္ပါဦး။ သမီးတုိ႔ကုိ ေအာ္ေနၾကၿပီ၊ ေအာ္ေနၾကၿပီ။
သမီးေတာ္(၂)။ ။ အေဖႀကီး … စစ္သားေတြကုိ ေခၚၿပီး ပစ္ခုိင္းလုိက္ေလ … ။
ဖုိးေလာက္လန္း။ ။ မေၾကာက္စမ္းပါနဲ႔ မာမီရယ္၊ ဒီလူေတြက ေလသမားေတြပါ … ။ ေတာက္ … … လက္ထဲမွာ ေဘ့စ္ေဘာရုိက္တံ ရိွလုိ႔ကေတာ့ ဒီလူေတြ နာၿပီသာမွတ္ … ။
ဆႏၵျပ ကန္႔ကြက္ေနသူမ်ားကလည္း “လူသတ္သမား အလုိမရိွ … ၊ အာဏာရွင္ အလုိမရိွ … ” စသည္ျဖင့္ အဆက္မျပတ္ ေအာ္ဟစ္ေနၾကသည္။ ၎တုိ႔ထဲမွ ဦးေဆာင္သူ ျဖစ္သည့္ မုိးသီးဇူလုိင္က သူ၏ ဖိနပ္ကုိ ခြ်တ္လုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဖိနပ္ကုိ ဆုပ္ကုိင္ထားသည့္ သူ၏ ညာဘက္လက္သုိ႔ အတြင္းအားမ်ား စုစည္းလုိက္ၿပီး ဖိနပ္ကုိ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးထံ ပစ္လုိက္ေလသည္။ သူက ဤဆႏၵျပပဲြအတြက္ ထူထဲ ေလးလံသည့္ ႐ႉးဖိနပ္တရံကုိ ကုန္တုိက္တကာ လွည့္လည္ရွာေဖြၿပီး စိတ္ႀကိဳက္ ၀ယ္ယူခ့ဲျခင္း ျဖစ္သည္။
၇ ရက္ၾကာ အခ်ိန္ယူ ရွာေဖြ ၀ယ္ယူထားရသည့္ သူ၏ ဖိနပ္က ၁ စကၠန္႔လွ်င္ ၇ မုိင္ႏႈန္းျဖင့္ ပ်ံသန္းသြားသည္။ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး၏ ေခါင္းကုိ တည့္တည့္ ထိမွန္ေလသည္။ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္ လဲက်သြားသည္။ မုိးသီးဇူလုိင္ ၿပဳံးလုိက္သည္။
မုိးသီးဇူလုိင္။ ။ ကဲ … ရဲေဘာ္တုိ႔၊ ျပန္ၾကမယ္ … ။ တုိ႔ရဲ႕ ဆႏၵျပပဲြ ေအာင္ျမင္တယ္။ ရဲေတြ မလာခင္ ငါတုိ႔ ဒီေနရာကေန ခြာမွ ျဖစ္မယ္။ တနာရီအတြင္း စုရရပ္မွာ ျပန္ဆုံမယ္။ ဒီပဲြကုိ လာၾကတ့ဲ သတင္းေထာက္ေတြကုိလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ထုိသုိ႔ အမိန္႔ေပးၿပီး လူစုခဲြလုိက္ၾကသည္။ မုိးသီးဇူလုိင္က ဆႏၵျပပဲြႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး သူ၏ ဘေလာ့ဂ္တြင္ ေရးသားရန္ အင္တာနက္ကေဖးတခုသုိ႔ သြားသည္။ “ဆႏၵျပပဲြ ေအာင္ျမင္တယ္။ မိမိဘက္မွ အက်အဆံုး မရိွပါ။ လူနည္းေသာ္လည္း ညီညီညာညာ တိုက္ပြဲ၀င္ႏုိင္သျဖင့္ အက်ိဳးအျမတ္ ႀကီးလွပါတယ္” ဟု သူ၏ ဘေလာ့ဂ္တြင္ ေရးသားရန္ စိတ္ကူးထဲတြင္ စာစီသြားသည္။
ရန္ကုန္အေျခစုိက္ အသံတိတ္ဂ်ာနယ္ ထုတ္ေ၀သူကလည္း ဤျဖစ္ရပ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အလြန္႔အလြန္ ၀မ္းနည္းေၾကာင္း ဂ်ာနယ္၏ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္တြင္ ေရးခုိင္းမည္ဟု ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ “႐ုိင္းစုိင္းေသာ ႏုိင္ငံတခုမွ လာသည့္ ဖိနပ္ပ်ံဗ်ဴဟာကုိ ဆန္႔က်င္ၾက” ဟု ေခါင္းစဥ္ေပးသင့္သည္ဟုလည္း ေတြးလုိက္သည္။
ထုိအခ်ိန္တြင္ ဖိနပ္ထိထားေသာ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးက သတိလစ္ေနဆဲျဖစ္ၿပီး ေဘးတြင္ မိသားစုက ပ်ာယာခပ္ေနသည္။ ဒဏ္ရာမွ ေသြးထြက္ျခင္း မရိွေသာ္လည္း အာလူးသီးအလတ္စားအရြယ္ ဘုႀကီး ထြက္လာသည္။ ကြမ္းတရာညက္ခန္႔အၾကာတြင္ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး မ်က္လုံး တျဖည္းျဖည္း ပြင့္လာသည္။ ေတြေ၀ေနေသာ မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ အားလုံးကုိ ၾကည့္ေနသည္။
ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္။ ။ ေဟာ … ေမာင္ေတာ္ … သတိရလာၿပီ၊ သတိရလာၿပီ … ။
သမီးေတာ္(၁)။ ။ ေအာင္မယ္ေလး … ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ ေဖေဖရယ္ … ။
ဖုိးေလာက္လန္း။ ။ အဘုိး၊ အဘုိး … ဘယ္နား နာသြားေသးလဲဟင္။
သမီးေတာ္(၂)။ ။ ေၾသာ္ … ဖုိးေလာက္လန္းရယ္၊ ဘယ္နား နာရမွာလဲဟ့ဲ … ၊ နားထင္မွာ ဘုထြက္ေနတာ နင္ မေတြ႔ဘူးလား … ။
ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္က သူတုိ႔အားလုံးကုိ မာန္မဲလုိက္သျဖင့္ အသံမ်ား တိတ္သြားသည္။ သူတုိ႔အားလုံး ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးကုိ စုိက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးကလည္း သူတုိ႔အားလုံးကုိ ၾကည့္ေနသည္။
ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး။ ။ မင္း … မင္းတုိ႔ ဘယ္သူေတြလဲ၊ ငါ့ကုိ ဘာေၾကာင့္ လာၾကည့္ေနၾကတာလဲ၊ ငါကေရာ ဘယ္သူလဲ … ။
ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး၏ စကားေၾကာင့္ အားလုံး အ့ံၾသသြားၾကသည္။ ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္က ျဖစ္ပ်က္ခ့ဲသည္မ်ားကုိ ျပန္လည္ ရွင္းျပသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးက ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္ကုိ ခုမွ ေတြ႔ဖူးသည့္အလား စုိက္ၾကည့္ေနသည္။ ေနာက္ထပ္ ကြမ္းတရာညက္ခန္႔ အၾကာတြင္ ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္က အေျခအေနမွန္ကုိ ရိပ္စားလုိက္မိသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ႐ိႈက္ႀကီးတငင္ ငုိခ်လုိက္ေလသည္။
ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္။ ။ အီး … ဟီး ဟီး … ၊ ေမာင္ေတာ္ အတိတ္ေမ့သြားၿပီ။
ဖုိးေလာက္လန္း။ ။ ဟင္ … ဘာလုိ႔ငုိတာလဲ။ အတိတ္ေမ့တယ္ဆုိတာ ဘာကုိ ေျပာတာလဲ။
သမီးေတာ္(၁)။ ။ ဖုိးေလာက္လန္းတေကာင္နဲ႔ေတာ့ ခက္ေတာ့တာပဲ၊ အတိတ္ေမ့တယ္ဆုိတာ အတိတ္ေမ့တာေပါ့ကြ။
ဖုိးေလာက္လန္း။ ။ အဲဒါေၾကာင့္ ေျပာတာေပါ့ဗ်၊ ခ်င္းမုိင္ကုိ မသြားနဲ႔၊ ပတၱရားသြားမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ေျပာတာကုိ နား မေထာင္ၾကဘူး။ ရန္ကုန္မွာ ေကာ္ဖီဆုိင္ဖြင့္ၿပီးမွ သြားမယ္ ဆုိတာကုိလည္း လက္မခံဘူး။ ခုေတာ့ ထိၿပီေပါ့၊ ကဲ … ဘုိးဘုိးႀကီး အားကုိးတ့ဲ ေဗဒင္ဆရာေတြ၊ ဘုိးေတာ္ေတြ ဘယ္မွာလဲ။
ဖုိးေလာက္လန္း၏ စကားအဆုံးတြင္ ၀ုန္းခနဲ ျမည္သံႏွင့္အတူ မီးခုိးလုံးႀကီးထသြားသည္။ မီးခုိးမ်ား စဲသြားေသာအခါ သူတုိ႔၏ ေရွ႕တြင္ တစိမ္းတေယာက္ကုိ ေတြ႔လုိက္ၾကသည္။ ထုိသူမွာ တျခားမဟုတ္၊ ခ်င္းမုိင္႐ုကၡစိုးႀကီး ျဖစ္သည္။
သမီးေတာ္(၂)။ ။ ဖုိးေလာက္လန္းေရ ဘုိးေတာ္ ၾကြလာၿပီထင္တယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ နင့္ကုိ ေျပာတာ ေဗဒင္တုိ႔ ဘုိးေတာ္တုိ႔ကုိ ပစ္ထားလုိ႔ မရဘူးဆုိတာ ခုေတာ့ နင္ ယုံၿပီ မဟုတ္လား။
ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္။ ။ အမုိက္အမဲေလးကုိ ေဗြမယူပါနဲ႔ ဘုိးေတာ္ရယ္ … ။ တပည့္ေတာ္မ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေဟာ … ေဟာဒီမွာ ေမာင္ေတာ္ရဲ႕ ေခါင္းမွာ အာလူးသီးႀကီး ထြက္ၿပီး အတိတ္ေမ့ေနပါတယ္။ ျပန္ၿပီး သတိရလာေအာင္ ဘုိးေတာ္က ကူညီ၊ ေစာင္မ၊ ၾကည့္႐ႈ၊ ေစာင့္ေရွာက္၊ ကုသေပးေတာ္မူပါဦး။
ဖုိးေလာက္လန္း။ ။ ဟုတ္တယ္ဗ်ာ။ ကူႏုိင္ရင္ ကူပါဦးဗ်။ က်ေနာ္က ကမၻာ့အႀကီးဆုံး ေကာ္ဖီဆုိင္ႀကီးကုိ ရန္ကုန္မွာ ဖြင့္ဖုိ႔ ျပင္ေနတာ။ က်ေနာ့္ဆုိင္ထက္ႀကီးရင္ အဲဒီဆုိင္ကုိသြားၿပီး ႐ုိက္ခဲြလုိက္မယ္။ ဟဲဟဲ … ဆုိင္ ဖြင့္ၿပီးရင္ ဘုိးေတာ္ ေန႔တုိင္းလာေသာက္ဗ်ာ။
႐ုကၡစိုး။ ။ ေဟ့ … ငါက ဘုိးေတာ္မဟုတ္ဘူးကြ … ။ ဒါေပမယ့္ ငါတတ္ႏုိင္သေလာက္ လုပ္ေပးပါ့မယ္ကြာ။ ေနစမ္းပါဦး၊ ေနစမ္းပါဦး … ၊ ဘယ္လုိဘယ္လုိ ျဖစ္ၾကတာလဲ ေျပာျပပါဦး။
အမွန္တကယ္တြင္မူ ႐ုကၡစိုးႀကီးက ျဖစ္ရပ္ အစအဆုံးကုိ ျမင္ေတြ႔ၿပီး ျဖစ္သည္။ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ေမးလုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္က ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ရွင္းျပလုိက္သည္။ အတိတ္ေမ့ေနေသာ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး သတိျပန္လည္ေရးအတြက္ ထပ္မံ အကူအညီ ေတာင္းျပန္သည္။ ေျခဦးတည့္ရာ သြားမည့္ ဟန္ျပင္ေနသည့္ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီးကုိလည္း ၀ုိင္း၍ ဆဲြထားရေသးသည္။ ႐ုကၡစိုးႀကီးက ႏႈတ္ခမ္းေမြးကုိ လက္ျဖင့္ သပ္ၿပီး ေခတၱမွ် စဥ္းစားခန္း ၀င္ကာ ေနာက္ဆုံးတြင္ သူတုိ႔အား အႀကံေကာင္းတခု ေပးလုိက္ေလသည္။
႐ုကၡစိုး။ ။ ငါၾကည့္ဖူးတ့ဲ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေတြမွာေတာ့ အတိတ္ေမ့တ့ဲသူဆုိတာ ေခါင္းမွာ တခုခုနဲ႔ ျပင္းျပင္း ထန္ထန္ ထိခုိက္သြားတ့ဲအခါ ျပန္ၿပီး သတိရလာတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ … ဒီပုဂၢဳိလ္ရဲ႕ ေခါင္းကုိလည္း ခပ္နာနာေလး ႏွက္လုိက္ရင္ အားလုံးကုိ သတိျပန္ရလာႏုိင္တယ္၊ ႐ုပ္ရွင္ထဲကလုိမ်ဳိးေပါ့ကြာ။ ဘယ္လုိလဲ၊ စမ္းၾကည့္ၾကမလား။
