ခြပ္ေဒါင္းသို႔ပန္ၾကားခ်က္

ခြပ္ေဒါင္းသို႔ပန္ၾကားခ်က္
*ေရးသူ-တင္မိုး*
.................

(၁)

မင္းသားႀကီး မလုပ္ရရင္
ပတ္မႀကီး ထိုးေဖာက္မယ္ဆိုတဲ့
ညစ္က်ယ္က်ယ္ လူစားေတြ
တို႔ျပည္မွာ အမ်ားသားကလား
ဟိုနားမွာေတြ႔ သည္နားမွာေတြ႔
ဟိုေကြ႔မွာႀကံဳ သည္ေကြ႔မွာႀကံဳ
တပံုတပင္ႀကီးပါကလား၊
ေခါင္းေဆာင္က တရာႏွစ္ရာ
ငယ္သားက တေယာက္ႏွစ္ေယာက္
မ်က္စိေနာက္စရာ ပါလားေနာ္။

(၂)

ကိုယ္ကသာ ဘာမွမဟုတ္
လူတြင္က်ယ္ လုပ္ခ်င္တယ္
ပုပ္လိုက္တဲ့ စိတ္ဓာတ္
စုတ္ျပတ္လိုက္ပါဘိ။
ပါးစပ္နဲ႔ အလုပ္လုပ္
ခြတုပ္တဲ့ လူမ်ိဳး
လက္ညႇဳိးတေခ်ာင္းနဲ႔ လူရာ၀င္
သူသာလွ်င္ အေရးပါသတဲ့
ပညာကလဲ မ႐ွိ
အသိအျမင္ကလဲ က်ဥ္းေျမာင္း
စိတ္ေကာင္းကလဲ မေမြး
ကေလးစိတ္ မိန္းမစိတ္
အတိတ္လဲ မေ၀ဖန္
ပစၥဳပၸန္လဲ မသံုးသပ္
အနာဂတ္လဲ မေတြး႐ႈ
အေရးတခုရယ္လို႔ သေဘာမထား
ေတာသားအခ်င္းခ်င္း
ေက်ာျပားကို နင္းခ်င္တယ္
႐ိုင္းပင္းမယ္လိုေတာ့ စိတ္မကူး
လက္ဦးေအာင္ ဖ်ာခင္း
အာဏာျပင္းလွခ်ည့္
ရာဇာမင္းဂုဏ္နဲ႔ မတန္
ႏံုနဲ႔ ဟန္ေပါက္လိုက္ပံုက
သေဘာက္မသား
လူရမ္းကားေတြ ပါလားေဟ့။

(၃)

သမိုင္းစာမ်က္ႏွာကို
အိမ္သာသံုးစကၠဴသဖြယ္
အသံုးျပဳခဲ့ၾကတယ္။
လိုရာကိုဆြဲသံုး
အမဲတံုးေခြးဆြဲသလိုေပါ့ေလ
ေရလဲနဲ႔ သံုးခဲ့တယ္။
ဗေလာင္းဗလဲစကား
အေျပာင္းအလဲက မ်ားသနဲ႔
ေခ်ာင္းထဲကငါး ေရကူးျမန္သလို
မမွန္မကန္ေတြကို
ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေျပာၾကတယ္
ၾကားသူတိုင္း ႐ႈပ္ေထြးၿပီး
အလိုေလးတ, ရေအာင္
ပါးစပ္က က်ည္ဆံထြက္
ထြီထြမ္ခြက္ ပက္လက္ေမ်ာစရာ
စကားနာ စကားလိမ္
စကားသိမ္ စကားဖ်င္း
စကားတင္း စကားယုတ္
စကားပုပ္ စကားလွည့္
စကား႐ြဲ႔ စကားေစာင္း
အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပၿပီး
မတိမက် ေျပာခဲ့ၾကတယ္
ေျပာသူ မ႐ွက္
ၾကားသူ ႐ွက္ရပါကလား။

(၄)

ဒီမိုး ဒီေျမ ဒီလူေတြနဲ႔
ဒီအေျခ စခန္းသြားရင္
လမ္းမွားေတြေရာက္
ေဂ်ာက္ေပါက္ေတြ တိုးမွာေသခ်ာတယ္။
တန္ရာတန္ရာ မလုပ္ရင္
႐ြာနာတယ္ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္အ႐ွိသား
အဟုတ္ကိုဘဲ ႐ြာနာခဲ့ၿပီ။
ျမန္မာျပည္ သည္ပံုမ်ိဳးနဲ႔ဆိုရင္
အမ်ိဳးေပ်ာက္ရလိမ့္မယ္။
သူခိုးက လူ လူဟစ္
မခ်စ္သူက ေမတၱာစကားဆိုေတာ့
ဘယ္လိုမွ မေကာင္းႏိုင္
ခြပ္ေဒါင္းေရ...... ကယ္ပါအံုးလို႔
ျပည္လံုးကၽြတ္ ေအာ္ခ်င္လွၿပီ
မေကာင္း အညစ္ေတြကို
ေျပာင္းပစ္မွ ေနရာက်ၿပီး
ျပည္႐ြာလွလိမ့္မယ္။

(၅)

အို..... ခြပ္ေဒါင္း
လြတ္ေၾကာင္းအတြက္
ခြပ္လက္ျပင္ ခြပ္လက္ေသြးကာ
အေရးေတာ္ပံု ေအာင္ေစေလာ့
အေရးေတာ္ပံု ေအာင္ေစေလာ့
အေရးေတာ္ပံု ေအာင္ေစေလာ့။ ။

*တင္မိုး ရဲ႔ ဗုဒၶႏွင့္ေတြ႔ဆံုျခင္း ႏွင့္ အျခားကဗ်ာမ်ား" ပဌမႏွိပ္ျခင္း၊ လမင္းတရာစာေပ၊၂၀၀၀ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။*

လူမွားေနရာမွား

....:::...

ကာတြန္းဟန္ေလး

2009 Than Gyat

....:::....

မညီမွ်ျခင္း

မညီမွ်ျခင္း
ေခတ္ သမုဒၵရာမွာ
နစ္ျမဳပ္တာျခင္း အတူတူေတာင္
သူတို႕မွာေတာ့ ေမခလာေတြရွိ
ကုိယ့္မွာေတာ့ ေဝဒနာေတြပိ ။

ပ်ိဳရြယ္တဲ့ အပင္ေတြကုိ အျငိဳးနဲ ့ေမႊရမ္း
ေလၾကမ္းက တျဖည္းျဖည္းနဲ ့ရင့္
လြင့္ခဲ့ရတာျခင္းအတူတူေတာင္
တစ္ခ်ိဳ ့ကေတာ့ မိုးတိမ္ေတြလုိ ေဝဟင္မွာ ပ်ံေနၾကျပီ။
ကုိယ့္က်ေတာ့ ရြက္ေၾကြေတြလို ေျမျပင္မွာ ခံေနရသည္။

အဆိုးပဲေရာက္ေရာက္္လာလို ့

တမိုးတည္းေအာက္မွာ
မ်က္ရည္ေခ်ာင္း ေဖာက္လိုက္တာျခင္း အတူတူေတာင္
သူတို ့က မုတ္ေကာင္ေလးေတြ
သူတို ့ငုိသမွ် ပုလဲေတြရသည္။
ကုိယ့္က်မွ လြဲေနရသည္။

ေကာင္းကင္ကို

ဒါလားဟဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ

ေဆာင္းပါး - Mizzimaburmese

ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ျပႆနာဟာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ျပည္သူ႔ ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံုၾကီးကို စစ္တပ္က ရက္ရက္စက္စက္ ေခ်မႈန္းလိုက္ၿပီး စစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္လာေတာ့မွ ေပၚေပါက္လာတဲ့ ျပႆနာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရတရပ္ရဲ႕ လက္ထဲက ႏိုင္ငံေတာ္ အာဏာကို ဗိုလ္ေနဝင္းက အတင္းအဓမၼ လုယူသိမ္းပိုက္လိုက္တဲ့ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းေရာက္မွ ေပၚေပါက္လာတဲ့ ျပႆနာတခုလည္း မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိျမင္သူမ်ားအားလံုး နားလည္းသေဘာေပါက္ထားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာေတြဟာ တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရးမရခင္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ မတိုင္ခင္ကတည္းက ရွိႏွင့္ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီျပႆနာေတြကို စားပဲြဝိုင္းေတြေပၚမွာ ႏိုင္ငံေရးနည္းနဲ႔ေျဖရွင္းၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပည္သူေတြအေနရဲ႕ အဓိကေရးၾကီးဆံုး လိုအပ္ခ်က္က တိုင္းျပည္ ကိုလိုနီဘဝက လြတ္ေျမာက္ဖို႔ လြတ္လပ္ေရး ရဖို႔သာ ျဖစ္တယ္၊ လြတ္လပ္ေရးသည္သာ ပထမ၊ လြတ္လပ္ေရးသည္သာ ဒုတိယ၊ လြတ္လပ္ေရးသည္သာ တတိယျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ တခုတည္းေသာ ဦးတည္ခ်က္နဲ႔ ရွိေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာေတြ၊ ပဋိပကၡေတြကို ေနာက္ကိုတြန္းလို႔ ယာယီညီၫြတ္ေရးယူၿပီး တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးကို အရယူခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ရွည္ေဝးလြန္းမွာ စိုးတဲ့အတြက္ ဘယ္လိုျပႆနာေတြ၊ ဘယ္လုိပဋိပကၡေတြ ဘယ္ခ်ိန္မွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုတာေတြကိုေတာ့ မတင္ျပေတာ့ပါဘူး။ သမိုင္းစာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ျမင္သာထင္ရွား ရွိႏွင့္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ လြတ္လပ္ေရး ဖခင္ ဗိသုကာၾကီးျဖစ္တဲ့ ကိုေအာင္ဆန္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ အားသြန္ခြန္စိုက္ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈနဲ႔ ရယူႏုိင္ခဲ့တဲ့ ျပည္နယ္ျပည္မ ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရး တနည္အားျဖင့္ တိုင္းရင္းသား ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရး ပင္လံုစိတ္ဓာတ္နဲ႔၊ အဲဒီေသြးစည္းညီၫြတ္မႈ အင္အားနဲ႔ ကိုလိုနီ နယ္ခ်ဲ႕ရဲ႕ လည္ပင္းကိုညႇစ္ၿပီး လြတ္လပ္ေရးကို အရယူခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ ေသြးစည္းညီၫြတ္မႈ အေျခခံနဲ႔ပဲ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ႏုိင္ငံေတာ္ ဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ေရးဆြဲအတည္ျပဳႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔မွာ တိုင္းျပည္တခုကို ထူေထာင္ႏိုင္တဲ့ ဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒတခု အထင္အရွား ရွိခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ အေျခခံဥပေဒနဲ႔ပဲ ျမန္မာႏုိင္ငံကို ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီစနစ္နဲ႔ တည္ေဆာက္ဖြံၿဖိဳး တိုးတက္လာေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အတြင္းႏိုင္ငံေရး ျပႆနာေတြကိုေတာ့ ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းအဆံုးသတ္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ႏိုင္ငံေရးအယူဆနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ ျပႆနာသာ မဟုတ္ပါဘဲ တိုင္ရင္းသားလူမ်ဳိးစု မ်ားျပားတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တာနဲ႔အညီ တိုင္ရင္းသား လူမ်ဳိးစုေတြရဲ႕ ျပႆနာေတြလည္း ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာေတြကို ႏိုင္ငံေရးနည္းနဲ႔ ေျဖရွင္းရင္း မေျပလည္ႏိုင္ၾကတဲ့အခါ လက္နက္ကိုင္စစ္ပြဲနဲ႔ ေျဖရွင္းလာခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ ျပည္တြင္းစစ္ရယ္လို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေပၚေပါက္လာခဲ့တာလည္း ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ကတည္းက ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ ျပည္တြင္းစစ္မီးေၾကာင့္ပဲ လြတ္လပ္တဲ့ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံ ျဖစ္လာခဲ့သလို သယံဇာတ ေပၚႂကြယ္ဝလွတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ဖြံၿဖိဳးတိုးတက္သင့္သေလာက္ ဖြံၿဖိဳးတိုးတက္မလာႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ရွိေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အယူအဆ ျပႆနာ၊ တိုင္ရင္းသားလူမ်ဳိးစုေတြရဲ႕ ျပႆနာေတြကို အဲဒီအခ်ိန္က ဒီမိုကေရစီ အစိုးရေတြက ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းခဲ့ၾကေပမယ့္ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အေရးထက္ ႏိုင္ငံေရးဂုိဏ္းဂဏစြဲ၊ အယူဝါဒစြဲ၊ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ မဟာလူမ်ဳိးၾကီးဝါဒ၊ မွာယြင္းတဲ့ ဇာတိေသြး ဇာတိမာန္ေတြ အမ်ဳိးသားေရးဝါဒေတြေၾကာင့္ ပဋိပကၡေတြကို ေျပလည္ေအာင္ မေျဖရွင္းႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ေျဖရွင္းဖို႔ ၾကိဳးစားေနဆဲ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစု ျပႆနာအေရး ေျပလည္ဖို႔ အလားအလာ ေကာင္းလာဆဲအခ်ိန္မွာပဲ အာဏာရဲ႕ အရသာကို ျမည္းစမ္းခြင့္ရခဲ့လို႔ ယစ္မူးသာယာ တပ္မက္လာတဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္း ဦးေဆာင္တဲ့ စစ္အုပ္စုက ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ႐ိုက္ခ်ဳိးဖ်က္ဆီးကာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ထူေထာင္ခဲ့ပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုေတြရဲ႕ ေသြးစည္းညီၫြတ္မႈအေျခခံနဲ႔ ေရးဆြဲျပ႒ာန္းခဲ့တဲ့ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ၁၉၆၂ မတ္လ ၂ ရက္ေန႔မွာ ဖ်က္သိမ္းပစ္ၿပီး တတိုင္းျပည္လံုးကို အရပ္ဝတ္အေရၿခဳံ စစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ လက္ဝါးၾကီးအုပ္ ေသြးစုတ္ေခါင္းပံုျဖတ္ အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒကိုေရးဆြဲၿပီး ျပည္သူကို အာဏာနဲ႔ ၿခိမ္းေျခာက္၊ အတင္းအက်ပ္ အတည္ျပဳၿပီး စစ္အုပ္စု ဦးစီးတ့ဲ လူတန္းစားသစ္ကို ေပၚေပါက္လာေစခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ဆိုတ့ဲ ဆိုရွယ္လစ္ အတုေယာင္စနစ္နဲ႔ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္လာခဲ့တာဟာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္အထိ ကာလရွည္ၾကာခဲ့ပါတယ္။ လူတန္စားသစ္ကသာ ဥစၥာဓန ႂကြယ္ဝသထက္ ႂကြယ္ဝလာၿပီး စစ္ကြၽန္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ဘဝကေတာ့ ဆင္းရဲသည္ထက္ ဆင္းရဲတြင္းနက္ခဲ့ၿပီး တိုင္းျပည္ဟာလည္း ကမၻာ့ဖံြၿဖိဳးတိုးတက္မႈ အနည္းဆံုး ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္ ဆိုတာလည္း အားလံုး သိခဲ့ၾကၿပီးျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီအေျခအေနနဲ႔ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ၊ ဖိစီးႏွိပ္စက္မႈေတြကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခါးစည္းခံစား၊ ဒီမိုကေရစီ၊ လူအခြင့္အေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေတြကို အာသာငန္းငန္း ေတာင့္တလာတဲ့ ျပည္သူလူထုၾကီးဟာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာ စစ္အုပ္စုရဲ႕ စနစ္ဆိုးကို ႐ိုက္ခ်ဳိးေခ်ဖ်က္ၿပီး ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံသစ္တခု တည္ေဆာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့ၾကပါတယ္။ ေအာင္ပြဲရယူႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ အက်ဥ္းခ်ဳံ႕ေျပာရရင္ အဘက္ဘက္က ခ်ဳိ႕ယြင္းအားနည္းေနခဲ့တဲ့ လူထုအေရးေတာ္ပံုၾကီးကို လက္နက္အင္အား တခုတည္းရဲ႕ အားကိုးနဲ႔ စစ္အုပ္စုသစ္က အာဏာသိမ္းတာကို ခံခဲ့ရျပန္ပါတယ္။

၁၉၈၈ စက္တင္ဘာ ၁၈ ရက္မွာေတာ့ ျပည္သူလူထုကို အထင္ေသးၿပီး စစ္အာဏာရွင္ စနစ္တခုကို တရားဝင္ ထူေထာင္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ခဲ့တဲ့ အာဏာသိမ္း စစ္အစိုးရက ေ႐ြးေကာက္ပဲြတခု က်င္းပဖို႔ စိန္ေခၚခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာလည္း ျပည္သူလူထုဟာ သူတို႔ရဲ႕ သေဘာထား အစစ္အမွန္နဲ႔ အံတုရင္း ျပသႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉ဝ ေမလ ၂၇ ရက္ေန႔မွာ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရတရပ္ကို ခိုင္ခိုင္မာမာ ထူေထာင္ႏိုင္တဲ့ အဆင့္ထိ ရေအာင္ ေအာင္ပဲြရယူေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ကမ္းကုန္ေအာင္ ရက္စက္ဆိုးဝါးတဲ့ စစ္အစိုးရက ျပည္သူလူထုရဲ႕ အလိုဆႏၵကို ျငင္းဆန္ၿပီး တိုင္းျပည္ကို အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ ဆက္ၿပီးအုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔ နည္းလမ္းေပါင္းစံု အသံုးခ်ၿပီး အာဏာကို ဖက္တြယ္ထားခဲ့ပါတယ္။