ဖုိးေလာက္လန္း။ ။ သိပ္ေကာင္းတာေပါ့ ဘုိးေတာ္ရယ္၊ အဲ … ႐ုကၡစိုးႀကီးရယ္။ က်ေနာ္ ကုိင္လုိက္ပါ့မယ္။ အေတာ္ပဲ လက္စြမ္းျပခ်င္ေနတာနဲ႔။
ေဒၚကိြဳင္ကိြဳင္။ ။ ဟ့ဲ … ဟ့ဲ … ဟ့ဲေကာင္ေလး … ၊ ေနစမ္းပါဦးဟယ္။
သမီးေတာ္(၁)။ ။ ေဟ့ … ေဟ့ … ဖုိးေလာက္လန္း မလုပ္နဲ႔ … မလုပ္လုိက္နဲ႔ … ။
သမီးေတာ္(၂)။ ။ သားေရ … မလုပ္နဲ႔ေနာ္၊ သတိထားေနာ္ … ။
ဖုိးေလာက္လန္းကုိ ၀ုိင္း၀န္း တားျမစ္ရန္ ႀကိဳးပမ္းၾကေသာ္လည္း ေနာက္ၾကသြားေလၿပီ။ ဖုိးေလာက္လန္းက ဟုိဟုိ ဒီဒီ ၾကည့္ၿပီး အနားတြင္ ေတြ႔ရေသာ တုတ္ကုိ ေကာက္ကုိင္ကာ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး၏ ေခါင္းကုိ ခပ္ဆဆေလး ႏွက္လုိက္ေလသည္။
ဖုိးေလာက္လန္း၏ တုတ္ခ်က္ေၾကာင့္ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး ဒုတိယအခ်ီ ေမွာက္သြားေလသည္။ ေခါင္းတြင္လည္း ဒုတိယေျမာက္ အာလူးသီးတလုံး တျဖည္းျဖည္း ထြက္လာသည္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရသည္။
႐ုပ္ရွင္ထဲက က့ဲသုိ႔ အတိတ္ေမ့သည့္ ေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္းသြားျခင္း ရိွမရိွကုိ သိႏုိင္ရန္ သူတုိ႔ အားလုံး ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး ဒုတိယအႀကိမ္ သတိျပန္ရလာသည္အထိ ထုိင္ေစာင့္ေနၾကရေလသည္။
ေထြရာေလးပါး က႑သည္ Satire ေခၚ သေရာ္စာ က႑ ျဖစ္ပါသည္။ သတင္းအခ်က္အလက္ အမွန္မ်ား အေပၚ အေျခခံ ေရးသားထားျခင္း မဟုတ္ပါ။ အားေပး ေဝဖန္ၾကေသာ ပရိသတ္ကို ေလးစားလ်က္ … ။
ဖုိးေလာက္လန္းက ဟုိဟုိ ဒီဒီ ၾကည့္ၿပီး အနားတြင္ ေတြ႔ရေသာ တုတ္ကုိ ေကာက္ကုိင္ကာ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး၏ ေခါင္းကုိ ခပ္ဆဆေလးႏွက္လုိက္ေလသည္။
Daniele แดเนียล Nossa 15 October at 16:34 Reply
Ricevo e volentieri pubblico, dall'amica Enza Pallara:
Cari Amici,
prima di tutto ringrazio Daniele per la possibilità che mi ha dato di scrivere e tenerci aggiornati sulle amare vicende della martoriata terra di Birmania. Ci sono timidi segnali di novità, per quanto riguarda la leader dell'opposizione Aung San Suu Kyi e dell'auspicata svolta democratica della sanguinosa Giunta militare al potere, ma andiamo per gradi: dopo l'ennesima sentenza beffa che ha esteso i domiciliari di ulteriori 18 mesi all'icona della non-violenza e della democrazia, escludendola di fatto dalle elezioni politiche del prossimo anno, la comunità internazionale cerca di avere un atteggiamento più morbido nei confronti dei Generali, ridiscutendo le pesanti sanzioni che hanno ancora di più impoverito la popolazione e arricchito la Giunta. La novità è che, a discutere l'alleggerimento delle sanzioni è stata chiamata proprio Aung San Suu Kyi, che ha incontrato una delegazione diplomatica congiunta di Stati Uniti, Inghilterra e Australia, nei giorni scorsi. Molti osservatori guardano con interesse a questi nuovi sviluppi ma cè da fidarsi poco dei Generali e del dittatore in primis Than Shwe, che in passato ha già dato prova della sua meschinità e ferocia. Altra novità è quella della partecipazione del ministro degli esteri Birmano all'assemblea generale dell'Onu, tenutasi a New York, a metà settembre, dove ha incontrato Illary Clinton la quale ha chiesto per l'ennesima volta l'immediato rilascio di tutti i prigionieri politici e l'inizio della democrazia, in cambio di sostanziosi investimenti e aiuti da parte dei paesi membri. Pochi giorni prima dell'inizio dei lavori dell'Onu, il regime aveva rilasciato per buona condotta, chiaramente per fare bella figura, circa 7.000 prigionieri ma solo una decina di prigionieri politici, che immaginiamo, saranno seguiti e controllati morbosamente! Il tutto mentre la situazione umanitaria è tragica, la popolazione ridotta alla fame e a subire la ferocia dei militari, bambini rapiti e violentati per diventare soldati, stupri di massa, monaci buddisti arrestati solo perchè pregavano per le vittime della sanguinosa del 2007, la famosa "Suffron Revolution", tutto questo con il nulla osta della Cina(!), che in Birmania ha interessi economici fortissimi. Vi lascio il video che si riferisce all'incontro di Aung San Suu Kyi con i diplomatici stranieri, avvenuto lo scorso venerdì, e nel quale la possiamo rivedere dopo tanto tempo.
A presto!
http://www.youtube.com/watch?v=7QY9ruq0fK0
Ricevo e volentieri pubblico, dall'amica Enza Pallara:
Cari Amici,
prima di tutto ringrazio Daniele per la possibilità che mi ha dato di scrivere e tenerci aggiornati sulle amare vicende della martoriata terra di Birmania. Ci sono timidi segnali di novità, per quanto riguarda la leader dell'opposizione Aung San Suu Kyi e dell'auspicata svolta democratica della sanguinosa Giunta militare al potere, ma andiamo per gradi: dopo l'ennesima sentenza beffa che ha esteso i domiciliari di ulteriori 18 mesi all'icona della non-violenza e della democrazia, escludendola di fatto dalle elezioni politiche del prossimo anno, la comunità internazionale cerca di avere un atteggiamento più morbido nei confronti dei Generali, ridiscutendo le pesanti sanzioni che hanno ancora di più impoverito la popolazione e arricchito la Giunta. La novità è che, a discutere l'alleggerimento delle sanzioni è stata chiamata proprio Aung San Suu Kyi, che ha incontrato una delegazione diplomatica congiunta di Stati Uniti, Inghilterra e Australia, nei giorni scorsi. Molti osservatori guardano con interesse a questi nuovi sviluppi ma cè da fidarsi poco dei Generali e del dittatore in primis Than Shwe, che in passato ha già dato prova della sua meschinità e ferocia. Altra novità è quella della partecipazione del ministro degli esteri Birmano all'assemblea generale dell'Onu, tenutasi a New York, a metà settembre, dove ha incontrato Illary Clinton la quale ha chiesto per l'ennesima volta l'immediato rilascio di tutti i prigionieri politici e l'inizio della democrazia, in cambio di sostanziosi investimenti e aiuti da parte dei paesi membri. Pochi giorni prima dell'inizio dei lavori dell'Onu, il regime aveva rilasciato per buona condotta, chiaramente per fare bella figura, circa 7.000 prigionieri ma solo una decina di prigionieri politici, che immaginiamo, saranno seguiti e controllati morbosamente! Il tutto mentre la situazione umanitaria è tragica, la popolazione ridotta alla fame e a subire la ferocia dei militari, bambini rapiti e violentati per diventare soldati, stupri di massa, monaci buddisti arrestati solo perchè pregavano per le vittime della sanguinosa del 2007, la famosa "Suffron Revolution", tutto questo con il nulla osta della Cina(!), che in Birmania ha interessi economici fortissimi. Vi lascio il video che si riferisce all'incontro di Aung San Suu Kyi con i diplomatici stranieri, avvenuto lo scorso venerdì, e nel quale la possiamo rivedere dopo tanto tempo.