တိုးတက္တဲ့ အေတြးေခၚရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရး တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူေတြနဲ႔ ျပည္သူလူထုဟာ စစ္အာဏာရွင္ေတြကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ရင္ဆိုင္အံတုခဲ့ၾကေပမယ့္ လက္နက္အားကိုး အာဏာရွင္အစိုးရရဲ႕ အရက္စက္ဆံုး ေခ်မႈန္းတာကို ခံခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူလူထုဟာ သူတို႔ရဲ႕ သေဘာထားမွန္ျဖစ္တဲ့ လူ႔အခြင့္ေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အၿပီးသတ္ ရယူဖို႔ ထပ္ၾကိဳးစားလာအံုးမယ္ ဆိုတာကို နားလည္ထားတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ေတြက တရားဝင္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို တည္ေထာင္ဖို႔ သူတို႔စိတ္တိုင္းက် ဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ေရးဆဲြ၊ ဒုကၡၾကားက ျပည္သူလူထုကို လက္နက္အာဏာနဲ႔ ၿခိမ္းေျခာက္ၿပီး အတည္ျပဳ ျပ႒ာန္းခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

အခုတခါ ထပ္ၿပီး ျပည္သူလူထုကို ၂ဝ၁ဝ ခု ေ႐ြးေကာက္ပြဲနဲ႔ စိန္ေခၚအႏိုင္ယူဖို႔ ၾကိဳးစားလာျပန္ပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ဒီတၾကိမ္ ၾကိဳးစားလာတာက စစ္အာဏာရွင္စနစ္ တရားဝင္ ထာဝရ တည္ၿမဲေရးအတြက္ ဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒတရပ္ကို က်ားကုတ္က်ားခဲ ကိုင္စဲြထားပါၿပီ။ ေတာ္လွန္တိုးတက္တဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရး တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူေတြနဲ႔ ျပည္သူလူထုကို လံုးဝ နာလန္မထူႏိုင္ေအာင္ ႏွိပ္ကြပ္ေရး မဟာဗ်ဴဟာ ခ်မွတ္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ လမ္းၫႊန္ေျမပံုခရီးကို ၿပီးဆံုးေအာင္ ေလွ်ာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနၾကပါၿပီ။ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဟာ ဘာလဲ-ဘယ္လဲ ဆိုတာ၊ အေျခခံမူ ဆိုတာေတြကို ၾကည့္လိုက္႐ံုနဲ႔ ျမင္သာထင္ရွား ျဖစ္ပါတယ္။

အခု စစ္အစိုးရက သူတို႔စိတ္ၾကိဳက္ ေရးဆဲြအတည္ျပဳ ျပ႒ာန္းလိုက္တဲ့ ဥပေဒနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေဟာင္ေကာင္ တကၠသိုလ္က အၿငိမ္းစား ပါေမာကၡနဲ႔ ကုလသမဂၢ ဖံြ႔ၿဖိဳးမႈအစီအစဥ္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ အၾကံေပး အေထာက္အကူျပဳ အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္လည္းျဖစ္တဲ့ ပါေမာကၡ Yash Ghaii က သူရဲ႕ “၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္ ျမန္မာဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ သံုးသပ္အကဲျဖတ္ခ်က္” ထဲမွာ ဒီလုပ္ငန္စဥ္းကို “၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရလက္ထဲက အာဏာကို လုယူခဲ့ၿပီး ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲအႏိုင္ရ ပါတီရဲ႕ အစိုးရဖြဲ႔စည္းမႈကိုလည္း ျငင္းဆန္ခဲ့တဲ့ စစ္အုပ္စုက ပံုေဖာ္ၾကီးၾကပ္ စီမံခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုပ္ငန္းစဥ္ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းတခုခုကို ဘယ္လြတ္လပ္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းကိုမွ တာဝန္ယူခိုင္းတာမ်ဳိး စီမံၾကီးၾကပ္ရတာမ်ဳိး မရွိပါဘူး။ လုပ္ငန္းစဥ္ဟာ လွ်ဳိ႕ဝွက္ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္တပ္က စီစဥ္ေရးဆဲြခဲ့တဲ့မူၾကမ္းကိုပဲ အမ်ဳိးသားညီလာခံမွာ တင္သြင္းခဲ့တာပါ။

တကယ္ေတာ့ အစိုးရမွာ အေျခခံဥပေဒမူၾကမ္းကို ျပင္ဆင္ေရးဆြဲခြင့္ အခြင့္အာဏာ မရွိပါဘူး။ အစိုးရဟာ ဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ ေ႐ြးခ်ယ္မႈေတြကို ျပည္သူလူထုၾကားမွာ ခ်ျပအသိေပးတာမ်ဳိး ဒါမွမဟုတ္ ပါဝင္ေဆာင္႐ြက္ဖို႔ အသိစိတ္ဓာတ္ေပးတာမ်ဳိး မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ တခ်ဳိ႕ အဓိက ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ေရာက္ေနၾကပါတယ္။ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဆိုင္ရာ ေတြးျမင္ယူဆခ်က္နဲ႔ ေ႐ြးခ်ယ္မႈေတြမွာ တျခား ေ႐ြးခ်ယ္စရာေတြကို ပိတ္ပင္တားဆီးထားတာဟာ အေျခအတင္ ေဆြးေႏြးျငင္းခုံမႈကို ပိုၿပီး ဆိုးဝါးသြားေစၿပီး ေတြးျမင္ယူဆခ်က္ မ်ားစြာဟာ ျပည္ပေရာက္ အုပ္စုေတြၾကားကိုပဲ ေရာက္ရွိသြားခဲ့ရပါတယ္။

လုပ္ငန္းစဥ္ဟာ တိုင္းျပည္တည္ေဆာက္ေရး ဒါမွမဟုတ္ အမ်ဳိးသားညီၫြတ္ေရး အစီအစဥ္ေတြကို တိုးတက္ျမင့္မားလာေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီ တည္ေဆာက္ေရးနဲ႔ လူနည္းစုေတြရဲ႕ အခြင့္အေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈေတြကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရးနဲ႔ သက္ဆိုင္သူေတြကို ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္မႈ မေပးႏိုင္ခဲ့သလို ျပင္ပကမၻာကိုလည္း အစိုးရရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးအေပၚ အေလးအနက္ ထားလာေအာင္ သိမ္းသြင္းေျပာဆိုမႈ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ပဋိပကၡျဖစ္ေနတဲ့ အုပ္စုေတြၾကားမွာ ယံုၾကည္မူ တည္ေဆာက္ရမယ့္အစား သံသယေတြကိုသာ တိုးမ်ားလာေစခဲ့ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ကမၻာတဝွမ္းလံုးက မွားယြင္းတဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္လို႔ ယံုၾကည္လက္ခံထားတဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္က ျပန္လည္ထုတ္လုပ္လိုက္တဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဟာ အစိုးရနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး ပါတီေတြ လူနည္းစု အုပ္စုေတြ ၾကားမွာရွိတဲ့ သေဘာထား ကဲြလြဲမႈေတြကို ပိုၿပီးျပင္းထန္လာေစခဲ့ပါၿပီ” လုိ႔ ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ ႏိုင္ငံျခားသား တေယာက္ရဲ႕ စစ္အစိုးရ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒေပၚ ႐ႈျမင္သံုးသပ္ပံု တစိတ္တပိုင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံသား ႏိုင္ငံေရးအျမင္ ရွိသူေတြကေတာ့ ဒီထက္ပိုၿပီး သိျမင္နားလည္ၿပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ တိုင္းရင္းသား လူနည္းစုေတြနဲ႔ အမ်ားစုၾကီးျဖစ္တဲ့ သာမန္ ျမန္မာျပည္သူေတြ အဖို႔ကေတာ့ စစ္အစိုးရရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဆိုတာကို ခပ္လွမ္းလွမ္းကသာ ၾကည့္ျမင္ခြင့္ ရခဲ့ၾကပါတယ္။ ပါဝင္ေဆာင္႐ြက္ခြင့္၊ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးခြင့္၊ အၾကံဉာဏ္ေပးခြင့္ လံုးဝ မရွိခဲ့ၾကပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ စစ္အစိုးရရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဟာ အႏွစ္သာရအားျဖင့္ ဘာလဲ-ဘယ္လိုလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ သာမန္ျပည္သူလူထုရဲ႕ ေအာက္ဆံုးလႊာအထိ နားလည္သေဘာေပါက္ေနပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ စစ္မွန္တဲ့ သေဘာထားအရ ႏွလံုးသားထဲက ‘ႏိုး’ လို႔ ျငင္းပယ္ထားၿပီးပါၿပီ။ ျပင္းထန္ရက္စက္လြန္းတဲ့ စစ္အစိုးရရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈေတြေၾကာင့္ ေနေသးသပၿခံဳထဲက ျဖစ္ေနၾကေပမယ့္ ခ်ဳိေသြးသမွ တျမျမ လည္းျဖစ္ေနၾကၿပီဆိုတာ သံသယရွိစရာအေၾကာင္း မျမင္ပါဘူး။

ပါေမာကၡ Yash Ghai ကေတာ့ “စာတမ္းက ေဖာ္ျပေျပာဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရးႏွင့္ မူၾကမ္းပါဝင္မႈမ်ားမွာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ လက္ခံထားခဲ့ၾကေသာ လူ႔အခြင့္အေရး အေျခခံမူမ်ားအား အေလးထားမႈ မရွိခဲ့ပါ။ အခြင့္အေရးမ်ားကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္မႈအတြက္ အခ်က္အျခာျဖစ္ေသာ တရားစီရင္ေရးမွာလည္း လြတ္လပ္မႈ မရွိႏုိင္သလုိ လူ႔အခြင့္အေရးမ်ားကုိ ကာကြယ္ႏုိင္ေျခလည္း ရွိလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ လူ႔အခြင့္အေရးေကာ္မရွင္ (သုိ႔) လူထု တုိင္တမ္းမႈ ၾကားနာစစ္ေဆးေရး အဖြဲ႔ကဲ့သုိ႔ အျခားေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကုိလည္း ဖြဲ႔စည္းေပးျခင္း (သုိ႔) စဥ္းစားေတြးဆထားခဲ့ျခင္း မရွိခဲ့ပါ။

အခြင့္အေရးေတြကို ကန္႔သတ္ေဖာ္ျပေပးထားတဲ့ စကားလံုးေတြမွာလည္း သူတုိ႔ရဲ႕ ေလးစားမႈကင္းမဲ့ျခင္း ျဖစ္ႏုိင္ေျခေတြျဖစ္ၿပီး အမွန္စင္စစ္ ဆုိင္းငံ့ရပ္စဲထားျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္တပ္ၾသဇာ လႊမ္းမုိးမႈခံရတဲ့ အစုိးရ ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္ပုံမွာလည္း လူ႔အခြင့္အေရးေတြကို ႐ုိေသေလးစားလာဖို႔ ကူညီေထာက္ပ့ံေပးမႈ မရွိႏုိင္ပါ။ ဒီလိုနဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ အေျခခံ အေၾကာင္းျခင္းရာေတြဟာ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒမွာ လူထုအတြက္ ေအာင္ျမင္ႏုိင္ေျခ မရွိဆုံး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒရဲ႕ မွားယြင္းေဖာက္ျပန္တဲ့ အေျခခံဥပေဒေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္မႈအရ ပုိမုိ ဒီမုိကေရစီက်ၿပီး တူညီမႈျုဖစ္တဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခုဆီ ကူးေျပာင္းေရးအတြက္ အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာကုိ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒအတြင္း ရည္႐ြယ္ခ်က္ရွိရွိ ထည့္သြင္းေရးဆြဲထားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္” လုိ႔ သူ႔ရဲ႕စာတမ္းကို နိဂုံးခ်ဳပ္ထားခဲ့ပါတယ္။

ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒပဲျဖစ္ျဖစ္ လုံးဝ အျပစ္အနာအဆာမရွိ အေကာင္းဆုံးဆုိတာ မရွိပါဘူး။ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒတခုဟာ သူ႔ဆုိင္ရာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ ေကာင္းက်ဳိးနဲ႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကုိ တည္ေဆာက္ႏုိင္ဖုိ႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ မလုပ္ႏုိင္ဘူးဆုိရင္ အဲဒီ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒဟာ ေအာင္ျမင္မႈ မရွိဘူးလုိ႔ ဆုိရပါမယ္။ ျပင္ဆင္ဖုိ႔လုိရင္ ျပင္ဆင္၊ ျဖည့္စြက္ဖုိ႔လုိရင္ ျဖည့္စြက္၊ အဆံုးစြန္ဆံုးမွာ အသစ္ျပန္ေရးသင့္ရင္ ေရးရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလို လုပ္ခြင့္မရွိဘူး၊ မလုပ္ရဘူးလို႔ ဘယ္အစိုးကမွ ဟန္႔တားပိတ္ပင္ခြင့္ မရွိပါဘူး။ အဲဒီလို လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးဟာ ျပည္သူမွာ အျပည့္ဝရွိပါတယ္။ အစိုးရဆိုတာ ျပည္သူ႔ လက္ေအာက္ခံ၊ ျပည္သူ႔ အခိုင္းအေစသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္သူရဲ႕ အရွင္သခင္ မဟုတ္ပါဘူး ဆိုတာကို ျပည္သူလူထုၾကီး တရပ္လံုး နားလည္ခံယူထားၾကဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။

ျပည္သူလူထုရဲ႕ ဆႏၵသေဘာထားအမွန္ကို ေဖာ္ထုတ္ေပးဖို႔၊ ရဲရဲဝံ့ဝ့ံ ေဖာ္ထုတ္ျပသၾကဖို႔ လႈံ႕ေဆာ္တိုက္တြန္း လမ္းျပကူညီအားေပးမႈ ေပးဖို႔ကေတာ့ ဒီမိုကေရစီ တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ ျပည္သူလူထုက ေ႐ြးခ်ယ္တာဝန္ေပးထားခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ၊ ဒီမိုကေရစီေရး တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူေတြ၊ ဒီမုိကေရစီ လိုလားသူ တိုးတက္တဲ့ ပညာတတ္ေတြ၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီတာဝန္ကို တျခား ဘယ္သူကမွ ဝင္ၿပီး တာဝန္ယူထမ္းေဆာင္ေပးလိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ဒီမိုကေရစီေရး၊ လူအခြင့္အေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူအားလံုးရဲ႕ တာဝန္သာျဖစ္ပါေၾကာင္း။

Anniversary of Resistance Day

Dear All,

We would like to invite you to a demonstration on 27/03/09.

First Demonstration (Anniversary of Resistance Day):

Date: 27/03/09
Time: 12:00 - 13:30
Venue: In front of Burmese Military Regime
19a Charles Street London, W1J 5DX
Map

PURPOSE:

to reject regime's planned sham 2010 election


to work to realise 1990 election result.
--------------------------------------------------------------------------------------
Second Demonstration (Europe-wide Day of Action):

Date: 27/03/09
Time: 14:00 - 15:30
Venue: In front of Foreign Commonwealth Office (FCO)

Foreign and Commonwealth Office
King Charles Street
London
SW1A 2AH
Map

Our key demands include:
the EU strengthens the Common Position, including banking and financial sanctions, and sanctions stopping European companies providing insurance in Burma,
the EU does more to pressure the military regime to free all political prisoners in Burma,
the EU rejects the military regime’s 2010 elections and sham 2008 constitution in the present form,
the EU does more to encourage reconciliation and tripartite dialogue without delay,
the EU does more to challenge the dictatorship to immediately stop all human rights abuses in Burma.


Please, do not let your voice silence for Free Burma. It is great chance to speak out your voice for Free Burma.

Please, do show your liberty to promote Crisis in Burma.

We are looking forward to seeing you soon. Please send it to your friends who want to support for Free Burma.

Media Contact Details:
Dr. Win Naing - 07785568154 (Chairman of NLD-LA-UK)
Mr. Myo Thein - 07877882386 (Director of BDC)

In Solidarity,

FBE-UK, NLD-LA and Burma Democratic Concern (BDC).