A presto!
http://www.youtube.com/watch?v=7QY9ruq0fK0
Thursday, 15 October 2009
Wednesday, 14 October 2009
KNU Statement on 2010
http://karenunited.com/index.php?option=com_content&view=article&id=65:2009-10-08-01-45-59&catid=1:news&Itemid=2
http://karenunited.com/index.php?option=com_content&view=article&id=65:2009-10-08-01-45-59&catid=1:news&Itemid=2
Tuesday, 13 October 2009
ျမန္မာႏုိင္ငံထဲက တ႐ုတ္ျပည္နယ္
ဦးေအာင္ခင္ (ေ၀ဖန္သုံးသပ္ခ်က္)
၁၂ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၉
ကုိးကန္႔ေဒသကုိ ဗမာစစ္တပ္က၀င္စီးၿပီး လုယက္တဲ့အတြက္ တ႐ုတ္လုပ္ငန္းရွင္ေတြ နစ္နာဆုံး႐ႈံးရတဲ့ကိစၥမွာ ေလ်ာ္ေၾကးေဒၚလာသန္း (၄၀) ေက်ာ္ေပးဖုိ႔ ယူနန္ဘက္က ေတာင္းထားေၾကာင္း သိရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကုိးကန္႔နဲ႔‘၀’ေဒသကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံထဲက တ႐ုတ္ျပည္နယ္လု႔ိေခၚႏုိင္တယ္။ ကုိးကန္႔အဖြဲ႔နဲ႔ ဗမာစစ္အစုိးရ ပထမဆုံးအပစ္အခတ္ ရပ္စဲႏုိင္ေအာင္ ၾကား၀င္ေဆာင္ရြက္ေပးသူ ဘိန္းေမွာင္ခုိေဟာင္း ေလာ္စစ္ဟန္ဟာ ကုိးကန္႔တ႐ုတ္ပါ။ ကုိးကန္႔နယ္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စီးပြားေရးလုပ္ခြင့္ရတာဟာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲရတဲ့အေၾကာင္းတခုျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စာခ်ဳပ္စာတမ္းေရးထားတာမဟုတ္ဘဲ ႏုတ္ကတိေလာက္နဲ႔ နားလည္မႈယူထားတာျဖစ္လုိ႔ တ႐ုတ္ပုိင္ပစၥည္းသိမ္းတာ အျငင္းပြားစရာျဖစ္ေနတယ္။
ျမန္မာျပည္ထဲ ယူနန္တ႐ုတ္၀င္ေနတာ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီေနပါၿပီ။ ယူနန္နဲ႔ အထက္ျမန္မာျပည္ဆက္ေနတာမုိ႔ ယူနန္မွာ အေျပာင္းအလဲျဖစ္တုိင္း ျမန္မာျပည္အထိ ဂယက္႐ုိက္လာတတ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ (၂,၀၀၀) ေက်ာ္ ယူနန္မွာႀကီးစုိးတဲ့ နန္ေက်ာင္က ၀င္တုိက္တဲ့အတြက္ ပ်ဴႏုိင္ငံပ်က္စီးရတယ္လုိ႔ ေရွးေဟာင္းသမုိင္းဆရာေတြက ဆုိပါတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္မွာ မြန္ဂုိအာဏာရၿပီး ယူနန္အထိ အာဏာစက္ ခ်ဲ႕လာတဲ့အခါ ျမန္မာနဲ႔ထိေတြ႔ၿပီး (၁၃) ရာစုေႏွာင္းပုိင္းမွာ မြန္ဂုိ၀င္တုိက္တဲ့အတြက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တည္ရွိခဲ့တဲ့ ပုဂံျပည္ပ်က္စီးရတယ္။ အဲဒီေနာက္ ရွမ္းမ်ဳိးႏြယ္တည္ေထာင္တဲ့ အင္း၀နန္းဆက္အႏွစ္တရာေက်ာ္မွာ ယူနန္-ျမန္မာကုန္သြယ္ေရး စတင္တယ္လုိ႔ သမုိင္းဆရာေတြက ဆုိတယ္။
(၁၇) ရာစုမွာ တ႐ုတ္ ‘မင္’ မင္းဆက္ကုိ မန္းခ်ဴးခ်င္က ျဖဳတ္ခ်တဲ့အခါ ေနာက္ဆုံး ‘မင္’ မင္းဆက္ျဖစ္သူ ‘ယုံလီ’ မင္း ျမန္မာျပည္ထဲ ၀င္ေရာက္ခုိလႈံတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ‘မင္’ မင္းဆက္ကုိ လုိလားတဲ့ ျမန္မာျပည္ေရာက္တ႐ုတ္ေတြ စခန္းထၾကတဲ့အတြက္ တုိင္းေရးျပည္ရာ အလြန္႐ႈပ္ေထြးလာတယ္တဲ့။ ေနာက္ဆုံး တ႐ုတ္စစ္တပ္ႀကီး အင္း၀ၿမိဳ႕အထိ ခ်ီတက္လာလုိ႔ ‘ယုံလီ’ မင္းကုိ အပ္ႏွင္းလုိက္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ တ႐ုတ္တပ္ႀကီးအျပန္မွာ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ရသြားတဲ့ ယုံလီမင္းရဲ႕ ကုိယ္ရံေတာ္တပ္ဖြဲ႔ဟာ ကုိးကန္႔ေဒသမွာ အေျခစုိက္ေနထုိင္တဲ့အတြက္ ကုိးကန္႔တ႐ုတ္ေပၚေပါက္လာတာလုိ႔ အဆုိရွိတယ္။ (၁၇) ရာစုေႏွာင္းပုိင္းကစၿပီး ကုိးကန္႔တ႐ုတ္ရယ္လုိ႔ ေပၚထြက္လာတာျဖစ္လုိ႔ ျပည္နယ္ေလးလုိျဖစ္ေနတာ ၾကာလွပါၿပီ။ ကုိးကန္႔တ႐ုတ္ကုိ ေတာင္ေပၚတ႐ုတ္လုိ႔ ယူနန္မွာ လူသိမ်ားတယ္လုိ႔ ‘တာကာႏုိ’ က ဆုိပါတယ္။ ပထမဆုံး ၀တုိင္းရင္းသားနဲ႔ လက္ရည္တျပင္တည္း ေနထုိင္စားေသာက္တဲ့ ႏုိင္ငံျခားသားဟာ ဂ်ပန္အမ်ဳိးသား ဟီဒဲယုကိ-တာကာႏုိ ျဖစ္ပါတယ္။
(၁၄) ရာစုေလာက္ကတည္းက ျမန္မာ့ေက်ာက္စိမ္းကုိ ယူနန္တ႐ုတ္က မ်က္စိက်ခဲ့တာပါ။ (၁၈) ရာစုေႏွာင္းပုိင္း ဆင္ျဖဴရွင္မင္းလက္ထက္ (၁၇၆၃-၁၇၇၆) တ႐ုတ္-ျမန္မာနယ္ျခားစစ္ပြဲ ၿပီးဆုံးသြားတာဟာ ယူနန္-ျမန္မာကုန္သြယ္ေရး တုိးပြားေစတဲ့ အေၾကာင္းရင္းျဖစ္တယ္။ (၁၉) ရာစုမွာ အမရပူရအေျခစုိက္ ယူနန္တ႐ုတ္က ၀ါဂြမ္းနဲ႔ေက်ာက္မ်က္ကုိ ယူနန္ကုိ တင္ပုိ႔ၿပီး ပုိးခ်ည္ေရႊေငြနဲ႔ သတၱဳအုိးခြက္ကုိ ယူနန္က တင္သြင္းပါတယ္။ ေသဆုံးသူ တ႐ုတ္ကုန္သည္ (၆,၀၀၀) ေက်ာ္ရဲ႕ အမည္စာရင္းကုိ အမရပူရတ႐ုတ္ဘုံေက်ာင္းမွာ ေတြ႔ရတယ္လုိ႔ ကုိလုိနီေခတ္အစီရင္ခံစာတခုမွာ ေရးထားတယ္။ မုိးေကာင္းကုိ ဗဟုိျပဳၿပီး ကုန္သြယ္ရာမွာ ကခ်င္လူမ်ဳိးကုိ ေက်ာက္တြင္းပုိင္အျဖစ္ သတ္မွတ္တာကုိ ဗမာမင္းက မကန္႔ကြက္ပါဘူး။
လားေပၚမွာကုန္တင္ၿပီး သယ္ယူပုိ႔ေဆာင္တဲ့လုပ္ငန္းကုိ ယူနန္သားေတြ ကၽြမ္းက်င္ၾကတယ္။ ကုန္းေၾကာင္းခရီးၾကမ္းမွာ လားတန္းနဲ႔လုိက္ပါတဲ့ ယူနန္သားကုိ ‘လားတ႐ုတ္’ လို႔ အညာမွာေခၚတယ္။ ယူနန္-ျမန္မာ-လာအုိနဲ႔ ထုိင္းႏုိင္ငံအၾကား ရာစုႏွစ္အေတာ္ၾကာ လားတန္းနဲ႔ ကုန္သြယ္တုန္း ယူနန္ကုိ မျပန္တဲ့ တ႐ုတ္လည္းရွိတယ္။ (၁၉) ရာစုမွာ ပန္းေသးတ႐ုတ္မြတ္စလင္ရဲ႕ ယူနန္သူပုန္ အေရးနိမ့္တဲ့အခါမွာလည္း ပန္းေသးတ႐ုတ္အမ်ားအျပား ရွမ္းျပည္မွာ ၀င္ေရာက္ခုိလႈံၿပီး အရင္ေရာက္တဲ့ ကိုးကန္႔တ႐ုတ္နဲ႔ ေရာကုန္တာရွိသလုိ ထုိင္းႏုိင္ငံေျမာက္ပုိင္းအထိ ဆင္းသြားသူေတြလည္း ရွိတယ္။
ယူနန္က ဘိန္းစုိက္တဲ့ဓေလ့ကုိ ကုိးကန္႔က အေမြဆက္ခံတာပါ။ အေရွ႕အိႏၵိယ အဂၤလိပ္ကုမၸဏီဟာ အိႏၵိယႏုိင္ငံ ဘဂၤလားျပည္နယ္မွာ စုိက္သမွ်ဘိန္းကုိ လက္၀ါးႀကီးအုပ္၀ယ္ယူၿပီး တ႐ုတ္ျပည္ကုိ တင္ပုိ႔တယ္။ တျပည္လုံးဘိန္းစားျဖစ္ကုန္မွာ စုိးလုိ႔ တ႐ုတ္အစုိးရက ဘိန္းတင္သြင္းခြင့္ ပိတ္လုိက္ေတာ့ (၁၉) ရာစုမွာ ပထမဘိန္းစစ္ ျဖစ္ပြားတယ္။ တ႐ုတ္ကစစ္႐ႈံးေတာ့ ဘိန္းေရာင္း၀ယ္မႈ တုိးပြားလာတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္မွာပါ ဘိန္းစုိက္ပ်ဳိးလာတာမုိ႔ ဘုရင္စနစ္ကုိဖ်က္သိမ္းၿပီး သမၼႏုိင္ငံထူေထာင္တဲ့ ၁၉၁၁ ခုႏွစ္မွာ တ႐ုတ္ျပည္ဟာ ဘိန္းတန္ခ်ိန္ (၂၂,၀၀၀) ေက်ာ္ ထုတ္လုပ္ေနပါၿပီ။
ယူနန္ျပည္နယ္က ဘိန္းစုိက္တဲ့ဓေလ့ဟာ အိမ္နီးခ်င္းေဒသေတြအထိ ပ်ံ႕ႏွံ႔လာတာမုိ႔ ျမန္မာနယ္စပ္ ကုိးကန္႔နဲ႔၀ေဒသမွာ (၁၉) ရာစုေႏွာင္းပုိင္းကတည္းက အႀကီးအက်ယ္ ဘိန္းစုိက္ပ်ဳိးခဲ့တယ္။ စာေရးဆရာေရႊ႐ုိးအမည္ခံ James George Scott အဲဒီေဒသကုိ ခရီးထြက္စဥ္က ဘိန္းခင္းေတြမ်ားလြန္းလုိ႔ ရက္အေတာ္ၾကာခရီးသြားတာေတာင္ ဘိန္းခင္းေတြက မဆုံးေသးဘူးလုိ႔ ေရးထားတယ္။ ၁၉၃၀ ခုႏွစ္မွာ ကူမင္တန္တ႐ုတ္အစုိးရက တ႐ုတ္ျပည္မွာ ဘိန္းစုိက္ပ်ဳိးမႈ ပိတ္ပင္လုိက္တဲအခါမွာ တ႐ုတ္ကုန္သည္ေတြဟာ ကုိးကန္႔နဲ႔၀ေဒသက ထြက္တဲ့ဘိန္းကုိ အားကုိးလာရပါတယ္။
အဂၤလိပ္ကုိလုိနီအစုိးရဟာ သံလြင္ျမစ္အေရွ႕ဘက္ေဒသမွာသာ ဘိန္းစုိက္ခြင့္ျပဳၿပီး ပုံမွန္၀ယ္ယူေလ့ရွိေပမယ့္ သံလြင္ျမစ္အေနာက္ဘက္ေဒသမွာေတာ့ ဘိန္းစုိက္ခြင့္မျပဳပါ။ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာလည္း အနည္းအက်ဥ္းစုိက္ပ်ဳိးခြင့္ျပဳပါတယ္။ အထက္ျမန္မာျပည္က ဂ်ပန္ဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈကုိ ေငြေၾကးေထာက္ပံ့တဲ့အေနနဲ႔ ဘိန္းကုိ မဟာမိတ္ဘက္ကသုံးတယ္။ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္မွာ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ျပည္တြင္းစစ္စတင္ျဖစ္ပြားေတာ့ တ႐ုတ္ျပည္မွာ ျပည္တြင္းစစ္ ၿပီးဆုံးသြားပါၿပီ။ စစ္႐ႈံးတဲ့ တ႐ုတ္ကူမင္တန္တပ္အခ်ဳိ႕ ရွမ္းျပည္အေရွ႕ပုိင္းေဒသမွာ ၀င္ေရာက္ေျခကုပ္ယူၿပီး တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ကုိ ျပန္တုိက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားတဲ့လႈပ္ရွားမႈနဲ႔ ေနာက္ပုိင္းေပၚေပါက္တဲ့ ရွမ္းလက္နက္ကုိင္လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ဘိန္းလုပ္ငန္းဟာ အဓိက အေရးပါလာပါတယ္။
တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ကုိတုိက္မယ့္ ကူမင္တန္တ႐ုတ္တပ္ႀကီးကုိ ရွမ္းျပည္နယ္မွာ ျပန္လည္ဖြဲ႔စည္းပါတယ္။ လက္နက္ခဲယမ္းကုိ ထုိင္၀မ္က တုိက္႐ုိက္ပုိ႔ေပးၿပီး ကုန္က်စရိတ္ကုိေတာ့ ဘိန္းလုပ္ငန္းက ရတဲ့ေငြနဲ႔ ေထာက္ပံ့ပါတယ္။ ကူမင္တန္တပ္ေတြဟာ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္ေလာက္အထိ ရွမ္းျပည္နယ္မွာ လႈပ္ရွားသြားတာမို႔ ဘိန္းလုပ္ငန္းကုိ အုတ္ျမစ္ခ်ႏုိင္ခဲ့တယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ တ႐ုတ္ျပည္မွာ ဘိန္းစုိက္ပ်ဳိးဖုိ႔ ခက္ခဲေလေလ ရွမ္းျပည္က ဘိန္းလုပ္ငန္းလည္း ႀကီးထြားေလေလျဖစ္လာတယ္။
တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္အာဏာသိမ္းၿပီးတဲ့ေနာက္ပုိင္း ယူနန္နယ္သားအမ်ားအျပား ျမန္မာျပည္ထဲ ၀င္ေရာက္ခုိလႈံျပန္ပါတယ္။ ဒီအထဲမွာ မြတ္စလင္တ႐ုတ္နဲ႔ မြတ္စလင္မဟုတ္တဲ့ KMT တ႐ုတ္ဆုိၿပီး ႏွစ္မ်ဳိးရွိတယ္။ ကူမင္တန္တ႐ုတ္တပ္က အႂကြင္းအက်န္ေတြကုိ KMT တ႐ုတ္လုိ႔ ေခၚတာပါပဲ။ KMT တပ္ ထုိင္၀မ္ႏုိင္ငံကုိ ေရႊ႕ေျပာင္းေတာ့လည္း လုိက္သြားသူက နည္းနည္း၊ ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္မွာ အေျခခ်သူမ်ားက မ်ားပါတယ္။ ဘိန္းျဖဴနဲ႔ ေက်ာက္မ်က္ေမွာင္ခုိလုပ္ငန္းမွာ စီးပြားရွာၾကသူေတြပါပဲ။
ဒီေနရာမွာ ယူနန္တ႐ုတ္လုိ႔ေျပာေပမယ့္ ကုိးကန္႔တ႐ုတ္၊ ‘၀’တ႐ုတ္၊ KMT တ႐ုတ္၊ ပန္းေသးတ႐ုတ္ စတဲ့ တ႐ုတ္အားလုံး အက်ဳံး၀င္တယ္။ ေလာစစ္ဟန္၊ ေလာစစ္မင္း၊ ဖုန္ၾကားရွင္၊ ဖုန္ၾကားဖူး၊ ေပါက္ယူခ်မ္း၊ လင္မင္းရွန္၊ ခြန္ဆာ (ေခၚ) ခ်န္ရွီဖူး၊ ေ၀ဆူကုိင္စတဲ့ ဘိန္းေမွာင္ခုိေတြဟာ တရား၀င္စီးပြားရွာခြင့္ရလာတယ္။ ေငြရင္းရွိတဲ့တ႐ုတ္ဟာ သူတုိ႔နဲ႔ဆက္ၿပီး စီးပြားေရးလုပ္ၾကတယ္။ မဆလဆုိရွယ္လစ္ေခတ္မွာလည္း တ႐ုတ္စီးပြားေရးသမားေတြပဲ ခ်မ္းသာၾကတယ္။ ျမန္မာက ဆုိရွယ္လစ္သင္တန္းတက္ေနခ်ိန္မွာ တ႐ုတ္က မဆလစစ္ဗိုလ္ကုိလာဘ္ထုိးၿပီး စီးပြားေရးလုပ္ေနေတာ့ ခ်မ္းသာတာေပါ့။ ဗမာစစ္ဗိုလ္ကုိလာဘ္ထုိးၿပီး စီးပြားေရးလုပ္တာ တ႐ုတ္ထုံးစံျဖစ္ေနၿပီ။ ဗမာစစ္တပ္ကုိ ဆက္ေၾကးမွန္မွန္ေပးေနရင္ တ႐ုတ္ျပည္နယ္ဟာ ႀကီးပြားခ်မ္းသာဖုိ႔သာ ရွိပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့အေျခအေနမွာ တ႐ုတ္ျပည္နယ္ေတြဟာ အႀကီးအက်ယ္ခ်မ္းသာမယ့္ အလားအလာရွိပါတယ္။
ဦးေအာင္ခင္ (ေ၀ဖန္သုံးသပ္ခ်က္)
၁၂ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၉
ကုိးကန္႔ေဒသကုိ ဗမာစစ္တပ္က၀င္စီးၿပီး လုယက္တဲ့အတြက္ တ႐ုတ္လုပ္ငန္းရွင္ေတြ နစ္နာဆုံး႐ႈံးရတဲ့ကိစၥမွာ ေလ်ာ္ေၾကးေဒၚလာသန္း (၄၀) ေက်ာ္ေပးဖုိ႔ ယူနန္ဘက္က ေတာင္းထားေၾကာင္း သိရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကုိးကန္႔နဲ႔‘၀’ေဒသကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံထဲက တ႐ုတ္ျပည္နယ္လု႔ိေခၚႏုိင္တယ္။ ကုိးကန္႔အဖြဲ႔နဲ႔ ဗမာစစ္အစုိးရ ပထမဆုံးအပစ္အခတ္ ရပ္စဲႏုိင္ေအာင္ ၾကား၀င္ေဆာင္ရြက္ေပးသူ ဘိန္းေမွာင္ခုိေဟာင္း ေလာ္စစ္ဟန္ဟာ ကုိးကန္႔တ႐ုတ္ပါ။ ကုိးကန္႔နယ္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စီးပြားေရးလုပ္ခြင့္ရတာဟာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲရတဲ့အေၾကာင္းတခုျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စာခ်ဳပ္စာတမ္းေရးထားတာမဟုတ္ဘဲ ႏုတ္ကတိေလာက္နဲ႔ နားလည္မႈယူထားတာျဖစ္လုိ႔ တ႐ုတ္ပုိင္ပစၥည္းသိမ္းတာ အျငင္းပြားစရာျဖစ္ေနတယ္။
ျမန္မာျပည္ထဲ ယူနန္တ႐ုတ္၀င္ေနတာ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီေနပါၿပီ။ ယူနန္နဲ႔ အထက္ျမန္မာျပည္ဆက္ေနတာမုိ႔ ယူနန္မွာ အေျပာင္းအလဲျဖစ္တုိင္း ျမန္မာျပည္အထိ ဂယက္႐ုိက္လာတတ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ (၂,၀၀၀) ေက်ာ္ ယူနန္မွာႀကီးစုိးတဲ့ နန္ေက်ာင္က ၀င္တုိက္တဲ့အတြက္ ပ်ဴႏုိင္ငံပ်က္စီးရတယ္လုိ႔ ေရွးေဟာင္းသမုိင္းဆရာေတြက ဆုိပါတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္မွာ မြန္ဂုိအာဏာရၿပီး ယူနန္အထိ အာဏာစက္ ခ်ဲ႕လာတဲ့အခါ ျမန္မာနဲ႔ထိေတြ႔ၿပီး (၁၃) ရာစုေႏွာင္းပုိင္းမွာ မြန္ဂုိ၀င္တုိက္တဲ့အတြက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တည္ရွိခဲ့တဲ့ ပုဂံျပည္ပ်က္စီးရတယ္။ အဲဒီေနာက္ ရွမ္းမ်ဳိးႏြယ္တည္ေထာင္တဲ့ အင္း၀နန္းဆက္အႏွစ္တရာေက်ာ္မွာ ယူနန္-ျမန္မာကုန္သြယ္ေရး စတင္တယ္လုိ႔ သမုိင္းဆရာေတြက ဆုိတယ္။
(၁၇) ရာစုမွာ တ႐ုတ္ ‘မင္’ မင္းဆက္ကုိ မန္းခ်ဴးခ်င္က ျဖဳတ္ခ်တဲ့အခါ ေနာက္ဆုံး ‘မင္’ မင္းဆက္ျဖစ္သူ ‘ယုံလီ’ မင္း ျမန္မာျပည္ထဲ ၀င္ေရာက္ခုိလႈံတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ‘မင္’ မင္းဆက္ကုိ လုိလားတဲ့ ျမန္မာျပည္ေရာက္တ႐ုတ္ေတြ စခန္းထၾကတဲ့အတြက္ တုိင္းေရးျပည္ရာ အလြန္႐ႈပ္ေထြးလာတယ္တဲ့။ ေနာက္ဆုံး တ႐ုတ္စစ္တပ္ႀကီး အင္း၀ၿမိဳ႕အထိ ခ်ီတက္လာလုိ႔ ‘ယုံလီ’ မင္းကုိ အပ္ႏွင္းလုိက္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ တ႐ုတ္တပ္ႀကီးအျပန္မွာ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ရသြားတဲ့ ယုံလီမင္းရဲ႕ ကုိယ္ရံေတာ္တပ္ဖြဲ႔ဟာ ကုိးကန္႔ေဒသမွာ အေျခစုိက္ေနထုိင္တဲ့အတြက္ ကုိးကန္႔တ႐ုတ္ေပၚေပါက္လာတာလုိ႔ အဆုိရွိတယ္။ (၁၇) ရာစုေႏွာင္းပုိင္းကစၿပီး ကုိးကန္႔တ႐ုတ္ရယ္လုိ႔ ေပၚထြက္လာတာျဖစ္လုိ႔ ျပည္နယ္ေလးလုိျဖစ္ေနတာ ၾကာလွပါၿပီ။ ကုိးကန္႔တ႐ုတ္ကုိ ေတာင္ေပၚတ႐ုတ္လုိ႔ ယူနန္မွာ လူသိမ်ားတယ္လုိ႔ ‘တာကာႏုိ’ က ဆုိပါတယ္။ ပထမဆုံး ၀တုိင္းရင္းသားနဲ႔ လက္ရည္တျပင္တည္း ေနထုိင္စားေသာက္တဲ့ ႏုိင္ငံျခားသားဟာ ဂ်ပန္အမ်ဳိးသား ဟီဒဲယုကိ-တာကာႏုိ ျဖစ္ပါတယ္။
(၁၄) ရာစုေလာက္ကတည္းက ျမန္မာ့ေက်ာက္စိမ္းကုိ ယူနန္တ႐ုတ္က မ်က္စိက်ခဲ့တာပါ။ (၁၈) ရာစုေႏွာင္းပုိင္း ဆင္ျဖဴရွင္မင္းလက္ထက္ (၁၇၆၃-၁၇၇၆) တ႐ုတ္-ျမန္မာနယ္ျခားစစ္ပြဲ ၿပီးဆုံးသြားတာဟာ ယူနန္-ျမန္မာကုန္သြယ္ေရး တုိးပြားေစတဲ့ အေၾကာင္းရင္းျဖစ္တယ္။ (၁၉) ရာစုမွာ အမရပူရအေျခစုိက္ ယူနန္တ႐ုတ္က ၀ါဂြမ္းနဲ႔ေက်ာက္မ်က္ကုိ ယူနန္ကုိ တင္ပုိ႔ၿပီး ပုိးခ်ည္ေရႊေငြနဲ႔ သတၱဳအုိးခြက္ကုိ ယူနန္က တင္သြင္းပါတယ္။ ေသဆုံးသူ တ႐ုတ္ကုန္သည္ (၆,၀၀၀) ေက်ာ္ရဲ႕ အမည္စာရင္းကုိ အမရပူရတ႐ုတ္ဘုံေက်ာင္းမွာ ေတြ႔ရတယ္လုိ႔ ကုိလုိနီေခတ္အစီရင္ခံစာတခုမွာ ေရးထားတယ္။ မုိးေကာင္းကုိ ဗဟုိျပဳၿပီး ကုန္သြယ္ရာမွာ ကခ်င္လူမ်ဳိးကုိ ေက်ာက္တြင္းပုိင္အျဖစ္ သတ္မွတ္တာကုိ ဗမာမင္းက မကန္႔ကြက္ပါဘူး။
လားေပၚမွာကုန္တင္ၿပီး သယ္ယူပုိ႔ေဆာင္တဲ့လုပ္ငန္းကုိ ယူနန္သားေတြ ကၽြမ္းက်င္ၾကတယ္။ ကုန္းေၾကာင္းခရီးၾကမ္းမွာ လားတန္းနဲ႔လုိက္ပါတဲ့ ယူနန္သားကုိ ‘လားတ႐ုတ္’ လို႔ အညာမွာေခၚတယ္။ ယူနန္-ျမန္မာ-လာအုိနဲ႔ ထုိင္းႏုိင္ငံအၾကား ရာစုႏွစ္အေတာ္ၾကာ လားတန္းနဲ႔ ကုန္သြယ္တုန္း ယူနန္ကုိ မျပန္တဲ့ တ႐ုတ္လည္းရွိတယ္။ (၁၉) ရာစုမွာ ပန္းေသးတ႐ုတ္မြတ္စလင္ရဲ႕ ယူနန္သူပုန္ အေရးနိမ့္တဲ့အခါမွာလည္း ပန္းေသးတ႐ုတ္အမ်ားအျပား ရွမ္းျပည္မွာ ၀င္ေရာက္ခုိလႈံၿပီး အရင္ေရာက္တဲ့ ကိုးကန္႔တ႐ုတ္နဲ႔ ေရာကုန္တာရွိသလုိ ထုိင္းႏုိင္ငံေျမာက္ပုိင္းအထိ ဆင္းသြားသူေတြလည္း ရွိတယ္။
ယူနန္က ဘိန္းစုိက္တဲ့ဓေလ့ကုိ ကုိးကန္႔က အေမြဆက္ခံတာပါ။ အေရွ႕အိႏၵိယ အဂၤလိပ္ကုမၸဏီဟာ အိႏၵိယႏုိင္ငံ ဘဂၤလားျပည္နယ္မွာ စုိက္သမွ်ဘိန္းကုိ လက္၀ါးႀကီးအုပ္၀ယ္ယူၿပီး တ႐ုတ္ျပည္ကုိ တင္ပုိ႔တယ္။ တျပည္လုံးဘိန္းစားျဖစ္ကုန္မွာ စုိးလုိ႔ တ႐ုတ္အစုိးရက ဘိန္းတင္သြင္းခြင့္ ပိတ္လုိက္ေတာ့ (၁၉) ရာစုမွာ ပထမဘိန္းစစ္ ျဖစ္ပြားတယ္။ တ႐ုတ္ကစစ္႐ႈံးေတာ့ ဘိန္းေရာင္း၀ယ္မႈ တုိးပြားလာတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္မွာပါ ဘိန္းစုိက္ပ်ဳိးလာတာမုိ႔ ဘုရင္စနစ္ကုိဖ်က္သိမ္းၿပီး သမၼႏုိင္ငံထူေထာင္တဲ့ ၁၉၁၁ ခုႏွစ္မွာ တ႐ုတ္ျပည္ဟာ ဘိန္းတန္ခ်ိန္ (၂၂,၀၀၀) ေက်ာ္ ထုတ္လုပ္ေနပါၿပီ။
ယူနန္ျပည္နယ္က ဘိန္းစုိက္တဲ့ဓေလ့ဟာ အိမ္နီးခ်င္းေဒသေတြအထိ ပ်ံ႕ႏွံ႔လာတာမုိ႔ ျမန္မာနယ္စပ္ ကုိးကန္႔နဲ႔၀ေဒသမွာ (၁၉) ရာစုေႏွာင္းပုိင္းကတည္းက အႀကီးအက်ယ္ ဘိန္းစုိက္ပ်ဳိးခဲ့တယ္။ စာေရးဆရာေရႊ႐ုိးအမည္ခံ James George Scott အဲဒီေဒသကုိ ခရီးထြက္စဥ္က ဘိန္းခင္းေတြမ်ားလြန္းလုိ႔ ရက္အေတာ္ၾကာခရီးသြားတာေတာင္ ဘိန္းခင္းေတြက မဆုံးေသးဘူးလုိ႔ ေရးထားတယ္။ ၁၉၃၀ ခုႏွစ္မွာ ကူမင္တန္တ႐ုတ္အစုိးရက တ႐ုတ္ျပည္မွာ ဘိန္းစုိက္ပ်ဳိးမႈ ပိတ္ပင္လုိက္တဲအခါမွာ တ႐ုတ္ကုန္သည္ေတြဟာ ကုိးကန္႔နဲ႔၀ေဒသက ထြက္တဲ့ဘိန္းကုိ အားကုိးလာရပါတယ္။