VOB697KK

Publish at Scribd or explore others: Research fashion democracy

Posted from Voice of Burma

Story

Publish at Scribd or explore others: Short Stories Creative Writing democracy Burma

U_Thinanda_panflat

Publish at Scribd or explore others: Religion & Spiritual Brochures & Catalogs burma democratic con Aung San Suu Kyi

ခံစည္းရိုး ၿဖဲဝင္သူမ်ား အေၾကာင္း

လူငယ္ဆိုတာ “အိပ္မက္ေတြ ေဝစည္ရာ အနာဂါတ္ေတြ ပိုင္စိုးရာတဲ႔” လူေကာင္ေလးမ်ား ထြားလို႔ ႀကီးေကာင္ဝင္လာရင္ စြန္႔စား တတ္ခ်င္ၾကတယ္၊ ေလာကကို ဒူးနဲ႔ ေျပးတိုက္ၾကည္႔ခ်င္တယ္၊ ေနာက္…. သူမ်ားနဲ႔ မတူ ခ်င္ဖူး ေဖါက္ထြက္ခ်င္တယ္။

ဘာညာကြိကြ ပံုလာမေျပာနဲ႔ ကိုယ္ႀကံဳမွ ယံုခ်င္သူေတြ အခုပဲၾကည္႔ေလ အထက္တန္း ေအာင္တယ္ ဆိုတာနဲ႔

ေက်ာင္းတက္မယ္ လုပ္ေတာ႔ လူစည္တဲ႔ အခ်ိန္ေစ်းထဲက အိမ္သာတံခါးမ်ားလို ပိတ္လိုက္ ဖြင္႔လိုက္ လုပ္ေနတဲ႔ စစ္အစိုးရရဲ႕ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတြေၾကာင္႔ မထင္ရင္ မထင္သလို ေျပာတတ္တဲ႔ ဉာဥ္ဆိုးရွိတဲ႔ က်ေနာ႔ကို အေမကေျပာတယ္ “နင္ဒီမွာ ၾကာၾကာေနရင္ ႏြားတံဆိပ္ ေဆးေပါ႔လိပ္ ေသာက္ရၿပီး ဘဝတကၠသိုလ္ပဲ တက္ရမွာ” တဲ႔ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ဝါေတြေၾကာင္႔ မေျပာခ်င္ဖူး အလုပ္ေလးတခုခု လုပ္ခ်င္တယ္ လုပ္စရာအလုပ္က နတၳိ၊ ဒါေၾကာင္႔ အကိုျဖစ္သူ ရွိရာ မေလးရွားကို အေမက တရန္ေအးတယ္ ဆိုၿပီး အေသျခာ ျပင္ဆင္ကာ လႊတ္လို႔ လာခဲ႔ရေတာ႔တယ္၊ ဒီကေနပဲ Work Permit လွမ္းေလွ်ာက္တယ္ လူခံရွိေတာ႔ အဆင္ေျပတယ္။

ဟိုေရာက္ေတာ႔ မ်က္စိဖြင္႔ထားတယ္၊ နားစြင္႔ထားတယ္၊ စကားတတ္ စာေရးႏိုင္လာၿပီး ပါမစ္နဲ႔ ၃ႏွစ္ေလာက္လုပ္ၿပီးေတာ႔ အခြင္႔အလန္း သာတာနဲ႔ ေၾကာ္ညာ ကုမၼဏီတခုမွာ အလုပ္ရပါတယ္၊ အီးတီ ( Employment Term of Foreign Worker ) ေရႊေရာင္ကဒ္ ကိုင္တဲ႔ အဆင္႔ေနရာ ရလာၿပီး မေလးရင္းဂစ္ ၂၀၀၀ ေက်ာ္ ၃၀၀၀ နီးပါးရတဲ႔ အလုပ္ကေလးတခု ရပါတယ္။ ၃ႏွစ္အတြင္း ခြင္႔နဲ႔ ရြာ၂ေခါက္ျပန္ျဖစ္တယ္၊ အဆင္ေျပတယ္လို႔ ဆိုရမယ္၊ ေငြကလဲ အထိုက္အေလွ်ာက္စုမိ လူကလဲငယ္ေသး လက္ခေမာင္းကလဲ ခတ္ျပခ်င္ေသးေတာ႔ ေျပာစရာေတာ႔ ျဖစ္မလားပဲ သူမ်ားေတြ အဆင္မေျပၾကတဲ႔ ေနရာမွာ ကိုယ္က အဆင္ေျပေတာ႔ ဒီထက္ပိုၿပီး အိပ္မက္ေတြ ဆက္မက္ခ်င္ေသးလို႔ အျမွင္႔ကိုလွမ္းဖို႔ ႀကိဳးစားပါတယ္။ မိတ္ေဆြတေယာက္က မင္း အီးတီ ျဖစ္ေနတာပဲ ဒီမွာမေနနဲ႔ အေနာက္သြာလို႔ အႀကံျပဳတာနဲ႔ တႏွစ္ေလာက္ေငြစုၿပီး အဆက္အသြယ္ရွာေတာ႔ ေကအယ္လ္ လို႔ေခၚတဲ႔ ကြာလာလမ္ပူက ႏွံ႔စပ္တဲ႔ ပြဲစားတဦးနဲ႔ ခ်ိတ္မိပါတယ္။

အေမရိကား သြားမယ္ေပါ႔၊ ဒီေတာ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ သိတဲ႔အတိုင္း အေမရိကားဆိုတာ အေပၚလမ္းက သြားရလာရ ခက္တယ္ အမွန္ေတာ႔ ေငြကုန္ေၾကးက် မ်ားလို႔ေလ၊ ဒီေတာ႔ ၿခံဳစည္းရိုးၿဖဲဝင္မယ္ ဆိုၿပီး ပြဲစားလိုက္ခ်ိတ္ေတာ႔ ခ်င္းေတြ ဝင္တတ္တဲ႔ က်ဴးဘား၊ မကၠဆီကို၊ အေပါက္ထက္ မကၠဆီကို နဲ႔ ဂြာတီးမာလာ နားက ကာရစ္ဘီယံ ပင္လယ္ကို ေမးတင္ထားတဲ႔ ဘလိဇ္ ( Belize ) လမ္းေၾကာင္းကို ေရြးျဖစ္ပါတယ္၊ ဘလိဇ္မွာ ရွိတဲ႔ ျမန္မာပြဲစား လင္မယား၂ေယာက္နဲ႔လဲ အဆက္သြယ္ရ ခ်ိတ္မိပါတယ္၊ ဒီေတာ႔ ခရီးစဥ္ဆြဲျဖစ္ပါတယ္။

မကၠဆီကို နဲ႔ ဘလိဇ္ ဗီဇာကိစၥေတြ အတြက္ မကၽြမ္းက်င္လို႔ မ်ားတယ္ ထင္ရေပမဲ႔ ပြဲစားကို အစိမ္း ၂၀၀၀ ေပးၿပီးေတာ႔ ဂ်လန္း တြန္ရာဇတ္က သံရံုးမွာ ေလွ်ာက္ပါတယ္၊ ဘလိဇ္ ဗီဇာကိုေတာ႔ ဘလိဇ္မွာရွိတဲ႔ ပြဲစား လင္မယားကေနပဲ ဟိုမွာ ေတာင္းေပးလို႔ ရေတာ႔ ( အမွန္ေတာ႔ မေလးမွာ ဘလိဇ္ ဗီဇာက မေလး၅၀၀ ေလာက္ပဲကုန္တာပါ ) မကၠဆီကို သံရံုးမွာ ဘလိဇ္သြားမဲ႔ တိုးရစ္ဗီဇာကို မကၠဆီကို ျဖတ္ၿပီး ဘလိဇ္ကိုကားနဲ႔ ဝင္မယ္ ဆိုတဲ႔ Reason ျပၿပီး ေလွ်ာက္ပါတယ္၊ မကၠဆီကို အသြား လက္မွတ္သာပါၿပီး ဘလိဇ္ကေန လာရာလမ္း ႒ာေနျပန္မဲ႔ လက္မွတ္ျပပါတယ္၊ ဒါေပမဲ႔ မကၠဆီကိုကေန ဘလိဇ္ကို ကားနဲ႔ ျဖတ္သြားမဲ႔ လက္မွတ္ မပါတာနဲ႔ သံရံုးက ျပန္ဝယ္ခိုင္းပါတယ္၊ ဒီကတည္းက ပြဲစားစီစဥ္မႈ လြဲေနတာ သတိေတာ႔ ထားမိပါတယ္၊ ဒီေတာ႔ ဘလိဇ္ပြဲစားကို ကားလက္မွတ္ဝယ္ ခိုင္းၿပီး သံရံုးထပ္သြားေတာ႔ Reject ထိသြားပါတယ္၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္နဲ႔ ကားလက္မွတ္ ရက္စြဲေတြ ကြာေနလို႔ပါပဲ၊ အဲဒီမွာပဲ “ေဗထိ” ဆိုတာနဲ႔ ပတ္မႀကီး တက္နင္းတဲ႔ က်ေနာ္ ပြဲစားဖိုး အစိမ္း၂၀၀၀ မကၠဆီကို ဗီဇာမရပဲ ပလံု သြားပါေတာ႔တယ္။

ဒီလိုလဲ ျဖစ္သလို နယ္စပ္ေက်ာ္ၾကတဲ႔ မကၠဆီကန္ေတြ

ဒီလိုနဲ႔ ေတြေဝ မေနေတာ႔ပဲ ေနာင္ခါလာ ေနာင္ခါေစ်း ဆိုၿပီး ရထားတဲ႔ ဗီဇာရွိရာ ဘလိဇ္ကိုပဲ တန္းလာလိုက္ပါတယ္၊ လာတဲ႔ၿမိဳ႔က ဘလိဇ္စီးတီးပါ၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္က အစိမ္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ပါတယ္၊ ကြာလာလမ္ပူ ႏိုင္ငံတကာေလဆိပ္ ဆီပန္းကေန နယ္သာလန္ အမ္စတာဒမ္ဆီကို သြားပါတယ္၊ ၿပီးမွ တကၠဆတ္ ဟူစတန္ကိုဝင္ၿပီး အေမရိကန္ အေငြ႔အသက္ေလးမ်ား ရေအာင္ ေလယာဥ္က တေထာက္ နားေပးပါတယ္၊ ၿပီးေတာ႔ ေလယာဥ္စီးခ်ိန္ နာရီ၃၀ ေလာက္ၾကာမွ ဘလိဇ္စီးတီးကို ေရာက္ပါတယ္ ေရာက္တာနဲ႔ ထံုးစံအတိုင္းေပါ႔ စာအုပ္ၾကည္႔ၿပီး နီရဲေနတာဆိုေတာ႔ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ ေဒၚလာ၂၅၀ေပးမွ ဝင္ခြင္႔ျပဳပါတယ္။ ဗီဇာပါတာေတာင္ မ်က္ႏွာငယ္ရ ရွာပါတယ္။

ဘလိဇ္ ပြဲစား ဆီေရာက္ၿပီး ၂ပါတ္ေလာက္ၾကာေတာ႔ အေမရိကားပို႔ဖို႔ ဝါးတားတား လုပ္လာပါတယ္၊ သူတို႔လဲ အေမရိကားဝင္ဖို႔ လုပ္ေနတဲ႔ သူေတြဆိုတာ မ်က္ဝါးထင္ထင္ သိလာရတယ္၊ ဘလိဇ္ ႏိုင္ငံအေၾကာင္း နည္းနည္းေတာ႔ ေျပာခ်င္တယ္ စာအုပ္ေပၚက အေၾကာင္းေတာ႔ မဟုတ္ဖူး လက္ေတြ႔ႀကံဳခဲ႔ရတုန္းက သိခဲ႔ရတာေတြေပါ႔၊ ကာရီဘီယံ ပင္လယ္ကို ေမးတင္ထားေတာ႔ ပင္လယ္ဆိပ္ကမ္း၊ အပန္းေျဖတဲ႔ ေနရာေတြ အလြန္လွတယ္၊ ေရွးမာယာ ယဥ္ေက်းမႈစြက္ထားတဲ႔ ေက်ာက္တံုးေက်ာက္စိုင္ေတြနဲ႔ ထြင္းထုတားတဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းေတြ၊ ယစ္ပူေဇာ္ရာေနရာေတြ၊ မွတ္ေက်ာက္တိုင္ေတြ ရွိေနေသးေတာ႔ တိုးရစ္ေတြ အဝင္အထြက္ အမ်ားအျပား ရွိတယ္၊ စကၤာပူလိုပဲ သဘာဝ သယံဇာတ ဘာမွရွိတာ မဟုတ္ဖူး၊ ၿဗိတိသွ် ကိုလိုနီ ျဖစ္ဖူးေတာ႔ သူမ်ား အားကိုးရတယ္လို႔ ဆိုတယ္။

အေမရိကားဖက္ကို မကၠဆီကိုမွ တရားဝင္ ျဖတ္မဲ႔ ႏိုဂါးလစ္(စ္) အေကာက္ခြန္ႏွင္႔ လ.ဝ.က ဂိတ္

အဲဒီႏိုင္ငံမွာ အဓိကေနၾကတာ စပိန္စကားေျပာတဲ႔ မကၠဆီကန္ေတြနည္းၿပီး မာယာဆိုတဲ႔ ေရွးက်တဲ႔ လက္တင္ လူမ်ဳိးေတြရယ္၊ အာဖရိက ကေန ၿဗိတိသွ်တို႔ေခၚလာတဲ႔ အာဖရိကန္ကၽြန္ လက္က်န္ေတြပဲ ရွိတာပါ၊ လုတာယက္တာေတြလဲ ရွိတယ္၊ ကုန္စံုဆိုင္ေတြဆို တခ်ိန္က ရခိုင္ျပည္မွာ ကုလားေတြ စီးပြားေရးလုပ္ သလိုပဲ ဆိုင္ေရွ႕မွာ လက္ထိုးေပါက္ပဲ ထားၿပီးေရာင္းတယ္၊ လိုခ်င္တာေျပာ ပိုက္ဆံထည္႔ေပး ပစၥည္းရမယ္ ဒီလို … လုမွာစိုးလို႔ပါ၊ ထူးျခားတာက ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို လုယက္တာ မရွိဖူး။ ႏိုင္ငံသားေတြ စီးပြားေရးလုပ္ခြင္႔ မရွိဖူးလို႔ သိရတယ္၊ ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႕ေတြရဲ႕ အေျခခံဥပေဒ သက္ေရာက္ ေနေသးပံုလဲ ရတယ္။

စားေသာက္ဆိုင္ၾကည္႔လိုက္ တရုတ္ေတြ၊ အလွကုန္နဲ႔ ကုန္စံုဆိုင္ေတြက အိႏၵိယကုလားေတြ ႀကီးစိုးေနတာ ေတြ႔ရတယ္၊ သူ႔ႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္ခြင္႔ အတြက္က လုပ္ငန္းရွင္တေယာက္က ေထာက္ခံရင္ Work Permit ရသလို၊ ေလးငါး ေျခာက္လေလာက္ေနတာနဲ႔ ႏိုင္ငံသားခံယူခြင္႔ ရွိတယ္၊ ဓနသဟာယ ႏိုင္ငံက စာအုပ္နဲ႔လာတဲ႔ သူဆို အေမရိကန္ ေဒၚလာ ရာဂဏန္းႀကီး ေလာက္နဲ႔ ႏိုင္ငံသား ျဖစ္တယ္၊ ေရႊေတြ ၾကေတာ႔ ေလးေထာင္ေလာက္မွ ျဖစ္မယ္ ဆိုတယ္၊ ဘာလို႔ ႏိုင္ငံသားေလွ်ာက္လဲ ဆိုတာက သူ႔ႏိုင္ငံသား စာအုပ္နဲ႔ ဆိုယင္ ခိုင္တယ္ေလ၊ ဥေရာပလား? Without ဗြီဇာနဲ႔ ဥဒဟို ဝင္ထြက္လို႔ရတယ္၊ အေမရိကန္လဲ ဗြီဇာလဲ ေလွ်ာက္ရလြယ္တယ္၊ ဒါေၾကာင္႔ပါ.... ခဏ မွီတဲ႔ သေဘာေပါ႔။

မာယာ ယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားတဲ႔ ဘလိဇ္က မိုးနတ္မင္း ဘုရားေက်ာင္း

သူ႔ႏိုင္ငံမွာက ဘာမွမထြက္၊ စီးပြားေကာင္းတဲ႔ အေမရိကားထဲ လက္တင္အေမရိကားက ေဆးပို႔တဲ႔ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေနရတာဆိုေတာ႔ ရဲေတာင္ မကၠဆီကိုက ကာတယ္လ္ ဂိုဏ္းကို ေၾကာက္ေနရတယ္၊ ကိုလံဘီယာက မယ္ဒလင္းဂိုဏ္းတို႔ၿပိဳ ကြဲၿပီးေနာက္ ကာတယ္လ္က တန္ခိုးထြားလာတာကိုး၊ တေန႔ကေတာင္ မကၠဆီကိုမွာ ဂိုဏ္းစစ္ပြဲေတြ ျဖစ္ေနတာ ရဲက လက္မႈိင္ခ်ေနရတယ္၊ သူတို႔က ရဲေတြထက္ လက္နက္ေတြ ေကာင္းလို႔ ဆိုပဲ၊ ေနာက္ … ဘလိဇ္ အစိုးရက ထိုင္ဝမ္အစိုးရဆီက ေငြေခ်းထားၿပီး အသက္ရွင္ေနရတာလို႔ အရပ္ လက္ထိုးဇါတ္အရ ေျပာၾကတာပဲ။

ဒါနဲ႔ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ႔ တရက္ .... ဘလိဇ္စီးတီးမွာ ျမန္မာျပည္ ေမၿမိဳ႔ဖက္က ဇာတိျဖစ္တဲ႔ အဲဒီ ႏိုင္ငံသား ျဖစ္ေနတဲ႔ ကုလားႀကီးတေယာက္ သြားေတြ႔ၿပီး မိတ္ေဆြျဖစ္ရပါတယ္၊ အဲဒီေတာ႔ ပြဲစားလင္မယား အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း သိရပါေတာ႔တယ္၊ ေနာက္ေတာ႔ … တေန႔ထက္ တေန႔ ၿငိဳျငင္မႈေတြ ျပလာၿပီး ဒီမွာေနလို႔ မရေတာ႔ဖူး! ကိုယ္႔ဟာကို သြားေတာ႔ လို႔ ေျပာတာနဲ႔ မေလးမွာက်န္ခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕ကို ဒီပြဲစားနဲ႔ မလုပ္ေတာ႔ဖို႔ လွမ္းတားလိုက္ၿပီး၊ ကုလားႀကီး အကူအညီနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ရွာရပါေတာ႔တယ္၊ ဘလိဇ္ကေန အေမရိကား အထိသြားတာ ၂မ်ဳိးရွိပါတယ္၊ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁ေသာင္း ေလာက္ေပးယင္ ဘလိဇ္၊ မကၠဆီကန္ အင္မီဂေရးရွင္းတို႔ လူပြဲစားနဲ႔ ေပါင္းၿပီး ေလယာဥ္နဲ႔ မကၠဆီကိုနယ္စပ္ မြန္တာေရး၊ မြန္တာေရးက တဆင္႔ အေမရိကား တကၠဆတ္၊ ဟူစတန္အထိ ပို႔ေပးတဲ႔ ပြဲစားရွိပါတယ္၊ ေငြသိပ္ မတတ္ႏိုင္တဲ႔ သူေတြဆိုေတာ႔ ဘလိဇ္ကေန မကၠဆီကို ကူး မကၠဆီကို နယ္စပ္အထိ ေရာက္ေအာင္ထပ္သြားၿပီး၊ အေမရိကားကို ၿခံစည္းရိုး ၿဖဲဝင္ၾကရတာပါ။ တာထြက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ဘလိဇ္စီးတီးကေန ေျမာက္ဖက္ကို အေဝးေျပးလမ္းမ အတိုင္း ေထာင္တက္ၿပီး မကၠဆီကို အေဝးေျပးလမ္းမႀကီး ၁၈၆ နဲ႔ ၃၀၇ တို႔ဆံုတဲ႔ ဘလိဇ္ - မကၠဆီကိုနယ္စပ္ၿမိဳ႔ ခ်ာတူးမာ ( Chetumal ) ဆီကို ပြဲစားက ပို႔ေပးပါတယ္၊ ဒီအခ်ိန္က်ေနာ႔မွာ မကၠဆီကို ဗီဇာမပါဖူးေနာ္၊ ေပါေခ်ာင္ေကာင္း လိုက္တတ္တဲ႔ ဗမာေတြ အက်င္႔အတိုင္းမို႔ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ လမ္းျပ ႒ားလာၿပီး မကၠဆီကိုထဲေရာက္ အေမရိကန္နယ္စပ္ေရာက္မဲ႔ ကားလက္မွတ္ဝယ္ ကားဂိတ္မွာမွ ေငြေခ်မယ္လို႔ ေျပာထားေပမဲ႔ လမ္းျပပြဲစားက နယ္ျခားေက်ာ္ၿပီးခါစမွာ ဟိုဖက္ေရာက္ရင္ ေငြလဲရခက္တယ္ ဘာတယ္နဲ႔ ရစ္ေနေတာ႔ အားနာၿပီး ေငြေပးလိုက္တယ္၊ ဒီတင္ အဲဒီနယ္ျခားၿမိဳ႔ အဝင္ အေဝးေျပး လမ္းမႀကီးေပၚ ပစ္ထား ခဲ႔ပါေလေရာ၊ အေဝးေျပးလမ္းမေပၚ ဟိုေငးဒီေငး လုပ္ေနတဲ႔ က်ေနာ႔မွာ အဆင္ေျပခ်င္ေတာ႔ ညေနေလာက္မွာ တကၠဆီ ကားတစင္းေတြ႔ၿပီး ကားသမားက ဘယ္သြားမလဲေပါ႔၊ ဒီအခ်ိန္ႀကီး ညနက္ေတာ႔မယ္ လူၾကည္႔ေတာ႔ ႏိုင္ငံျခားသားမွန္း သိေတာ႔ အဘိုးႀကီးက မကၠဆီကိုဗီဇာ ပါလားေမးပါတယ္၊ မပါဖူးဆိုေတာ႔ ဟာ … မင္း ခ်ာတူးမာၿမိဳ႕ ထဲကိုဝင္မရဖူး၊ ေရွ႔မွာ ရဲဂိတ္ရွိတယ္ မင္းဂိတ္ကိုေက်ာ္ဖို႔ ၁၀မိုင္ေလာက္ ပတ္ေလွ်ာက္ရမွာ အဲတာမွ ကားဂိတ္ေရာက္မွာလို႔ ဆိုေတာ႔ က်ေနာ္လဲ ေမွာင္ေနၿပီမို႔ တကၠစီသမား အဘိုးႀကီးကို ငါ႔ကို ေဟာ္တယ္တခုဆီ ပို႔ေပးပါလား? ဆိုေတာ႔ လာလာ … ေဟာ္တယ္ေတာ႔ မရွိဖူး၊ ၂၄နာရီဆိုင္ တခုကို ဟိုင္းေဝးလမ္း ေနာက္ျပန္ ဆုတ္ၿပီး ေခၚသြားပါေတာ႔တယ္။

ဟိုေရာက္ေတာ႔ သေဘာေကာင္းတဲ႔ တကၠစီသမားအဘိုးႀကီးက အေဝးေျပးလမ္းမႀကီးေတြ ေဘးက ထရပ္ကားေတြ ညအိပ္တတ္တဲ႔ ေနရာက သူ႔သူငယ္ခ်င္ဆိုင္မွာ အပ္ထားေပးေတာ႔ ဆိုင္မွာ ညအိပ္ေစ်းေရာင္း ေပးတဲ႔ မကၠဆီကန္ ေကာင္ေလးက ပစၥည္းေတြေလွာင္တဲ႔ ဂိုေဒါင္ထဲ ေခၚသြားၿပီး သူလဲ အဲဒီမွာပဲ ပုခက္နဲ႔ အိပ္ေၾကာင္း ခင္ဗ်ားလဲ ဒီမွာပဲအိပ္ဆို ေနရာ ေပးရွာပါတယ္၊ အမွန္ေတာ႔ ဒီမကၠဆီကို ျဖတ္မဲ႔ခရီးကိုလဲ မေလးကေန ဘလိဇ္အထိ ေရာက္ေအာင္လုပ္ေပးတဲ႔ ပြဲစားလင္မယားပဲ စီစဥ္ေပးခဲ႔တာ မိုက္တြင္းႀကီးပံုမ်ား ေျပာပါတယ္၊ အဲဒီဆိုင္မွာ ေနခ်ိန္အတြင္း ဖုန္းျပန္ဆက္ေတာ႔ ပြဲစားလင္မယား ဖုန္းလံုးဝ မကိုင္ေတာ႔ ပါဖူး။

ဘလိဇ္က လုမွာ ေၾကာက္လို႔ သံဗန္းေတြ ကာရံကာ ေစ်းေရာင္းတဲ႔ ကုန္စံုဆိုင္

ဒါနဲ႔ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ေနတဲ႔ ကုလားႀကီးကို သတိရလို႔ ဆက္သြယ္ေတာ႔ သူက မကၠဆီကိုနဲ႔ ဘလိဇ္ၾကားက ဖရီးဇုန္မွာ စီးကရက္ေတြ ဝယ္ၿပီး၊ ဘလိဇ္စီးတီးမွာ ေစ်းလာေရာင္းရင္ ဝယ္အားေပးေနၾက ကုလားႀကီး မိတ္ေဆြ မကၠဆီကန္ဆီ လွမ္းအေၾကာင္းၾကားေတာ႔ ၂ရက္ ၃ရက္အၾကာမွာ လာႀကိဳၿပီး သူ႔အိမ္ေခၚသြားပါတယ္၊ သူ႔အိမ္မွာ အေမရိကားကိုဝင္ဖို႔ ခ်ိတ္ေတာ႔ ၂ပါတ္ေလာက္ၾကာမွာ က်ေနာ္ေရာက္ေနတဲ႔ မကၠဆီကို ေျမပံု ေအာက္ဆံုးပိုင္းက ခ်ာတူးမာၿမိဳ႔က ခရိယာန္မိသားစု အသင္းတဖြဲ႔ကေန မကၠဆီကို တႏိုင္ငံလံုးကို အလည္အပါတ္ခရီးသြားမဲ႔ အဖြဲ႔တဖြဲ႔မွာ လိုက္ပါေပးဖို႔ ကုလားႀကီးသူငယ္ခ်င္း မကၠဆီကန္ အဘိုးႀကီးကေန စီစဥ္ေပးပါတယ္၊ အေမရိကန္ နယ္စပ္အထိ ေဒၚလာ ၄၀၀၀ ေတာင္းပါတယ္၊ ၂၀၀၀ က အခုေပးၿပီး ၂၀၀၀ က နယ္စပ္ေရာက္မွ ေပးရမွာပါ၊ ဘာလို႔ ဒီလိုလုပ္ရလဲ ဆိုတာကေတာ႔ ရွင္းပါတယ္ မကၠဆီကိုႏိုင္ငံထဲက ၿမိဳ႔အဝင္ အထြက္ဂိတ္ေတြမွာ စပန္ေညာ္ (စပိန္) လို မေျပာတတ္တဲ႔ က်ေနာ႔အဖို႔ အေမရိကန္ နယ္စပ္မေျပာနဲ႔ ေနာက္တၿမိဳ႕ေတာင္ ကူးခြင္႔ မသာပါဖူး။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ဒီဘုရားဖူးယာဥ္ဟာ ၿမိဳ႔ေတြ ရြာေတြျဖတ္ ဘုရားေက်ာင္းေတြ ဝင္ဖူး ဂိတ္ေတြမွာေတာ႔ အစစ္အေဆးက ဘုရားဖူးကား ျဖစ္တာရယ္၊ က်ေနာ္ထိုင္တဲ႔ ေဂ်ာင္က်က် ေနရာရယ္ ဒီအခ်ိန္ မကၠဆီကိုၿမိဳ႔ေတာ္ မကၠဆီကိုစီးတီးမွာ သူတို႔ ဘာသာေရး ပြဲေတာ္ႀကီး တခု အႀကီးအက်ယ္ ရွိေနတာ ေပါင္းၿပီး ၿမိဳ႔တိုင္းရြာတိုင္းက အစစ္အေဆး ေတြကေန လြတ္လာခဲ႔ပါတယ္၊ အေမရိကန္ နယ္ျခားနဲ႔ တရက္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ခရီးရွိမဲ႔ ဇကါတက္ကပ္(စ္)ၿမိဳ႕ ( Zacatecas ) ေရာက္ေတာ႔ ခရီးသြား ရက္ၾကာလာတာရယ္၊ ကားမွာ ဝယ္ၾကျခမ္းၾကနဲ႔ ပစၥည္းပိုမ်ားလာတာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ကားဒရိုင္ဘာက က်ေနာ္ မကၠဆီကန္ မဟုတ္ပဲ ကားေပၚပါလာတာ သတိထားမိေတာ႔ စီစဥ္ေပးလိုက္တဲ႔ မကၠဆီကန္ အဘိုးႀကီး သူငယ္ခ်င္း အခု ခရီးစဥ္ကို စီစဥ္သူ နဲ႔ ကားစပါယ္ယာကို ဒရိုင္ဘာလဲျဖစ္ ပိုင္ရွင္လဲ ျဖစ္တဲ႔သူက ဆူၿပီး အဲဒီၿမိဳ႔မွာပဲ …က်ေနာ္ဟာ၊ ေဟာ႔ဒီ …. ေမာင္ဘုန္း .. Alone ျဖစ္က်န္ခဲ႔ပါတယ္။

ေဟာ္တယ္တခုမွာ တရက္ ေဒၚလာ ၅၀ ေပးၿပီးေနကာ ပြဲစားေတြ ခ်ိတ္ယူေတာ႔၊ ပြဲစားေတြက အဲဒီ ေနရာေတြကေန ေက်ာ္ရင္ အေမရိကားထဲ မူးယစ္ေဆးျဖန္႔ပို႔တဲ႔ လမ္းေၾကာင္းေတြ ျဖစ္လို႔ အေမရိကန္ DEA က အေထာက္အပံ႔ျပဳထားတဲ႔ စစ္ေဆးေရး ဂိတ္ေတြမ်ားလို႔ စပိန္လို မေျပာတတ္သူကို ေခၚဖို႔အတြက္ ျငင္းၾကပါတယ္ နယ္စပ္အထိသာ လာၾကဖို႔ ပြဲစားေတြက ေျပာပါတယ္၊ ဒီေတာ႔ အေမရိကားထဲက အသိေတြ လွမ္းခ်ိတ္ အကူညီေတာင္းေတာ႔ တလေက်ာ္ေလာက္မွ အေမရိကားက မိတ္ေဆြတေယာက္ လွမ္းခ်ိတ္ေပးလို႔၊ မိတ္ေဆြအိမ္မွာ ႒ားေနတဲ႔ မကၠဆီကန္ သြားဆရာဝန္တေယာက္ ဇကါတကၠပ္ၿမိဳ႕ ကေန လာေခၚကာ ဘယ္သူမွ မေခၚရဲတဲ႔လမ္းကို ဘတ္(စ္)ကားလမ္းေၾကာင္းနဲ႔ က်ေနာ႔ကို ေခၚခဲ႔ပါေတာ႔တယ္၊ အေမရိကား - အရီဇိုးနား နယ္စပ္က ႏိုဂါးလိ(စ္)ၿမိဳ႔အထိ ပို႔ေပးမယ္ဆိုပါတယ္၊ အဲဒီ ဆရာဝန္က တခုပဲ ေတာင္းဆိုပါတယ္၊ လမ္းမွာ စစ္ေဆးခဲ႔ရင္ သူေခၚတယ္လို႔ မေျပာဖို႔ ဒီအလုပ္ဟာ အလြန္ အႏၱရာယ္မ်ားတယ္လို႔ ေတာင္းဆိုတာပါပဲ။

ဖယ္ဒရယ္ ေအးဂ်င္႔က ခဏ ခဏ ေဖါက္ခံရတဲ႔ သံဗန္းၿခံစည္းရိုးေတြကို ျပေနပံု

လမ္းမွာလား? စစ္တာေပါ႔ … ဘတ္(စ္)ေပၚက အသက္ႀကီးပိုင္းနဲ႔ အမ်ဳိးသမီး ေတြကလြဲလို႔ က်န္တာေတြက ပိုက္စိပ္တိုက္ပဲ၊ အေမရိကားနားနီးေလ one by one ျဖစ္ေလဘဲေပါ႔၊ တခ်ဳိ႔ အေစာပိုင္းဂိတ္ေတြမွာ က်ေနာ႔ကို ေက်ာ္ၿပီး မေမးတာေတြရွိခဲ႔ၿပီး ႀကံဳခဲ႔ပါတယ္၊ အေမရိကား ၿခံစည္းရိုးနား နီးလာေတာ႔ ကားေတြေပၚက ဆင္းၿပီး အစစ္ခံရတာေတြ ရွိလာပါတယ္၊ ရင္တုန္ပန္းတုန္ အျဖစ္ဆံုးကေတာ႔ မကၠဆီကို ဟိုင္းေဝးအမွတ္ ၁၅ D နဲ႔ အမွတ္၂ လမ္းမႀကီး ခဏေပါင္းသြားတဲ႔ ဆန္တာ အန္နာ (Santa Ana)ဂိတ္မွာပါပဲ၊ ဂိတ္ထဲေခၚစစ္ေတာ႔ က်ေနာ႔ အလွည္႔ေရာက္မွာ စကားေျပာတာနဲ႔ သိေနၿပီ မင္း … ၿခံစည္းရိုးေက်ာ္မလို႔ မဟုတ္လား? ေမးေတာ႔ ဟုတ္တယ္လို႔ ေျဖလိုက္ရေတာ႔တယ္၊ အေထာက္အထားဆိုတာနဲ႔ ဒီေတာ႔ Passport စာအုပ္ထုတ္ျပေတာ႔ ဗီဇာမပါတာနဲ႔ သူတို႔ ဗိုလ္ႀကီးဆီ ေခၚသြားတယ္ သူ႔ဗိုလ္ႀကီးက စာအုပ္ေတာင္ မကိုင္ၾကည္႔ဖူး၊ ဆရာႀကီး အထာနဲ႔ မင္း… ခ်ီးနား(China)လားလို႔ ေမးေတာ႔ ေရာေသာ ေပါေသာ လုပ္ၿပီး ဟုတ္တယ္ ေျဖလိုက္တယ္၊ မင္း ဗီဇာမပါတာနဲ႔တင္ ဖမ္းလို႔ ရၿပီ ေျပာေတာ႔ မလုပ္ပါနဲ႔ ဗိုလ္ႀကီးရယ္ ဆိုၿပီး ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက အစိမ္း၃၀၀ ထုတ္ေပးေတာ႔၊ အဲဒီ ဗိုလ္ႀကီးက ပိုက္ဆံေတာင္ မကိုင္ၾကည္႔ဖူး အေမရိကားမွာ အမ်ဳိးရွိလား ? လို႔ထပ္ေမးတယ္၊ မိဘေတြရွိတယ္လို႔ ပါးစပ္ထဲ အဆင္ေျပသလို ေျဖေတာ႔ … ေအး…ေအး ၁၅၀ ျပန္ယူသြား ဟိုဖက္ေရာက္ရင္ ကုန္ဦးမွာ ေဟာ္တယ္ စရိတ္ရွိေသးတယ္ ဆိုၿပီး ျပန္လႊတ္ေပးခဲ႔တယ္။ ဂိတ္ကထြက္ေတာ႔ စိတ္ထဲမွာ က်လိက်လိ ျဖစ္ၿပီး ႀကိမ္းဝါးလိုက္တယ္ …. ငါလာၿပီ … ေဟ႔ …အေမရိကားလို႔။