အဂၤလိပ္ကုိလုိနီအစုိးရဟာ သံလြင္ျမစ္အေရွ႕ဘက္ေဒသမွာသာ ဘိန္းစုိက္ခြင့္ျပဳၿပီး ပုံမွန္၀ယ္ယူေလ့ရွိေပမယ့္ သံလြင္ျမစ္အေနာက္ဘက္ေဒသမွာေတာ့ ဘိန္းစုိက္ခြင့္မျပဳပါ။ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာလည္း အနည္းအက်ဥ္းစုိက္ပ်ဳိးခြင့္ျပဳပါတယ္။ အထက္ျမန္မာျပည္က ဂ်ပန္ဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈကုိ ေငြေၾကးေထာက္ပံ့တဲ့အေနနဲ႔ ဘိန္းကုိ မဟာမိတ္ဘက္ကသုံးတယ္။ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္မွာ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ျပည္တြင္းစစ္စတင္ျဖစ္ပြားေတာ့ တ႐ုတ္ျပည္မွာ ျပည္တြင္းစစ္ ၿပီးဆုံးသြားပါၿပီ။ စစ္႐ႈံးတဲ့ တ႐ုတ္ကူမင္တန္တပ္အခ်ဳိ႕ ရွမ္းျပည္အေရွ႕ပုိင္းေဒသမွာ ၀င္ေရာက္ေျခကုပ္ယူၿပီး တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ကုိ ျပန္တုိက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားတဲ့လႈပ္ရွားမႈနဲ႔ ေနာက္ပုိင္းေပၚေပါက္တဲ့ ရွမ္းလက္နက္ကုိင္လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ဘိန္းလုပ္ငန္းဟာ အဓိက အေရးပါလာပါတယ္။
တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ကုိတုိက္မယ့္ ကူမင္တန္တ႐ုတ္တပ္ႀကီးကုိ ရွမ္းျပည္နယ္မွာ ျပန္လည္ဖြဲ႔စည္းပါတယ္။ လက္နက္ခဲယမ္းကုိ ထုိင္၀မ္က တုိက္႐ုိက္ပုိ႔ေပးၿပီး ကုန္က်စရိတ္ကုိေတာ့ ဘိန္းလုပ္ငန္းက ရတဲ့ေငြနဲ႔ ေထာက္ပံ့ပါတယ္။ ကူမင္တန္တပ္ေတြဟာ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္ေလာက္အထိ ရွမ္းျပည္နယ္မွာ လႈပ္ရွားသြားတာမို႔ ဘိန္းလုပ္ငန္းကုိ အုတ္ျမစ္ခ်ႏုိင္ခဲ့တယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ တ႐ုတ္ျပည္မွာ ဘိန္းစုိက္ပ်ဳိးဖုိ႔ ခက္ခဲေလေလ ရွမ္းျပည္က ဘိန္းလုပ္ငန္းလည္း ႀကီးထြားေလေလျဖစ္လာတယ္။
တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္အာဏာသိမ္းၿပီးတဲ့ေနာက္ပုိင္း ယူနန္နယ္သားအမ်ားအျပား ျမန္မာျပည္ထဲ ၀င္ေရာက္ခုိလႈံျပန္ပါတယ္။ ဒီအထဲမွာ မြတ္စလင္တ႐ုတ္နဲ႔ မြတ္စလင္မဟုတ္တဲ့ KMT တ႐ုတ္ဆုိၿပီး ႏွစ္မ်ဳိးရွိတယ္။ ကူမင္တန္တ႐ုတ္တပ္က အႂကြင္းအက်န္ေတြကုိ KMT တ႐ုတ္လုိ႔ ေခၚတာပါပဲ။ KMT တပ္ ထုိင္၀မ္ႏုိင္ငံကုိ ေရႊ႕ေျပာင္းေတာ့လည္း လုိက္သြားသူက နည္းနည္း၊ ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္မွာ အေျခခ်သူမ်ားက မ်ားပါတယ္။ ဘိန္းျဖဴနဲ႔ ေက်ာက္မ်က္ေမွာင္ခုိလုပ္ငန္းမွာ စီးပြားရွာၾကသူေတြပါပဲ။
ဒီေနရာမွာ ယူနန္တ႐ုတ္လုိ႔ေျပာေပမယ့္ ကုိးကန္႔တ႐ုတ္၊ ‘၀’တ႐ုတ္၊ KMT တ႐ုတ္၊ ပန္းေသးတ႐ုတ္ စတဲ့ တ႐ုတ္အားလုံး အက်ဳံး၀င္တယ္။ ေလာစစ္ဟန္၊ ေလာစစ္မင္း၊ ဖုန္ၾကားရွင္၊ ဖုန္ၾကားဖူး၊ ေပါက္ယူခ်မ္း၊ လင္မင္းရွန္၊ ခြန္ဆာ (ေခၚ) ခ်န္ရွီဖူး၊ ေ၀ဆူကုိင္စတဲ့ ဘိန္းေမွာင္ခုိေတြဟာ တရား၀င္စီးပြားရွာခြင့္ရလာတယ္။ ေငြရင္းရွိတဲ့တ႐ုတ္ဟာ သူတုိ႔နဲ႔ဆက္ၿပီး စီးပြားေရးလုပ္ၾကတယ္။ မဆလဆုိရွယ္လစ္ေခတ္မွာလည္း တ႐ုတ္စီးပြားေရးသမားေတြပဲ ခ်မ္းသာၾကတယ္။ ျမန္မာက ဆုိရွယ္လစ္သင္တန္းတက္ေနခ်ိန္မွာ တ႐ုတ္က မဆလစစ္ဗိုလ္ကုိလာဘ္ထုိးၿပီး စီးပြားေရးလုပ္ေနေတာ့ ခ်မ္းသာတာေပါ့။ ဗမာစစ္ဗိုလ္ကုိလာဘ္ထုိးၿပီး စီးပြားေရးလုပ္တာ တ႐ုတ္ထုံးစံျဖစ္ေနၿပီ။ ဗမာစစ္တပ္ကုိ ဆက္ေၾကးမွန္မွန္ေပးေနရင္ တ႐ုတ္ျပည္နယ္ဟာ ႀကီးပြားခ်မ္းသာဖုိ႔သာ ရွိပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့အေျခအေနမွာ တ႐ုတ္ျပည္နယ္ေတြဟာ အႀကီးအက်ယ္ခ်မ္းသာမယ့္ အလားအလာရွိပါတယ္။
ပည္္သူနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး
သက္ထြန္း
post byFriday, October 09, 2009
ဒီကေန႔အခ်ိန္အခါမွာ အတိုက္အခံအင္အားစုေတြဖက္ကေန ျပည္သူေတြကိုဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ ပူးေပါင္းပါဝင္ၾကဖို႔ လက္တြဲတုိက္ ပြဲဝင္ၾကဖို႔သြားေျပာရင္၊ ျပည္သူေတြဘက္က ဒီမိုကေရစီိဆိုတာဘာလဲ ဆိုတဲ့ေမးခြန္းကို ေမးဖို႔လိုအပ္လာလိမ့္မယ္ ဘာေၾကာင့္ဆို ျပည္
သူေတြဟာ အတိုက္အခံအင္အားစုေတြဖက္ကေကာ၊ စစ္အုပ္စုရဲ႕ဖက္ကပါ ပစ္ ပါယ္ထားခံရတဲ့ အေမ့ေလ်ာ့ခံေတြျဖစ္ေနလို႔ပါဘဲ၊ လိုအပ္ခ်က္ရွိတဲ့အခါ ျပည္ သူ ျပည္သူလို႔ေအာ္ေနက်တဲ့ အတိုက္အခံအင္အားစုေတြရဲ႕ အေနအထားနဲ႔ ဖိ ႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔နဲ႔ ဂုတ္ေသြးစုတ္ဖို႔ပဲ သတိတရရွိေနတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ၾကား စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ေနခဲ့တာ ၾကာၿပီမို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
ျပည္သူေတြကို လြတ္လပ္ပြင့္လင္းတဲ့ဘဝနဲ႔ တိုးတက္တည္ၿငိမ္မႈကိုျဖစ္ေစခ်င္ တဲ့ အတုိက္အခံအင္အားစုေတြဘက္က ျပည္သူကိုတသားတည္း လက္တြဲ ေခၚႏိုင္ဖို႔ရာ အင္မတန္အေရးႀကီးတဲ့ျဖစ္စဥ္မို႔ အားေကာင္းတဲ့အေရြ႕ေတြကို ျပည္သူေပၚမွာ တူ႐ူခ်က္ေတြအျဖစ္ ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ဖို႔ လိုအပ္ေနတယ္။
ဒီေနရာမွာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ရဲ႕ အေျခခံသေဘာသဘာဝေတြဟာ ဘာေတြလဲဆိုတာကို ျပည္သူေတြအားလုံး ရွင္းရွင္းလင္းလင္းနား လည္ေစေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔လိုအပ္သလို ျပည္သူလူထုအေနနဲ႔ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို အေျခခံထားတည္ေဆာက္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံတခုက အစိုးရတရပ္ရဲ႕အုပ္ခ်ဳပ္မူေအာက္မွာ အသက္ရွင္ေနထိုင္ရတာနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ကိုယ္စားျပဳထားတဲ့ နအဖ စစ္ဖိနပ္ေအာက္မွာ ေနခဲ့ရတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ဘဝဟာ ဘယ္လိုကြဲျပားျခားနားမႈရွိလိမ့္မယ္ဆုိတာကို ကြဲကြဲျပားျပားသိျမင္လာေအာင္ လက္ခံလာေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔လုိအပ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ ျပည္သူ႔အသိဥာဏ္ ပြင့္လင္းတိုးတက္ေရး သို႔တည္းမဟုတ္ အစိုးရတရပ္ရဲ႕ အေျခခံရွိသင့္ရွိထိုက္တဲ့အုပ္ခ်ဳပ္မႈပံုစံ (က်င့္သုံး ေနတဲ့စနစ္) ဘာလဲဆိုတာ ျပည္သူေတြသိလာေအာင္ လုပ္ေပးႏို္င္မယ္၊ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ က်င့္သုံးရမယ့္က်င့္ထုံးေတြအျဖစ္ သေဘာ ေပါက္လာတဲ့အခါ ျပည္သူေတြမွာ ဒီမိုကေရစီရဲ႕အေျခခံေတြ ရွိလာလိမ့္မယ္။
ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြအေနနဲ႔ ျပည္သူလူထုကို တကယ့္ထိေတြ႔မႈဟာ အလြန္နည္းပါးေန ေသးတယ္၊ မိမိတို႔ရဲ႕တိုက္႐ိုက္ႏို္င္ငံေရး လိုအပ္ခ်က္ေတြ၊ လုပ္ေဆာင္မႈေတြအေပၚတင္အားထားလုပ္ေဆာင္ေနမႈနဲ႔ (ခပ္ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ေတာ့ အသုံးခ်ဖို႔ စိတ္ထားမ်ဳိးေတြရွိ ေန႐ံု) အတုိက္အခံအင္အားစုေတြ အတြင္းခန္းထဲမွာတင္ (capacity building) လုပ္ငန္းတခ်ဳိ႕ လုပ္ေန႐ံုနဲ႔ေတာ့ တိုင္းျပည္က ဘယ္ လိုမွ ေျပာင္းလဲမွာမဟုတ္ဘူး၊ ဒီလုပ္ငန္းေတြကိုမလုပ္ရဘူးလို႔ မဆိုလိုေပမဲ့ တိုင္းျပည္တခုရဲ႕ စနစ္တခုကေနတခုကို ေတာ္လွန္ ေျပာင္းလဲတဲ့ျဖစ္္စဥ္တခုမွာ အစစ္အမွန္အင္အားဟာ ျပည္သူလူထုရဲ႕လက္ထဲမွာပဲရွိေနတယ္။ ျပည္သူပါမွ ေအာင္ျမင္တဲ့ေျပာင္းလဲမႈ ကို ရႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ဟာ အေရးအႀကီးဆုံးျဖစ္သလို အဓိကထားရမယ့္ အေရးကိစၥျဖစ္တယ္။
ဘယ္လိုမဟာဗ်ဴဟာမ်ဳိးကို ေရးဆြဲသည္ျဖစ္ေစ ျပည္သူပါဝင္ႏုိင္မႈမဲ့တဲ့ စဥ္းစားခ်က္မ်ဳိးကိုအေျခခံၿပီး ခ်ဥ္းကပ္ေနသမွ်ေတာ့ ဘယ္ ေသာအခါမွ လက္ေတြ႔က်က် ေအာင္ျမင္ေအာင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္တဲ့ မဟာဗ်ဴဟာမ်ဳိးကို ရမွာမဟုတ္ပါဘူး။
အခုဆိုရင္ ျပည္သူလူထုရဲ႕အေနအထားဟာ အင္မတန္နက္႐ႈိင္းတဲ့ ဆင္းရဲမြဲေတမႈေခ်ာက္ ကမ္းပါးထဲမွာေရာက္ေနေပမယ့္ စစ္အာ ဏာရွင္ေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕လက္ပါးေစ လက္မရြံ႕ေတြကို အင္မတန္မုန္းတီးစက္ဆုပ္ေနေပမယ့္ သူတုိ႔ဘဝရဲ႕ ေန႔စဥ္အသက္ရွင္ ေနထိုင္ရ တဲ့ အေျခအေနေတြဟာ မွားယြင္းမႈေတြနဲ႔ျပည့္ႏွက္ေနတယ္ဆိုတာ သိေနေပမယ့္ စစ္အာဏာရွင္ေတြကို ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔မႈ အရိပ္မည္းႀကီးကဖုံးလြမ္းထားသလို တဖက္မွာလည္း ျပည္သူေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာအာ႐ံုထဲမွာျဖစ္ေနတာက လက္ရွိဘဝျဖစ္တည္ေနတာ နဲ႔ ဒီမိုကေရစီရွိတဲ့ဝန္းက်င္တခုမွာ ေနရတာနဲ႔ဟာ ဘာမွကြဲျပားျခားနားမႈရွိလိမ့္မယ္လို႔ မထင္သလုိ ခံလည္းမခံစားဘူး။