အေမရိကန္ မကၠဆီကို နယ္စပ္ႏွင္႔ ၿခံစည္းရိုး

အမွတ္၂ နဲ႔ အမွတ္ ၁၅ D လမ္းမႀကီး ပူးရာကေန ခြာၿပီး ႏိုဂါလစ္ဆီ တိုက္ရိုက္ ဦးခိုက္ေနတဲ႔ အမွတ္ ၁၅D လမ္းမ သတ္သတ္ခြာထြက္သြားတဲ႔ လမ္းဆံု အင္မာရစ္ ( Imuris ) ၿမိဳ႔ စစ္တပ္ဂိတ္မွာလဲ ကားရပ္လို႔ စစ္မလို႔ လုပ္ေနတုန္း ရွိေသးတယ္ ဘတ္(စ္)ကား ေနာက္က ကားက ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ ျပန္ေကြ႔ေမာင္းေျပးလို႔ အဲဒီကားလိုက္ဖမ္းဖို႔ အာရုံမ်ားေနၾကတာနဲ႔ ထပ္ၿပီး လြတ္လာခဲ႔ကာ သံတံတိုင္းေတြ ကြန္ကရစ္နံရံ အျမင္႔ႀကီးေတြ ကာရံၿပီး ၿမိဳ႔ေလးကို ၂ျခမ္းခြဲထားသလို ျမင္ရတဲ႔ ႏိုဂါးလစ္ ( Nogales ) ၿမိဳ႔ဆီကို ဆိုက္ေရာက္လာ ခဲ႔ေတာ႔တယ္။ အေမရိကားကို ကူးမဲ႔ညမွာ လိုက္ပို႔ေပးတဲ႔ ဆရာဝန္က ၿခံစည္းရိုးေက်ာ္ၿပီး အေမရိကား အရီဇိုးနားျပည္နယ္ထဲက တပ္ဂ္ဆန္ၿမိဳ႕ အထိလိုက္ပို႔ ေပးမဲ႔ ပြဲစားကို ရွာေပးၿပီး သူျပန္သြားပါတယ္၊ ညၾကေတာ႔ အဲဒီ ႏိုဂါလစ္ၿမိဳ႔ အနီးက ၿခံစည္းရိုး အျမင္႔ႀကီးေတြကေန မေက်ာ္ပဲ ၿမိဳ႔ျပင္ထြက္ၿပီး လူအေတာ္ျပတ္တဲ႔ ေတာစပ္စပ္ေနရာမွာ ၿခံစည္းရိုးၿဖဲ ဝင္မလို႔လုပ္ေနတုန္း မကၠဆီကို နယ္ျခားေစာင္႔တပ္ ျမင္လို႔ ေျပးၾကတာ သူတို႔က ကားနဲ႔လိုက္ေတာ႔ ခဏေလးနဲ႔မိၿပီး ဖမ္းခံထိျပန္ပါတယ္၊ က်ေနာ္ရယ္ မကၠဆီကို ေကာင္ေလးတေယာက္ရယ္၊ လမ္ေလွ်ာက္ပြဲစားရယ္ပါ။ ဖမ္းမိျပန္ေတာ႔ စစ္သားေတြက ပိုက္ဆံအိတ္ထဲ က်န္ေနတဲ႔ ေဒၚလာ ၂၀ နဲ႔ ဘလိဇ္ကယူလာတဲ႔ လက္ကိုင္ဖုန္းေလး ယူၿပီး လႊတ္ေပးလိုက္တယ္၊ ေနာက္သူတို႔က က်ေနာ္ပါလာတဲ႔ ေက်ာပိုးအိတ္ကို မယူသြားနဲ႔လို႔ ေျပာတယ္ ဒီေစတနာ ေနာက္မွသိရတာပါ၊ ဒီဖက္လမ္းက သြားလို႔ ပြဲစားကို ထပ္ညႊန္ျပေနတာေတာင္ ေတြ႔လိုက္ရေသး၊ သြပ္ဆူးႀကိဳးေတြ ၿဖဲဝင္ရင္း လမ္းေလွ်ာက္ပြဲစားကို ေမးလိုက္တယ္ ငါတို႔ ဆံုရပ္ ဘယ္ႏွစ္နာရီေလွ်ာက္ရမလဲ ဆိုေတာ႔ နာရီဝက္၊ ၁နာရီေလာက္ပဲ ေျပာတယ္၊ နားၾကားပဲ လြဲသလားမသိ တညလံုးတေတာင္တက္ တေတာင္ဆင္းနဲ႔ ျဖတ္ရင္း၊ ေခြးေဟာင္သံေတြၾကားရင္ ခဏခဏ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲထဲ ဝပ္လို႔ အေျခအေနေစာင္႔ၾကည္႔ ရတာလဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဒီလိုနဲ႔ မနက္သာ မိုးစင္စင္ လင္းသြားတယ္ တညလံုး ေရေသာက္စရာမရွိပဲ ျဖတ္လာခဲ႔ၾကတာ၊ အေမရိကန္ထဲ ေရာက္ေနၿပီး ခ်ိန္းထားတဲ႔ တကၠစီလာႀကိဳမဲ႔ ဟိုင္းေဝးဆီ ေဇာေတြနဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္လာ ေနခဲ႔ေတာ႔တယ္။

ရင္၂ျခမ္းခြဲထား သလို တံတိုင္းေတြ ကာထားတဲ႔ ႏိုဂါးလိ(စ္)ၿမိဳ႔ေလး

မနက္ လင္းခါစမွာ ဟတ္စကီးေတြ ေခါက္တို႔ ေခါက္ျပန္ ကပ္ဝဲၿပီး ပ်ံေနတာေတြ႔ေတာ႔ လူ ခါးတဝက္ေလာက္ ျမင္႔တဲ႔ ကႏၱာရ ဆူးခ်ဳံပုတ္ေတြထဲ အသံၾကားတာနဲ႔ ၂ခါေလာက္ ေျပေးျပးဝင္ပုန္း ခဲ႔ရေသးတယ္၊ ဆူးေတြ ျခစ္ျပဳတာေတာ႔ ရွိတာေပါ႔၊ မနက္ ၁၀နာရီေလာက္ေတာ႔ ဆံုရပ္ဟိုင္းေဝးနား ကပ္လာၿပီ၊ ေရသိပ္ငတ္လြန္းလို႔ အနီးဝန္းက်င္မွာ ေရလိုက္ရွာတယ္၊ ေတာင္ထိပ္မွာ အိမ္တအိမ္သြားေတြ႔တယ္၊ အဲတာနဲ႔ အဲဒီကိုသြားၿပီး အိမ္အစပ္က ေရဘံုဘိုင္မွာ ၃ေယာက္သား ေရသြားေသာက္ အၿပီးမွာပဲ အိမ္ထဲက ေခြးသမင္ႀကီးလိုက္လို႔ ေျပးရေသးတယ္၊ ေတာင္ေျခက ေတာ ခပ္စပ္စပ္ထဲ ေရာက္လို႔ လွည္႔ၾကည္႔ေတာ႔ အိမ္ရွင္က မဂၢနမ္ေသနတ္ႀကီး တကားကားကိုင္လို႔ ထြက္လာတာ ေတြ႔လိုက္ရေသးတယ္၊ ေနာက္ေတာ႔ ဟိုင္းေဝးအနားက ၿခံဳပုတ္ အပုေလးေတြနား သြားဝင္ပုန္း ေစာင္႔ေနရေသးတယ္၊ လမ္းေလွ်ာက္ပြဲစား ကေတာ႔ သူ႔ဟမ္းဖုန္းနဲ႔ အဆက္အသြယ္ေတာ႔ လုပ္ေနတာပဲေလ၊ ဆီေညာ္ … တို႔ … ဟိုးလာ …တို႔ ေျပာတာေတာ႔ မွတ္မိလိုက္တယ္၊ တနာရီေလာက္ၾကာေတာ႔ တကၠစီသမားလာႀကိဳလို႔ တပ္ဂ္ဆန္ၿမိဳ႔ ဆံုရပ္အိမ္ကို ေရာက္လာမွ ကိုယ္႔လိုပဲ ဘယ္လမ္း … ဘယ္လမ္းေတြက တိုးဝင္လာၾကတဲ႔ သူေတြလဲမသိ၊ အဲဒီအိမ္ကို တသုတ္ၿပီး တသုတ္ ဝင္လာမစဲ တသဲသဲပဲေလ။

အေမရိကားထဲကို မကၠဆီကန္ နယ္စပ္မွ ၿခံစည္းရိုးေက်ာ္ ေျပးဝင္ ထြက္ေျပးၾကသူမ်ား

ညေနၾကေတာ႔ အေမရိကားထဲက မိတ္ေဆြေတြ အစီစဥ္နဲ႔ပဲ အေမရိကန္- အာဖရိကန္ အမဲေကာင္ ကိုယ္တိုင္လာႀကိဳတဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႔ ၂ေယာက္သား တပ္ဂ္ဆန္ၿမိဳ႔ ကေန ညေနေစာင္းမွာ ထြက္လာခဲ႔ၿပီး အရီဇိုးနားျပည္နယ္ၿမိဳ႔ေတာ္ ဖီးနစ္ၿမိဳ႔ ေရာက္ေတာ႔ ညအိပ္မယ္ လုပ္ၾကေသးတယ္၊ ဘာျဖစ္တယ္ မသိပါဖူး …. အမဲေကာင္က စိတ္ေျပာင္းၿပီး ဆက္သြားမယ္ဆိုကာ တညလံုးေမာင္းလို႔ အကုသိုလ္ၿမိဳ႔ေတာ္လို႔ တင္စားေခၚတဲ႔ လတ္(စ္)ဗီးဂတ္(စ္) ဆီ ဦးတည္ၿပီး လာေနတဲ႔ ခရီးမွာစီးေမွ်ာရင္း စိတ္ကူးနဲ႔ရူးခဲ႔ရတဲ႔ အိပ္မက္တိုင္းျပည္ကိုေတာ႔ ေရာက္ၿပီ၊ ေရွ႔မွာဘဝရဲ႕လိုအပ္ခ်က္ ကြက္လပ္ေတြကို တကယ္ဖန္တီးႏိုင္ …. မႏိုင္ … ေတြးရင္း သက္ျပင္းရွည္ႀကီး မႈတ္ထုတ္လိုက္တာ …

အဲဒီညက အရီဇိုးနားျပည္နယ္ ကေန နီဗါးဒါး သဲကႏၱာရထဲ အထိ ၿခံစည္းရိုးေတြ အဆင္႔ဆင္႔ေက်ာ္ကာ တိတ္ဆိတ္တဲ႔ အပူလႈိင္းတခု လႈိ႕ဝွက္စြာ ျဖတ္သန္းစီးဆင္းလို႔ သြားေတာ႔တယ္။

ဒူအဘာ (လူထုအသံ)

သူလိုလူ ဇဗၺဴမွာ(ကေန ့ေခတ္ တပ္မေတာ္ထဲမွာ) ရွိေသးရဲ ့လား? “ဗိုလ္ႀကီးအုန္းေက်ာ္ျမင့္”

ဗိုလ္ႀကီးအုန္းေက်ာ္ျမင့္ရဲ ့ေနာက္ဆံုးေန ့မ်ားထဲက ပံုရိပ္တစ္ခုပါ။

ရုရွေရာက္ ဂ်ဴနီယာမ်ားအတြက္...ငါတို ့တပ္မေတာ္မွာ သူလိုလူမ်ဳိးရွိခဲ့တယ္ဆိုတာ တပ္လွန္ ့ႏွဳိးေဆာ္ျခင္း........

ဗိုလ္ႀကီးအုန္းေက်ာ္ျမင့္ဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ထူးခြ်န္ထက္ျမက္ခဲ့ျပီး မဆလေခတ္ ဗိုလ္ေလာင္းသင္တန္း OTS (၂၉)သင္တန္းဆင္းမွာ အေကာင္းဆံုး ဗိုလ္ေလာင္းဆုရရွိခဲ့သူပါ။ စစ္ရံုးခ်ဳပ္မွာ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ရဲ ့မိန္ ့ခြန္းကအစ ဗိုလ္ႀကီးအံုးေက်ာ္ျမင့္ေရးတယ္ဆိုရင္ လူႀကီးေတြကစိတ္ခ်လက္ခ်ရွိတဲ့အထိ ထူးခြ်န္ထက္ျမက္ခဲ့သူတစ္ဦးပါ။ အာဏာရူးဦးေန၀င္း အုပ္စုရဲ ့ေက်ာင္းသားလွုပ္ရွာမွဳေတြအေပၚအႀကမ္းဖက္ကိုင္တြယ္္ပံုေႀကာင့္ စိတ္မသက္မသာျဖစ္ခဲ့ရတဲ့သူဟာ ထိုင္းနိုင္ငံသြားတဲ့ ခရီးစဥ္အတြင္းမွာ ထိုင္းနိုင္ငံရဲ ့ျဖစ္ထြန္းတိုးတက္ေနမွဳကို ကုိယ္ေတြ ့ျမင္ခဲ့ရျပီး ဆင္းရဲနံုျခာေနတဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံရဲ ့မွားယြင္းေနတဲ့ စနစ္အေပၚသံသယ၀င္လာခဲ့ပါတယ္။ တရားမွ်တမွဳကို ေမြးရာပါျမတ္နိုးခဲ့တဲ့ သူဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ တိုင္းျပည္ခ်စ္စိတ္ကို အရင္းခံလို အာဏာရူး ဦးေန၀င္းကို ျဖဳတ္ခ်ျပီး အာဏာသိမ္းဖို ့ႀကံစည္ခဲ့ပါတယ္။ မေအာင္ျမင္တဲ့ အာဏာသိမ္းဖို ့ႀကံစည္မွဳမွာ သူဟာေသဒဏ္ေပးခံခဲ့ရပါတယ္။
ကေန ့ေခတ္တပ္မေတာ္ဗိုလ္ေလာင္းေတြမွာ သူလိုလူမ်ဳိးေတြ မရွိမဟုတ္...ေသခ်ာေပါက္ရွိနုိုင္ပါေသးတယ္။ ဒါေႀကာင့္မို ့ ကြ်န္ေတာ္တို ့ဗိုလ္ေလာင္းေတြကို ဗိုလ္ႀကီးအံုးေက်ာ္ျမင့္လို မျဖစ္ရေအာင္ ရုရွလႊတ္ကတည္းကိုက စက္ာပူ၊ ထိုင္း ေလဆိပ္ေတြကေလယာဥ္မေျပာင္းရတဲ့ စင္းလံုးငွားေလယာဥ္ငွားျပီး တိုက္ရုိက္ပို ့ေဆာင္ေပးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ...ကြ်န္ေတာ္တို ့ျမန္မာျပည္ဟာ ဟိုးအတိတ္မွာ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲနဲ ့က်န္ခဲ့ျပီဆိုတာ သိရခဲ့ပါျပီ။ အျပင္ထြက္ဖို ့အခြင့္မသာတဲ့ ဗိုလ္ေလာင္းေတြဟာ အားလပ္ခ်ိန္ေတြမွာ အင္တာနက္ကခရီးထြက္ရင္း ကမၻာႀကီးအေႀကာင္း သိသင့္သေလာက္သိခဲ့ႀကပါျပီ။ တခ်ဳိ ့ႀကြက္ခ်ီးေတြကလြဲလို ့ေပါ့။
ဗိုလ္ႀကီးအုန္းေက်ာ္ျမင့္လို သို ့မဟုတ္ အင္ဒိုနီးရွား သမၼတ ဆူစီလိုဗန္ဗန္း လို လူမ်ဳိးေတြ ေပၚေပါက္လာလိမ့္မယ္လို ့ေမွ်ာ္လင့္ရင္း.....

To Read

Arzarni ဘေလာ့ခ္

ခ်စ္ျခင္းငယ္ျပိဳင္

-မင္းဒင္ ေရးသည္-

ေျမကမၻာတြင္ သူသူငါငါမကင္းႏိုင္ေလေသာ ၊ လူ႕ကမၻာလူ႕ရြာကုိ တည္ေဆာက္ထားေလ ေသာ “ အခ်စ္“ ဟူေသာေဝါဟာရႏွင့္ စကားခ်ီး လိုက္သျဖင့္ ထိတ္ကနဲရင္ဖို ႀကေပလိမ့္မည္။ ဆႏၵမေစာႀကပါေလႏွင့္။ ေခတၱငံ့ေစလိုပါသည္။ ကၽြႏ္ုပ္ဆို လတၱံေသာ အခ်စ္အေႀကာင္းကား အျပာစာမ်က္ႏွာ ကဲ့သုိ႕ ညစ္ညမ္းေသာ တဏွာေပမအခ်စ္ႏွင့္ လားလားမ်ွ မဆိုင္ေခ်။ ထို႕အတူအအဖိုးႏွင့္အဖြား အေဖႏွင့္ အေမ၊ကၽြႏု္ပ္တို႕ ႏွင့္ေမာ္ဒယ္မ်ား အႀကား ေတာင္ေတာင္အီအီ အခ်စ္တို႕ကိုလည္း ဆိုလိုမည္ မဟုတ္ေခ်။ ကၽြႏ္ုပ္ ယခုညႊန္းဆုိမည့္ အခ်စ္သည္ကား သက် သာကီႏြယ္ဟု ဆုိအပ္ေသာ ျမန္မာ ျပည္သားတို႕၏ တုိင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္၊ ႏိုင္ငံကိုခ်စ္ ေသာ အခ်စ္ကိုဆိုသတည္း။

ဤတြင္ဗိုလ္ခ်ုဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား၊ ဦးဥတၱမ၊ ဦးဝိစာရ၊ ရွင္ဂမၻီရ ၊ဦးဝင္း တင္ တို႕ ကဲ့သုိ႕ေသာ သမိုင္းအမူ ေမာ္ကြန္း ထူအပ္ေသာ တုိင္းျပည္ခ်စ္သူမ်ား၏ အခ်စ္ကုိကား အဦးအစ မူလကပင္ ဝိဝါဒကြဲျပားရန္ မရွိ၍ အထူးတလည္ ေစာေႀကာရန္လို မည္မထင္ ေခ်။ မွန္ေပ၏။ သူတို႕ကား “ ဂႏၱဝင္ခ်စ္သူ“ မ်ားေပတည္း။
ထို႕ျပင္တဝ ၊ မင္းကိုႏုိင္၊ကိုကိုႀကီး၊ နီလာသိန္း၊ စုစုေႏြးတုိ႕၊ကိုထင္ေက်ာ္(ကုန္ေစ်းႏွဳန္း)၊ ….. ၊ …..၊ …….၊ တို႕ကဲ့သုိ႕ေသာ ဘဝကုိရင္းလ်က္၊ ေထာင္နံရံကို္ ရင္ေျမကတုတ္လုပ္၊ေနာက္မ ဆုတ္ တမ္းတုိက္ပြဲဝင္ ေနသူမ်ား၏ အခ်စ္ကိုလည္း အမ်ားလက္ခံသိရွိျပီး ျဖစ္သည့္ အေလ်ာက္ ထပ္မံ ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာရန္ လိုမည္ မဟုတ္ေခ်။ ထိုသူတို႕၏ ေရမေရာသည့္ ႏိုင္ငံ ခ်စ္သူတုိ႕၏ အခ်စ္မ်ားကုိမူ “အခ်စ္စစ္စစ္မ်ား“ဟု အထင္ကရ သညာျပဳလိုသည္။
…………………….
ထိုတမူလည္း ဆိုဖာဆံုလည္၊ ပလႅင္ငယ္ထက္၌ စံေတာ္မူလ်က္ ၊လူတကာေသေပ့ေစ၊ ငေတမာလ်ွင္ျပီးစတမ္း ၊ သဗၺညဳတဥာဏ္ရွင္ ဘုရားပင္ ေသာ္မွ မဆန္ႏို္င္ေလေသာ သံဃာ အားကုိ လက္ရံုးလူမုိက္ ႀကံ့ဖြံ႕တသိုက္၏ မဟာစြမ္းပကားျဖင့္ ေအာင္ေတာ္မူေပထေသာ ျမန္မာစစ္မင္းမ်ား ၏ တုိင္းျပည္ခ်စ္နည္းနိႆရည္း သည္လည္း ေနာက္လာေနာက္သားတို႕ အတုခိုး မမွားေစျခင္းငွာ ေဖာ္ျပေရးသားရန္ မသင့္ျပန္ေခ်။ သံခိပ္အား ျဖင့္ မွတ္ရန္မွာ“ ဗာလနံ အခ်စ္“ ဟူလို။
………………………..
ယခု ကၽြႏု္ပ္ အထူးဝိျဂိဟ္ျပဳညႊန္းဆုိခ်င္သည္ကား အထက္ေဖာ္ျပပါ အာဇာနည္တို႕၏ အခ်စ္မ်ဳိးကို အားက်အတုယူနည္း မွီေလသ ေလာ၊ ကိုယ္တုိင္ပင္ ဖန္တီးေလသေလာ၊ ၊ေဝခြဲျခင္းငွာ မစြမ္းသာသည့္ အေမႏွင့္ရြာကိုခြဲကာ တရပ္တေက်း နယ္အေဝးသုိ႕ ေရာက္ေန သည့္ ကၽြႏ္ုပ္ အေနျဖင့္ ၊ မ်က္ျမင္ဒိဌ ႀကံဳေနရသည့္ အေဝးေရာက္ ပုန္စားသူတုိ႕၏ အခ်စ္မ်ား အေႀကာင္း ပင္တည္း ။ ခ်စ္ျခင္းျပိဳင္ႀက ေလဟန္တကား။
……………….
ခ်စ္သူမ်ားသည့္နည္းတူ၊ ခ်စ္ပံုခ်စ္နည္း ခ်စ္နိႆရည္းတို႕သည္လည္း မ်ားလွပါဘိေတာင္း။ ၊အခ်ဳိ႕ကား ပရုိပိုဆယ္ အလို႕ငွာ ခ်စ္ရ၏ ။ အခ်ဳိ႕ကား ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ မ်ဳိးစိ္တ္ပုဂၢိဳလ္စာရင္း သြင္း လ်က္ ၊ စိတ္အဆာေျပေအာင္ ခ်စ္ရ၏။ အခ်ဳိ႕ကား ဒုိနာ စိတ္မညိဳျငင္ ေစရန္ ခ်စ္ရ၏။ ခ်စ္မ်ဳိးစံုလင္လွေပစြ ။
…………………

အဦးအစ ေဖာ္ျပလုိသည္ကား မဲေဆာက္စစ္ဌာနခ်ဳပ္မွ အတိုက္အခံတဦး၏ ခ်စ္ျခင္းတည္း။ အႏွီပုဂၢိဳလ္သည္ ျပည္တြင္းမွာ ျဖစ္ပြားသည့္ ေဗ်ာက္အိုး၊ ေရထမ္းပုံး ၊ကားတာယာ ၊စက္ဘီး တာယာ ၊ ဆပ္ျပာဗူေဗာင္း ၊အားလံုးေသာ ေပါက္ကြဲမွဳမွန္သမ်ွ တေယာက္တည္း ဒိုင္ခံ ကန္ထ ရုိက္ဆြဲကာ “ ငါလုပ္တာ “ ခ်ည္းဆုိတတ္ေလေသာေႀကာင့္ ကၽြႏု္ပ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဟုခ်စ္စႏုိး အမည္ေပးထား၏။
ကၽြႏ္ုပ္ႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အြန္လိုင္းတြင္ ဆံုေလတိုင္း ၊ “က်ဳပ္က အာဇာနည္ဗ်၊ ဒါဟာ အမွန္တရား ပဲ “ ဟု အတည္ေပါက္ႀကီး ဆုိတတ္ေလ ရာ ကၽြႏု္ပ္မွာ ငိုရခက္၊ ရီရခက္ ျဖစ္လ်က္ ေနာင္ေသာ္ ဒီမိုကေရစီ ေခတ္လြန္ကာလ၌၊ အမ်ားျပည္သူ အေလးျပဳႏိုင္ေရးအတြက္၊၊ ရုပ္တု ထုရန္ အလုိ႕ငွာ ေလးဘက္ေလးတန္မွ ရိုက္ကူးအပ္ေသာ ဓာတ္ပံုမ်ားကို ပို႕ေပးထားပါရန္ ေမတၱာ ရပ္ခံ လိုက္ရေလသည္။ယင္းအတိုက္အခံဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ အခ်စ္ကို “ရမ္ဘို အခ်စ္“ ဟု အမည္ ေပးရေသာ္ သင့္ႏိုးထင္မိ၏။
…………………………
ႏိုင္ငံေရးတက္ႀကြလွဳပ္ရွားသူ၊အက်ဥ္းသမားမ်ားအား “ညာလက္ေရာဘယ္လက္ျဖင့္ပါ ေစာင္မႀကည့္ရွဳပါအံ့ “ ဟူ၍ အဖြဲ႕အမည္တပ္ေႀကြးေႀကာ္ ေလေသာ အဖြဲ႕ကား မည္သည့္ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ား ကို လုပ္ေလ သည္ မသိ။ မည္သုိ႕ကူညီေစာင့္ေရွာက္သည္ မသိရေခ်။ ကုန္ေစ်းႏွဳန္း က်ဆင္းေရး အတြက္ အထင္ကရ ျဖစ္ခဲ့ေလေသာ ကိုထင္ေက်ာ္ ဘယ္ေထာင္ ေရာက္ေနသည္ဟူသည့္ အေမးပုစၦာ ကိုပင္ အတိအက် အေႀကာင္း မျပန္ႏိုင္ေခ်။ “အဲဒီအသင္း က ဘယ္အက်ဥ္းသား ေတြကို၊ ဘယ္လိုကူညီေနတာလဲ ဗ်“ ဟူေသာ ျပည္တြင္းမွ လူငယ္ တဦး ၏ ခပ္ေငါ့ေငါ့ အေမး ကုိ မည္သုိ႕မ်ွ ျပန္လည္မေျဖဆိုႏိုင္ သည္ႏွင့္ ကၽြႏ္ု္ပ္မွာ ပဲေလွာ္ႀကား ဆားညပ္ေတာ့မည္ျဖစ္ ရကား ဟုိလိုဒီလိုလို အရူးကြက္ နင္း လိုက္ရဘူးေလ သည္။ထုိအဖြဲ႕ကုိ ဦးစီးႀကိဳးကိုင္သူတို႕ ႏိုင္ငံအေပၚထားရွိေသာ အခ်စ္ကား “နံရံအခ်စ္“ ဟု ဆုိထိုက္ေပမည္။
………………………..
အပတ္စဥ္ အလွည့္က် အေမရိကတုိက္ႀကီးမွ လႊင့္ထုတ္အပ္ေသာ အသံလႊင့္ဌာန ေရဒီယုိမွ ေန၍ ၊ ေမာင္ႏွင့္ေအာင္မ်ား တင္ဆက္ေသာ“ အမ်ား “ အမည္ရွိ အစီအစဥ္တခုတြင္ .. “လြယ္တာကို လြယ္လြယ္နဲ႕ ခက္ သြားေအာင္ ခပ္ခက္ခက္လုပ္သင့္သည္“ ၊ “ယံုႀကည္တာကို မယံုႀကည္ ျခင္းဟာ ၊ မယံုတဝက္ယံုတဝက္ ျဖစ္၍ ခ်င့္ယံုရန္လိုသည္“ စေသာလြန္စြာဆန္းျပား လွသည့္ ဘာသာေဗဒ တမ်ဳိးကုိ ႀကားရေလ ရာ၊ ကၽြႏု္ပ္မွာ “ငါသည္ ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစကားကို ပင္ နားလည္တတ္ကၽြမ္းျခင္း မရွိေတာ့ ေယာင္တကား“ ဟုအားငယ္ျခင္းႀကီးစြာ ျဖစ္္မိျပန္ ေလ သည္။ အေႀကာင္းကား နားေထာင္ေလ ပိုရွဳပ္ေလ ျဖစ္၍ ငါသည္ အမ်ားမဟုတ္ေလတကား ဟုေတြး ေတာမိျခင္း ေႀကာင့္တည္း ။ ထုိသူတုိ႕၏ခ်စ္ျခင္းကို အမည္နာမ ညႊန္းဆုိရလ်ွင္ “ ဗဟုအခ်စ္ “ မည္ထုိက္ေပသည္။
……………………..
ဆက္၍ဆိုဦးအံ့။ ေလလွဳိင္းႀကားတြင္ အေရးမွန္သမ်ွ ကၽြမ္းက်င္လွေပေသာ က်မ္းတတ္တခ်ဳိ႕ ကလည္း “ ဒါကေတာ ့ႏွစ္ပုိင္းရွိတာေပါ့ေနာ္၊ တပိုင္းက ပထမေပါ့ေနာ္၊ ေနာက္တပိုင္းက ဒုတိယေပါ့ေနာ္ ၊ အစရွိသျဖင့္ ေပါ့ေနာ္ျခင္းထပ္ေနသည့္ “ ေပါ့ေနာ္ အခ်စ္“ကိုလည္း နားႀကား ျပင္းကပ္စြာ ႀကား ရျပန္ေခ်သည္တမံု႕။
……………………..
အျခားတနည္းကား စစ္မင္းဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဖုတ္ထဲတြင္လဲ၍ ဒူးျပဲျခင္း၊ ေကာက္ညွင္းစား၍ ဝမ္းခ်ဳပ္ ျခင္း၊ ဦးခ်ိန္တီေႀကာင္ ့တပ္ခ်ဳပ္ေလလည္ျခင္းမွ အစ ၊ ႀကပ္ေျပးအိမ္ေတာ္တြင္ မသာရထား ဆုိက္ေနျပီ၊ တပ္ခ်ဳပ္ႀကီး၏ ရက္လည္ အသုဘ အလြန္တရာစည္ကား အစရွိသျဖင့္ မဟုတ္ တမ္းတရား ၊ ေလဖမ္းဝါးတမ္းခ်ည္၊သတင္းမ်ဳိးစံုကုိ တင္ေလသည့္ ဝီရိုက္၊ ဝီမိုက္ ရဲေဘာ္ေဟာင္း ႀကီးသည္လည္း ရွိေလေသးေခ်၏။သူ႕အခ်စ္ ကား “ ရမ္းတုတ္ အခ်စ္“ ဆုိႏုိင္ေလမည္။
…………………………
ေနာက္တမူလည္း သတိ၊ ညာညွိ၊ သက္သာ၊ေအးေစ၊ ေနျမဲ ဟူေသာ အေျခခံစစ္ပညာမ်ွကုိပင္ သင္ယူခဲ့ျခင္း ရွိဟန္မတူေသာ စစ္ေရး ဧတဒဂ္ တဦးကလည္း .. “ဒါကဒီလို ရွိပါတယ္ ။ တပ္ခ်ဳပ္ ႀကီးဆုိေတာ ့သူက အႀကီးဆံုးေပါ့။ တိုက္ပြဲျဖစ္တဲ့အခါ တဒိုင္းဒုိင္းပစ္ႀကတာေပါ့“ ဟူ၍ တည္တည္ႀကီးလွိမ့္တတ္ေသာ“ ဒုိင္းေညွာင့္အခ်စ္“သည္လည္း ရွိေလေသး၏။
……………………….
ထို႕အတူ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ခဲ့ျပီျဖစ္ေသာ ကိုးမီးဖဲဝိုင္းတြင္ ကိုယ့္ဖဲကိုယ္ခ်ဳိး၊ ကိုယ့္အိမ္ ကိုးက်၊ ကိုယ့္မဲ ကိုယ္ထြင္ ၊ ကလိန္ေစ့ျငမ္းဆင္ေလ ေသာ ကမၻာတည္သေရြ႕ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ အျဖစ္မွ တျပားသားမွ မေလ်ာ့သည့္ “ ေကာ္ေဇာအခ်စ္“ျဖင့္ခ်စ္သူတို႕သည္လည္း တေမွာင့္ ။
……………………..
သို႕တျပီးကား တိိိုက္ပြဲဝင္ရဲေဘာ္ေဟာင္း ေမာင္ျငိမ္း၏ အဆိုအရ ေအဘီစီဒီ အကၡရာမ်ဳိးစံု အမည္တပ္လ်က္ ကြန္ျမဴနစ္အလံကိုအျမင့္ဆံုးလႊင့္ထူ ကာဘိလပ္သူဂါ၀န္ ေအာက္ေခါင္းလ်ွဳိ ၀င္ လ်က္ .. Arr.. yea... ohh.. I love my country ဆုိတတ္ေသာ “ဘိလပ္အခ်စ္“ ဟူသည္ ရွိေသးေပရာ ခ်န္လွပ္ထား၍ မရစေကာင္းဟု မွတ္သားရ ျပန္၏။
………………………
ဤအခ်စ္အႏွီအခ်စ္တို႕အေႀကာင္းကား ထူးေထြသည့္အံ့ရာေသာ္၊ သမုဒၵမွင္ေဖ်ာ္ ၊ေရးေသာ္မွ တည့္ ဆံုးအံ့မထင္ေခ်။
ဘေလာ့တကာ စီေဘာက္တကာတြင္ ေမာင္ႏွင့္ႏွမ သားႏွင့္အမိ ဖတ္ရွဳ၍ပင္ မသင့္ေလ်ာ္ ေသာ ႀကမ္းတမ္းရုိင္းစုိင္းလွစြာ ေရးတတ္ႀကေသာ “ဖရုႆဝါစာအခ်စ္“ ၊၂၀၁၀တြင္ ရရာ ေနရာဝင္ထုိင္မည့္ “ဖ်ာအခ်စ္ “၊ ေရဒီယိုအစီအစဥ္တြင္ ပဓာန၊နာယက၊ ကမကထျပဳရင္း၊ အငိုက္ အလစ္ဂိုး ဝင္ဝင္သြင္း တတ္သည့္ “ခၽြန္တြန္းအခ်စ္“၊ ကြန္ျမဴနစ္ႀကီးကို စတင္ေမြးဖြား ရာႏုိင္ငံႀကီးတြင္ ၊ ဘုမသိဘမသိ ေရာက္ေနႀကလ်က္ ၊ အမိန္႕ဟူသမ်ွ နာခံေနႀကရသည့္၊ ကိုယ္စီးသည့္ျမင္း အထီးမွန္းအမမွန္း မသိရွာႀကေလေသာ ၊ အာဂရဲမက္ေတာ္တုိ႕၏ က်ား က်ားမီးယပ္ “ကိုေဗာ့စကီး အခ်စ္“ ၊တႀကိမ္တေလမ်ွ နားေထာင္ခဲ့ျခင္းမရွိေသာ္လည္း ထပ္ခါ ထပ္ခါ ေတာင္းဆုိေမတၱရပ္ခံေနသည့္ ယူအန္၏ “ႏြဲ႕ဆိုးအ ခ်စ္“၊အိုဗားမားႏွင့္ ရုိဟင္ဂ်ာစာလံုး ပါလ်ွင္ ျပီးစတမ္း ပြဲမဆူဆူေအာင္ ဇြတ္သတင္းဖန္တီး ေနႀကသည့္ သတင္းဌာနမ်ား၏ “ေအာ္လန္အခ်စ္“… အစရွိသည္ျဖင့္ မ်ားေျမွာင္လွေပရာ စာေလး မည္ျဖစ္ေလ၍ ဆက္လက္ မေဖာ္ျပ လိုေတာ့ျပီ။
…………………………..
မည္သုိ႕ဆုိေစ ခ်စ္ျခင္းအတြက္ကား မည္သူကုိမ်ွ အျပစ္ဆိုရန္ အေႀကာင္းမရွိေခ်။ မည္သုိ႕ပင္ ခ်စ္ႀကသည္ျဖစ္ေစ ခ်စ္နည္းမွန္ဘို႕ေတာ့ လိုေပ မည္။အေဝးေရာက္တို႕အခ်စ္သည္ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ေပေလာ။ ပုံတုိပတ္စတို႕ျဖင့္ ငယ္ဘဝကို ျဖတ္သန္းခဲ့ေလေသာကၽြႏု္ပ္မွာ ဖတ္ခဲ့ဘူး ေသာ ပူရမ္က်မ္း တခုကို သတိရမိေလျပန္၏။ အဆိုပါ ပူရမ္၏သုတၱံတခုတြင္ ဆာဒူးတပါး၏ ေက်ာင္း သခၤန္းသည္ ျပည့္တန္ ဆာအိမ္အနီး ရွိခဲ့သည္ ဆုိေလ၏။ ဆာဒူးကား သူ၏ မူလ ကမၼဌာန္း ကုိမျပဳမူပဲ ျပည့္တန္ဆာအိမ္ လူဝင္လူထြက္စာရင္းကုိ ေက်ာက္ခဲတုိ႕ျဖင့္ တာလီမွတ္ သည္ ဟူ၏။ေသလြန္ေသာ္ ျပည့္တန္ဆာမွာ နတ္ျပည္ေရာက္၍ ဆာဒူးမွာ ငရဲသုိ႕ ဒုိင္ဗင္ ထိုးသလုိ က်သြားေႀကာင္း ဖတ္ဘူးေလရာ ၊ျမန္မာ ျပည္ခ်စ္သူမ်ား ခ်စ္ျခင္း ျပိဳင္ေနသူမ်ားအား လံုး၏ အခ်စ္သည္ အဆိုပါ သုတၱံမွ ဆာဒူး၏ “တာလီအခ်စ္“ ကဲ့သုိ႕ ျဖစ္ေနသည္ကုိ အလန္႕ တႀကား ေတြ႕ရွိရေလသည္။
…………………….
ဆုိေရးရွိ၍ ဆုိရပါလ်ွင္ ေျမႀကီးလက္အပ္၊မုခ်ဆတ္ဆတ္မွတ္ထိုက္ေသာအခ်က္မွာ “ဂႏၱဝင္အခ်စ္“၊ “အခ်စ္စစ္စစ္“ တို႕မွ လြဲ၍ အျခားအျခား ေသာ ခ်စ္ျခင္းတုိ႕ကား သံသယ ပြားဖြယ္ရာ အတိေပ တည္း။ဤပံုဤနည္း ခ်စ္ခရီးဆက္ႀကလ်ွင္ကား၊ အခ်စ္ခံ ျမန္မာျပည္ ႀကီးသည္ အထက္ ဘဝဂ္ ႏွင့္ ေဝးသည္ထက္ေဝးလ်က္ ၊ဒံုရင္း ဒံုရင္း၊ ေအာက္ဖက္ အဝီစိ တြင္သာ သံသရာရွည္သမ်ွ ကာလပတ္ လံုး အဖန္ဖန္တလဲလဲ က်င္လည္ေပေရာ့ မည္ကို အပူပင္ႀကီးပူမိေလေသာ ေႀကာင့္ လက္ေဆာ့ ေျခေဆာ့ ၊ကီးဘုတ္ႏွင့္ေဆာ့ကာ၊ ဤကေလာ္စာ စာစုကုိေရးမိျပန္ ေလေတာ့သည္။
……………………..
နိဂံုးအားျဖင့္မူ အထက္စာပိုဒ္တို႕ကို ဖတ္ရွဳမိသည့္ စာရွဳသူမ်ားအနက္ ၊အနာရွိသူ အခ်ဳိ႕ အခ်ဳိ႕အေနျဖင့္ အႏူဆားပက္၊ အနာေပၚဒုတ္က်ျဖစ္ႀက မည္ကုိလည္း ႀကိဳတင္သိျပီး ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ “မင္းဒင္ သည္ သစၥာေဖာက္ဒလ်ွဳိဒလန္စစ္စစ္ျဖစ္ေပသည္“ဟူ၍ မီဒီယာကုိ မီဒီယာႏွင့္ျပန္ ရွင္း ၊ စာရင္း အသြင္း ခံရမည္ကုိ သိသိႀကီးႏွင့္ ဇြတ္တိုးမုိက္မဲစြာ ဤစာကို ေရးေလေသာ ကၽြႏု္ပ္သည္၊ တန္ျပန္လွည့္လာမည့္ ျမွားဦးတို႕ကို တန္႕ေစျခင္းငွာ၊ ကာကြယ္ျခင္းသည္ ကုသ ျခင္းထက္ေကာင္းမြန္သည္ ဟူေသာ ဆိုရိုးႏွင့္အညီ “အာဖ်ံကြီၤး ခ်စ္သူ “ စာရင္းတြင္ မိမိကုိယ္မိမိ ႀကိဳတင္ထည့္သြင္းထားပါေႀကာင္းလည္း ၊တျပည္တည္း သား၊ ၊ေဝးရပ္နီး ေန မ်ားေဆြ သဟာ ၊သိသာရန္အလို႕ငွာ ေမာင္းခတ္၊ အသိေပး လက္တို႕ အပ္ေပသတည္း ။