ဒါေၾကာင့္အခုခ်ိန္မွာ ျပည္သူေတြဘက္က ဆန္႔က်င္ထႂကြမယ္ဆိုရင္လည္း စစ္အစိုးရရဲ႕ရက္စက္တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ စစ္အစိုးရ ဟာ ရက္စက္ယုတ္မာလြန္းတယ္ထင္လို႔သာျဖစ္ၿပီး ဒီမုိကေရစီကို လိုခ်င္လြန္းလို႔ေတာ့မဟုတ္ေပဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရးဆိုတဲ့ စကားေလာက္နဲ႔ ျပည္သူကိုသြားစည္း႐ံုးရင္ က်ိန္းေသတာကေတာ့ ျပည္သူေတြ စိတ္မဝင္ စား ေတာ့ဘူးဆုိတာပါဘဲ၊ ဒီေနရာမွာ ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရးဆိုတာဟာ သာမာန္ႏို္င္ငံေရးစနစ္တခုကေန တခုကိုေျပာင္းလဲဖို႔ ဦး တည္ခ်က္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ျပည္သူေတြအားလုံးရဲ႕ လူမူဘဝတခုလုံးရဲ႕ အေျပာင္းအလဲျဖစ္တည္မႈအတြက္ လူမႈေတာ္လွန္ေရးပါျဖစ္ တယ္ဆိုတာကို တင္ျပႏိုင္ဖို႔လိုအပ္တယ္။
ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ျပည္သူလူထုရဲ႕ဘဝေမ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ အနာဂါတ္ျမင္ကြင္းကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းမေပးႏိုင္ရင္၊ လမ္းမျပႏိုင္ရင္ ဘယ္သူကမွ တက္ႂကြပါဝင္လာမွာမဟုတ္ဘူး၊ ဒီမုိကေရစီစနစ္ဟာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ (ျပည္သူေတြရဲ႕ဘဝ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းဖို႔၊ တိုးတက္ဖို႔၊ လြတ္လပ္စြာရွင္သန္ခြင့္ရဖို႔) ကြာျခားလြန္းတယ္ဆိုတာ ျပည္သူေတြယုံႀကည္လာဖို႔ရာ အေရးတႀကီးလိုအပ္တယ္ ပုပ္သိုး ေဆြးေျမ့ေနတဲဲ့ဝန္းက်င္က ထြက္ေပၚလာတဲ့ေလကို ႐ွဴ႐ိႈက္ရတာနဲ႔ ရွင္းသန္႔ပြင့္လင္းတဲ့ ဝန္းက်င္ကေလကို ႐ွဴ႐ႈိက္ရတာဟာ ဘယ္ ေလာက္ကြာျခားေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳးဆက္ေတြကိုသိနားလည္လာေစဖို႔ လုပ္ေဆာင္ရမွာျဖစ္တယ္၊ ဒီေနရာမွာ ေတာ္္လွန္ေရး ေတာ္လွန္ ေရးဆိုတဲ့ စကားလုံးသက္သက္ေႂကြးေၾကာ္မႈေတြကို ရပ္တန္႔ၾကၿပီး၊ ျပည္သူလူထုရဲ႕ လက္ရွိအေျခအေနမွန္ေပၚကစၿပီး ျဖည့္္ဆည္းမူ၊ အေလးထား သုံးသပ္မႈကိုလုပ္ၾကရမယ္၊ ျပည္သူေတြနဲ႔ တသားတည္းခံစားခ်ဥ္းကပ္ရမယ္၊ စည္း႐ံုးရမယ္၊ တည္ေဆာက္ရမယ္၊ ျပည္ သူေတြရဲ႕က်မ္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ ေန႔စဥ္ဘဝနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဗဟုသုတ အစရွိသျဖင့္ ျပည္သူေတြရဲ႕ဘဝမွာ တိုးတက္လာေအာင္ လုပ္ ေပးရမယ္၊ ျပည္သူေတြ သိသင့္သိထုိက္တာေတြအားလုံးကို နည္းလမ္းမ်ဳိးစုံနဲ႔ (ဥပမာ - မီဒီယာေတြကေန႔တဆင့္၊ စာရြက္ စာတမ္း၊ စာအုပ္ျဖန္႔ေဝတာမ်ဳိး) ျဖန္႔ေဝေပးသင့္တယ္၊ သတိျပဳသင့္တာကေတာ့ ႏုိင္ငံေရး စကားလုံးခန္႔ခန္႔ႀကီးေတြ၊ က်မ္းကိုးက်မ္းကားစကား ေတြ၊ သီအိုရီအဖြဲ႔အႏြဲ႔ေတြကို ျပည္သူေတြ မလိုအပ္ဘူးဆိုတာပါဘဲ၊ ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ လက္ရွိဘဝေတြ ျဖစ္ရပ္ေတြကို ပုံေဖာ္ေပး ႏိုင္ဖို႔ ကိုယ္စားျပဳေပးႏိုင္ဖို႔နဲ႔ အားမာန္ရွိရွိ တည္ေဆာက္ရဲတဲ့ အသိေတြ၊ စိတ္ေတြျဖစ္ေပၚလာဖို႔ကိုပဲ လိုအပ္တာပါ ။
ျပည္သူကို စည္း႐ံုးတည္ေဆာက္တဲ့အခါ လက္ေတြ႔မပါတဲ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေပးစည္း႐ံုးတာမ်ဳိး၊ လြဲမွားတဲ့အသိေပးၿပီး စည္း႐ံုးတာမ်ဳိး အ သုံးခ်ခံသက္သက္ျဖစ္ဖို႔ စည္း႐ံုးတာမ်ဳိးကို ေရွာင္က်ဥ္သင့္တယ္၊ အဓိကအခ်က္ကေတာ့ ျပည္သူဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႕ အာဏာရမၼက္မီး ေတာက္ဖို႔ မီးစာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိထားဖို႔လိုတာပါဘဲ၊ ျပည္သူေတြရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈဟာ မိမိအတြက္အသက္ရွင္ ေနထိုင္ရျခင္းထက္၊ သူတပါးအတြက္ အသက္ေနရသလုိမျဖစ္ေစဖို႔လိုပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ျပည္သူဆိုတာကို ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိသလဲဆိုတာ ထင္သာျမင္သာရွိဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္၊ ျပည္သူဆိုတာ အအုပ္ခ်ဳပ္ခံ သက္သက္လား၊ အခြန္ေပးသက္သက္လား၊ မဟုတ္ပါဘူး။ အုပ္ခ်ဳပ္သူျဖစ္တယ္၊ တုိင္းျပည္ရဲ႕အင္အား အစစ္အမွန္ျဖစ္တယ္၊ မူလပိုင္ ရွင္ျဖစ္တယ္။
သို႔ေပမဲ့ ဒီအေျခအေနမွန္အားလုံးေပ်ာက္ဆုံးေနတာဟာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ ဆိုးက်ိဳးေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာ ရွင္းလြန္းေနၿပီျဖစ္တယ္၊ ဘာေၾကာင့္ဆို စစ္အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕လက္ေအာက္မွာေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ေဒါက္တိုင္ျဖစ္ေစမယ့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ဳိးေတြကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ စိတ္တိုင္းက် ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မယ့္ ပံုသ႑ာာန္နဲ႔ ဖြဲ႔စည္းေလ့ရွိတာကလြဲလို႔၊ သူတို႔ထိန္းခ်ဳပ္မႈမပါဘဲ လြတ္လပ္မႈရွိတဲ့ အစိုးရနဲ႔မသက္ ဆိုင္တဲ့ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းမ်ားကို ဖြဲ႔စည္းေဆာင္ရြက္မႈမ်ဳိး ဘယ္ေတာ့မွခြင့္ျပဳမႈရွိမွာ မဟုတ္လို႔ျဖစ္တယ္၊ ျပည္သူေတြအတြက္ ဘယ္ဖိ ႏွိပ္မႈမ်ဳိးမွ မပါရွိဘဲ၊ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ လြတ္လပ္စြာပူးေပါင္းပါဝင္ခြင့္မရွိတဲ့ အေနအထားမ်ဳိးမွာေတာ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတရပ္ရဲ႕ စစ္မွန္ တဲ့ ပြင့္လင္းတိုးတက္မႈျဖစ္စဥ္ေတြနဲ႔ အလွမ္းေဝးေနဦးမွာျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္က ျပည္သူေတြကို ဘယ္လိုျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚနဲ႔ ျပည္သူေတြက ဘယ္လိုျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆိုတာကိုလက္ခံတဲ့ အ ေတြးအေခၚဟာ ျပည္သူေတြရဲ႕ဘဝကို ပံုေဖာ္တဲ့ေနရာမွာ အလြန္ကြာျခားပါတယ္၊ အေျခခံအားျဖင့္ အာဏာရွင္စနစ္ကို က်င့္သံုးတဲ့ အစိုးရတရပ္ သို႔တည္းမဟုတ္ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားဟာ ျပည္သူကိုသူတို႔အလိုက် လက္ညႇိဳးေထာင္ ေခါင္းညိတ္ဘဝမ်ဳိးမွာဘဲ အ သက္သြင္းထားလိုတာကလြဲလို႔ တျခားဘာအဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္ကိုမွ လက္မခံတဲ့အတြက္ အာဏာရွင္မွန္သမွ်ဟာ ျပည္သူေတြကို ဘယ္လိုျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚေပၚမွာပဲ တိမ္းညႊတ္ေလ့ရွိၾကၿပီး၊ ျပည္သူကိုကိုယ္စားျပဳတဲ့ အစိုးရတရပ္ သို႔တည္းမဟုတ္ ဒီမို ကေရစီအစိုးရမ်ဳိးကေတာ့ ျပည္သူကိုအေျခခံစဥ္းစားေလ့ရွိတာမို႔ ျပည္သူေတြက ဘယ္လိုျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုတာကို အေလးအနက္ထား ေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တည္ၿငိမ္တိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံတခုျဖစ္ဖို႔ရာ (ျပည္သူေတြကိုႏိုင္ငံေရးနဲ႔ေဝးရာသို႔ ပို႔ထားျခင္းမ်ဳိး မျပဳဘဲ) အေျခခံ က်တဲ့ ႏုိင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ေတြအားလုံးမွာ ျပည္သူေတြရဲ႕ ပူးေပါင္းပါဝင္မႈကို ရယူႏိုင္ဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။
ဒီလိုတူ႐ူခ်က္မ်ဳိးအတြက္ ျပည္သူေတြမွာအသိပညာ ဗဟုသုတနဲ႔ခံစားခ်က္ကို မွ်မွ်တတေပါင္းစပ္ႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းေတြရွိဖို႔ရာ လို အပ္ပါတယ္၊ ပိတ္ဆို႔မဲေမွာင္ေနတဲ့ ဝန္းက်င္စနစ္မ်ဳိးနဲ႔ ေတာ့ လားရာေကာင္းကို ဦးတည္ႏိုင္ဖို႔ရာ အေျခအေနေပးမွာမဟုတ္ပါဘူး။
လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခု သို႔တည္းမဟုတ္ တိုင္းျပည္တခုမွာ စနစ္တခုကေနစနစ္တခုကို ကူးေျပာင္းဖို႔ က်ဳိးစားတဲ့ျဖစ္စဥ္ဟာ ေတာ္လွန္ ေရးတရပ္ဘဲျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္မႈကိုလိုခ်င္ရင္ အဓိကအင္အားျဖစ္တဲ့ ျပည္သူေတြကို လိုအပ္တဲ့အရာမွန္သမွ် တပ္ဆင္ ေပးႏိုင္ျခင္း ရွိမရွိဆိုတာဟာ အေျဖဘဲျဖစ္ပါတယ္။
သက္ထြန္း
သက္ထြန္း