အေမကြိဳင့္ဘုရား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားေကာင္းမႈ

ရန္ကုန္သားတာေတ - ဧရာဝတီ
႐ုတ္တရက္ မ်က္စိမ်ား အလြန္က်ိန္းစပ္သြား၍ ခ်င္းမိုင္တုန္းက ေလထု ညစ္ညမ္းသျဖင့္ မခၽြတ္တမ္း တပ္ထားရသည့္ ႏွာေခါင္းစည္းကို ျဖဳတ္ကာ ေနကာမ်က္မွန္ ကမန္းကတန္း ထုတ္တပ္ လိုက္ရသည္။ ဦး႐ုကၡစိုး တေယာက္ ညဘက္ႀကီး ေနျပည္ေတာ္ ေရာက္ေနျခင္း ျဖစ္၏။ သူအရင္ဆံုး ေတြ႕လိုက္သည္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး ကေတာ္ ေဒၚကြိဳင္ကြိဳင္ (အေမကိြဳင္) ျဖစ္သည္ ... ။

အေမကြိဳင္။ ။ ေဟာ ဦး႐ုကၡစိုးပါလား။ ညဘက္ႀကီး ဘာလို႔ မိုးအံု႔မ်က္မွန္ႀကီး တပ္ထားရတာလဲဟင္။

ဦး႐ုကၡစိုး။ ။ ျမန္မာျပည္ကို ျဖတ္လာေတာ့ တလမ္းလံုး ေမွာင္မည္းေနတာ ေနျပည္ေတာ္လည္း ေရာက္ေရာ ႐ုတ္တရက္ ထိန္လင္းသြားလို႔ မ်က္စိအသား မက်တာနဲ႔ ေနကာမ်က္မွန္ တပ္လိုက္ရတာပါ။

ေျပာေျပာဆိုဆို ဦး႐ုကၡစိုးက ေနကာမ်က္မွန္ကုိ ခၽြတ္၍ ေဘးကတိုင္တြင္ လွမ္းခ်ိတ္လိုက္ရာ တိုင္မဟုတ္ဘဲ အသင့္အေနအထား ကိုင္ထားသည့္ စစ္သားတေယာက္၏ ေသနတ္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ လန္႔ၿပီး ထခုန္ လိုက္သည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ကလူ .. ကလူ .. လန္႔လိုက္တာဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ ေနျပည္ေတာ္ကလည္း စိမ္းစိမ္း စိမ္းစိမ္း ေတြခ်ည္းပါပဲလား အေမေမာ္ေတာ္ .. အဲအဲ မွားလို႔ အေမကြိဳင္ကိြဳင္ရဲ႕။

ဦး႐ုကၡစိုးကေမးစဥ္ ေဒၚကြိဳင္ကြိဳင္မွာ နတ္တပါးပါး ဝင္ပူးသြားပံုရ၏။ ေခါင္းကိုခါ လက္ကို ဆန္႔၍ မ်က္လံုးကို မွိတ္ရင္း ေျဖေလေတာ့သည္။

အေမကြိဳင္။ ။ ေဟ့ အေမတို႔ကေၾကာက္လုိ႔ေဟ့ .. အဲေလ၊ ထီးတင္ပြဲမွာ အဖ်က္သမားေတြ ေႏွာင့္ယွက္မွာ စိုးလို႔ကြဲ႕ေနာ္ .. ဘာမွတ္ေနလည္း။ အေမတို႔ မိသားစုကို ျပည္သူလူထုက အရမ္းခ်စ္တာကြဲ႕ .. ကိုယ့္ဘက္က လံုေအာင္ တေတာလံုးစိမ္းလုပ္ထားတာ ေဟ့ေနာ္။ (ထို႔ေနာက္ တခ်က္သမ္းကာ နတ္ျပန္ထြက္သြားသည္)

ပြဲေစ်းတန္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေစ်းေခၚသံ၊ လူသံမ်ား ဆူညံေနသည္။ ပူေဖာင္းသည္ထံမွ “ကြီ .. ေဂၚ” ဟူသည့္ အသံက ဆက္တိုက္ထြက္ေနသည္။ ထိုစဥ္ “ေျပာင္းဘူး (ဖူး) .. ေျပာင္းဘူး ………….. ျပဳတ္” ဆိုေသာ အသံ ထြက္လာသျဖင့္ ေဒၚကိြဳင္ကြိဳင့္ေခါင္းမွ ဆံပင္မ်ား ေထာင္သြားသည္ (မွတ္ခ်က္။ ။ ဦး႐ုကၡစိုး တဦးသာ နတ္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမင္လိုက္ျခင္းျဖစ္၏)

အေမကြိဳင္။ ။ ေဟ့ လံုၿခံဳေရးတေယာက္ ဟိုေျပာင္းဖူးျပဳတ္သည္ကို နားရင္း သြားအုပ္စမ္း။ ေရွ႕က “ေျပာင္းဘူး” ဆိုတာပဲေအာ္ .. ေနာက္က “ျပဳတ္” ဆိုတဲ့အသံမၾကားခ်င္ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္။

ေဒၚကြိဳင္ကြိဳင္က အမိန္႔ေပးလိုက္ရာ လံုၿခံဳေရးတပ္သားတေယာက္ အေျပးထြက္သြားၿပီး ေျပာင္းဖူးသည္ကို နားရင္း သြားအုပ္သည္။ ဦး႐ုကၡစိုးလည္း နည္းနည္းလန္႔သြားသျဖင့္ စကားလႊဲလိုက္သည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဟား ေနကာမ်က္မွန္ ျပန္တပ္ထားမွ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္ဗ်ိဳ႕။ ေနျပည္ေတာ္ကလည္း လင္းလိုက္တာဗ်ာ။ လူျဖင့္ မရွိဘဲနဲ႔။ က်န္တဲ့ၿမိဳ႕ရြာေတြက် ေမွာင္မည္းေနတာပဲ။ ဘာမွ မလုပ္ေပးဘူးလား။

အေမကြိဳင္။ ။ ေနျပည္ေတာ္ကလား .. လေပၚကၾကည့္ရင္ေတာင္ မီးတထိန္ထိန္နဲ႔ ေတြ႕ရေအာင္ လုပ္ထား တာေလ။ လူေတြကလည္း ခက္ပါတယ္။ ေမွာင္တယ္၊ ေမွာင္တယ္ ထုိင္ညည္းေနၾကတယ္။ ေမွာင္ရင္ မီးစက္နဲ႔ မီးထြန္းေပါ့။ ဒါေလးေတာင္ အေတြးအေခၚ မရွိဘူး။ ေနရာတကာ လုိက္လုပ္ေပးေနရမွာလား။ ေရႊေရႊက အားတာမဟုတ္ဘူးရွင့္ သိရဲ႕လား။

ထိုစဥ္ ကေလးတသိုက္ ေျပးလာၿပီး ဦး႐ုကၡစိုးကို ဝင္တိုးသြားၾကသျဖင့္ ဦး႐ုကၡစိုးယိုင္သြားသည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဆုိးလုိက္တဲ့ ကေလးေတြဗ်ာ .. ။ ဘယ္မိမဆံုးမ၊ ဖမဆံုးမေလးေတြလည္း မသိဘူး ေနာ္။ လူႀကီးကို လူႀကီးမွန္းမသိဘူး ဝင္တိုက္သြားတယ္ ေတာက္။

အေမကြိဳင္။ ။ ဒီမယ္ ဦး႐ုကၡစိုး (ႏႈတ္ခမ္းကိုေထာ္၍) စကားကိုဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ေျပာပါ။ အဲဒါ က်မေျမးေတာ္ေလးေတြရွင့္။ ဘုရား ထီးတင္ရင္ ႀကိဳးဝိုင္းဆြဲေပးဖို႔ မနည္းေခ်ာ့ေခၚထားရတာ။ သူတို႔က လိုက္ခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ တေထာင္တန္ေတြ က်ဲရင္ နင္တို႔ဘက္ကိုပဲ ေသခ်ာက်ဲပါ့မယ္လို႔ ေျပာမွ လိုက္လာတာ။ သိရဲ႕လား။

ေဒၚကြိဳင္ကြိဳင္ စိတ္ဆိုးသြားေသာေၾကာင့္ ဦး႐ုကၡစိုး မ်က္ႏွာခ်ိဳျပန္ေသြးလိုက္သည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဒါနဲ႔ ေရႊေရႊ .. အဲေလ ေယာင္လို႔ ခ်ဳိကုပ္ဒူးႀကီး .. ဟာ .. မွားကုန္ပါၿပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး ဘယ္သြားလဲဗ်။ မေတြ႕ပါလား။

အေမကြိဳင္။ ။ ေျမၿမိဳခံရမွာ ေၾကာက္လုိ႔ ပုန္းေန … အဲ … ဟိုဒင္းလုပ္ေနတယ္။ မနက္ ထီးတင္မွာ ဆိုေတာ့ေလ .. အအား မေနနဲ႔ဆိုၿပီး တရားထုိင္ခိုင္းထားတယ္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ၾကည့္ရတာ အေမကြိဳင္ရဲ႕ အစီအမံေတြခ်ည္းပဲ ထင္ပါရဲ႕ေနာ္။

အေမကြိဳင္။ ။ ဒါေပါ့ရွင့္ မိန္းမဖ်က္ရင္ ျပည္ပ်က္တယ္ ဆိုတာ မၾကားဖူးဘူးလား။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဟင္ တမ်ိဳးပါလား .. အေမကြိဳင္က ပ်က္ေအာင္ ဖ်က္ေနတာလား။

အေမကြိဳင္။ ။ ဒါကေတာ့ တင္စားၿပီး ေျပာတာေပါ့ရွင့္။ ခုေတာင္ က်မရဲ႕ အစီအမံေတြ၊ ယၾတာေတြေၾကာင့္ ဒီ ဘုရားႀကီး တည္ျဖစ္တာ။ နည္းတဲ့ကုသိုလ္ေတြ ရမွာ မဟုတ္ဘူး။

ေျပာရင္း အားရလာသျဖင့္ ေဒၚကြိဳင္ကြိဳင္က လက္ႏွစ္ဘက္ကို ေဘးသို႔ဆန္႔ကားလုိက္ရာ လံုၿခံဳေရး ယူထားေသာ စစ္သားႏွစ္ေယာက္မွာ အျမန္ ငံု႔ေရွာင္လိုက္ရသည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဘုရားမတည္လည္း ကုသိုလ္က တျခားနည္းနဲ႔ ယူလို႔ရတယ္ မဟုတ္ဘူးလား။ ဥပမာဗ်ာ ျပည္သူ ေတြ စိတ္ခ်မ္းသာဖုိ႔ လွ်ပ္စစ္မီးမွန္မွန္ေပးတာမ်ိဳး၊ ေရရေအာင္ လုပ္ေပးတာမ်ိဳး .. မ်ိဳး .. မ်ိဳး ..

အေမကြိဳင္။ ။ ကြိဳင့္ ကို စာလာခ်ေနျပန္ၿပီ .. ။ ဒါေတြ လုပ္ေပးရင္ ကုသိုလ္ရမယ္ဆိုတာ သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဗဒင္ကိန္းခန္း အလုိအရ ေရႊေရႊက ဘုရင္ ဇာတာ ပါလာတယ္ဆိုလို႔ ကုသိုလ္ရ႐ံု တင္မဟုတ္ဘူး က်န္တာ ေတြပါ ရေအာင္ လုုပ္ရဦးမွာ။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဘာေတြမ်ားပါလိမ့္။

အေမကြိဳင္။ ။ ေရွးဘုရင္ေတြလို ဖုန္း (ဘုန္း)၊ ႏွလံုး၊ လက္႐ံုး ျပည့္စံုေအာင္ လုပ္ရမွာ။ သူ႔မွာက အဲဒီ ၃ ခုလံုး မရွိရွာဘူးေလ။ သနားစရာေကာင္းတဲ့ ေရႊေရႊေလးပါရွင္ .. ။

ေဒၚကြိဳင္ကြိဳင္မွွာ စကားေျပာရင္းက မ်က္ရည္မ်ားစီးက်လာရာ ေဘးမွာရွိသည့္ စစ္သားတေယာက္က အလွ်င္အျမန္ ခြက္ျဖင့္ခံေပးလိုက္ရသည္။ မၿပီးေသး .. ေဒၚကြိဳင္ကြိဳင္က ႏွပ္ပါညႇစ္ၿပီး စစ္သားတေယာက္၏ ယူနီေဖာင္းျဖင့္ သုတ္လိုက္ေသးသည္။

အေမကြိဳင္။ ။ ေျပာရရင္ .. သူ ဘုရင္ျဖစ္မွ ကြိဳင္က မိဘုရားေခါင္ႀကီးျဖစ္မွာဆိုေတာ့ တတ္စြမ္းသမွ် လုပ္ရတာ ေပါ့ေလ။ ခုဏက ေျပာတဲ့ ၃ ခုလံုး မရွိေတာ့ ဘိုးေတာ္ကေျပာတယ္၊ ဖုန္းတခုရွိရင္ က်န္တဲ့ ၂ ခု အလုိလုိ ရွိလာမယ္တဲ့ .. ။ အဲဒါ ဖုန္းရွိေအာင္ ဘုရားတည္ရမယ္ဆိုလို႔ တည္လိုက္တာပါပဲ။

ထုိစဥ္ ေဒၚကြိဳင္ကြိဳင္၏ အႀကီးဆံုးေျမး ဖိုးေလာက္လန္းေဘးသို႔ ေရာက္လာၿပီး ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီး ဝင္ေျပာသည္။

ဖိုးေလာက္လန္း။ ။ အဲဒါေျပာတာေပါ့။ အဘြားတို႔ကခက္တာပဲ။ ဖုန္းရွိေအာင္ ဒီဘုရားႀကီးမ်ား တည္ေနရေသး တယ္။ ဘယ္ႏွလံုးလိုခ်င္လဲ သားဝယ္ေပးပါမယ္ဆုိ။ အိုင္ဖုန္းယူမလား၊ ဘလူးဘယ္ရီ ယူမလား။ ဖုန္းႏွစ္လံုး ရဖို႔ တာဝန္ယူတယ္။ အဘြား ခုဏေျပာတဲ့ လ႐ုန္းဆိုတာႀကီးေတာ့ မသိဘူး။