post byFriday, October 09, 2009
ဒီကေန႔အခ်ိန္အခါမွာ အတိုက္အခံအင္အားစုေတြဖက္ကေန ျပည္သူေတြကိုဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ ပူးေပါင္းပါဝင္ၾကဖို႔ လက္တြဲတုိက္ ပြဲဝင္ၾကဖို႔သြားေျပာရင္၊ ျပည္သူေတြဘက္က ဒီမိုကေရစီိဆိုတာဘာလဲ ဆိုတဲ့ေမးခြန္းကို ေမးဖို႔လိုအပ္လာလိမ့္မယ္ ဘာေၾကာင့္ဆို ျပည္
သူေတြဟာ အတိုက္အခံအင္အားစုေတြဖက္ကေကာ၊ စစ္အုပ္စုရဲ႕ဖက္ကပါ ပစ္ ပါယ္ထားခံရတဲ့ အေမ့ေလ်ာ့ခံေတြျဖစ္ေနလို႔ပါဘဲ၊ လိုအပ္ခ်က္ရွိတဲ့အခါ ျပည္ သူ ျပည္သူလို႔ေအာ္ေနက်တဲ့ အတိုက္အခံအင္အားစုေတြရဲ႕ အေနအထားနဲ႔ ဖိ ႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔နဲ႔ ဂုတ္ေသြးစုတ္ဖို႔ပဲ သတိတရရွိေနတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ၾကား စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ေနခဲ့တာ ၾကာၿပီမို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
ျပည္သူေတြကို လြတ္လပ္ပြင့္လင္းတဲ့ဘဝနဲ႔ တိုးတက္တည္ၿငိမ္မႈကိုျဖစ္ေစခ်င္ တဲ့ အတုိက္အခံအင္အားစုေတြဘက္က ျပည္သူကိုတသားတည္း လက္တြဲ ေခၚႏိုင္ဖို႔ရာ အင္မတန္အေရးႀကီးတဲ့ျဖစ္စဥ္မို႔ အားေကာင္းတဲ့အေရြ႕ေတြကို ျပည္သူေပၚမွာ တူ႐ူခ်က္ေတြအျဖစ္ ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ဖို႔ လိုအပ္ေနတယ္။
ဒီေနရာမွာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ရဲ႕ အေျခခံသေဘာသဘာဝေတြဟာ ဘာေတြလဲဆိုတာကို ျပည္သူေတြအားလုံး ရွင္းရွင္းလင္းလင္းနား လည္ေစေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔လိုအပ္သလို ျပည္သူလူထုအေနနဲ႔ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို အေျခခံထားတည္ေဆာက္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံတခုက အစိုးရတရပ္ရဲ႕အုပ္ခ်ဳပ္မူေအာက္မွာ အသက္ရွင္ေနထိုင္ရတာနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ကိုယ္စားျပဳထားတဲ့ နအဖ စစ္ဖိနပ္ေအာက္မွာ ေနခဲ့ရတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ဘဝဟာ ဘယ္လိုကြဲျပားျခားနားမႈရွိလိမ့္မယ္ဆုိတာကို ကြဲကြဲျပားျပားသိျမင္လာေအာင္ လက္ခံလာေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔လုိအပ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ ျပည္သူ႔အသိဥာဏ္ ပြင့္လင္းတိုးတက္ေရး သို႔တည္းမဟုတ္ အစိုးရတရပ္ရဲ႕ အေျခခံရွိသင့္ရွိထိုက္တဲ့အုပ္ခ်ဳပ္မႈပံုစံ (က်င့္သုံး ေနတဲ့စနစ္) ဘာလဲဆိုတာ ျပည္သူေတြသိလာေအာင္ လုပ္ေပးႏို္င္မယ္၊ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ က်င့္သုံးရမယ့္က်င့္ထုံးေတြအျဖစ္ သေဘာ ေပါက္လာတဲ့အခါ ျပည္သူေတြမွာ ဒီမိုကေရစီရဲ႕အေျခခံေတြ ရွိလာလိမ့္မယ္။
ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြအေနနဲ႔ ျပည္သူလူထုကို တကယ့္ထိေတြ႔မႈဟာ အလြန္နည္းပါးေန ေသးတယ္၊ မိမိတို႔ရဲ႕တိုက္႐ိုက္ႏို္င္ငံေရး လိုအပ္ခ်က္ေတြ၊ လုပ္ေဆာင္မႈေတြအေပၚတင္အားထားလုပ္ေဆာင္ေနမႈနဲ႔ (ခပ္ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ေတာ့ အသုံးခ်ဖို႔ စိတ္ထားမ်ဳိးေတြရွိ ေန႐ံု) အတုိက္အခံအင္အားစုေတြ အတြင္းခန္းထဲမွာတင္ (capacity building) လုပ္ငန္းတခ်ဳိ႕ လုပ္ေန႐ံုနဲ႔ေတာ့ တိုင္းျပည္က ဘယ္ လိုမွ ေျပာင္းလဲမွာမဟုတ္ဘူး၊ ဒီလုပ္ငန္းေတြကိုမလုပ္ရဘူးလို႔ မဆိုလိုေပမဲ့ တိုင္းျပည္တခုရဲ႕ စနစ္တခုကေနတခုကို ေတာ္လွန္ ေျပာင္းလဲတဲ့ျဖစ္္စဥ္တခုမွာ အစစ္အမွန္အင္အားဟာ ျပည္သူလူထုရဲ႕လက္ထဲမွာပဲရွိေနတယ္။ ျပည္သူပါမွ ေအာင္ျမင္တဲ့ေျပာင္းလဲမႈ ကို ရႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ဟာ အေရးအႀကီးဆုံးျဖစ္သလို အဓိကထားရမယ့္ အေရးကိစၥျဖစ္တယ္။
ဘယ္လိုမဟာဗ်ဴဟာမ်ဳိးကို ေရးဆြဲသည္ျဖစ္ေစ ျပည္သူပါဝင္ႏုိင္မႈမဲ့တဲ့ စဥ္းစားခ်က္မ်ဳိးကိုအေျခခံၿပီး ခ်ဥ္းကပ္ေနသမွ်ေတာ့ ဘယ္ ေသာအခါမွ လက္ေတြ႔က်က် ေအာင္ျမင္ေအာင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္တဲ့ မဟာဗ်ဴဟာမ်ဳိးကို ရမွာမဟုတ္ပါဘူး။
အခုဆိုရင္ ျပည္သူလူထုရဲ႕အေနအထားဟာ အင္မတန္နက္႐ႈိင္းတဲ့ ဆင္းရဲမြဲေတမႈေခ်ာက္ ကမ္းပါးထဲမွာေရာက္ေနေပမယ့္ စစ္အာ ဏာရွင္ေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕လက္ပါးေစ လက္မရြံ႕ေတြကို အင္မတန္မုန္းတီးစက္ဆုပ္ေနေပမယ့္ သူတုိ႔ဘဝရဲ႕ ေန႔စဥ္အသက္ရွင္ ေနထိုင္ရ တဲ့ အေျခအေနေတြဟာ မွားယြင္းမႈေတြနဲ႔ျပည့္ႏွက္ေနတယ္ဆိုတာ သိေနေပမယ့္ စစ္အာဏာရွင္ေတြကို ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔မႈ အရိပ္မည္းႀကီးကဖုံးလြမ္းထားသလို တဖက္မွာလည္း ျပည္သူေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာအာ႐ံုထဲမွာျဖစ္ေနတာက လက္ရွိဘဝျဖစ္တည္ေနတာ နဲ႔ ဒီမိုကေရစီရွိတဲ့ဝန္းက်င္တခုမွာ ေနရတာနဲ႔ဟာ ဘာမွကြဲျပားျခားနားမႈရွိလိမ့္မယ္လို႔ မထင္သလုိ ခံလည္းမခံစားဘူး။
ဒါေၾကာင့္အခုခ်ိန္မွာ ျပည္သူေတြဘက္က ဆန္႔က်င္ထႂကြမယ္ဆိုရင္လည္း စစ္အစိုးရရဲ႕ရက္စက္တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ စစ္အစိုးရ ဟာ ရက္စက္ယုတ္မာလြန္းတယ္ထင္လို႔သာျဖစ္ၿပီး ဒီမုိကေရစီကို လိုခ်င္လြန္းလို႔ေတာ့မဟုတ္ေပဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရးဆိုတဲ့ စကားေလာက္နဲ႔ ျပည္သူကိုသြားစည္း႐ံုးရင္ က်ိန္းေသတာကေတာ့ ျပည္သူေတြ စိတ္မဝင္ စား ေတာ့ဘူးဆုိတာပါဘဲ၊ ဒီေနရာမွာ ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရးဆိုတာဟာ သာမာန္ႏို္င္ငံေရးစနစ္တခုကေန တခုကိုေျပာင္းလဲဖို႔ ဦး တည္ခ်က္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ျပည္သူေတြအားလုံးရဲ႕ လူမူဘဝတခုလုံးရဲ႕ အေျပာင္းအလဲျဖစ္တည္မႈအတြက္ လူမႈေတာ္လွန္ေရးပါျဖစ္ တယ္ဆိုတာကို တင္ျပႏိုင္ဖို႔လိုအပ္တယ္။
ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ျပည္သူလူထုရဲ႕ဘဝေမ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ အနာဂါတ္ျမင္ကြင္းကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းမေပးႏိုင္ရင္၊ လမ္းမျပႏိုင္ရင္ ဘယ္သူကမွ တက္ႂကြပါဝင္လာမွာမဟုတ္ဘူး၊ ဒီမုိကေရစီစနစ္ဟာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ (ျပည္သူေတြရဲ႕ဘဝ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းဖို႔၊ တိုးတက္ဖို႔၊ လြတ္လပ္စြာရွင္သန္ခြင့္ရဖို႔) ကြာျခားလြန္းတယ္ဆိုတာ ျပည္သူေတြယုံႀကည္လာဖို႔ရာ အေရးတႀကီးလိုအပ္တယ္ ပုပ္သိုး ေဆြးေျမ့ေနတဲဲ့ဝန္းက်င္က ထြက္ေပၚလာတဲ့ေလကို ႐ွဴ႐ိႈက္ရတာနဲ႔ ရွင္းသန္႔ပြင့္လင္းတဲ့ ဝန္းက်င္ကေလကို ႐ွဴ႐ႈိက္ရတာဟာ ဘယ္ ေလာက္ကြာျခားေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳးဆက္ေတြကိုသိနားလည္လာေစဖို႔ လုပ္ေဆာင္ရမွာျဖစ္တယ္၊ ဒီေနရာမွာ ေတာ္္လွန္ေရး ေတာ္လွန္ ေရးဆိုတဲ့ စကားလုံးသက္သက္ေႂကြးေၾကာ္မႈေတြကို ရပ္တန္႔ၾကၿပီး၊ ျပည္သူလူထုရဲ႕ လက္ရွိအေျခအေနမွန္ေပၚကစၿပီး ျဖည့္္ဆည္းမူ၊ အေလးထား သုံးသပ္မႈကိုလုပ္ၾကရမယ္၊ ျပည္သူေတြနဲ႔ တသားတည္းခံစားခ်ဥ္းကပ္ရမယ္၊ စည္း႐ံုးရမယ္၊ တည္ေဆာက္ရမယ္၊ ျပည္ သူေတြရဲ႕က်မ္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ ေန႔စဥ္ဘဝနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဗဟုသုတ အစရွိသျဖင့္ ျပည္သူေတြရဲ႕ဘဝမွာ တိုးတက္လာေအာင္ လုပ္ ေပးရမယ္၊ ျပည္သူေတြ သိသင့္သိထုိက္တာေတြအားလုံးကို နည္းလမ္းမ်ဳိးစုံနဲ႔ (ဥပမာ - မီဒီယာေတြကေန႔တဆင့္၊ စာရြက္ စာတမ္း၊ စာအုပ္ျဖန္႔ေဝတာမ်ဳိး) ျဖန္႔ေဝေပးသင့္တယ္၊ သတိျပဳသင့္တာကေတာ့ ႏုိင္ငံေရး စကားလုံးခန္႔ခန္႔ႀကီးေတြ၊ က်မ္းကိုးက်မ္းကားစကား ေတြ၊ သီအိုရီအဖြဲ႔အႏြဲ႔ေတြကို ျပည္သူေတြ မလိုအပ္ဘူးဆိုတာပါဘဲ၊ ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ လက္ရွိဘဝေတြ ျဖစ္ရပ္ေတြကို ပုံေဖာ္ေပး ႏိုင္ဖို႔ ကိုယ္စားျပဳေပးႏိုင္ဖို႔နဲ႔ အားမာန္ရွိရွိ တည္ေဆာက္ရဲတဲ့ အသိေတြ၊ စိတ္ေတြျဖစ္ေပၚလာဖို႔ကိုပဲ လိုအပ္တာပါ ။
ျပည္သူကို စည္း႐ံုးတည္ေဆာက္တဲ့အခါ လက္ေတြ႔မပါတဲ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေပးစည္း႐ံုးတာမ်ဳိး၊ လြဲမွားတဲ့အသိေပးၿပီး စည္း႐ံုးတာမ်ဳိး အ သုံးခ်ခံသက္သက္ျဖစ္ဖို႔ စည္း႐ံုးတာမ်ဳိးကို ေရွာင္က်ဥ္သင့္တယ္၊ အဓိကအခ်က္ကေတာ့ ျပည္သူဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႕ အာဏာရမၼက္မီး ေတာက္ဖို႔ မီးစာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိထားဖို႔လိုတာပါဘဲ၊ ျပည္သူေတြရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈဟာ မိမိအတြက္အသက္ရွင္ ေနထိုင္ရျခင္းထက္၊ သူတပါးအတြက္ အသက္ေနရသလုိမျဖစ္ေစဖို႔လိုပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ျပည္သူဆိုတာကို ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိသလဲဆိုတာ ထင္သာျမင္သာရွိဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္၊ ျပည္သူဆိုတာ အအုပ္ခ်ဳပ္ခံ သက္သက္လား၊ အခြန္ေပးသက္သက္လား၊ မဟုတ္ပါဘူး။ အုပ္ခ်ဳပ္သူျဖစ္တယ္၊ တုိင္းျပည္ရဲ႕အင္အား အစစ္အမွန္ျဖစ္တယ္၊ မူလပိုင္ ရွင္ျဖစ္တယ္။
သို႔ေပမဲ့ ဒီအေျခအေနမွန္အားလုံးေပ်ာက္ဆုံးေနတာဟာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ ဆိုးက်ိဳးေတြျဖစ္တယ္ဆိုတာ ရွင္းလြန္းေနၿပီျဖစ္တယ္၊ ဘာေၾကာင့္ဆို စစ္အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕လက္ေအာက္မွာေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ေဒါက္တိုင္ျဖစ္ေစမယ့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ဳိးေတြကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ စိတ္တိုင္းက် ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မယ့္ ပံုသ႑ာာန္နဲ႔ ဖြဲ႔စည္းေလ့ရွိတာကလြဲလို႔၊ သူတို႔ထိန္းခ်ဳပ္မႈမပါဘဲ လြတ္လပ္မႈရွိတဲ့ အစိုးရနဲ႔မသက္ ဆိုင္တဲ့ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းမ်ားကို ဖြဲ႔စည္းေဆာင္ရြက္မႈမ်ဳိး ဘယ္ေတာ့မွခြင့္ျပဳမႈရွိမွာ မဟုတ္လို႔ျဖစ္တယ္၊ ျပည္သူေတြအတြက္ ဘယ္ဖိ ႏွိပ္မႈမ်ဳိးမွ မပါရွိဘဲ၊ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ လြတ္လပ္စြာပူးေပါင္းပါဝင္ခြင့္မရွိတဲ့ အေနအထားမ်ဳိးမွာေတာ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတရပ္ရဲ႕ စစ္မွန္ တဲ့ ပြင့္လင္းတိုးတက္မႈျဖစ္စဥ္ေတြနဲ႔ အလွမ္းေဝးေနဦးမွာျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္က ျပည္သူေတြကို ဘယ္လိုျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚနဲ႔ ျပည္သူေတြက ဘယ္လိုျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆိုတာကိုလက္ခံတဲ့ အ ေတြးအေခၚဟာ ျပည္သူေတြရဲ႕ဘဝကို ပံုေဖာ္တဲ့ေနရာမွာ အလြန္ကြာျခားပါတယ္၊ အေျခခံအားျဖင့္ အာဏာရွင္စနစ္ကို က်င့္သံုးတဲ့ အစိုးရတရပ္ သို႔တည္းမဟုတ္ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားဟာ ျပည္သူကိုသူတို႔အလိုက် လက္ညႇိဳးေထာင္ ေခါင္းညိတ္ဘဝမ်ဳိးမွာဘဲ အ သက္သြင္းထားလိုတာကလြဲလို႔ တျခားဘာအဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္ကိုမွ လက္မခံတဲ့အတြက္ အာဏာရွင္မွန္သမွ်ဟာ ျပည္သူေတြကို ဘယ္လိုျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚေပၚမွာပဲ တိမ္းညႊတ္ေလ့ရွိၾကၿပီး၊ ျပည္သူကိုကိုယ္စားျပဳတဲ့ အစိုးရတရပ္ သို႔တည္းမဟုတ္ ဒီမို ကေရစီအစိုးရမ်ဳိးကေတာ့ ျပည္သူကိုအေျခခံစဥ္းစားေလ့ရွိတာမို႔ ျပည္သူေတြက ဘယ္လိုျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုတာကို အေလးအနက္ထား ေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တည္ၿငိမ္တိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံတခုျဖစ္ဖို႔ရာ (ျပည္သူေတြကိုႏိုင္ငံေရးနဲ႔ေဝးရာသို႔ ပို႔ထားျခင္းမ်ဳိး မျပဳဘဲ) အေျခခံ က်တဲ့ ႏုိင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ေတြအားလုံးမွာ ျပည္သူေတြရဲ႕ ပူးေပါင္းပါဝင္မႈကို ရယူႏိုင္ဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။
ဒီလိုတူ႐ူခ်က္မ်ဳိးအတြက္ ျပည္သူေတြမွာအသိပညာ ဗဟုသုတနဲ႔ခံစားခ်က္ကို မွ်မွ်တတေပါင္းစပ္ႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းေတြရွိဖို႔ရာ လို အပ္ပါတယ္၊ ပိတ္ဆို႔မဲေမွာင္ေနတဲ့ ဝန္းက်င္စနစ္မ်ဳိးနဲ႔ ေတာ့ လားရာေကာင္းကို ဦးတည္ႏိုင္ဖို႔ရာ အေျခအေနေပးမွာမဟုတ္ပါဘူး။
လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခု သို႔တည္းမဟုတ္ တိုင္းျပည္တခုမွာ စနစ္တခုကေနစနစ္တခုကို ကူးေျပာင္းဖို႔ က်ဳိးစားတဲ့ျဖစ္စဥ္ဟာ ေတာ္လွန္ ေရးတရပ္ဘဲျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္မႈကိုလိုခ်င္ရင္ အဓိကအင္အားျဖစ္တဲ့ ျပည္သူေတြကို လိုအပ္တဲ့အရာမွန္သမွ် တပ္ဆင္ ေပးႏိုင္ျခင္း ရွိမရွိဆိုတာဟာ အေျဖဘဲျဖစ္ပါတယ္။
သက္ထြန္း
Monday, 12 October 2009
သႏၱာေရႊ ကေလး သတင္း
Tuesday, September 2, 2008
ေနျပည္ေတာ္
ဦးသန္းေရြ သမီး သႏၱာေရြရဲ ့ကေလးက အာရပ္ရုပ္ လို အေနာက္တိုင္း ရုပ္လို လို
ထြက္ေနတယ္လို ့ အတြင္းလူမ်ားကေျပာေနၾကပါတယ္။ ကေလးက မ်က္လံုးျပဴး၊
နာေခါင္းခ်ြန္ ေနျပီး ကုလားရုပ္ထြက္ေနတယ္ ျမန္မာရုပ္လံုး၀မထြက္ဘူးလို ့
Burma Army Medical Hospital တပ္မေတာ္ စစ္ေဆးရံုက
ကေလးကိုေမြးေပးလိုက္ရတဲ့ ဆရာ၀န္မ်ားကေျပာေနၾကပါတယ္။ သႏၱာေရြက
နိင္ငံျခားေရးရံုးတာ၀န္နဲ့ နိင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့ဘူးေၾကာင္း
့သိရပါတယ္။ ထူးျခားတာကေတာ့ကေလးေမြးေန ့ပြဲေတြဘာေတြကိုလုပ္မေပးပဲ
သႏာၱေရြကလည္း ကေလးကို ၾကည္ ့ျပီးငူငူေငါင္ေငါင္ျဖစ္ေနပါတယ္။ သႏာၱေရႊ
ခင္ပြန္း ဗိုလ္မႈး ေဇာ္ျဖိဳး၀င္းကေတာ့ ကေလးကို ၾကည္ ့ျပီး စိတ္ပ်က္လက္
ျဖစ္ေနပါတယ္လို ့သိရပါတယ္။
သန္းေရြကေတာ့ ကေလးကိုၾကည္ ့ျပီးမ်က္နာပ်က္သြားတယ္။ နဖူးကိုလက္နဲ
့ရိုက္လိုက္ျပီး ဟ- ကေလးကလည္း ကုလားရုပ္ပါလားလို ့ေျပာေၾကာင္းသိရပါတယ္။
ေဇာ္ျဖိဳး၀င္း အဖိုးဖြားေတြဖက္မွာ ဘိ္ုကျပားမ်ားပါလားလို
့ေဇာ္ျဖိဳး၀င္းကိုလွည္ ့ျပီးသန္းေရြကေမးပါတယ္။
ေဒၚၾကိဳင္ၾကိဳင္ကေတာ့ကေလးကိုလက္ကမခ်ဘူးလို ့ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္မ်ားက
ေျပာဆိုေနၾကပါတယ္။ အညာသားမွ ျမန္မာစစ္တယ္၊ အညာသားေတြကိုမွာ
တပ္မေတာ္ထိပ္ပိုင္းရာထူးေတြကိုသာေပးေလ့ရိွတဲ့ သန္းေရြဟာ ဒီတခါေတာ့
နာေခါင္းက်ေပြ ့ထိျပီဟု တပ္မေတာ္ အရာရိွၾကီးမ်ားကဟာသလုပ္ေနၾကပါတယ္။
ထိုင္းနိင္ငံ Bumrungrad ေဆးရံုတြင္ ကေလး DNA ကိုစစ္ေဆးရန္
စီစဥ္ေနေၾကာင္းသိရပါတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ကေလးမွာေတာ့အျပစ္မရိွပါဘူး။
by ရဲရင့္(ကေနဒါ)
Tuesday, September 2, 2008
ေနျပည္ေတာ္
ဦးသန္းေရြ သမီး သႏၱာေရြရဲ ့ကေလးက အာရပ္ရုပ္ လို အေနာက္တိုင္း ရုပ္လို လို
ထြက္ေနတယ္လို ့ အတြင္းလူမ်ားကေျပာေနၾကပါတယ္။ ကေလးက မ်က္လံုးျပဴး၊
နာေခါင္းခ်ြန္ ေနျပီး ကုလားရုပ္ထြက္ေနတယ္ ျမန္မာရုပ္လံုး၀မထြက္ဘူးလို ့
Burma Army Medical Hospital တပ္မေတာ္ စစ္ေဆးရံုက
ကေလးကိုေမြးေပးလိုက္ရတဲ့ ဆရာ၀န္မ်ားကေျပာေနၾကပါတယ္။ သႏၱာေရြက
နိင္ငံျခားေရးရံုးတာ၀န္နဲ့ နိင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့ဘူးေၾကာင္း
့သိရပါတယ္။ ထူးျခားတာကေတာ့ကေလးေမြးေန ့ပြဲေတြဘာေတြကိုလုပ္မေပးပဲ
သႏာၱေရြကလည္း ကေလးကို ၾကည္ ့ျပီးငူငူေငါင္ေငါင္ျဖစ္ေနပါတယ္။ သႏာၱေရႊ
ခင္ပြန္း ဗိုလ္မႈး ေဇာ္ျဖိဳး၀င္းကေတာ့ ကေလးကို ၾကည္ ့ျပီး စိတ္ပ်က္လက္
ျဖစ္ေနပါတယ္လို ့သိရပါတယ္။
သန္းေရြကေတာ့ ကေလးကိုၾကည္ ့ျပီးမ်က္နာပ်က္သြားတယ္။ နဖူးကိုလက္နဲ
့ရိုက္လိုက္ျပီး ဟ- ကေလးကလည္း ကုလားရုပ္ပါလားလို ့ေျပာေၾကာင္းသိရပါတယ္။
ေဇာ္ျဖိဳး၀င္း အဖိုးဖြားေတြဖက္မွာ ဘိ္ုကျပားမ်ားပါလားလို
့ေဇာ္ျဖိဳး၀င္းကိုလွည္ ့ျပီးသန္းေရြကေမးပါတယ္။
ေဒၚၾကိဳင္ၾကိဳင္ကေတာ့ကေလးကိုလက္ကမခ်ဘူးလို ့ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္မ်ားက
ေျပာဆိုေနၾကပါတယ္။ အညာသားမွ ျမန္မာစစ္တယ္၊ အညာသားေတြကိုမွာ
တပ္မေတာ္ထိပ္ပိုင္းရာထူးေတြကိုသာေပးေလ့ရိွတဲ့ သန္းေရြဟာ ဒီတခါေတာ့
နာေခါင္းက်ေပြ ့ထိျပီဟု တပ္မေတာ္ အရာရိွၾကီးမ်ားကဟာသလုပ္ေနၾကပါတယ္။
ထိုင္းနိင္ငံ Bumrungrad ေဆးရံုတြင္ ကေလး DNA ကိုစစ္ေဆးရန္
စီစဥ္ေနေၾကာင္းသိရပါတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ကေလးမွာေတာ့အျပစ္မရိွပါဘူး။
by ရဲရင့္(ကေနဒါ)
Subscribe to:
Posts (Atom)