အေမကြိဳင္။ ။ သားေျပာတာေတြက သားအဘိုးက မသံုးတတ္ဘူးေလသားရဲ႕။ သူက ကိုရီးယားကားနဲ႔ တ႐ုတ္ကားေတြပဲၾကည့္ၾကည့္ၿပီး ဒို႔တာဝန္ အေရးသံုးပါးကို ထမ္းေဆာင္ေနရတာ။ ဒီေတာ့ သူလုပ္တတ္တာပဲ လုပ္ပါေစ .. ။ ဟုတ္လား။ ညစ္တီးညစ္ပတ္ေတြ မေျပာနဲ႔။ ကဲကဲ လိမ္မာတယ္၊ လူႀကီးေတြစကားဝိုင္းထဲ ဝင္မပါနဲ႔ေနာ္။ ဒီကျပန္ရင္ သားလိုခ်င္တဲ့ ႏုိက္ကလပ္ တခု သားအဘိုးကို ေထာင္ေပးခိုင္းမယ္။

ဖုိးေလာက္လန္း့။ ။ ဟို ေမာ္ဒယ္မေလးပါ ဝယ္ေပး .. ။

အေမကြိဳင္။ ။ စိတ္ခ်၊ စိတ္ခ် ဝယ္ေပးမယ္။

ေဒၚကြိဳင္ကြိဳင္က အခ်ိဳသပ္လိုက္သျဖင့္ ဖုိးေလာက္လန္း ေက်နပ္ကာ “႐ို႕ .. ႐ို႕” ဟုေအာ္၍ ေကာက္ေကြးကာ ကရင္း ထြက္သြားသည္။

ဦး႐ုကၡစိုး။ ။ ပြဲခင္းႀကီးက ဟီးေနေပမယ့္ .. လူေတြလည္း သိပ္မေတြ႔ရဘူးေနာ္။

အေမကြိဳင္။ ။ မပူနဲ႔၊ မပူနဲ႔ .. ဝန္ထမ္းေတြအားလံုးကို မလာမေနရ ဆိုၿပီး ေသနတ္နဲ႔ခ်ိန္၊ အမိန္႔ထုတ္ ထားၿပီးသား။ လာၾကလိမ့္မယ္။ ထီးတင္ပြဲမွာ ႀကဲဖို႔ တေထာင္တန္ေတြေတာင္ အသစ္ထပ္႐ိုက္ထားတာေလ။ ကုသိုလ္က မ်ားေလေကာင္းေလပဲ ဦး႐ုကၡစိုးရဲ႕။ ေရႊေရႊ႕ အကုသိုလ္ေတြက နည္းတာမွ မဟုတ္တာ။ အဲဒါေတြကို ျပန္ေခ်ရမွာ။

ထိုစဥ္ “ေဝါ .. ေဝါ … ဝုန္း” ဆိုသည့္ အသံႀကီးတသံ ပြဲခင္းထဲမွ ထြက္ေပၚလာသည္။

အေမကြိဳင္။ ။ ဟာ ေတာ္လဲသံ .. ေတာ္လဲသံ .. အထက္ျဗဟၼာကေန .. ေအာက္အဝီစိအထိ ဘုရားတည္ တာကို ေကာင္းခ်ီးေပးတာ ၾကားလား ဦး႐ုကၡစိုးေရ .. ေတာ္လဲတယ္ဆိုေတာ့ က်ဳပ္မလဲေတာ့ဘူးေပါ့။

ေဒၚကြိဳင္ကြိဳင္၏ စကားေၾကာင့္ ဦး႐ုကၡစိုးကၽြဲၿမီးတိုသြားသည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဘာဗ် .. ခင္ဗ်ားသာ ေျခမခိုင္ဘဲ လဲမွာ က်ဳပ္က အလန္းႀကီးရွိေသးတယ္။ လန္ထြက္ေနတာေနာ္။

လံုၿခံဳေရးတဦး။ ။ အေမကြိဳင္ .. အေမကြိဳင္ .. ပြဲခင္းထဲမွာ ရဟတ္ႀကီးၿပိဳက်တာ .. လူေတြအမ်ားႀကီး ေသကုန္ ၿပီတဲ့။

အေမကြိဳင္။ ။ ဟယ္ဟုတ္လား ဝမ္းသာလိုက္တာ .. က်ိန္းေက်ၿပီေတာ့ ဦး႐ုကၡစိုးေရ ..။ ရဟတ္ၿပိဳက်ေတာ့ ေရႊေရႊမၿပိဳေတာ့ဘူး .. လူေတြေသတယ္ ဆိုေတာ့ ေရႊေရႊမေသေတာ့ဘူး။

ေျပာရင္းဆိုရင္း ေဒၚကြိဳင္ကြိဳင္က ေကြးေနေအာင္ ထကသည္။ ဦး႐ုကၡစိုးကလည္း သူ႔ထံုးစံအတုိင္း ေျပာခ်င္ရာ ေျပာ၍ ေမးခ်င္ရာ ဆက္ေမးသည္။ သူက သတင္းေထာက္တာဝန္လည္း ယူခဲ့ရသည္ကိုး၊ စပ္စုရသည္ေပါ့။

ဦး႐ုကၡစိုး။ ။ ေဒၚကိြဳင္ကြိဳင္ကိုပဲ ေမးရဦးမယ္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲက လုပ္ဦးမွာလားဗ်။

အေမကြိဳင္။ ။ (ကေနရင္းမွ) ေၾသာ္ လုပ္မွာေပါ့ ဦး႐ုကၡစိုးရယ္။ ဘိုးေတာ္က ဘယ္အခ်ိန္ ဘာလုပ္ရမယ္ အတိအက် အခါေပးၿပီးသား။ ဆယ့္တမီးၿငိမ္းေအာင္၊ ကိုး နဝင္းေက်ေအာင္၊ ႏွစ္ဆယ့္တေပါက္၊ ဘူႀကီး၊ ပိုကာ၊ ရွမ္းကိုးမီး .. ေၾသာ္ ေယာင္ကုန္ပါၿပီ .. ယၾတာေတြ အေသအခ်ာဆင္ထားတာ ေျပာပါတယ္။ ကဲကဲ ရွင္နဲ႔ ေလပန္း ရတာ သိပ္ အခ်ိန္ကုန္တာပဲ။ ေဟာ ဘိုးေတာ္ေျပာထားတဲ့အခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့မယ္ လုပ္ၾကေဟ့ လုပ္ၾက။

ေျပာေျပာဆိုဆို ေဒၚကြိဳင္ကြိဳင္က ဝ႐ုန္းသံုးကား ထလုပ္ေသာေၾကာင့္ အနားက လံုၿခံဳေရးတပ္သားမ်ားလည္း ေနရာယူ၊ အသင့္ျပင္၊ ေမာင္းတင္ေတြ လုပ္ကုန္သည္။ ဦး႐ုကၡစိုးက ေၾကာက္ေၾကာက္ျဖင့္ ေျမႀကီးတြင္ ျပားျပားဝပ္လိုက္ သည္။

အေမကြိဳင္။ ။ ကဲကဲ သမီးေတြ၊ သားမက္ေတြ၊ ေျမးေတြ လာၾက။ ဖိုးေလာက္လန္းတို႔၊ စပ္စလူးမ၊ မဲမဲစိန္တို႔ အျမန္လာ။ ေရႊေရႊေကာ ေရႊေရႊ ျမန္ျမန္လာ ဒီဂ်ိဳးကို အဲေလ .. ေယာင္လို႔ ဒီႀကိဳးကိုကိုင္ၾက။ ၿပီးရင္ ေရႊေရႊက ဘိုးေတာ္ ေအာ္ခုိင္းတဲ့အတိုင္း ေအာ္ေတာ့။ ယၾတာေခ်မယ္။

စိန္ဖူးေတာ္တင္သည့္ ပန္းရထားအထက္တက္ရန္ ႀကိဳးဝိုင္းဆြဲၾကသည္။ ၿပီးေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးက ကုန္း၍ ေအာ္လိုက္သည္။

မႉးႀကီး။ ။ ဆြဲဆရာေရ႕ …. ။ ေရာက္ခ်င္ရာေရာက္ .. ။ အဝီစိပဲ ေရာက္ေရာက္ … ငရဲႀကီး ရွစ္ထပ္ပဲ ေရာက္ေရာက္ ဆြဲ .. ဆြဲ .. ဆြဲ ..။

စပယ္ယာသံအျပည့္ျဖင့္ ေအာ္လိုက္သည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးအသံအဆံုးတြင္ မိသားတစုလံုး ႀကိဳးကို ဝိုင္းဆြဲလုိက္ရာ တဦးေပၚတဦးဆင့္၍ ဖင္ထုိင္လွ်က္လဲက်သြားေလေတာ့သည္။

ဆိုင္းသံ။ ။ တုတ္တုတ္တုတ္ ျဗင္း .. တုတ္တုတ္တုတ္ … တုတ္တုတ္တုတ္ ျဗင္း .. ျဗင္း …

မွတ္ခ်က္။ ။ ဦး႐ုကၡစိုး၏ ဓာတ္ပံု အတတ္ပညာ ညံ့ဖ်င္းမႈေၾကာင့္ ေဒၚကြိဳင္ကြိဳင္တို႔အဖြဲ႕ လဲက်သည့္ပံုမ်ား မရလိုက္ပါသျဖင့္ ထိုပံုမ်ား မေဖာ္ျပႏုိင္ျခင္းကို သည္းခံၾကပါကုန္။

ကိုဖုန္းေမာ္ အမွတ္တရ

စက္မွဳတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားကိုဖုန္းေမာ္က်ဆံုးျခင္း (၂၁)ႏွစ္ျပည့္။ (၂၀)ႀကိမ္ေျမာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံလူ႕အခြင့္အေရးေန႕ ခ်ီတက္ဆႏၵျပပြဲ(Tokyo-Japan in MINAMI GOTANDA ပန္းျခံ)

ေနာ္ေ၀ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ျမန္မာေၾကာင့္ ရပ္ဆိုင္း

14 March 2009 - VOA
တရုတ္ႏိုင္ငံ ဒန္ဖြန္း ေမာ္ေတာ္ကားကုမၸဏီႀကီးက စစ္တပ္အုပ္စိုးေနတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကို စစ္တပ္သံုးေမာ္ေတာ္ယာဥ္မ်ား ေရာင္းခ်တဲ့အတြက္ ေနာ္ေ၀ႏိုင္ငံက အဲဒီ တရုတ္ေမာ္ေတာ္ကား ကုမၸဏီမွာ ေငြရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံထားတာကို ရပ္လိုက္ပါၿပီ။ ေနာ္ေ၀ ေရနံနဲ႔ ဓါတ္ေငြ႔က ရတဲ့ေငြမ်ားကို အဲဒီတရုတ္ ဒန္ဖြန္း ေမာ္ေတာ္ကားထုတ္လုပ္တဲ့ ကုမၸဏီမွာ ေငြရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံ ထားတာျဖစ္ၿပီး စစ္ဖက္သံုး ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မ်ား ေရာင္းခ်ျခင္းအားျဖင့္ ျမန္မာစစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို အေထာက္အကူျပဳေနတဲ့ ကုမၸဏီကို ေနာ္ေ၀ႏိုင္ငံက ေငြေၾကးမပတ္သက္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေနာ္ေ၀အစိုးရ ဘ႑ာေရး၀န္ႀကီး ခရစ္စတန္ ဟာဗြန္ဆင္းန္ က ေသာၾကာေန႔မွာ ေၾကညာပါတယ္။

ေနာ္ေ၀ႏုိင္ငံအေနနဲ႔ ေရနံနဲ႔ဓါေငြ႔ကရတဲ့ အစိုးရပင္စင္ ကမၻာ့ရန္ပံုေငြ လို႔ တရား၀င္ အမည္ေပးထားတဲ့ ေငြေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံျခား စေတာ့မ်ား၊ ေငြေခ်းစာအုပ္မ်ား ၀ယ္ယူျမႇဳပ္ႏံွေနတာျဖစ္ၿပီး တေန႔ေန႔တခ်ိန္ခ်ိန္ ေနာ္ေ၀ႏိုင္ငံမွာ ေရနံနဲ႔ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔မ်ား ခန္းေျခာက္သြားရင္ သံုးစြဲမယ့္ အရံ ေငြပင္ေငြရင္းမ်ားျဖစ္ပါတယ္။

အခုအခါ အဲဒီရန္ပံုေငြ ေဒၚလာ ၃ ဘီလီယံ တန္ဘိုးရိွၿပီး ေနာ္ေ၀ႏုိင္ငံကလည္း ေလာေလာဆယ္ ေရနံနဲ႔ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔မ်ား ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္မ်ားကို တင္ပို႔ေရာင္းခ်ေနတဲ့ႏိုင္ငံ ျဖစ္ပါတယ္။

13 March 2009 Demonstration in London

EU needs more effective Burma policy

Bangkok, Thailand — The European Union's policy on Burma has not worked to bring about a breakthrough in national reconciliation or political reform, and its sanctions have made no headway either because they lack the support of neighboring countries, especially China.
In October 1996, the European Union framed its bilateral relations with Burma in a “Common Position,” which has been reassessed, and in some cases modified, every six months since then. It has been strengthened and extended several times in view of the military regime’s failure to make significant progress in areas that are of concern to the EU.

Among the measures included in the Common Position are an arms embargo, an export ban on any equipment that might be used for internal repression, a visa ban and a freeze on funds held abroad by regime figures and their families, a prohibition for EU companies to invest in state-owned enterprises as well as the suspension of high-level governmental visits to Burma.

The Common Position was further strengthened in 2007, following the authorities' violent crackdown on demonstrators, to include a prohibition on EU companies investing in Burma’s logging, mining and gemstone industries as well as a ban on the export of these products to the Union.

According to some analysts, the EU should have put more pressure on the main external supporters of the Burmese junta – China, India and Russia – to support its cause toward building a legitimate and democratically elected civilian government in Burma. However, China is a key supporter of arms, ammunition and motor vehicles to the State Peace and Development Council’s army of over 400,000 soldiers.

Russia sold the junta a squadron of second-hand MIG-29 fighter jets, which have similar power to U.S.-made F-16 fighters, for US$150 million in 2001. It also sold a 10-megawatt nuclear power facility to Burma and provides training to thousands of Burmese army cadets in modern warfare and defense.

India continues to provide armaments and military assistance to the Burmese junta in return for natural-resource concessions. These countries have provided military hardware worth millions of dollars to the Burmese military, and in doing so have provided tools for further oppression. Moreover, Russia and China have vetoed the U.N. Security Council resolution condemning Burma’s human rights record.

In April 2008, the European Parliament called on the governments of the EU to consider more targeted sanctions against Burma, such as a comprehensive ban on new investments and an embargo on trade in key commodities that provide significant revenue to the military government.

The EP adopted a resolution in its plenary session in Strasbourg, France, urging the EU to campaign for a worldwide arms embargo on Burma. As per the resolution, the EU’s arms embargo on Burma is unproductive, as the military government continues to purchase its military goods from China, Russia and India.

Burma is the largest country in Southeast Asia, with a total area of 676,577 kilometers. With a population of around 50 million, it is also one of the poorest in the world, where the average monthly income of a household is less than 100,000 kyats (US$100).

Although the country has enough land and natural resources, it is unable to feed its people due to mismanagement by the military regime. It has good weather and soil for growing rice, fruit and vegetables. But most of its first-rate harvest is exported for much-needed hard currency. The export of the local currency is prohibited, making it non-exchangeable in world currency markets. That has made the U.S. dollar the most reliable currency for international business, although the euro is gradually being accepted as an alternative.

Healthcare in the country is in shambles. Most people in rural areas use polluted water from creeks, ponds and lakes for washing and even drinking. It is no surprise that malaria remains rampant, along with tuberculosis and AIDS.

Child mortality is one of the highest in the world. The Under 5 Mortality Survey (2002-2003), conducted by the regime and UNICEF, reported the main causes of early death as acute respiratory infection (21.1 percent), brain infection (13.9 percent), diarrhea (13.4 percent), septicemia (10.7 percent) and prematurity (7.5 percent). About three-quarters of all deaths occurred in the first year.

Transportation and communications in the provinces are in an appalling state. Electricity is rationed even in industrial zones in Rangoon. There is almost no sign of economic improvement and no evidence of any change in direction as it moves toward elections in 2010.

The country’s record of human rights violations is extremely bad. There is no rule of law and no free media. The junta continues to lock up dissidents, fearful of a repeat of the 2007 monk-led demonstrations. Most observers believe that planned elections in 2010 will lead to a socio-economic commotion as the junta is not going to give up its hold on power.

Two recent trips by the U.N. special envoy produced no improvement on the key questions of opening talks between opposition parties and the military regime, releasing Nobel laureate Aung San Suu Kyi and around 2,200 political prisoners, promoting national reconciliation and ensuring that elections scheduled for next year will include all opposition and minority groups.

In this situation, the EU’s policy of sanctions must be continued and developed to support the process of change in Burma. Burma should remain at the center of the EU’s priorities as it is in dire need of democratic reforms and good governance that can lead to the release of political prisoners unlawfully detained. Besides, people are barely able to sustain themselves due to the economic downturn and the devastation caused last year by Cyclone Nargis.

China and Russia should rethink their vetoes on the Burma issue, at least for the sake of the poor Burmese people, who are facing heavy taxes, starvation, disease, arbitrary arrests and extrajudicial killings.

The people of Burma hope that the international community – especially key players like the United Nations, the European Union and ASEAN – will push for changes in Burma and convince China and Russia to take an active role in fostering a dialogue on political reform. If Burma maintains its status quo, the spillover effects will damage the region in every way.

--

(Zin Linn is a freelance Burmese journalist living in exile. He currently serves as information director of the National Coalition Government of the Union of Burma in Bangkok, Thailand. He is also vice-president of the Burma Media Association, which is affiliated with the Paris-based Reporters Sans Frontiers. He can be contacted at uzinlinn@gmail.com. ©Copyright Zin Linn.)

Taken from Dr Lunswe Blogspot

Dr Lunswe Statement

Dr lunswe Statement

Publish at Scribd or explore others: Reports Academic Work democracy burmese

Publish at Scribd or explore others: Creative Writing Aung San Suu Kyi burmese

Page 3

Publish at Scribd or explore others: Business Business web page

Toe 1

Publish at Scribd or explore others: Other Illustrations democracy Burma